ES: ‘Lieve vrienden! Het weekend staat weer voor de deur. Hoe gaat het met jullie? Bijgekomen van alle verkiezingsperikelen?’

TS: ‘Ik was amper bijgekomen van de verkiezingen en ik moest weer vol aan de sollicitatiegesprekken. Met succes, want ik heb vanaf 4 januari een baan! Ik ga er nog niet te veel over zeggen, maar ik heb er heel veel zin in. Ik hoop dat ik nog wel wat tijd overhoud voor mijn hobby’s en ik zal zeker ook bezig blijven voor Cine en Schokkend Nieuws, maar eerst zal het nieuwe werk prioriteit hebben. Wat hobby’s betreft: door allerlei dingen die deze week opeens halsoverkop geregeld moesten worden ben ik nog niet toegekomen aan wat nieuwe Switch-spellen die ik heb gekocht. Want er waren weer aanbiedingen en ik ben o zo makkelijk te paaien wanneer het op dealtjes aankomt. De spellen klinken veelbelovend: Lumo, een platform-spel in ‘een old school isometrische stijl’, al heb ik stiekem geen idee wat dat betekent. Yoku’s Island Express, naar het schijnt een van de beste platformers op de Switch. Severed, een action-RPG die heel touch-screen-heavy schijnt te zijn. Jenny LeClue – Detectivu, een point-and-click-adventure (mijn favoriete genre) die erg leuk schijnt te zijn en nog een point-and-click-game die ook behoorlijk positieve recensies heeft gekregen genaamd The Wardrobe. Ik ben benieuwd. Ik houd jullie op de hoogte hoe ze gaan bevallen. Hoe gaan jouw Switch-avonturen, Luuk?’

LvH: ‘Gefeliciteerd met je nieuwe job, Theodoor! Ik hoop inderdaad met je mee dat je genoeg tijd over weet te houden om elk weekend even aan te schuiven voor een update van je avonturen en alles wat je leest, ziet, speelt en meemaakt. Ik ben ook nog niet helemaal bijgekomen van de verkiezingen: na de initiële roes bekroop me een onbehaaglijk gevoel dat nu alweer bijna een week aanhoudt. Ik weet even niet wie het heeft gezegd, dus ik kan geen bronverwijzing geven, maar het voelt alsof je een horrorfilm aan het kijken bent en het monster verslagen is, maar je ziet ook dat de film nog twintig minuten duurt. Met nog twee maanden te gaan voordat het Witte Huis ontsmet kan worden, hou ik mijn cybernetische hart vast dat er niks gebeurt wat niet teruggedraaid kan worden. Anyhoo, ik was de afgelopen week vooral uitgeput. Ik heb geen nieuwe games opgepikt, wel ben ik begonnen aan de serie Warrior, waarvan ik nog nooit had gehoord tot ik deze week er over struikelde. Waarschijnlijk komt dat doordat de serie uitgezonden wordt door Cinemax, een soort Amerikaanse Canal+/Film1-zender. Warrior speelt zich af in 1870 in San Francisco, waar Chinese migranten onderling elkaar naar het leven staan met rivaliserende tongs en ondertussen ook te maken krijgen met het racisme van de Amerikanen en de Iers-Amerikaanse bevolking. De serie is gebaseerd op een idee van Bruce Lee en is een kruising tussen Western, period drama en wuxia. Western is van zichzelf een beetje een problematisch genre, maar door de verse invalshoek valt dat gelukkig erg mee. Heb jij nog leuke dingen gezien de laatste tijd, Eline?’ 

