LvH: ‘Hey Cinematties, het is de hoogste tijd om de wereld wederom ongevraagd op te zadelen met onze meningen! Hoe beviel het in Schotland, Eline? Heb je nog een gefrituurde Marsreep voor ons meegebracht? En Theodoor, welke obscure krochten van de cinema heb jij doorzocht op zoek naar de meest exquisiete pareltjes op filmgebied? Ik heb zelf a mixed bag voor jullie, met daarin onder andere mijn mening over het nieuwste Netflixvehikel The Gray Man, de Zapata-Western A Bullet for the General en de ontmaskering van de grootste grifter van het hele Wereldwijde Web. Wat willen jullie graag delen met ons hooggeëerd lezerspubliek?’’

TS: ‘Je vroeg om iets obscuurs, dan krijg je iets obscuurs. Ik wil namelijk onze lezers in de richting wijzen van een bijzondere website. 35mm.online is ondanks de fantasieloze naam een fantastisch project: allerlei Poolse instanties op het gebied van film hebben de handen in een geslagen en maken een gigantisch archief van Poolse films beschikbaar voor streaming in HD. Beter nog, tot 31 augustus is het gebruik van de site volledig gratis. Daarna gaan de premium films achter een paywall. Ik wil voor die tijd nog zoveel mogelijk Poolse films aantikken, want het is voor mij nog grotendeels onontgonnen terrein. Jawel, ik heb veel van Kieslowski gezien (en daarvan is ook veel op de website te vinden), maar regisseurs als Andrzej Wajda, Andrzej Munk en Wojciech Has zijn ondanks hun faam regisseurs waar ik te weinig van heb gezien. Ook wil ik in het werk van Piotr Szulkin duiken. Ik zag zijn debuutfilm Golem, een bizarre politieke parabel gefilmd in clair-obscur met een viezig groen filter, over een wereld bevolkt door een soort cyborgs, waarin men een nieuw wezen creëert: een authentieke mens. Het is de eerste van vier films waarin Szulkin de politieke malaise in zijn land aanpakt door een draai te geven aan bekende science-fiction verhalen en -conventies. De andere drie films zijn O-bi, O-ba: The End of Civilization, The War of the Worlds: Next Century en Ga, Ga: Glory to the Heroes. Ik laat jullie op een later tijdstip wel weten hoe de films bevallen.

Ook ga ik de komende weken duiken in een tweetal boxsets die vandaag binnenkomen van het puike Britse label Powerhouse Indicator. Mae West in Hollywood, 1932-1943 verzamelt het bijna complete oeuvre van Mae West: alleen Sextette en Myra Breckinridge ontbreken. Ik moet bekennen dat ik afgezien van die laatste twee, die terecht als niet al te best bekend staan, ik nog nooit een Mae West-klassieker heb gezien. Ik kan niet wachten om me in haar oeuvre onder te dompelen. Ook komt The Sinbad Trilogy binnen, met de befaamde effecten van Ray Harryhausen. Het is meer dan twintig jaar geleden dat ik die films als kind voor het laatst zag. Maar ik zocht even een clipje op uit de film om met mijn vriend te delen, die waarin Sinbad oog in oog komt te staan met een cycloop. Het zegt wat over hoe goed Harryhausen is, dat binnen twee seconden mijn vriend geïnvesteerd was in het lot van de cycloop en oprecht boos werd toen Sinbad en zijn vrienden hem pijn begonnen te doen. Dat is het knappe van Harryhausen: de monsters krijgen zoveel persoonlijkheid mee qua animatie dat je niet anders kunt dan van ze houden. Wat ga jij van de week kijken en hoe was Schotland, Eline?’ 

