TS: ‘Hallo, mijn lieve cinematties! Hoe is jullie week gegaan? Dit is voorlopig de laatste keer dat we met zijn drieën de week doornemen op film-, game-, televisie-, lees- en muziekgebied, want ik stop voorlopig even met Het Weekend van Cine om te kunnen focussen op andere projecten. Wees echter niet getreurd, want ik zal hier en daar vast nog wel aanschuiven. Om de spits af te bijten: ik zag afgelopen week The Sandman, de nieuwe Netflix-serie gebaseerd op de fantastische comic van Neil Gaiman en een trits aan tekenaars. Wat ik zag vond ik goed, met kanttekeningen. Zo is het euvel van de comics, dat het allemaal wat traag op gang komt en de eerste ‘arc’ relatief zwak is, niet helemaal verholpen. Ook bij de Netflix-serie had ik het gevoel dat de serie pas écht tot leven kwam rondom aflevering 4, om daarna te pieken met aflevering 5 en 6. Het laatste gedeelte van de serie is grappiger, spannender, kleurrijker dan het eerste gedeelte, want ook dat miste ik een beetje in de serie vergeleken met de comics: de kleurrijke en imaginatieve tekeningen zijn vervangen voor een iets meer generieke glossy ‘urban fantasy’-look. Dat betekent niet dat ik de serie slecht vond, verre van zelfs. Maar voor ik de positieve punten benoem: jij hebt ook gekeken toch Luuk? En wat vind jij er van?’

LvH: ‘We zullen je missen Theodoor, maar nu we elkaar in ieder geval wat vaker in het echt kunnen treffen zal het gemis nog enigszins gecompenseerd worden. Het Weekend van Cine bloeide op dankzij de lockdowns en zorgde ervoor dat we elkaar en onze lezers tips konden geven om die vervelende periodes door te komen en het was voor ons ook een manier om contact te houden, maar dat lijkt voorlopig minder urgent. Ik denk dat het Weekend van Cine wat minder vaak zal verschijnen, maar ik waarschuw je: just when you think you’re out, we’ll pull you back in 😉

Voor een graphic novel-serie die bekend stond als onverfilmbaar vond ik dat de Netflix-serie grotendeels geslaagd is. Ik ben het met je eens dat de serie wat opstartproblemen heeft die inherent zijn aan het bronmateriaal, maar ik was wel tevreden met de manier waarop de makers meer vaart wisten te maken door personages als The Corinthian een grotere rol te geven en door in het algemeen meer efficiënt te zijn in het vertellen van het verhaal. Hoezeer ik ook een gigantische zwak heb voor Matt Ryan als John Constantine in zijn eigen serie, in Legends of Tomorrow en in veel DC-animatie, Jenna Coleman als de genderbended Johanna Constantine was een prima alternatieve casting. Ik heb het eerder gehad over de (onterechte) kritiek over de casting, ik ben zelf grotendeels ontzettend tevreden maar er is altijd wel een mug te vinden om op te ziften of een mier die amoureuze gevoelens opwekt. Wat vond jij van de cast, Theodoor?’ 

TS: ‘Dat is één van de punten waar ik overwegend positief ben. Hoewel ik Tom Sturridge niet perfect vind als Morpheus kwijt hij zich adequaat van zijn taak. Het is vooral de cast om Morpheus heen die echt heel goed is. Met name Boyd Holbrook als The Corinthian en Kirby Howell-Baptiste als Morpheus’ zus Death vond ik uitstekend gecast. Het is ook de episode waarin Death het meest centraal staat, The Sound of Her Wings, die me het meeste beroerde. Ik vind het niet erg om toe te geven dat ik een traantje moest wegpinken. The Sound of Her Wings is dan voor mij ook de uitschieter dit seizoen, al is 24/7 ook een uitstekende ‘bottle episode’. Zoals gezegd, de eerste verhaallijn dit seizoen kon sterker, maar na deze twee grotendeels op zichzelf staande episodes krijg je The Doll’s House, wat een heel fijne verhaallijn is in zowel de comics als de serie. Sowieso een verademing John Cameron Mitchell weer te zien opduiken in een rol waarin hij drag mag doen. Ik blijf immers voor eeuwig een Hedwig and the Angry Inch-fan. 

