TS: ‘Hallo hallo hallo Cinematties! Hoe is het er mee? Hoe gaat het met de laatste loodjes rond de voorbereidingen voor Kaboom? En zijn jullie al enigszins klaar voor de Oscars over een paar weken? Ik ben in ieder geval begonnen met het kijken van alle genomineerde films dit jaar, waarover later meer. Zijn er bij jullie favorieten?’

LvH: ‘Ik weet dat ik nu wellicht uit de club van elitaire filmcritici getrapt ga worden, maar het houdt me dit jaar eigenlijk totaal niet bezig. De enige film die ik heb gezien die aardig scoort bij de Oscars is Dune, ik wil er nog wel een paar zien waaronder Licorice Pizza, Nightmare Alley en Belfast en verder zag ik het merendeel van de geanimeerde genomineerde features en shorts, maar verder leeft het niet echt voor me. Misschien gaat het nog komen, voorlopig leef ik toe naar Kaboom. Want die laatste loodjes zijn hardnekkiger dan je denkt en Eline en ik moeten al doende het wiel uitvinden voor de game-programmering, omdat in voorgaande jaren die geen eigen structuur heeft gehad. De selectie games die we op het festival presenteren is nog niet heel groot, maar we bouwen hopelijk aan een raamwerk dat we vanaf de volgende editie kunnen uitwerken naar een essentieel onderdeel van Kaboom. En af en toe komt er een onverwacht kadootje in onze schoot terecht in de vorm van een extra titel. Eline, wat kun je vertellen over de meest recente toevoeging aan het Gameprogramma?’

ES: ‘We hebben op de valreep contact gehad met een ontzettend leuke studio uit Canada die verantwoordelijk zijn voor de game Moon Hunters. Deze game zal dus ook te spelen zijn tijdens het festival. Het leuke is dat je de game alleen of co-op kunt spelen, dus ik hoop dat de bezoekers van het festival tussen de films door neerploffen om deze game te spelen.

Het uitgangspunt van Moon Hunters is best interessant, omdat het langzaam wordt ingevuld terwijl je het spel steeds opnieuw speelt. Als aanbidder van de maangodin bereiden jij en je dorp een feest voor om de de komst van de maan te vieren, maar de komst blijft uit. Je gaat op pad om erachter te komen waarom. Al snel vind je de ‘koning’ van de Zonnecultus, die zegt dat hij je binnen drie dagen zal vernietigen. Hoe het afloopt wordt uiteindelijk bepaald door hoe je het spel speelt en welke keuzes je maakt. Ik ben erg benieuwd wat de bezoekers ervan gaan vinden!

Overigens wil ik dit weekend kijken of ik de nieuwe Batman film kan zien. Hebben jullie hem toevallig al gezien?’

TS: ‘Ik sla die voorlopig even over. Ik ben een beetje superheldenmoe. Deze week keek ik het hele oeuvre van Sam Raimi opnieuw; en omdat Spider-Man en Spider-Man 2 wat mij betreft (nog steeds) ijzersterke superheldenfilms zijn, is het extra teleurstellend dat het gros van de moderne superheldenfilm de visuele vindingrijkheid van die films met node missen. Case in point: de trailer van Dr. Strange in the Multiverse of Madness deed mijn hart niét sneller kloppen. Ja, ik weet dat die film óók geregisseerd is door Sam Raimi, maar bijna niets in die trailer deed het handschrift van Raimi vermoeden. En dat is jammer. 

Ook keek ik dus de afgelopen weken enkele van de Oscar-genomineerde films, in verschillende categorieën. Ik was niet te spreken over Being the Ricardos en The Eyes of Tammy Faye, twee films die genomineerd zijn in met name de acteurscategorieën. Er lijkt een trend te zijn sinds I, Tonya eigenlijk, waarbij biopics steeds vaker de vierde wand doorbreken en spelen met dikke lagen ironie. Zie ook bijvoorbeeld Pam &Tommy van I, Tonya-regisseur Craig Gillespie (die ik overigens weiger te kijken, want het voelt vies dat men de zegen van Pamela Anderson niet heeft). Is het omdat de beproefde biopic-formule zoals te zien in Ray en Walk The Line eigenhandig de nek is omgedraaid door de cast en crew van de formidabele parodiefilm Walk Hard: The Dewey Cox Story? In ieder geval, de nieuwe ‘ironische biopic’ is inmiddels ook weer een sleetse formule geworden, waarbij de ironie vooral gebruikt lijkt te worden om zich in te dekken tegen kritiek. Want goed zijn deze films niet: ze proberen campy te zijn maar begrijpen camp niet. Ze proberen speels te zijn, maar zijn op hun eigen manier sleets.  

