LvH: ‘HOOOO-LEEEE SHITSNACKS, wat een stressy clusterfuck waren de afgelopen dagen. Die finale van de meest van de pot gerukte, vier jaar durende reality-TV serie zorgde ervoor dat ik mijn nagels tot op het bot heb afgekloofd, het puntje van mijn stoel met mijn badonkadonk heb gladgeschuurd en zoveel peentjes heb gezweet dat ik een roedel konijnen heb aangetrokken. Nu lijkt er licht aan het einde van de tunnel te schijnen en beginnen de zenuwen eindelijk een beetje te bedaren. Hoe is het met jullie zenuwen?’

TS: ‘Afgelopen week was pittig, daar zal ik gewoon eerlijk over zijn. Als mensen me vragen waarom ik me zo bezig houdt met de Amerikaanse politiek, is dat omdat ik weet dat (extreem-)rechtse figuren in Nederland de boel graag afkijken van Trump en consorten én dat ik een aantal vrienden heb in Amerika die net als ik gay, autistisch en non-binair zijn en dus werkelijk in gevaar zijn op het moment dat Trump nog eens zou winnen (net als dat ik met niet veilig voel als het Forum voor Democratie aan de macht komt, maar dat terzijde). Dat bijna het halve land toch op hem gestemd heeft, zelfs na de afgelopen vier jaar, vind ik nog het meest beangstigend. Dat zal zelfs een vermoedelijke win van Biden niet oplossen.

Over non-binair zijn gesproken: ik was enigszins teleurgesteld in het antwoord van de Volkskrant over hun recensie van Sam Smith’s nieuwe album. Ze gebruikten in de recensie steevast de verkeerde voornaamwoorden (hij/ hem in plaats van hen/hun) en lieten in een verklaring weten dat ze geen verwarring wilden veroorzaken bij hun lezers en dat ze ‘omwille van de duidelijkheid niet voorop willen lopen’, en daarom liever misgenderden. Quatsch, vind ik. Ik ben zelf zelfs geneigd hen/hun als basisvoornaamwoord te gebruiken op het moment dat ik niet zeker weet welke voornaamwoorden een non-binair persoon gebruikt. Zo ben ik erg blij dat ik vanaf deze week naar Grant Morrison mag verwijzen als hen/hun, omdat ik niet zeker weet wat hun voornaamwoord is, maar wel zeker weet dat Grant Morrison henzelf identificeert als non-binair. Ik was altijd al groot fan, zeker van hun comics. Hun fantastische The Invisibles staat hier integraal in de kast, in een uitgave die groot en zwaar genoeg is om een inbreker mee dood te kunnen slaan. Doom Patrol moet ik nog kijken, maar ik heb wel begrepen dat hun personage Danny The Street een rol speelt in de serie: een non-binaire straat, en ja, dat is straat als in bakstenen en asfalt en winkels. Morrison is één van die schrijvers wiens creativiteit vrijwel geen grenzen lijkt te kennen, en die me zeker inspireert in mijn eigen fictie-schrijfsels. Jij had Doom Patrol toch wel gezien, Luuk? En jij, Eline?’

ES: ‘Nog niet! Maar heb net even de trailer bekeken en het lijkt me echt tof. Dit weekend wil ik voornamelijk offline besteden. Ik ben sinds dinsdag (en jullie natuurlijk ook) al bezig met het constant checken van mijn telefoon. ‘Is er al nieuws?’. Alhoewel de tsunami aan memes het wachten misschien een beetje dragelijk heeft gemaakt ben ik er inmiddels wel klaar mee. Misschien dat ik dit weekend nog een film aanzet die was bedoeld voor mijn Halloween weekend vorige week, maar dat is het wel. We hebben toen alleen maar House gekeken. Fantastische film trouwens Luuk, je had helemaal gelijk! Ik ben deze week nog wel bezig geweest met mijn lijst van videogame suggesties voor het Kaboom Animation Festival, en ben blij met hoe de lijst er nu uitziet (ook daar dank voor het sparren Luuk). Er zijn dit jaar echt ontzettend veel leuke kleine games uitgekomen die ik totaal gemist heb. Nu wil ik mezelf dat best vergeven gezien de staat van de wereld, maar ben blij om te zien dat er zoveel toffe dingen worden gemaakt, met name voor de Switch (of toffe dingen die een port voor de Switch krijgen). De enige (grote) game waar ik nu nog naar uitkijk is Cyberpunk 2077. De Poolse studio CD Projekt RED gedraagt zich al een paar maanden als Nevada met het tellen van de stemmen en de game is inmiddels uitgesteld tot december. Maar ik fietste van de week nog langs een gigantisch billboard met de game erop (en de datum) dus het zal nu wel eindelijk gaan gebeuren! Maar even serieus, het is een studio met een reputatie om hoog te houden. Ze leverden eerder de beste game van deze console (ja uiteraard voornamelijk de PC) af: The Witcher. Voor mijn gevoel is het altijd een studio geweest waar kwaliteit met stipt op 1 staat, waardoor het soms iets langer duurt voordat dingen af zijn. Voeg daar een pandemie aan toe waardoor samenwerken lastig wordt en het feit dat ze meerdere versies van de game moeten maken omdat dit jaar ook de nieuwe consoles uitkomen (ik ga nog geen 500 euro betalen voor een PS5 die groter is dan mijn muur) en je kunt al snel vertragingen verwachten. Maar dat is helemaal prima. De releasedatum is nu 10 december en aangezien ik toch niet verwacht dat de feestdagen heel spectaculair zullen zijn wordt dat waarschijnlijk het ding waar ik veel tijd aan ga besteden. Waar ben jij mee bezig Luuk?’