Over films en series op Netflix gesproken: ik wil de lezer wijzen op een geinige actiefilm uit Zuid-Korea: Carter. Carter onderscheid zich door menig actiefilm doordat deze opgenomen is als een aantal one-takes. Het ding is echter: de camera is zo beweeglijk en de camerabewegingen zo vaak schier onmogelijk, dat het dunne verhaaltje er niet meer toe doet. Dit is ballet, waarbij gevechtschoreografie en camera zo op elkaar ingespeeld zijn dat er een samenspel ontstaat. Je weet soms niet wat je ziet en hoe ze het gedaan hebben. Het enige probleem: de film is dermate kinetisch en onrustig geschoten dat het hoofdpijnopwekkend kan werken. Wat dat betreft is de speelduur van ruim boven de twee uur te veel van het goede. Maar Carter’s grootste selling point is immers wel de overdaad. Verstand op nul en genieten van een bloedballet. Misschien met wat adempauzes. 

Hebben jullie nog goede dingen gezien op streaming?’ 

ES: ‘Voor mij staat The Sandman ook nog op het menu, maar ik maak eerst The Good Place af. Voor de mensen die de serie nog niet hebben gezien: De serie gaat over een vrouw, Eleanor Shellstrop, die ​wakker wordt in “the good place” van het hiernamaals. Ze wordt verwelkomd door Michael, de ‘architect’ van het utopische dorpje waar ze voor eeuwig gaat wonen. ​Eleanor kan het bijna niet geloven, sterker nog, ze weet eigenlijk dondersgoed dat ze er niet thuishoort aangezien ze op aarde een onuitstaanbaar mens was.

Samen met ​Chidi (een besluiteloze filosoof), ​Tahani (een Britse socialite) en Jason (een malloot uit Florida)​ vormen ze uiteindelijk een groep die kost wat kost proberen te voorkomen dat anderen ontdekken dat ze niet thuishoren in The Good Place.

Ik laat het hier even bij omdat de serie zo ontzettend veel leuke, grappige en verfrissende afleveringen heeft waarin komedie en filosofie moeiteloos en op een luchtige manier met elkaar worden vervlochten dat het zonde is om te veel te verklappen. The Good Place is ook een van de weinige series die ik ken waarvan elk seizoen een nieuwe verrijking is van het verhaal en de personages. De series durft kritisch te zijn zonder ooit echt lomp tegen schenen te trappen en ik heb echt grote bewondering voor de manier waarop filosofische vraagstukken en theorieën worden verwerkt in het verhaal. De serie leunt sterk op pop culture references, evenals series zoals Community, dus het kan iets lastiger te volgen zijn als je daar niet een beetje verstand van hebt. Ik denk dat het voor jullie (en de lezers van Cine) geen probleem zal zijn. Enfin, ik vind het een van de sterkste en slimste komedieseries van de afgelopen jaren en hij staat in zijn geheel op Netflix!

Zodra ik klaar ben met die serie, ga ik echt beginnen aan The Sandman!’ 

LvH: ‘Om mijn eigen vraag over de casting van The Sandman te beantwoorden: Sturridge doet inderdaad goed zijn best, maar ik denk dat hij het extra lastig heeft door de poging van de serie om zo trouw mogelijk te zijn aan het bronmateriaal. Dream in de comics is als lid van de Endless een personificatie van een abstract concept die de vorm van een mens aanneemt, maar altijd onmenselijk en angstaanjagend overkomt. Sturridge is echter een normale dude met een Goth-knipbeurt die extra bleek is opgemaakt. Er waren een paar scènes in de serie waarin duidelijk werd dat de makers een specifiek panel uit de comics zo getrouw mogelijk probeerden te recreëren, wat net niet helemaal lukte omdat een gezichtsuitdrukking van Dream uit de comics gelezen kan worden als ondoorgrondelijk, minachtend of geringschattend zich vertaald naar onnozel, verveeld of gassig op Sturridge zijn smoelwerk. Nou is Dream als personage natuurlijk ook een ontzettende hork, dus de uitdaging voor Sturridge is ook niet gering om het publiek voor zich te winnen. Goed, hopelijk trekt Netflix niet vroegtijdig de stekker uit de serie. 

