LvH: ‘Howdy pardners! Het is weer de hoogste tijd om te nerden over nerdable stuff! Hoe gaat het met jullie? Ik geef alvast een voorschot door toe te geven dat mijn energieniveau de afgelopen week extreem laag was. Geen flauw idee of ik mijn algemene gezondheid, een corona-flashback of existentiële zorgen over de staat van de wereld de schuld mag geven, gelukkig is er de laatste paar dagen een lichte opleving te merken. Waar ik wel lichtelijk gestoord van begin te worden is een fruitvliegjesinfestatie. Ik heb wel een val in de vorm van een peer, maar dat lijkt eerder een broedplaats dan een verdelgingsmiddel te zijn. Wacht even, die heb ik bij de Appie gekocht… En nu heb ik last van een wolk irritante vliegjes… Zou dit dan toch de vloek van de Rijstverrijzers zijn? Sweet Zombie Basmati…’

TS: ‘Ook hier staat het leven even op een laag pitje, dus heb een heerlijk ontspannen dagje gepland waarin ik alle nieuwe muziekreleases die vandaag uitkwamen luisterde en meteen ook de oogst van de afgelopen paar weken inhaalde. The Mountain Goats, mijn favoriete band aller tijden, kwamen met een redelijk teleurstellend album getiteld Getting Into Knives. Muzikaal is het allemaal picobello in orde, dankzij de back-up van sessie-muzikanten uit Memphis (en dan weet je dat het goede zijn), maar tekstueel loopt het album achter op vroeger werk. Al werd ik wel erg vrolijk van The Great Gold Sheep. Gorillaz lieten van zich horen met Song Machine Season 1: Strange Timez, een heerlijk funky album; Bruce Springsteen bracht zijn beste werk in jaren uit met Letter to You; Zeal and Ardor kwam met een geweldige EP waarin ze wederom blues en metal mixten, maar dit keer met een enorm sterke dosis engagement (de EP is opgedragen aan de Black Lives Matters-beweging). Maar ik geniet vooral van een album dat vorige week al uitkwam: Dorian Electra’s My Agenda. Zal niet ieders kopje thee zijn, maar de genderfluïde Dorian maakt een sterk statement tegenover toxic masculinity, alt-right en incels met hun nogal bizarre mix van cringe-culture-conventies, extreme muzikale stijlen (in één nummer wisselen gabber, dubstep, metal, rap en klavecimbel zich af) en onverwachte gast-artiesten. Ik bedoel, ik geniet bijvoorbeeld enorm van Edgelord, waarin Dorian zingt dat “we live in a society”, over de meest hevige bro-step-beats en metalgitaren denkbaar, waarna Rebecca Black (ja, die Rebecca Black, van Friday), de show steelt met een guest-verse. Gotta love it. Jullie nog goede dingen geluisterd/gelezen/gezien/gespeeld afgelopen week?’

ES: ‘Die verdomde fruitvliegjes. Ik hoef het schilletje van een mandarijn maar een centimeter los te trekken en ze komen van de andere kant van het huis even verhaal halen. Sterf allemaal een eind weg. Helemaal nu ik vanuit huis moet werken en toch wel lekker wil blijven eten moet ik eigenlijk alles meteen vanuit de koelkast opeten want ik kan niks laten staan. ANYWAY, ik ben deze week eindelijk begonnen met het reviewen van shorts voor het Kaboom Animation Festival. Tot nu toe echt ontzettend leuk en divers, zo fijn om nieuwe, frisse en creatieve dingen te zien. Heel blij dat ik deze kans heb aangegrepen om weer eens iets met film te doen. Blijkt het toch weer veel te lang geleden dat ik verrast werd. Ik realiseer me ineens ook dat dit weekend eigenlijk het ADE zou zijn geweest. Alhoewel ik allang niet meer alle nachten meepak zoals ik dat misschien in het verleden zou hebben gedaan, was het altijd een moment waarop ik vrienden uit het buitenland kon zien die naar Amsterdam kwamen voor de seminars, meetings en feestjes. Misschien niet helemaal jullie ding en in zekere zin ook een beetje een ander leven voor mij, maar ik had wel een klein moment van nostalgie. Voor de rest probeer ik het echt heel rustig aan te doen. En als ik jullie nu zo hoor, om dezelfde redenen. De corona thuis game is alive and well with me.’

LvH: ‘Sweet Baby Moses, jij ook al Eline? Als je Theodoors IKEA-incident erbij rekent, zijn we wellicht toch low grade vervloekt door die infernale Foodstars? Ik ben natuurlijk heel blij dat je bent toegetreden tot de Kaboom crew, ik kijk uit naar veel geanimeerde avonturen met je. Ik heb vrijdag een klein risico ingecalculeerd door met een vriend en een vriendin op gepaste afstand samen te eten, te ouwehoeren en een potje Wie Ben Ik? te spelen. Aangezien twee derde van ons gezelschap hoogstwaarschijnlijk al ziek is geweest en we allemaal het merendeel van de tijd braaf thuis zitten, was het een risico dat ik op zich durf te nemen. Verder blijf ik tot volgend weekend cocoonen, dus alle tips zijn welkom. Zeker aangezien Lovecraft Country afgelopen is en ik open sta voor nieuwe series. Ik moet zeggen dat de balans in Lovecraft Country tussen ambitieus en onevenwichtig af en toe naar het laatste doorsloeg, desondanks vond ik het grotendeels een fantastische kijkervaring die me constant aan het denken heeft gezet en hoop ik op een vervolgseizoen.’