ES: ‘Hallo matties! Ik heb Schotland overleefd! In eerste instantie was het de bedoeling om lange wandelingen te maken maar naarmate de temperatuur steeg verdween mijn enthousiasme ook geleidelijk. Het vooruitzicht van een lange tocht met veel zon en weinig schaduw? Nee bedankt. We hebben uiteindelijk besloten om in de buurt van de kust te blijven en lange wandelingen langs het strand en in de duinen te maken. Heerlijk! Nog een voordeel van het strand: ijs! Naast een uitgebreid aanbod van fish & chips-karren (en burgers) houden de Engelsen blijkbaar ook heel erg van ijs. Het is absoluut niet praktisch (en niet heel erg comfortabel voor de verkopers) maar je komt de hele tijd van dit soort karretjes tegen waar je wat verkoeling kunt kopen om de brandende hel het hoofd te bieden.

Ik heb mooie plekken bezocht langs de kust tijdens mijn trip. De eerste plek is Lindisfarne. Ik verstond in eerste instantie Linda’s Farm en vond het al een rare naam voor een kasteel/klooster. Enfin, Lindisfarne is een getijdeneiland ten noorden van Berwick-upon-Tweed en wordt ook wel Holy Island genoemd. Je hebt er een prachtig uitzicht over de kust maar moet wel rekening houden met het feit dat je opgesloten zit als je niet voor het opkomen van het water weg bent. Op zich ook geen straf, want het kleine dorpje naast het klooster is ontzettend pittoresk en er zijn genoeg plekken om te drinken (een favoriete nationale sport). 

Het tweede uitstapje was naar Bamburgh Castle. Het kasteel ziet er ontzettend imposant uit, liggend op een rots aan de kust. Het uitzicht bovenop de muren van het kasteel is prachtig, ware het niet dat ze aan een kant van het kasteel een gigantische parkeerplaats hebben aangelegd waardoor je behalve zee en duinen ook lekker op de daken van geparkeerde auto’s neerkijkt. Enfin, ook daar heb ik bij bijna elke kar wel een ijsje of vis gehaald dus ik tevreden ondanks het feit dat we in de middag 34 graden aantikten. 

De trip was ook het uitgelezen moment om weer eens een boek op te pakken. Ik heb De Pest van Camus meegenomen en ondanks de vele uitstapjes is het me zowaar gelukt om een aantal bladzijden te lezen. Overigens verbleef ik in het huis van de ouders van een vriend van me die elke avond een aflevering van Stanley Tucci: Searching for Italy te kijken waarin Stanley Tucci (The Tooch) in Italië op zoek gaat naar zijn roots, waarbij eten de hoofdrol krijgt. Elk gerecht wordt verweven met de geschiedenis van een plaats of streek en de mensen die er wonen. Je krijgt niet alleen maar ontzettende trek, maar ook veel respect voor de manier waarop de Italianen van eten kunnen genieten. Een aanrader!’

LvH: ‘Another member of the Tucci Gang in da house! Klinkt als een geslaagde trip, Eline! Was Lindisfarne ook niet de plek waar de eerste plundering door Vikingen plaats heeft gevonden? Zoiets meen ik me te herinneren (maar dat kan natuurlijk ook een glitch in mijn Animus zijn). Anyhoo, glad to have you back! 

Ik zag de afgelopen week de nieuwe Netflix-film The Gray Man, een vermakelijke edoch weinig beklijvende actiefilm waarin Ryan Gosling wederom een gevaarlijke man van weinig woorden speelt die in een schimmig spionagecomplot terecht komt waardoor een psychopatische ex-spion gespeeld door een verrukkelijk schmierende Chris Evans achter hem aan gaat. De track record van de originele Netflix-films is op zijn best gezegd wispelturig te noemen en The Gray Man steekt weliswaar ietwat boven de middenmoot uit: er zitten een aantal spannende en interessante actiescènes in die goed gechoreografeerd zijn en met puike cinematografie, maar de film gaat gebukt onder een mate van overdaad waardoor het globetrottende avontuur ietwat gehaast overkomt. Ik snap dat de Bond-films een soort template hebben geschapen waardoor spionagefilms minimaal zes exotische locaties moeten aandoen per film, maar wat mij betreft is de helft daarvan ook meer dan genoeg en dan kun je iets meer de diepte induiken. De film was blijkbaar succesvol genoeg, dus een sequel en een spin-off zijn al aangekondigd. Ik ben benieuwd of Netflix met deze strategie de financiële problemen gaat oplossen, maar ik geef deze toekomstige franchise alsnog het voordeel van de twijfel. Het is in ieder geval niet zo’n vervloekt idee als een game show gebaseerd op Squid Game, for fuck’s sake!

