LvH: ‘Hiya Cinematties! How’s life, the universe and the multiverse working out for ya? Ik heb deze week genetwerkborreld met de crème de la crème van de Nederlandse filmwereld en dan heb ik het niet alleen over de overwegend roomkleurige smoeltjes die op de borrel te zien waren. Nou ja, ik heb een beetje aangefröbeld wat betreft het daadwerkelijke netwerken en verder heb ik vooral met mijn Kaboom-crew gehangen. Ik was wel blij om een aantal oude bekenden terug te zien die ik om de één of andere mysterieuze reden al meer dan twee jaar niet had gesproken, dus dat was erg fijn. Het feit dat de weergoden ons gunstig gezind waren hielp ook mee, net zoals de gratis hapjes waardoor er tenminste lekker geborreld kon worden zonder dat iedereen hangry en recalcitrant werd. Al hoop ik dat ze de volgende keer niet exclusief alles uit de frituur halen. Hoe was jullie week? En wat staat er de komende week in de planning?’

TS: ‘Ik had afgelopen weekend mijn verjaardagsweekend. Op mijn verjaardag zelf ging ik naar Everything Everywhere All At Once en uit eten. Everything Everywhere All At Once was een groot succes. Sterker nog, de film komt met stip binnen in mijn top 25 aller tijden, de precieze placering nog te bepalen na een herkijkbeurt. Maar die eerste keer was fantastisch: ik heb gelachen, ik heb gehuild, ik heb gehuild van het lachen en ben door een aantal existentiële crississen heen gegaan. En dat allemaal in het tijdsbestek van 2,5 uur.

Ook het etentje was een groot succes: knoflookrestaurant ‘Look in Rotterdam. Het is precies wat je verwacht bij de naam knoflookrestuarant: in elk gerecht zit namelijk knoflook verwerkt, zelfs in de toetjes. Ik had lamsbout die zo mals was dat het vlees van het bot afgleed zonder dat ik mijn mes hoefde te gebruiken en een chocoladetaartje met knoflookijs. Vooral het knoflookijs was erg bijzonder. Zoet-ziltig van smaak, als vanille met zeezout, met een scherpe nasmaak, een beetje gemberachtig. Zoet, zout, pepertje. Prima combo dus en verrassend lekker. 

Verder stond mijn week in het teken van het luisteren naar Patrick Wolf. Patrick Wolf is een popartiest die ik al sinds mijn 15e beluister en die een mix maakt tussen folkmuziek, glam disco en electropop. Met name het album Wind in the Wires is nooit uit de roulatie verdwenen sinds ik het album ontdekte in 2004. Waarom ik nu weer helemaal terugval in nostalgie? Patrick Wolf heeft sinds 2012 geen albums meer uitgebracht. Hij werd wars van alle persaandacht en de grote druk van het publiek en trok zich terug. Maar ik ontdekte dat hij nu een Patreon heeft, waar hij oude demo’s plaatst, maandelijks live-concerten doet vanuit zijn woonkamer en heel veel interactie heeft met zijn fans. Ik ben uiteraard Patron geworden. Hij maakt nu muziek zoals hij dat altijd wilde doen: voor een kleiner publiek; in eigen beheer, zonder alle hubbub die er bij komt kijken als je bij een groot platenlabel zit. Ik gun het hem heel erg en de kleinschaliger manier waarop hij werkt spreekt me ook aan. De lijntjes met het publiek zijn korter en de sfeer is intiemer. Ik ben zeer benieuwd naar het nieuwe album waar hij dit jaar mee komt, want dat heeft hij óók al aangekondigd via zijn Patreon. Volgen jullie artiesten via kleinschaliger platforms als Patreon of Bandcamp, Luuk en Eline?’

ES: “Sinds ik niet meer bij 3VOOR12 werk moet ik helaas bekennen dat mijn ontdekkingen voornamelijk komen van tips van vrienden en Spotify (ik weet het, heel slecht). Ik probeer dit weekend in ieder geval te beginnen aan het vierde seizoen van Stranger Things. Of ik moet eigenlijk zeggen het eerste deel van seizoen 4? Ik heb ter voorbereiding de eerste drie seizoenen opnieuw gekeken en ik moet eerlijk toegeven dat ik de serie met terugwerkende kracht eigenlijk ontzettend vermakelijk vind. Het moet wel worden gezegd dat je merkt dat het eerste seizoen eigenlijk nooit is overtroffen en dat aan alles voelbaar is dat de makers de intentie hadden om het bij een seizoen te laten. Ze zijn vanaf dat moment altijd op zoek geweest naar iets om ons als kijkers vast te houden (en Netflix blij te maken waarschijnlijk). Toch blijft het een rare beslissing om het seizoen in tweeën te knippen. 