Wel erg vrolijk werd ik van Spielbergs West Side Story, tot nu toe mijn favoriete film van alle Oscar-genomineerde films die ik de afgelopen weken heb verstouwd. Hebben jullie die al gezien, Luuk en Eline? En zo ja, wat vonden jullie? En wat hebben jullie verder zoal gekeken, geluisterd, gelezen of gespeeld?’

LvH: ‘Ik moet eerlijk bekennen dat ik na het oersaaie “Opa Vertelt”-film Bridge of Spies en de digitale clusterfuck Ready Player One toch iets minder enthousiasme voelde voor een nieuwe film van Spielberg, maar als jij West Side Story goed vond dan zal ik misschien een poging gaan wagen, Theodoor. Ik ben zelf voorlopig nog niet superheldenmoe, al snap ik het gevoel wel. Ik zag woensdag The Batman in Studio/K in een vrij spaarzaam gevulde zaal en ik moet zeggen dat ik best onder de indruk was. De eerste indruk die de film achterlaat was vooral cerebraal: met uitzondering van een paar kleine puntjes vond ik de film goed in elkaar zitten, in tegenstelling tot de Nolan-films en Snyder’s recente pogingen. De film heeft een goed geolied plot en voelt veel meer aan als een duistere film-noir met een sterke nadruk op Batman als The World’s Greatest Detective… in wording, want deze Batman is nog relatief jong en onervaren. En Robert Pattinson als Batman doet het verrassend goed: hij is geen opgeblazen spierbundel waardoor zijn fysieke kwetsbaarheid overeenkomt met zijn getraumatiseerde persoonlijkheid, maar daardoor komt hij ook gevaarlijker en meer onvoorspelbaar over. Maar goed, ik ben niet geheel onbevooroordeeld aangezien ik zijn casting tien jaar geleden al had voorspeld in de eerste Luuk vs. Luuk over The Dark Knight Rises. Zoë Kravitz als Catwoman begint net iets te snel te spinnen als ze samen met Pattinson het doek deelt, maar haar poeslieve trekjes worden wel gecompenseerd door haar imposante nagels en de beste karakterontwikkeling voor Catwoman sinds Michelle Pfeiffer in Batman Returns. Colin Farrell is zowel onherkenbaar als Oswald Cobblepot alsmede lichte comic relief: ook de toekomstige Penguin staat nog maar aan het begin van zijn criminele carrière. Verder is Jeffrey Wright als Detective Gordon een solide rol voor een acteur op wie je kan bouwen. Paul Dano als The Riddler is angstaanjagend totdat hij ontmaskerd is, daarna blijkt het toch Paul Dano met een ziekenfondsbrilletje en zakt de dreiging tijdelijk even in tot de onvermijdelijke bombastische eindscène, een set piece die breekt met de unieke stijl en sfeer van The Batman, al weet de film er gelukkig nog wel een bevredigend eind uit te slepen waarin de thema’s succesvol samen komen. Zonder spoilers weg te willen geven: eenieder die zich irriteerde aan Affleck’s Batman, die geen probleem had met het gebruiken van vuurwapens en in Batman v Superman: Dawn of Justice een body count had waar de gemiddelde seriemoordenaar jaloers op zou worden kan gerust ademhalen: Battinson houdt zich wel aan de belangrijkste regel van Batman en leert gedurende de film de nadelen van de wraakzucht die hem drijft sinds de moord op zijn ouders. Hij blijft een miljardair die een pakje aantrekt om kansarme jongeren en geestelijk gestoorde mensen in elkaar te rossen, maar hij voelt zich er in ieder geval terecht behoorlijk beroerd onder en neemt zich voor om een lichtend voorbeeld te worden.