ES: ‘Ik heb mij begin deze week laten overhalen om Civilization 6 te downloaden. Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik niet weet of dit nou een vloek of een zegen is. Ik weet wel dat ik moet oppassen dat ik niet probeer uren YouTube-tutorials te kijken omdat de game zo uitgebreid en zo gelaagd is dat ik er zonder wat tips en een goede handleiding waarschijnlijk zelf niet helemaal uitkom. Nu kan ik met enige zekerheid zeggen dat ik in mijn leven genoeg games heb gespeeld dat ik bij elk nieuw spel vrij snel door heb wat ik moet doen, maar bij Civ6 (ik noem het nu al zo, net als de rest) is die leercurve toch net even anders. Waar ik als doorgewinterde Call of Duty veteraan ook aan moet wennen is het tempo. Civ6 zit wat dat betreft echt aan het andere uiterste dan bijvoorbeeld Call of Duty. Voor mij een flinke omschakeling, maar wel een waarvan ik niet wist dat ik hem nodig had. Ik heb besloten om het ook heel rustig aan te doen met dit spel, ik heb me nu maar vast ingesteld op een lange leerperiode. Theodoor, jij speelde ook Civ6 toch? Zet jij het tempo van een spel ook omhoog, of heb jij de zen-strategie weten te omarmen?’ 

TS: ‘Het duurde even voor ik doorhad hoe alles werkte, en YouTube-tutorials bleken inderdaad broodnodig. Ik ben nu wel flink verslaafd, maar ik moet wel bekennen dat ik het liefst speel met custom settings, dus dat ik zelf landkaarten/tegenstanders/moeilijkheidsgraad kan kiezen. Die moeilijkheidsgraad probeer ik elke keer als ik het gevoel een bepaalde graad onder de knie heb wat op te schalen, maar erg snel gaat dat nog niet. De dag dat ik Deity-niveau win zal nog wel lange tijd op zich laten wachten. Ik zit eventueel ook te denken om ooit wat uitbreidingen te kopen, maar voorlopig heb ik genoeg plezier aan het basisspel. Maar dat je kunt spelen als Nederlanders, geleid door Koningin Wilhelmina in een van de uitbreidingen klinkt toch wel erg interessant en geinig. Kunnen we jou nog bekeren tot Civ6, Luuk?’

LvH: ‘Buckle up your seatbelts kids, cuz Kansas is going bye-bye! Ik kan me nog goed herinneren hoe ik ongezonde hoeveelheden tijd in de oorspronkelijke Civilization heb gestoken en daarna volgde Colonization, een variant gericht op het koloniseren van Amerika (en toen kon je ook al als de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden Nieuw Amsterdam stichten en Amerika koloniseren, want in 1994 zag men daar nog geen inherent probleem in). Er was ook een fantasy variant genaamd Master of Magic en er was een sci-fi versie: Master of Orion (al was het tweede deel echt beter). Ergens rond Civilization 3 ben ik afgehaakt, eigenlijk net iets te vroeg aangezien Civilization 4 bekend staat als een meesterwerk. Ik moet toegeven dat ik niet ongevoelig ben voor de lokroep van het spel, maar ik ben een beetje bang voor de timesink die er ook bij mij ongetwijfeld zal opduiken. Aan de andere kant is het misschien een positief tegenwicht voor alle narigheid in de echte wereld om als verlichte despoot beschaving te brengen met een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen. Lemme think about it. Ondertussen heeft de ijzeren muizenklauw van Disney mij wederom in zijn greep nu The Mandalorian weer is begonnen. En ik zag deze week een screener van de beeldschone animatiefilm Wolfwalkers van de Ierse studio Cartoon Saloon, die kan ik ook iedereen aanraden!’  

ES: ‘Oeeeeeeeeeh, misschien kunnen we samen spelen. Lijkt me echt hilarisch, drie mensen die het net allemaal een beetje kunnen die dan kapot worden gemaakt door de computer (het is me al twee keer overkomen). Misschien dat ik dit weekend een nieuwe echte poging tot een echt potje ga wagen. Ik probeer nu vooral een volk te vinden dat een beetje bij mijn agressieve speelstijl past, maar vooralsnog wordt die speelstijl behoorlijk afgestraft. Ik laat hem ook lekker op de standaard moeilijkheidsgraad staan, straf me maar af! Dan leer ik sneller. Nou ja daar ga ik nu maar vanuit! En wat je zegt Luuk, het is misschien gewoon een welkome (rustige) verandering. 