TS: ‘Hoewel Lovecraft Country inderdaad hier en daar de plank missloeg, waren ze in ieder geval wel pogingen aan het doen een home-run te willen slaan. Lui kun je het niet noemen. Daarbij moet ik denken aan de eerste seizoenen van True Blood, toen het nog goed was en dat gevoel werd sterker door de laatste episode, die deels voelde als een epiloog voor seizoen 1 en deels als een opzetje voor mogelijke verdere avonturen. De grote emotionele apotheose hadden we voor mijn gevoel vorige afleveringen al. Zo ging het ook altijd bij True Blood. Ik hoop oprecht niet dat ze het zo gaan verkloten als die serie in vervolgseizoenen, want ik krijg nog steeds rillingen bij het terugdenken aan seizoen 4-7 daarvan. Zelf heb ik nu een abonnement op Amazon Prime genomen, waarbij ik lekker The X-Files aan het kijken ben. Komt een stuk minder onschuldig over, helaas, nu we zien hoe wijdverspreid en gevaarlijk complottheorieën zijn. Jullie nog tips op Prime, naast The Boys, die ik ook al wil gaan kijken?’

ES: ‘Ik wil The X-Files eigenlijk ook nog wel een keer kijken. Hoever ben je Theodoor? Ik heb de serie toen ik jonger was nooit echt helemaal meegekregen (alhoewel ik me de introtune maar al te goed kan herinneren) maar toen er een paar jaar geleden werd aangekondigd dat er een nieuw seizoen van The X-Files zou komen heb ik toen in korte tijd alle seizoenen bekeken. Er zitten een aantal afleveringen tussen die vandaag de dag nog steeds overeind blijven staan. Dat vind ik dan best bijzonder. Dingen die minder goed overeind blijven staan zijn inderdaad de afleveringen die heel zwaar op complottheorieën leunen of eigenlijk elke referentie naar de pornoverslaving van Mulder (en uiteindelijk ook life imitating art werd. Yes, looking at you, David Duchovny). Ik vond trouwens Californication altijd al slecht. Maar dat terzijde. Misschien ga ik The X-Files wel opzetten dit weekend. Overigens heb ik deze week in een vlaag van verstandsverbijstering Aquaman opgezet in de veronderstelling dat ik deze film al eens gezien had maar bij gebrek aan motivatie niks beters kon verzinnen. Wat bleek, deze film helemaal niet al eerder gezien (als je een superheldenfilm hebt gezien heb je ze eigenlijk allemaal wel gezien). Wat een slechte film. Echt meer dan twee uur aan CGI-geweld en geen een originele of leuke scène gezien. Alles wordt uit de kast getrokken om er maar voor te zorgen dat het publiek zich geen seconde kan vervelen en het zit wat betreft design echt een beetje tussen een Marvel kopie en de Power Rangers in. Oh en ze hebben ook een soort van Godzilla monster. Of is die onderdeel van de lore? Oh, en waarom speelt Nicole Kidman de moeder van Patrick Wilson? Die twee schelen zes jaar????’

LvH: ‘Ik kan me herinneren dat ik me destijds nog wel heb vermaakt met Aquaman, al klopt het helemaal dat alles uit de kast getrokken wordt tot geheel Narnia aan toe om je als kijker te overweldigen en de pompeus-nihilistische smaak van de films van Zack Snyder uit je mond te spuiten met een hogedrukreiniger. Die monsters heten The Trench en zijn een relatief recente toevoeging in de comics. Het feit dat er spin-off in productie is genomen over deze monsters is een beslissing die in lijn ligt met Sony’s van de pot gerukte ideeën om films te maken over Tante May en Madame Web. Over van de pot gerukte ideeën en complottheorieën gesproken, ik las deze week een verontrustend artikel over QAnon, geschreven door een game-ontwerper die zich in de materie heeft verdiept. Ik dacht dat het een uit de hand gelopen viraal aluminiumhoedjesvouwinitiatief was, maar het lijkt er toch op dat het gepland en gecultiveerd is door onder andere Russische inlichtingsdiensten. Door gamification worden mensen sneller overtuigd dat ze zelf ontdekkingen doen waar ze naartoe geleid worden en gaan ze er ook dieper in geloven. Scary shit!

De gamification van mijn conditietraining met Ring Fit Adventure heeft ondertussen het eerste obstakel opgeworpen: de afgetrainde draak Dragaux heeft de vloer met me aangeveegd alsof ik King’s Landing was en hij bereden werd door zijn Khaleesi. Dat wordt dus een paar levels grinden en spinaziesmoothies maken (want de healing potions van normale RPG’s zijn in Ring Fit Adventure smoothies). Wat tips voor Amazon Prime betreft vermoed ik dat je Doom Patrol wellicht wel kan waarderen, Theodoor. Het is gebaseerd op het meest dysfunctionele superheldenteam van DC en één van de terugkerende personages is een genderqueer straat. En Into The Badlands is wellicht ook de moeite waard: een post-apocalyptische dystopische martial-arts serie met Nick Frost en Emily Beecham.’