Het contrast tussen de broeierige Gothic fukboi Bruce Wayne en de cast van de uitbundige serie The Legends of Tomorrow zou bijna niet groter kunnen zijn en toch spelen ze zich af in hetzelfde fictieve multiversum. De laatste aflevering van het huidige seizoen is net online verschenen en het zou wel eens de allerlaatste aflevering van de serie kunnen zijn. Dat zou jammer zijn aangezien de serie na een rommelig eerste seizoen uitgroeide tot frivool, over-the-top en uiterst vermakelijk escapisme met een groot kloppend hart en een verfrissend pansexuele instelling. Daarmee ontwikkelde de serie zich ook van een guilty pleasure tot een intertekstueel meesterwerkje dat ik iedereen kan aanraden. Naast The Batman dus. Heb jij nog aanraders, Eline?’

ES: ‘Ik weet nog niet of het een aanrader is maar ik ben van plan om dit weekend aan The Guardians of Justice te beginnen. Als je het zo hoort moet het haast wel uit de Marvel of DC stal komen, maar dat is niet het geval. The Guardians of Justice (Will Save You) is een mengelmoes en een hommage van actie en komedie. De serie is zowel live-action en geanimeerd waardoor het een behoorlijk manische energie lijkt te hebben waardoor ondanks mijn superhelden verzadiging (ik herken je gevoel absoluut Theodoor) toch wel geïntrigeerd ben. Maar het kan natuurlijk ook een grote bende worden die totaal niet te volgen is, wie weet. Ik zal daarover meer vertellen volgende week!

West Side Story staat bij mij zeker nog op de lijst Theodoor! Ik zag er toevallig een kort fragment van toen ik bij wat collega’s van mijn oude filmtheater op bezoek was. Ik was echt behoorlijk onder de indruk van de cinematografie. Ik heb echt niks met musicals, maar zo nu en dan laat ik me graag verrassen. 

Daarnaast was het dit weekend ook weer tijd voor een Dungeons & Dragons sessie. Een paar weken geleden maakten we voor het eerst kennis met de personages. Onze DM heeft ons gevraagd om een soort origin story te schrijven voor ons personage, dus daar moet ik maar eens mee aan de slag dit weekend. Ik moet eerlijk toegeven dat ik even vergeten was hoe intens (en lang) de sessies soms kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd, het is ontzettend gezellig, maar je bent toch al snel 6-8 uur verder voordat het klaar is. Normaal gesproken, als ik games als Skyrim of Dragon Age speel, speel ik meestal dezelfde soort personages. Ik ben meestal een rogue thief die vanuit de schaduwen je rugzak ontdoet van alle waardevolle spullen en je in het ergste geval dood achterlaat in een steeg, of ik speel een wizard die zich met verschrikkelijk agressieve spreuken verschuilt achter de grote sterke vechters van de groep. Kortom, ik sta meestal niet vooraan om een tik uit te delen. Ik wilde het anders aanpakken tijdens het spelen van D&D. Ik heb gekozen voor een luidruchtige stoere dochter van een rijke nobelman die haar hele leven opgeleid is om een vechter te worden. Stiekem is het wel leuk om als een olifant in een porseleinkast door het verhaal te stormen. Eerst slaan, dan nadenken. Meestal heb ik wel een mening over wat de groep moet doen maar omdat mijn personage niet de meest intelligente persoon is moet ik af en toe toch flink op mijn tong bijten om me niet te bemoeien met de beslissingen. En dit is precies wat ik zo leuk vind aan D&D, met een goede DM heb je de mogelijkheid om iets te spelen wat heel ver buiten je comfort zone ligt. We hebben gelukkig precies zo’n DM. Enfin, ik breng volgende week verslag uit over onze avonturen. Wat ga jij doen aankomende week Theodoor?’