Ik heb me gisteren in het echte leven na bij te zijn gekomen van een tuinfeestje (thanks Eline!) voor het eerst in de wondere wereld van Pride gestort met een Braziliaans feestje in de Vondelbunker. Ik kwam om een handje te helpen tijdens het laatste uurtje en om af te sluiten, wat er wel voor zorgde dat ik een innerlijke discussie heb gevoerd voor het event: zit je een fantastisch feestje te bouwen en hoppa, daar komt een witte sjofele cis-het gast even het patriarchaat uit te hangen en het feestje af te kappen. Ik ben ook een beetje huiverig voor een soort queer-toerisme: ik vind dat je mensen hun eigen feestje moet gunnen zonder dat je per sé ruimte voor jezelf daarin claimt. Maar ik had na voorzichtig navragen begrepen van de organisatoren dat iedereen welkom was en de Vondelbunker voelde aan als een warm bad, dus ik ben blij dat ik ben gegaan en dat ik mezelf nog een beetje nuttig heb kunnen maken. Het was een feestje met een ongelofelijk fijne sfeer, de muziek was slappity-slappin’ en omdat het vroeg afgelopen was kon ik daarna nog de kroeg in om over films te nerden met wat andere filmnerds. Dat werd uiteindelijk weer een stuk later dan ik had verwacht want ik heb nog geen cybernetische ruggengraat, maar goed, het is tenslotte weekend. Heb jij iets met Pride, Theodoor? Eventueel nog wat feestelijks ingepland?’

TS: ‘Ik ben niet van de Pride, maar dat is niet omdat ik anti-queer ben, want ik ben een non-binaire homoseksueel. Nee, ik houd niet van drukte. Ik vermijd plekken waar veel mensen zijn en feestjes zijn wat mij betreft op zijn leukst als het aantal feestgangers beperkt is. Ik ben niet van de clubs, discotheken, feesttenten en dansparty’s. That’s just not how I roll. Zo’n vakantie als die van Eline klinkt wat mij betreft perfect: beetje wandelen, beetje eten, mooie stranden en kastelen bezoeken. 

Ik ben ook echt wel een huismus: boekje op de bank, of lekker gamen of filmkijken. Dat is mijn idee van feestvieren. Wat games betreft kijk ik erg uit naar wat Annapurna Digital op stapel heeft staan. Twee dagen geleden hield Annapurna een showcase van nieuwe games. Wie niet bekend is met de naam Annapurna: zij zijn naast een filmproductiebedrijf (o.a. Spring Breakers, The Master en Her) ook een distributeur en producent van videogames. Sterker nog, ze zijn verreweg mijn favoriete videogame-bedrijf van het moment. Zo zijn ze de distributeur achter persoonlijke favorieten als Gorogoa en Sayonara Wild Hearts, maar ook klassieke indie-games als What Remains of Edith Finch, Journey en Kentucky Route Zero. In de tweede jaarlijkse digitale showcase toonden ze heel wat nieuwe games, maar ook ports naar andere consoles. Zo komen Maquette en The Pathless eindelijk naar Switch. Interessant ook is dat de showcase werd opgezet als een soort documentaireserietjes, waarin de makers aan het woord kwamen over hun spellen, en er een grote focus is op de persoonlijke achtergronden van de makers. Het is fijn om te zien dat Annapurna als game-bedrijf zo focust op de makers, want dat is zeldzaam in de industrie. En van de nieuwe games ben ik vooral heel erg benieuwd naar de nieuwe game van Keita Takahashi, de man achter Katamari Damacy.  Heb jij de showcase gezien, Eline? Zo ja, waar kijk jij naar uit?’ 