Ik heb Carter ook gezien en sweet Zombie Moses, wat een trip was dat!  Na The Villainess van regisseur Jung Byung-gil, een actiefilm waarbij de kijker de film grotendeels beleeft vanuit het oogpunt van de moordlustige protagoniste met dank aan ingenieus camerawerk in POV-shots, was ik erg benieuwd naar zijn volgende werk en hij overtreft zichzelf op magistrale wijze! Ja, het is extreem over-the-top en wellicht had een beetje meer terughoudendheid een iets beter gebalanceerde film opgeleverd, maar vergeleken met Carter is The Gray Man een bejaardenfilm. Ik zeg ook, ga dat zien! En nu we toch op een geweldskick zitten wil ik jullie graag wijzen op de Amerikaanse indie-flick Assassination Nation van Sam Levinson. Inderdaad, die knakker van Euphoria ja. En wederom bepalen hitsige tieners de toon van de film: vier vriendinnen worden het slachtoffer van een hedendaagse heksenjacht in Salem nadat een hack alle digitale vuile was van de bewoners van het stadje openbaart. De film neemt ruimschoots de tijd voordat de actie losbreekt en die smaakt vooral naar meer, maar de film is al afgelopen als je er net lekker in bent gekomen. Als pure actiefilm is Assassination Nation net niet geslaagd, maar in combinatie met de bijtende humor, flitsende cinematografie en als politiek pamflet tegen toxic masculinity is het een absolute aanrader! Aangezien de film spoorloos verdwenen was nadat die uitkwam, was ik blij verrast dat ik deze ontdekking deed in de krochten van Netflix. Anyhoo, wat zijn de plannen voor de komende tijd, mi Matties?’  

TS: ‘Ik ben van plan om een aantal dingen te kijken, sommige voor aankomende artikelen, sommige voor mijn eigen plezier. Zo ben ik heel benieuwd naar het tweede seizoen van Amazon Prime-serie Undone, van de Nederlandse regisseur en animator Hisko Hulsing, van wie ik al heel erg lang fan ben. De serie was het geesteskind van Kate Purdy en Raphael Bob-Waksberg, beiden bekend van Bojack Horseman, maar is ondanks dat het ook een animatieserie is geheel anders zowel stilistisch en qua toon . Een surrealistische trip door tijd en ruimte waarin een jonge vrouw die vastzit in een sleur haar grip op de realiteit langzaam verliest. Niet omdat ze gek wordt, maar omdat tijd en ruimte letterlijk niet meer chronologisch voor haar verlopen. 

Ook ben ik van plan alle films van Larry Fessenden (opnieuw) te kijken. Althans, zijn films als regisseur. Fessenden is bij de meeste kijkers voornamelijk bekend als character actor: met zijn ietwat vuige uiterlijk is hij namelijk een dankbaar onderwerp voor regisseurs die een personage aan de zelfkant van de samenleving wilden casten. Hij dook als acteur op in films als Broken Flowers, Wendy and Lucy, Bringing Out the Dead en Session 9. Als regisseur is hij ook erg sterk: No Telling en Habit behoren tot mijn persoonlijke favorieten, en zijn respectievelijk een hervertelling van Frankenstein vanuit de point of view van de vrouw van de gestoorde wetenschapper; en een vampierdrama dat een metafoor is voor alcoholisme. Ik ben van plan een handvol van zijn films die ik nog niet gezien heb te kijken, zoals Beneath, een variatie op Jaws met een uit de kluiten gewassen meerval en Depraved, wederom een hervertelling van Frankenstein. Ook ben ik van plan te luisteren naar zijn podcast, Tales From Beyond the Pale, waarin hij, en verschillende horrorregisseursvrienden, waaronder Stuart Gordon (Re-Animator), Simon Rumley (Red White & Blue), JT Petty (The Burrowers), Simon Barrett (V/H/S2 en Seance) en Douglas Buck (Cutting Moments) horrorhoorspelen maken in de stijl van de beruchte Tales From the Crypt-stripboeken en -films. Als je een liefhebber bent van de kleinere onafhankelijke horrorfilm dan is het werk van Fessenden erg aan te raden. 