TS: ‘Ik leg de laatste hand aan de recensie van All The Haunts Be Ours: A Compendium of Folkhorror, voor de komende Schokkend Nieuws, maar een nieuwere boxset dient zich al weer aan, waar ik ook wel even zoet mee zal zijn. Shawscope, van Arrow Video, verzamelt een hele hoop films van de Shaw Brothers, het grootste gedeelte daarvan kung fu-klassiekers. Ik kan niet wachten er in te duiken.

Nu we het toch over D&D hebben: ik speel het sinds kort ook en mijn vriend is onze Dungeon Master. Ik speel als een rogue gnome, maar misschien moet je me even wat lessen geven, want er worden nu al in onze groep grappen gemaakt over dat ik de slechtste rogue ooit ben. Want mijn personage, Gnome Malone (sorry), heeft juist (net als ik) de neiging het voortouw te nemen, wat niet een heel goede kwaliteit is voor een rogue. Ik moet leren juist meer te sluipen, maar als ik dat dan al een keer doe gooi ik zulke slechte worpen (meerdere keren een natural 1), waardoor mijn gnome zich luidruchtig door alle situaties heen klunst, in plaats van succesvol in te breken. Worst. Rogue. Ever. Heb je tips?

Over improviseren en dat leren gesproken: ik zag afgelopen weken twee aparte projecten op de streamingkanalen. Welcome to Murderville (ook bekend als alleen Murderville), is een komediedetective, waarbij de gast van de week geen weet heeft van het scenario, en zich dus door de plot heen moet improviseren. De premisse is leuk, de uitwerking niet altijd even succesvol, wat mede ligt aan het feit dat Will Arnett lichtelijk irritant is als hoofdpersoon Terry Seattle. Te zien op Netflix, maar geen hele grote aanrader, meer een aardig tussendoortje. 

Opvallenderwijs is er nóg zo’n project maar dan zonder de komische invalshoek: My Son, nu te zien op Amazon Prime. Daar is het James McAvoy die geen weet heeft van de plot en die een vader speelt die op zoek is naar zijn vermiste zoon. Ook hij moet improviseren, maar als je dat hier niet weet, is het nauwelijks merkbaar. Opvallend genoeg wordt de invalshoek van deze film haast angstvallig verzwegen op Amazon en meerdere websites en leer je hier pas over in interviews. Misschien omdat improvisatie toch vaak (onterecht) wordt gekoppeld aan komedie? Hoe dan ook, misschien hadden ze het wél breed moeten uitmeten in de pers want My Son is verder een niemendalletje, met ook weinig dramatisch om het lijf. Haal je de gimmick weg, dan blijft er bar weinig over om over te schrijven. 

Hebben jullie nog dingen ontdekt op streaming? En zijn jullie van plan HBO Max te nemen als deze volgende week in Nederland lanceert?’

LvH: ‘Not gonna lie, ik heb nu wel een beetje last van FOMO als de enige die nu geen RPG-campagne speelt… Maar goed, toen ik een rogue speelde, waren mijn specialiteiten molotov cocktails gooien en met twee haakbus pistolen tegelijkertijd schieten, dus stealth is nooit mijn sterkste punt geweest dus ik ben wat dat betreft ook geen goed rolmodel. Maar als jullie in jullie campagnes plek hebben voor een Teutoonse pyromane anarchist, een Elven stoner, een naïeve Dragonborn Paladin of een arrogante Bourgondische edelman, dan hoor ik het graag! 

Ik zit er wel aan te denken om HBO Max te nemen, mede omdat er een fikse korting is als je vroeg instapt. Ik moet nog even kijken of er genoeg interessante content te zien is om het lang aan te houden, ik heb me er nog niet echt in verdiept. Ik ben in ieder geval heel benieuwd naar Peacemaker van James Gunn en Cartoon Network is natuurlijk geconcentreerd jeugdsentiment, maar veel van de grote franchises waarmee geadverteerd wordt vind ik minder interessant. Ik zie mezelf niet zo snel de Harry Potter-films of Game of Thrones terugkijken en elk personage in Friends (met uitzondering van Phoebe) mag in een raket naar de zon worden geschoten. Friends is sowieso een slap aftreksel van Coupling en de enige reden dat de eerstgenoemde serie zo populair is geworden is omdat het vrijwel onmogelijk was om eraan te ontkomen.  