LvH: ‘Het is me natuurlijk een waar genoegen om met je samen te werken voor Kaboom, Eline! Naast mijn ongezonde doomscrolling van de afgelopen tijd met een bijbehorend verneukeratief dag-nachtritme dankzij de Amerikaanse verkiezingen ben ik braaf thuis aan het cocoonen. Ik kan me trouwens voorstellen dat mensen die eindeloze shitshow beu zijn, maar het feit dat onze minst favoriete fashy fuckboi en zijn kompanen geïnspireerd worden door wat er in de VS gebeurd, maakt het kind of a big deal. Laat staan dat als we enige hoop willen hebben op het vermijden van een klimaatcatastrofe, medewerking van de VS cruciaal is. En ik prefereer een wereld waarin kernwapens niet gezien worden als een valide optie om het weer te beïnvloeden, maar hey, dat kan aan mij liggen.

Wat voornaamwoorden en de Volkskrant betreft, ik snap dat het misschien even wennen is voor de gemiddelde boerenkinkel, maar je mag de redactie van een grote krant wel in staat achten tot een hoger niveau. Zeker als een artiest zelf bepaalde voornaamwoorden gebruikt, snap ik niet waarom je dat niet overneemt.

Ik heb voor de komende week nog een fikse portie shorts die bekeken moeten worden en ik heb een aantal demo-versies van games op mijn Switch gezet: de meest indrukwekkende titel is Hyrule Warriors: Age of Calamity. Het is een soort prequel op Legend of Zelda: Breath of the Wild, met de nadruk op knokken. Je wordt meteen in het diepe gegooid: hordes monsters moeten in de pan gehakt worden en gelukkig is dat een zeer bevredigende activiteit. Het is wellicht niet realistisch dat je als frêle elf door een legertje gedrochten heen kan ploegen alsof het niks is, maar het geeft het gevoel alsof je in een anime-film speelt met bijpassende overpowered personages. Een goed tegenwicht tegen het gevoel van passiviteit en machteloosheid van de afgelopen dagen. Hebben jullie nog nieuwe manieren gevonden om jezelf te vermaken de afgelopen week?’

TS: ‘Ik heb twee nieuwe spellen op mijn switch geïnstalleerd, maar ik ben er nog niet aan toegekomen. Beiden klinken interessant echter: Ni No Kuni is een Japanse RPG, waarvan de character design én alle cutscenes van de hand zijn van Studio Ghibli. Dat belooft veel goeds, wat mij betreft, en ik zoek weer een grote nieuwe game om in te duiken, want ik ben (eindelijk) uitgekeken op Civilization VI. Verder wil ik me ook gaan verdiepen in Night Call, een neo-noir-game, waarin je een taxichauffeur speelt die een serie seriemoorden op moet lossen door te praten met de passagiers. Kennelijk is het spel een soort visual novel (het soort spel waarin de antwoorden die je kiest effect hebben op de verloop van het verhaal, net zoals de dating sim Dream Daddy en de rechtbankgame Ace Attorney) maar met de twist dat je naast het ondervragen van je passagiers je hier ook moet letten op zaken als je financiën en welke routes je pakt. Het klinkt interessant en ziet er mooi uit, want de stijl van de game bestaat uit strak geabstraheerde personages in een monochroom kleurenpalet. Een beetje stripboek-achtig. 

De reden dat ik weinig ben toegekomen aan het spelen op de Switch is een aantal deadlines voor Schokkend Nieuws. Ik ben nu bezig met de riante Arrow Video-editie van Ivansxtc van Bernard Rose, die ik in het volgende nummer ga bespreken. Een aparte film, een van de eerste digitaal geschoten producties uit Amerika en de schijf kent maar liefst drie verschillende versies plus audiocommentaar. Ik ben dus wel even bezig. Verder ben ik bezig met een groot retrospectief van een niet nader te noemen Nederhorrortitel, wat veel regelwerk is, maar ook erg leuk. Watch this space.’