Ook ik heb Everything, Everywhere All at Once gezien en deel Theodoor’s enthousiasme. Maar daarover meer in een nieuwe editie van Cinematties! Volgende week staat Top Gun: Maverick op het programma en daarnaast hoop ik dit weekend ook nog iets mee te kunnen pakken van het Leiden Shorts festival. 

Volgende week hoop ik ook de eerste paar games die zijn ingezonden voor Kaboom te kunnen spelen! Gamen heeft op een laag pitje gestaan, maar er komt de aankomende tijd toch het een en ander aan leuke games uit. Waaronder StrayEen game over een kat in een soort post apocalyptische wereld vol met robots en monsters. En je speelt dus als een kat! Love it. Ik kan niet wachten. Een andere game waar ik benieuwd naar ben is Wayward Strand, een game die ergens een beetje doet denken aan Spiritfarer. Wat heb jij gespeeld of gekeken deze week Luuk?’

LvH: ‘Het vierde seizoen van Stranger Things staat ook op mijn watchlist, maar om een compleet irrationele reden ben ik er nog niet aan begonnen: de afleveringen zijn bijna anderhalf uur lang en dat voelt als een grotere investering van mijn tijd dan het daadwerkelijk is. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik hik er wel tegenaan. Ik kijk ondertussen Obi-Wan Kenobi, een serie die gedragen wordt door de immer charismatische Ewan McGregor in de titelrol en die geweldig gebruik maakt van Darth Vader als horrorpersonage zoals hij in Rogue One werd geherintroduceerd, maar waar verder wel het nodige op aan te merken valt. Het is een serie die wederom het Star Wars universum niet echt uitbreidt, maar juist weer kleiner lijkt te maken door de focus op Obi-Wan, Darth Vader en Leia en die niet urgent aanvoelt. Dat de serie tegen de bestaande continuïteit ingaat kan me aan mijn metalen reet roesten, dat maakt me geen ene iota uit en dat we al weten wat het uiteindelijke lot is van de hoofdpersonages is ook geen probleem. Mijn grootste bezwaar is echter niet verhaaltechnisch, maar slaat op de bij vlagen ronduit bizarre keuzes die mijn suspension of disbelief laten crashen als een A-Wing in de cockpit van een Super Star Destroyer. In de eerste aflevering was dat de keuze voor een achtervolgingscène in een bos waarin l’il Leia probeert te ontsnappen aan een paar goons die zo kneuterig was dat de muziek uit The Benny Hill Show niet had misstaan. In de vierde aflevering probeert Obi-Wan verkleed als Imperial Officer Leia onder zijn jas het zwaarbewaakte hoofdkwartier van de Inquisitors (de onderknuppels van Vader in de serie) uit te smokkelen. Kijk, dat Stormtroopers niet kunnen mikken omdat het allemaal willekeurige flapdoedels zijn die niet goed getraind worden, wil ik best geloven omdat Star Wars anders een verzameling van deprimerende shorts zou zijn. Maar dat niemand deze ontsnappingspoging op lijkt te merken is waanzin en het meest frustrerende aspect is dat dit met een kleine aanpassing wel had kunnen werken. Obi-Wan had Jedi Mind Tricks kunnen gebruiken, ze hadden Leia in een krat of doos kunnen smokkelen, had haar desnoods in een uitgeholde astromech droid gestopt, maar nope. Heel frustrerend om te zien hoe in een franchise met een in principe ongelimiteerd budget zulke suffe beslissingen worden gemaakt. Ondertussen blijf ik wel kijken, al was het alleen maar voor Ewan als Obi-Wan en stuur bij deze een signaal het universum in dat ik als script doctor altijd beschikbaar ben voor een zacht prijsje.