Net zo onontkoombaar als Friends zijn horror-reboots: Texas Chainsaw Massacre verscheen onlangs op Netflix en boy howdy, wat een natte scheet van een film is dat vergeleken met de briljante originele cult-klassieker. Ik zal me inhouden en ik verwijs naar het YouTube-kanaal Scaredy Cats voor een korte uitleg waarom dit zo’n misbaksel is, de enige aanvulling die ik wil geven is dat deze film uit 2022 als antagonist de originele Leatherface opvoert. Uit de originele film. Die uitkwam in 1974. Oftewel, Leatherface is minstens zeventig, maar dat is geen beperking voor deze krasse knar om achter tieners, influencers en rednecks aan te hollen met een lopende kettingzaag. Right.

Iets beter geslaagd is de reboot van Wrong Turn, de franchise over kannibalistische hillbillies die het liefst snacken op jonge welgevormde backpackers. In de reboot zijn de kannibalen vervangen door een sekte die zich in de 19e eeuw op een berg terug hebben getrokken en sindsdien in een zo autarkisch mogelijke gemeenschap leven. Vreemdelingen worden afgeschrikt door vallen en als ze een (al dan niet) obscure wet overtreden, dan zijn ze de Sjaak. Deze nieuwe Wrong Turn is duidelijk geïnspireerd door recente folk-horror zoals Midsommar en The VVitch, maar helaas weet het niet die kwaliteit te halen. De eerste helft van de film trekt het niveau omlaag: het is een standaard formule waarin een groepje diverse twintigers door een bos zwalken en één voor één slachtoffer worden van leipe verwilderde weirdo’s. En net zoals Texas Chainsaw Massacre speelt de film met de tegenstelling tussen Woke en conservatief gedachtegoed, zonder stelling te nemen. Pick a lane, guys! Anyhoo, wat staat er voor jullie de komende week op de agenda?’

ES: ‘Aankomende week ga ik wat meer de deur uit, ik heb de afgelopen weken echt aan mijn beeldscherm vastgezeten. Nu het mooier weer wordt wil ik wat meer op pad om met mijn ‘nieuwe’ camera wat plaatjes te schieten. Ik heb het volgens mij wel vaker gezegd maar fotografie heeft een rustgevende werking op mij. Dit komt vooral omdat ik me focus op landschappen/natuur. Ik ben niet zo goed met portretten, dat vind ik te stressvol. Maar ik ben altijd te porren voor een wandeling tijdens het Golden Hour (het moment van de dag dat de zon langzaam begint te zakken en het licht goud/geel is) of een vroege wandeling in een bos. Het enige wat ontzettend moeilijk blijft is het kopen van filmrolletjes. Net als het gebrek aan PS5’s door een chiptekort is er op het gebied van fotografie ook iets aan de hand. Misschien is te vraag te groot of ligt de productie toch stil door corona, maar een simpel fotorolletje kopen is bijna onmogelijk. En ik daag je uit om nog ergens een wegwerp-camera te vinden (die dan weer niet belachelijk duur is). Nu zijn wegwerp-camera’s sowieso niet echt wenselijk (al dat plastic) maar het is toch opvallend dat ook op dat gebied vraag en aanbod helemaal scheef lopen. Ik hoop dat ik in ieder geval in de nabije toekomst wat kiekjes kan delen.’

TS: ‘Ik deel je mening over de nieuwe Texas Chainsaw Massacre-film, Luuk. En ik kijk uit naar je kiekjes, Eline! Volgende week sla ik weer een keertje over, maar over twee weken zal ik me weer bij jullie voegen en hopelijk een update kunnen geven over wat ik van het HBO Max-aanbod vindt. Ook organiseer ik op de 19e een gastprogramma bij ons aller favoriete Twitch-kanaal/filmprogrammeur, Cinema of the Dam’d. Ik nodig jullie en onze lezers van harte uit om te komen buurten, tegen die tijd. Houd de facebook-pagina van Cinema of the Dam’d in de gaten voor meer informatie! Veel succes met Het Weekend Van Cine volgende week Cinematties en de lezers een heel fijne week gewenst!’