ES: ‘Op een of andere manier heeft mijn zusje me zover gekregen om Magic Mike XXL te kijken. Ik heb de tweede film nooit gezien, maar vond die eerste film oprecht heel tof. Verder ga ik dit weekend verder met het reviewer van shorts voor het Kaboom Animation Festival. Tot nu toe alleen maar leuke shorts gehad, erg tof om te zien hoe mensen bezig zijn, zelfs tijdens de pandemie. Ik ga zelf aankomende week, nu de filmtheaters weer dicht zijn, vooral veel wandelen, foto’s maken (wordt ik tegenwoordig heel rustig van), koken en films kijken. Tenminste dat is de planning. Jullie nog suggestie van recente films die ik echt moet kijken?’

LvH: ‘Ni No Kuni staat ook al een tijdje op mijn lijstje, Theodoor! Alles wat Studio Ghibli aanraakt is goud, dus ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Heb je trouwens meer van Morrison gelezen? Ik kan Arkham Asylum: A Serious House on a Serious Earth aanbevelen en Seven Soldiers is ook erg goed. Het verhaal achter het ontstaan van The Invisibles blijft natuurlijk ongeëvenaard: volgens Morrison was het de opdracht om het verhaal te vertellen in de vorm van een comic, gegeven door aliens in Kathmandu om de wereld te veranderen. Dat is nog eens een flaptekst waar je mee aan kan komen! Nu Trump over twee maanden op moet tyfen uit het Witte Huis en al zijn snode plannen om aan de macht te blijven uit elkaar vallen, ga ik genieten van een gezonde portie schadenfreude nu een groot aantal van zijn handlangers hun eigen huid gaan proberen te redden door zich zo ver mogelijk van de verliezende partij te verwijderen. Fascisten zijn wat dat betreft vrij voorspelbaar: onderlinge loyaliteit is zeldzaam en om de schuld te vermijden, zullen ze vooral elkaar onder de wielen gooien. En naast het nieuws waren de late night-shows de manier om door de permanente shitstorm heen het bos te kunnen blijven zien: Trevor Noah, Seth Meyers, Steven Colbert en John Oliver hielden je op de hoogte en gaven je het gevoel dat je niet gek geworden was, maar dat er inderdaad misdadige, monsterlijke en ongeëvenaarde shit aan de hand was. Onlangs is daar nog een extra naam bijgekomen: de hilarische, aanstekelijk enthousiaste Amber Ruffin schrijft voor de show van Seth Meyers, maar heeft sinds kort ook haar eigen late night show. Zowel vlijmscherp als ontwapenend, ik kan het van harte aanraden.’

TS: ‘Ik was bekend met het verhaal achter The Invisibles, ja. Grant Morrison is, net als Alan Moore, een ietsiepietsie zweverig, maar ik kan dat esoterische juist wel waarderen. Zo is Morrison er ook nog steeds van overtuigd dat hun een Aardse incarnatie van Superman hebben ontmoet tijdens een ayahuasca-trip. Hun All Star Superman is, weinig verbazingwekkend, de beste strip over de All American Boyscout ooit, en ook hun gigantische reeks over Batman, die liep van Batman R.I.P. tot Batman Inc. is wat mij betreft de ultieme incarnatie van Batman ooit. Niemand begreep de diversiteit van Batman als held en de vele kanten die je met hem op kan beter dan Morrison. Ik heb nu zin om weer eens wat Morrison’s uit de kast te trekken, want ik heb redelijk wat van hun hier staan, waaronder het ondergewaardeerde The Filth.

En holy macaroni, Batman, wat was ik opgelucht toen ergens tijdens het schrijven van dit Weekend van Cine, het hoge woord eruit kwam dat Biden toch echt gewonnen heeft. Ik ben geen groot fan van Biden, maar het alternatief was voor mij ondenkbaar. We hebben nu gewoon weer een ergerlijke president in Amerika, in plaats van een racistische, homofobe, seksistische, narcistische fascist achter het stuur. We kunnen weer even ademhalen. Ga jij het nog op een of andere manier vieren, Eline?’

ES: ‘Ik heb mijn Amerikaanse vrienden gebeld en een paar biertjes met ze gedronken, het is eindelijk klaar! Oh misschien ga ik nog een nieuwe serie op Netflix uitproberen: Deadly Class. Een serie uit de Syfy-stal. De trailer zag er al beter uit dan de gemiddelde serie van dit netwerk, dus misschien is het wel leuk. Alhoewel ik las dat het na een seizoen al werd geannuleerd, dus we zullen zien.’

LvH: ‘Yep, ook al was het al van te voren gezegd dat de overwinning van Biden op zich zou laten wachten door de stemmen per post, het voelde toch als een soort blockbuster-moment. Bravo Yankee Doodles, maar hopelijk de volgende keer wat minder kantje boord, ya dig? Ik wens jullie nog een lekker relaxed weekend en ditto week, tot volgend weekend!’