ES: ‘Nou ik moet nog beginnen aan Stray en er staan een paar nieuwe games op mijn lijstje. Bear and Breakfast, een adventure management game. In de game ben je een beer die een bed and breakfast opzet in de bossen. Het doet een beetje denken aan een mix tussen Stardew Valley  en Cozy Grove. Ik hou dus heel erg van dit soort management games waarin je dingen moet opruimen en inrichten en Bear & Breakfast heeft ook nog eens een hele leuke stijl. Een andere game waar ik zeer benieuwd naar ben is Cult of the Lamb. Cult of the Lamb werpt spelers in de rol van een bezeten lam dat gered is van vernietiging door een onheilspellende vreemdeling, en je moet je schuld terugbetalen door een loyale aanhang in zijn naam op te bouwen. De sfeer in de game is een beetje chaotisch, maar dat kan ik wel waarderen. Ik kwam er overigens ook achter dat er nog een Harry Potter game uitkomt dit jaar? Huh? Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit alle boeken hebben gelezen en ook niet alle films heb gezien, maar op een of andere manier spreekt een Harry Potter game me dus wel aan? Het idee dat je speelt als een tovenaarsleerling op Hogwarts lijkt me ontzettend leuk en omdat Harry Potter me niet ligt lijkt het me helemaal tof om te spelen zonder een van de personages uit de boeken/films (soort van). Ik wil eigenlijk gewoon een game over tovenaars. Enfin, wist jij van deze game Luuk?’

LvH: ‘Ik had al wel van Hogwarts Legacy gehoord, maar dan vooral vanwege de controverse er omheen. Ik had op Kotaku gelezen dat de lead designer Troy Leavitt vanwege zijn YouTube-kanaal met filmpjes met klinkende titels als In Praise of Cultural Appropriation en The Injustice of Social Justice en waarin hij tevens de grijpgrage voormalige Pixar-bobo John Lasseter verdedigde zich uiteindelijk terug heeft getrokken als lead designer. Warner Bros. en Leavitt zeggen dat zijn persoonlijke meningen geen rol hebben gespeeld in die beslissing of invloed hebben gehad op de inhoud van het spel, maar dat lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. In Hogwarts Legacy speel je een leerling van de magische school in de 19e eeuw die het op een bepaald moment moet opnemen tegen opstandige goblins die strijden tegen uitbuiting en discriminatie door de elitaire tovenaars. Dat klinkt al vrij sus, laat staan dat de goblins in het Harry Potter universum kleine mensachtige wezens zijn met lange kromme neuzen die het magische bankwezen beheersen. Tenzij je in Hogwarts Legacy de kant kan kiezen van de goblins en zodoende kan helpen om de revolutie te realiseren, lijkt het er toch sterk op dat je een opstand van een onderdrukt ras aan intelligente mensachtigen moet onderdrukken die als antisemitische karikaturen overkomen. That doesn’t sound cricket.

Dan liever een goeie Zapata-western zoals A Bullet for the General die ik afgelopen dinsdag zag in het pittoreske Filmhuis Cavia. A Bullet for the General van Damiano Damiani speelt zich af in Mexico tijdens de revolutionaire tijden in de eerste twee decennia van de 20e eeuw. Een kille, manipulatieve Amerikaanse huurmoordenaar genaamd Bill Tate infiltreert een groep revolutionaire bandieten met als doel hun generaal te vermoorden. Hij raakt bevriend met de onbehouwen rebel Chuncho en helpt de bende met een aantal gewaagde overvallen op het Mexicaanse leger om zodoende wapens te stelen die verkocht kunnen worden aan de generaal en zijn troepen. Het levert een uitermate vermakelijke western op die daarnaast ook te lezen valt als een profetische blik op de turbulente Jaren van Lood waarin extreem-rechtse en extreem-links groeperingen aanslagen uitvoerden op Italië, waarvan we nu weten dat veel geweld werd gepleegd in opdracht van Operatie Gladio, de schimmige tak van de NAVO die als doel had om een anti-communistische buffer in Europa aan te leggen. Ik ga in ieder geval op zoek naar meer Zapata-westerns, want dit smaakte naar meer. Wat zijn jouw plannen voor de komende tijd, Theodoor?’