TS: ‘De reden dat ik Doom Patrol zou willen kijken is inderdaad Danny The Street. Ik ben een enorm groot fan van Grant Morrison, en dat blijft wel één van zijn beste creaties. Wat betreft The X-Files: ik ben letterlijk nog maar drie afleveringen ver, maar het is wel een herkijk voor me. Heb de serie een jaar of 10 geleden al volledig eens gezien. Ik ben momenteel ook weer wat aan het gamen op de Switch en heb naar aanleiding van ons gesprek meteen wat spellen van Annapurna aangeschaft die flink in de aanbieding waren: What Remains of Edith Finch en Gone Home. Beiden heb ik nog niet gespeeld, want ik ben té diep in Return of the Obra Dinn gezogen. Wat een meesterlijk en moeilijk spel is dat, zeg. Je speelt een soort paranormale accountant die 60 moordzaken op moet lossen op een 19e-eeuws spookschip. Daarbij zie je verschillende bevroren sterfscenario’s, die je in bulllet-time kunt bekijken. De bedoeling is dat je op basis van deze 50+ sterfscènes kleine details met elkaar gaat vergelijken om de identiteit en de dood van alle bemanningsleden te achterhalen. Soms schuilt de identiteit letterlijk in een klein hoekje. Toen ik er in scenario numero 25 achterkwam dat één van de stervende mensen in scenario 1 wel de kok moest zijn op basis van het feit dat hij met een geitje aan een touw loopt ergens heel ver op de achtergrond voelde ik me oprecht een meesterdetective. Het is geen makkelijk spel en vooral leuk voor de detailneukers en puzzelpreciesjes (klinkt als een Foodstar) onder ons, maar het is ook immens sfeervol en Lovecraftiaans. Aanradertje. Zijn jullie nog aan het gamen?’

ES: ‘Hades heeft me er bijna onder gekregen. Maar ik heb de game eindelijk toch uitgespeeld. Een echte aanrader. Inmiddels ook weer bezig met Call of Duty: Warzone, spooky season is aangebroken dus de hele Warzone staat in het teken van pompoenen, spoken en gekke geluiden. In het spel kun je kisten vinden met loot (geld+wapens) die je normaal gesproken zonder al te veel aandacht openmaakt om weer door te spelen. Maar het zou geen Halloween zijn als er nu niet een hele dikke jumpscare in kan zitten. Er komt een schedel of iets dergelijks op het scherm en je volume gaat even op standje oorverdovend. Ik zat tegen het plafond aan toen het me overkwam de eerste keer en nu maak ik met mijn ogen dicht en koptelefoon af de kisten open. Af en toe komt er nog flink gevloek over de team chat als een van mijn teamgenoten weer een jumpscare kist gevonden hebben. Ik kan het wel waarderen allemaal. Ook al weet zo’n ontwikkelaar dat het lekker geld binnenharken is, ik vind zo’n seasonal aanpassing heel erg leuk. Geef me maar een pompoen op mijn hoofd en een vleermuis die me achtervolgd. Ik had als kind met liefde Kerst en Sinterklaas ingeruild voor Halloween.’

LvH: ‘Bizar eigenlijk dat een shooter als Call of Duty: Warzone, een spel met als uitgangspunt: “Hier heb je een Dragunov Sniper Rifle waarmee je het hoofd van een andere speler, een representatie van een mens, tot een fijne roze mist kan reduceren, iets dat elke dag tijdens conflicten over de gehele wereld gebeurt, laat staan in Donetsk in Oekraïne waar we dit spel op hebben gebaseerd” ENG maakt door middel van jump scares en pompoenen. Want het concept “oorlog” is blijkbaar niet eng genoeg? Niet dat ik morele bezwaren heb tegen gewelddadige games an sich, maar laten we toegeven dat dit wel een beetje raar is. Return of the Obra Dinn klinkt geweldig Theodoor en het gevoel als je een lastige puzzel oplost is inderdaad verslavend. Ik herinner me dat gevoel toen ik in System Shock (uit 1994, dus Opa vertelt) een deur tegenkwam die alleen open gemaakt kon worden door een irisscanner. In het spel zit je vast op een ruimtestation dat over is genomen door een geflipte A.I. en is al het personeel gemuteerd of afgeslacht. Na een paar dagen alles te hebben geprobeerd, kwam ik op het lumineuze idee om alle afgehakte hoofden te verzamelen die ik kon vinden om zodoende langs de irisscanner te komen. Pfew, als ik nu niet op een watchlist terecht kom door deze alinea, weet ik het ook niet meer.’

TS: ‘Als we niet allang op een watchlist stonden na ons geraaskal over de Foodstars, Luuk. Een griezelige week gewenst (in de aanloop naar Halloween), ook aan onze lezers!’