Wat ik ook net zag is dat er op 4 december een nieuwe seizoen van Big Mouth op Netflix verschijnt! Big Mouth is een animatieserie gemaakt door Nick Kroll, Andrew Goldberg, Mark Levin en Jennifer Flackett. Het is een serie over een groep scholieren die allemaal kennis maken met de pubertijd en alle ongemakken die erbij horen. Het is echt zo’n serie waarvan ik niet zou denken dat ik het zou trekken, het is behoorlijk grof en smerig, maar God wat is het leuk! Een echte aanrader. Hebben jullie nog aanraders?’

TS: ‘Ik merk echt dat ik een beetje achterloop, dit jaar, op seriegebied. Ik grijp toch snel terug naar comfortfood momenteel: The X-Files, Buffy The Vampire Slayer en Angel zijn momenteel allemaal in de roulatie voor een herkijkbeurt. Vooral The X-Files gaat er nu in als pap, want dat is zo’n serie die nooit té dramatisch of té duister wordt en dat trek ik nu even slecht. Wat dat betreft gaat mijn Buffy– en Angel-herkijk steeds trager, want ik zit in de latere seizoenen en dan wordt de serie op dramagebied steeds pittiger. Dat is ook een beetje mijn beeld van hedendaagse series: het is heel goed dat series de grenzen steeds meer opzoeken en heftige thema’s durven aan te snijden. Ik waardeer dat. Maar het ligt me in het jaar des Heren 2020 helemaal toch net iets te zwaar op de maag. Als jullie dus nieuwe series aan kunnen raden die een beetje fluffy zijn, houd ik me aanbevolen.

Wat betreft Civ6: ik speel graag als Alexander als ik aggro wil spelen, want die heeft als voordeel dat elke stad die je verovert met een ‘wonder’ in zich er voor zorgt dat al je legers automatisch genezen worden. Dat kan zeker bij moeilijke gevechten echt een enorm voordeel opleveren. Voor je aggro-stijl is Alexander dus misschien wel een goede.’

LvH: ‘Buffy en Civilization, het perfecte moment voor een grap over Ghandi!

Seriously though, bij Buffy en Angel was het onvermijdelijk dat naarmate de seizoenen vorderden, de series wat minder fluffy en wat zwaarder werden. Het regelmatig moeten voorkomen van de Apocalyps heeft nou eenmaal dat effect op een serie. Wat dat betreft weet The Mandalorian een redelijk geslaagde balans te bewaren tussen drama en actie, mede omdat het verhaal redelijk klein en overzichtelijk wordt gehouden. De tweede aflevering had wel redelijk intense horror door een aanval van buitenaardse ijsspinnen, maar niks wat je als genrefilmliefhebber niet zal trekken. En de makers weten heel goed dat Baby Yoda niet te cute moet worden, dus laten ze het af en toe nare fratsen uithalen. Zo heeft het de neiging om van alles in zijn mond te stoppen en op te eten, waaronder levende kikkers, een net uit het ei kruipende ijsspin en de onbevruchte eieren van een kikvorsdame. Dat laatste zorgde voor wat online ophef, die hopelijk bedaart nu de kikvorsdame haar echtgenoot heeft gevonden en ze samen kleine kikkervisjes aan het opvoeden zijn terwijl ze op Baby Yoda passen. Domestic bliss in het Star Wars universum blijkt dus toch mogelijk. Daarnaast ben ik net begonnen aan de anime-reboot van Voltron: Legendary Defender, maar ik weet niet of je zit te wachten op Mecha-actie na je overdosis Kaiju met de Gamera-box van een tijdje terug. Ik heb ook alleen de eerste aflevering gekeken en ik moet vooral even wennen aan het feit dat de stemacteur die Finn vertolkt in Adventure Time bijna dezelfde stem hergebruikt in Voltron: Legendary Defender. Even iets anders, ik zag dat er een nieuwe Call of Duty game uitkomt die zich gedeeltelijk in het Amsterdam van de jaren tachtig af zal spelen. Eline, vervult dit nieuws als onze resident sniper je met vreugde, of zit je daar niet zo op te wachten?’