TS: ‘Ik ben net begonnen aan het derde seizoen van de reality-competitie Blown Away, waarin enkele van de beste glasblazers ter wereld met elkaar de strijd aangaan. Ik vind het fijne aan Blown Away dat het echt om het talent van de glasblazers draait en niet zozeer om het onderlinge drama. 

Ik kijk slechts een handvol realityseries, en de meeste daarvan, zoals Great British Bake Off, zijn een warm bad in competitieland, want ik houd niet zo van alle messentrekkerij en bekvechten van andere realityseries. Wat dat betreft is het best gek dat ik zo’n groot fan ben van RuPaul’s Drag Race, dat ik al trouw kijk sinds seizoen 4. Maar ik heb sinds kort een nieuw favoriet seizoen, namelijk het net afgeronde All Stars seizoen 7, dat voor het eerst een cast had bestaande uit enkel eerdere winnaars. Het fijne van All Stars seizoen 7 is dat er niemand weggestuurd wordt, waardoor het geruzie grotendeels uitblijft. Je krijgt ook de kans om alle deelnemers op hun best te zien, want niet iedereen is even goed in elke challenge, maar elk van deze kandidaten is sowieso érg getalenteerd in een aantal dingen. Doordat de kandidaten bekend staan als de crème-de-la-crème van vorige seizoenen, wordt de lat ook erg hoog gelegd. Dat uit zich in een seizoen met sommige van de beste kostuums, beste komedie en beste lip syncs in de geschiedenis van Drag Race. En het is sowieso heel fijn om enkele van de ‘queens’ weer te zien, waarbij met name Yvie Oddly, Shea Couleé en Jinkx Monsoon persoonlijke favorieten zijn. Een must voor de trouwe kijker, dus, maar ik zou eigenlijk ook mensen die niet bekend zijn met de deelnemers of de competitie in het algemeen toch aanraden dit seizoen te kijken: het is een van de allersterkste seizoenen, en daardoor best een goede instapper. 

Wat ga jij komende week nog doen, Eline?’ 

ES: ‘Ik heb nog niet echt een plan wat betreft films en series maar ik zie Luuk woensdag op het Kaboom-kantoor! Daarnaast begin ik aan het vierde seizoen van een serie waar ik het zeker niet over wil hebben, omdat ik me eigenlijk schaam voor het feit dat ik ernaar kijk: Virgin River. Zo slecht, maar zo fijn om aan te hebben als je even iets heel doms wil zien. Overigens ben ik het volledig met je eens Theodoor wat betreft reality tv. Ik trek eigenlijk helemaal niks behalve The Great British Bake Off, omdat de sfeer gewoon zo goed is. Wat mij betreft de grootste kracht van de serie.

Een andere serie die deze week uitkomt is The Sandman op Netflix. Ik heb het idee dat de meeste mensen die bekend zijn met het werk van Neil Gaiman hun hart een beetje vasthouden waardoor ik alleen maar meer interesse heb. Misschien iets voor de volgende editie?’