De eerste aflevering van Ms. Marvel op Disney+ was een aangename verrassing: niet alleen omdat die vrij onverwacht online verscheen (ik dacht dat het later zou verschijnen) maar ook omdat deze een frisse draai lijkt te geven aan de Marvel-formule. Dat komt gedeeltelijk door de visuele bravoure die onze favoriete zuiderburen Adil & Bilall injecteren in het geheel: in de openingsscène zien we cruciale gebeurtenissen uit de MCU door de ogen van protagonist Kamala Khan, nagespeeld in stop-motion en cut-out animatie voor haar YouTube-kanaal en het inventieve gebruik van animatie komt meerdere malen terug in de eerste aflevering. Het doet een beetje denken aan Scott Pilgrim Vs. The World, wat sowieso positief uitpakt en het verplaatst je als kijker bijzonder effectief in de belevingswereld van de dagdromende Kamala. De casting van nieuwkomer Iman Vellani als Kamala blijkt een gouden greep: ze geeft haar precies de juiste mix aan onhandigheid, charme, naïviteit en wilskracht mee. Ik kan het jullie beiden aanraden, ik ben benieuwd naar de rest van de miniserie. Wat zijn jullie inspirerende en/of frustrerende kijkervaringen van de afgelopen weken, my Matties?’

TS: ‘Het zijn de hoogtijdagen voor het programmeren van Camera Japan, dus ik kijk vrijwel alleen maar recente Japanse films. In de weinige tijd die ik nog over heb tackle ik twee boxsets uit mijn kast, Camera Obscura: The Walerian Borowczyk Collection en Bloody Terror: The Norman J. Warren Collection. Walerian Borowczyks werk staat al tijden ongezien in de kast, maar omdat ik nu bezig was met het oeuvre van Bertrand Mandico voor een artikel besloot ik ook deze collectie eindelijk te tacklen. Mandico maakte namelijk de fantastische biografische film Boro in the Box, over het werk en leven van Borowczyk, maar dan vormgegeven als een soort van pervers sprookje. De films van Borowczyk zijn ook enigszins pervers te noemen én sprookjesachtig. Veel seksuele uitspattingen in historische settingen, waarbij geen taboe geschuwd wordt. Borowczyk, die begon als animator en gezien wordt als een van de grote inspiratiebronnen voor Terry Gilliam, werd later live-action-filmer en exploitation-regisseur. Altijd is zijn handschrift echter herkenbaar: uiterst lege en minimalistische sets, gefilmd met aan animatorsoog; een fascinatie voor het beest in de mens en een middeleeuws aandoende sfeer, zelfs in moderne settingen. Het is een fascinerend oeuvre, maar ook een beetje sleazy.

Norman J. Warren is ook sleazy, afgaande op de enige film die ik tot dusver uit de boxset zag: Satan’s Slave, een mix tussen horror en seksfilm. Het is uiterst exploitatief, maar ik heb me ook goed vermaakt met de vele twists en turns waarmee Norman J. Warren de film gevuld heeft. Ik kan geen enkele andere film bedenken met zoveel fake-outs waar iets uiteindelijk maar een droom bleek te zijn. Het constante springen tussen tijdslagen en droom en werkelijkheid heeft iets onbeholpens, maar ook koortsachtigs. Liefhebbers van de betere sexploitation-film kunnen zich hier geen buil aan vallen, en ik ben ook zeer benieuwd naar de andere films in de boxset, zoals Prey, waarin een moorddadige alien terecht komt in een landhuis bewoond door twee sadistische lesbiënnes. Of Bloody New Year, een gimmicky horrorfilm die zich úiteraard op een feestdag afspeelt, zoals veel goedkope slashers. Het is geen hoge kwaliteit, allemaal, maar daar kijk je ook geen exploitationfilms voor. Heb jij nog films gezien afgelopen week, Luuk? En wat heb jij afgelopen week gedaan, Eline?’ 