Ten slotte wil ik in het werk van Jerzy Skolimowski duiken. Ik heb alleen zijn bekendste film, Deep End en twee van zijn latere werken, Essential Killing en 11 Minutes gezien. Maar ik ben heel benieuwd naar zijn gehele oeuvre, zeker omdat Skolimowski als regisseur erg eclectisch is. Zo is The Shout een horrorfilm, Torrents of Spring een kostuumdrama, King, Queen, Knave een sekskomedie en The Adventures of Gerard een avonturenfilm. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik jullie op de hoogte ging houden van hoe het werk van de regisseurs in kwestie mij bevalt, maar dat zal helaas voorlopig niet gebeuren. Ik ga jullie missen…’

ES: ‘Ik vind het echt ontzettend jammer Theodoor. Maar ik heb er ook alle begrip voor. Hopelijk tot snel! Mijn plannen de aankomende tijd zijn, wat films en series betreft, iets minder uitgebreid. Ik zag dat Spider-Man: No Way Home eindelijk op Netflix staat, dus die wil ik sowieso zien als het eenmaal is afgekoeld. Vooralsnog is het niet echt uit te houden thuis. Ik woon op de derde etage onder een plat dak zonder airco. Als de hitte in de bakstenen zit doe je er vrij weinig aan tot het buiten een beetje afkoelt. Daarnaast moet ik alle planten op het balkon en in de tuin ook goed in de gaten houden. Met de aanhoudende droogte is uitgebreid water geven niet echt een optie, dus alle planten zitten op rantsoen. En dat gaat niet heel goed. Ik hoop volgende week dus op regen, al was het maar dat ik kan weer een excuus heb om binnen te zitten. Daarnaast zijn Luuk en ik druk met festivalplannen voor Kaboom. Maar het festival is toch pas volgend jaar maart/april? Dat klopt, maar de voorbereiding is al in volle gang. Ik heb net een eerste lichting aan korte films gekregen die ik mag bekijken en we hebben al een aantal games op het oog die we graag toevoegen aan het programma. Daarnaast hoop ik dat we een samenwerking met een ander festival kunnen opzetten. Ik heb niet veel ervaring op dit gebied, maar ik hoop dat ik het gebrek aan kennis goedmaak met mijn voorzichtige enthousiasme. Daarnaast ben ik ook nog met een vakantie bezig, maar daarover later meer! Wat zijn jouw plannen Luuk?’

LvH: ‘Ik heb de temperatuur gelukkig nog onder de 30 graden weten te houden in huis, maar ik ben blij dat de tropentemperaturen vanaf morgen in ieder geval minder zullen worden. Ik gun iedereen verder hun uitjes in het zonnetje, maar de koperen ploert zorgt ervoor dat ik beduidend minder energie heb en dat maakt me een slome en chagrijnige cyborg. Mochten jullie nog een laatste tip nodig hebben: ik zag gisteren op Disney+ Prey, de nieuwste film in de Predator-reeks en ik vond het misschien wel de beste Predator-film die ik ooit heb gezien. Prey speelt zich af op de Noord-Amerikaanse prairie in het begin van de 18e eeuw. De jonge Comanche-krijger Naru wil zich bewijzen als grootse krijger, net zoals haar broer, maar als een Predator de jacht opent blijkt dat een levensgevaarlijke uitdaging. Prey is enigszins voorspelbaar, maar dat mag de pret niet drukken: regisseur Dan Trachtenberg en scenarist Patrick Aison weten genoeg interessante plottwists en onverwachte wendingen in het plot aan te brengen om zelfs de geoefende kijker te verrassen. Hoofdrolspeler Amber Midthunder was al een intrigerende actrice als de martial artist Kerry Loudermilk in Legion, in Prey is ze een openbaring. Daarnaast is de film op locatie opgenomen in Canada en zijn de prachtige landschappen een welkome afwisseling ten opzichte van de claustrofobische jungles waar de Predator meestal te vinden is en/of de gruizige urban setting van Predator 2. Voorlopig is dit de laatste editie van het Weekend van Cine met jouw inbreng, Theodoor, maar ik weet je te vinden voor de betere obscure filmtips! Ik wens jullie allemaal een fijne week en hopelijk tot snel!’