LvH: ‘Het meest luidruchtige klaaggezang over The Sandman lijkt tot nu toe afkomstig te zijn van dezelfde onnozele droeftoeters die miepen over minderheden in >hun< sci-fi en fantasy, waarmee ze bewijzen dat ze het bronmateriaal op een oppervlakkig niveau al niet kennen: Dream en zijn broeders, zusters en alles daar tussenin van The Endless verschijnen in verschillende vormen naargelang met wie of wat ze een interactie hebben, waaronder verschillende etniciteiten en genders dus gedrein over de casting is je reinste centaurstront. En inhoudelijk hebben ze ook geen flauw idee hebbenThe Sandman over gaat. Om Gaiman zelf te citeren: Sandman went woke in 1988, and it hasn’t gone broke yet.” Tenslotte is de betrokkenheid van Gaiman zelf sowieso een goed teken én kun je alleen als je jezelf een driedubbele schedelfractuur veroorzaakt door tegen een muur gebouwd met je eigen bullshitbakstenen verkondigen dat The Sandman verpest is door de regenboogmaffia of de alfabetyakuza of hoe de internettrolbrigade het ook wil noemen. Niemand dwingt je om iets te kijken en als je het niet trekt, dan kun je ook gewoon je bek houden. Je hebt altijd nog het oeuvre van Leni Riefenstahl en Zack Snyder.’

TS: ‘Ik kijk heel erg uit naar The Sandman. Mede omdat Neil Gaiman nauw betrokken is bij het project. The Sandman behoort tot mijn favoriete strips aller tijden. Maar eerlijk is eerlijk, de eerste paar uitgaves behoren niet tot de sterkste delen in de reeks. Gaiman vindt dit zelf ook en ziet het eerste seizoen van The Sandman ook als een manier om dat recht te trekken: wat meer balans brengen in hoe het verhaal zich ontvouwt en wat meer toewerken naar wat The Sandman uiteindelijk werd. Namelijk een zeer ambitieus verhaal over de kracht van verhalen vertellen. Een serie, met name de manier waarop series tegenwoordig gemaakt worden, leent zich heel erg voor het format van The Sandman: een overkoepelend verhaal, maar ook ruimte om in een aflevering een ander genre, personage of toon te tackelen. Het enige wat er voor zorgt dat ik nog niet onverdeeld enthousiast ben is dat David S. Goyer ook bij het project betrokken is, een maker die ik niet al te hoog heb zitten. Maar de trailer ziet er erg getrouw aan de comics uit en heeft de sfeer en casting in mijn ogen al goed getroffen. Ik heb hoop. Goede hoop, zelfs.’

LvH: ‘Ik ben heel benieuwd, het ziet er in mijn bescheiden mening goed uit inderdaad! Nou, belofte maakt schuld: in de afgelopen anderhalve week speelde een ex-kickboxer/reality TV-gast/internetflapdoedel genaamd Andrew Tate zich in de kijker en daardoor heeft elke prominente BreadTuber aandacht aan hem besteed. Ik hoorde voor het eerst over deze haarloze hufter via Thought Slime en Sophie From Mars, maar toen was me nog niet helemaal duidelijk hoe vilein deze chucklefucker eigenlijk is. Inmiddels is duidelijk dat hij via een duistere ingenieuze wijze een leger aan jonge mannen met Daddy Issues heeft gerekruteerd die ervoor zorgen dat zijn content als gemuteerd onkruid over het internet verspreid wordt. Hij zegt domme, haatdragende en hersenloze dingen die een overgroot gedeelte van de mensen doorzien als beschamend, achterlijk of lachwekkend, maar er zijn uiteindelijk genoeg gasten die er toch intrappen en lid worden van zijn van de pot gerukte piramidespel. Breadtuber Ethanisonline zet in 20 minuten duidelijk uiteen wat er gaande is, maar voor een optimale portie Schadenfreude kan ik deze stream van Hasan Piker aanraden. Aangezien Piker niet makkelijk weggezet kan worden als slappe hippie en op heel veel vlakken net zo succesvol is als Tate, maar dan zonder iedereen op te lichten of virtuele bordelen uit te baten in Roemenië, is hij in staat om onder Tate het bloed onder de nagels te halen op dusdanige wijze dat Tate’s jonge fanboys last lijken te krijgen van plaatsvervangende schaamte. Totdat Interpol eindelijk in actie komt, is dit waarschijnlijk de meest directe vorm van gerechtigheid die we kunnen verwachten. Goed, grifters gonna grift, dat zal voorlopig nog wel zo blijven, maar trap er niet in en heb een fenomenale week! Tot binnenkort, lieve Cinematties!’