ES: ‘Sinds ik de Storytelling Night heb ontdekt in Mezrab in Amsterdam probeer ik minstens een keer per week richting IJhaven te fietsen. Voor de mensen die het niet kennen: Mezrab organiseert meerdere keren per week storytelling avonden en heeft zo nu en dan ook stand-up comedy. Ik was tot voor kort eigenlijk nooit naar een storytelling avond geweest en voelde daar eerlijk gezegd ook erg weinig voor, tot ik door een vriend werd meegenomen. Nu ben ik vrij pessimistisch ingesteld dus ga ik er altijd van uit dat als verhalen niet goed landen of mensen een kleine paniekaanval krijgen op het podium het publiek daar als sensatiebeluste hongerige honden op afkomen, maar niets is minder waar. Zelden heb ik het meegemaakt dat het publiek zo rustig en begripvol is. Op zo’n avond kan de zaal tot de nok toe vol zitten en iedereen blijft netjes stil tot de verteller klaar is. Dat is wel even anders dan een volle Paradiso waar niemand zijn mond dicht kan houden omdat ze zo nodig aan hun vrienden moeten vertellen hoe hun werkweek was of moeten mededelen dat ze zo’n heerlijke tijd hebben gehad tijdens hun yoga retreat in Ubud. Nu zijn de storytellers die op de avonden optreden ook wel zo ontzettend goed dat ze de zaal zonder moeite stil weten te houden, maar het viel me toch echt op dat iedereen zo begaan was met de vertellers. Misschien helpt het ook wel dat het een ware smeltkroes van nationaliteiten is. Mensen staan daardoor meer open voor een gesprek met mensen die ze nog niet kennen, iets wat tijdens de show ook wordt aangemoedigd. Dat is af en toe even slikken, maar ik heb eigenlijk altijd leuke gesprekken met compleet vreemden gehad. Misschien klink ik echt als een dramatische hippie nu maar al die tijd van afstand en isolement zijn dit soort avonden precies waar ik zin in heb.  

Overigens heb ik zo ontzettend veel last van hooikoorts dat ik de laatste tijd vooral binnen moet doorbrengen. Niet dat het echt helpt, die klote pollen komen gewoon naar binnen als jij niet buiten wilt komen spelen. Ik daardoor wel de tijd gehad om aan een serie te beginnen die ik eigenlijk alweer vergeten was: Unbreakable Kimmy Schmidt. Voor mensen die de serie nooit hebben gezien: De 29-jarige Kimmy wordt na 15 jaar uit de handen van een gestoorde geestelijke genaamd Richard Wayne Gary Wayne (heerlijke gastrol van Jon Hamm) gered, die Kimmy samen met drie andere vrouwen jarenlang ondergronds gevangen houdt met de smoes dat de wereld is vergaan. Kimmy moet leren op haar eigen benen te staan en er is geen betere plek voor een snelcursus dan New York. De luchtige en zoetsappige humor heeft vaak een donker randje waardoor de serie een soort perfecte absurdistische balans weet te vinden. Kimmy is eigenlijk te lief en eerlijk voor deze wereld, maar ze gaat er nooit aan ten onder. Knap gespeeld door Ellie Kemper (alhoewel die wel vaker dit soort rollen heeft) en heerlijk geschreven door komedie koningin Tina Fey (en Robert Carlock). Met de vier seizoenen ben ik nog wel even zoet. Wat jij Luuk? Je hebt het de afgelopen tijd zo te lezen al druk gehad met meerdere series, wat staat er aankomende week op het menu?’

LvH: ‘Om Theodoor’s vraag eerst te beantwoorden: ik zag dit weekend Venom 2: There Will Be Carnage, de uiterst merkwaardige sequel op Sony’s verrassingshit Venom uit 2018. Je kan Venom veel kwalijk nemen: het is een belabberde film die op een vreemde manier een vermakelijke kijkervaring oplevert, het is een onverwacht succes waardoor Sony blijft proberen om de Spider-Man franchise verder uit te melken, het zorgt ervoor dat Jared Leto Morbius kon maken en het bleek geen goede date-film, maar ik heb toch een zwak voor die film. En de sequel heeft ook een vreemde charme: het is een iets minder schizofrene film, maar het blijft een bizar vehikel waar je een groot aantal mogelijke metaforen in kan zien. In de kern is de film een soort rom-com over de liefde tussen de neurotische journalist Eddie Brock (Tom Hardy) en een buitenaardse slijmerige parasiet genaamd Venom (wederom vertolkt door Tom Hardy). Dit is vergelijkbaar met de eerste film, maar in Venom 2 wordt de knipoog naar queerness een stuk vetter. Als Venom Eddie heeft losgelaten en ronddwaalt op een rave, zegt hij letterlijk: “I’m out of the Eddie closet!” Theodoor, mocht je deze film ooit willen analyseren op text en subtext, I’m all ears. Het zal mij in ieder geval niet verbazen als we door Sony nog getrakteerd worden op  Venom 3: Let There Be GOOP, waarin de rol van Michelle Williams overgenomen zal worden door Gwyneth Paltrow voor de ultieme product placement brand symmetry. Mijn plannen voor de komende week? Same thing as every night, Pinky… Eh Eline. Ik hef bij deze de zitting op en ik zie jullie de volgende keer weer!’