ES: ‘Call Of Duty: Cold War! Yes, blijkbaar speelt de hele eerste missie zich af in het centrum van Amsterdam. Het jaar is 1981 en de binnenstad van Amsterdam ziet er een beetje uit alsof Koningsdag net is geweest (lees: vieeeeees). Je speelt een CIA-agent die op jacht gaat naar een Iraanse spion (dacht ik). Ik moet eerlijk zeggen dat ik de story missies van Call of Duty al lang niet meer interessant vind om te spelen. Het voelt toch een beetje als een lineaire attractie waar je een beetje doorheen kachelt. Niet heel bijzonder, maar het ziet er ontzettend gelikt uit. Ik heb nog een beetje op Google Maps zitten kijken en het ziet er wel naar uit dat de makers van de game hun best hebben gedaan om de stad zo getrouw mogelijk na te bootsen. Ik speel liever een kort en lomp potje multiplayer met vrienden, maar misschien zijn de story missies het dit keer wel waard. Ik ga het sowieso in de gaten houden! Ik ben trouwens met mijn huisgenoot ook begonnen aan een Buffy rewatch. Er zal wel iets in de lucht zitten. En wat betreft The X-Files, ik vond het echt fantastisch om de serie te kijken. Het is zo interessant om te zien dat de eerste seizoenen geen overkoepelende verhaallijnen hebben en de personages maken ook totaal geen ontwikkelingen door. Ik had op een gegeven moment een soort drinking game met de persoon met wie ik de serie keek: elke keer dat Scully aan Mulder vroeg waar hij heen ging en hij geen antwoord gaf en gewoon vertrok moest ik een shot nemen. Ik ben bij het kijken van sommige afleveringen behoorlijk aangeschoten geweest. Er zijn ongeveer 5 afleveringen waarvan ik denk dat ze nog steeds ontzettend spannend/goed zijn en echt mooi oud zijn geworden. Ik ga ze even opzoeken, misschien kunnen we het er volgende week over hebben. Speaking of which, wat doen jullie aankomende week?’

LvH: ‘Vanaf donderdag gaan de bioscopen en theaters weer open, ik voel er wel voor om weer eens wat vermaak buiten de deur te zoeken dus wellicht ga ik een filmpje of een voorstelling pakken. Bij onze friendly neighborhood Yankees van Boom Chicago is donderdag een show waarin een bevriende stand-up comedian optreedt bijvoorbeeld. Helaas is de filmagenda van zowel Filmladder alsmede die van Cineville op het moment blanco, dus valt filmbezoek nog niet goed in te plannen. Ik moet ook nog ongeveer vier uur aan animatie kijken voor het Kaboom Animation Festival kijken, dus daar moet ik ook tijd voor vrijhouden. Hoe ver ben jij met kijken inmiddels, Eline?’

TS: ‘Komende week bestaat voor mij uit een film-dieet van films voor artikelen voor Schokkend Nieuws en Cine. Ik wil daar nog niet te veel over weggeven, maar wel dat een groot gedeelte van de films die ik moet bekijken nu niet bekend staan als meesterwerken. Ik begeef me lekker in de pulphoek dus en heb daar wel zin in. Na vorige maand een vakantie genomen te hebben van artikelen is het fijn om weer actief aan de slag te zijn, zeker omdat ik niet weet hoeveel tijd ik over ga hebben voor filmartikelen wanneer ik aan mijn nieuwe baan begin. Maar goed, over banen gesproken, inderdaad, Eline, hoe bevalt het bij Kaboom?’ 

ES: ‘Ontzettend leuk, ik ben aankomende week denk ik wel klaar met het bekijken van de shorts op mijn lijstje en dan ga ik weer even door met het selecteren van de videogames. Ik hoop echt van harte dat we in maart/april het festival door kunnen laten gaan op locatie. Het lijkt me echt ontzettend leuk om mensen te zien gamen en met mensen te praten over de games die we hebben geselecteerd. Maar zo ver is het nog niet, eerst maar weer aankomende week overleven!’