LvH: ‘Howdy folks! How’s life been treating ya? Ik heb nog een beetje een lamme arm van de booster die ik gisteren heb ontvangen, verder gaat het eigenlijk best okay. Ik moest ervoor naar de diepste krochten van Amstelveen afreizen, maar dat heb ik er graag voor over. De afgelopen tijd heb ik me vooral verdiept in animatie en aanverwante zaken, wat heeft jullie zoal bezig gehouden?’

TS: ‘Ik ben van plan om me eindelijk eens goed bezig te houden met het wegwerken van alle achterstand in mijn dvd- en blu-ray-kasten. Ik heb een nogal forse verzameling, maar ik merkte dat gemakzucht er voor zorgde dat ik sneller Netflix of Disney+ aanslingerde, dan naar de dvd-kamer te lopen om daar te grasduinen door mijn collectie. Mijn goede voornemen dit jaar is om actiever te kijken wat ik al in de kast heb staan. En daar staat best wat bijzonders dat ik over de jaren heen heb verzameld. Ik heb nu drie kniehoge stapels gemaakt van films die prioriteit hebben en ik ben al begonnen met kijken.

Een van de films die ik deze week voor het eerst zag was ook flink raak: The Taste of Tea van Katsuhito Ishii, een warm familiedrama met behoorlijk unieke surrealistische touches. Zo wordt de jongste telg uit het gezin constant gadegeslagen door een torenhoge versie van zichzelf en opent de film met een shot waarin een miniatuurtrein wegrijdt uit de hersens van een tienerjongen, de hemel in vliegt, een gat achterlatend in het voorhoofd van de knul. Oftewel, veel van de beelden in deze film vallen met geen pen te beschrijven en hangen met droomlogica aan elkaar. Maar je voelt de beelden wel. Zeker tegen het einde sluipt er een bitterzoete melancholische toon de film binnen. Dit is een prachtig familie-epos, twee uur lang ook, die op rustige wijze ontregelt. Arthouse met een raar rafelrandje dus; exact het soort film waar ik heel goed mee uit de voeten kan.

Er zit voor de liefhebber ook een moddervette anime-sequentie in, want regisseur Katsuhito Ishii is geen vreemde op het gebied van anime. Zo schreef hij ook het script voor Redline en was hij medeverantwoordelijk voor de anime-sequentie in Quentin Tarantino’s Kill Bill. Ik wil zeker meer van hem zien, al was ik iets minder te spreken over zijn Funky Forest: The First Contact, wat mij iets té veel gekkigheid was. Over animatie gesproken, hoe staat het met je werk voor Kaboom, Eline?’

ES: ‘Luuk en ik hebben deze week een flink aantal makers benaderd voor het festival. Het lijkt ons ontzettend leuk om de makers van onze favoriete games te kunnen spreken over hoe ze de games hebben gemaakt en of ze nog tips hebben voor de animatoren/videogame makers die ons festival bezoeken. Enfin, daar werken we nog wel aan de aankomende weken. Ik ben in ieder geval voorzichtig hoopvol dat we het festival daadwerkelijk op locatie kunnen organiseren. Het lijkt me echt te gek! 

Dit weekend zal ik vooral veel buiten de deur zijn. Ik heb via marktplaats een ‘nieuwe’ camera op de kop getikt, dus die ga ik dit weekend ophalen. Ik reis af naar Breda, en als het weer een beetje oké is wil ik de camera daar meteen uitproberen. Volgende week daar meer over. Wat heb jij gedaan Luuk?’

LvH: ‘Naast de business voor Kaboom kan ik nog gelukkig ook nog steeds veel plezier beleven aan games en animatie en ik heb de afgelopen week genoten van Arcane. Deze animatieserie is gebaseerd op de League of Legends games, een wereld waarin magie en steampunk-technologie naast elkaar bestaan en die door de ontwikkeling van de zogenaamde Hextech met elkaar verweven worden. De serie speelt zich af in de utopische stad Piltover en haar dystopische tegenhanger Zaun en de hoofdpersonages zijn de zussen Vi en Powder. Samen met hun vrienden Mylo en Claggor vormen de zussen een jeugdbende die bij een inbraak in Piltover enkele magische kristallen buitmaken. Die inbraak brengt het plot op gang en onder tragische omstandigheden worden Vi en Powder van elkaar gescheiden: Vi eindigt in de gevangenis en de ambitieuze misdaadbaas Silco ontfermt zich over Powder. Enkele jaren later heeft de labiele Powder onder de invloed van Silco zich ontpopt als een technisch genie met een voorkeur voor explosieven en wanneer het lang broedende conflict tussen Piltover en Zaun weer op begint te warmen, komen Vi en Powder (die zichzelf nu Jinx noemt) weer tegenover elkaar te staan. Dit is een ontzettende oversimplificatie die niet echt recht doet aan het verhaal dat verrassend gelaagd is en vrij veel serieuze thema’s aansnijdt: de rijkdom van Piltover die gedeeltelijk het gevolg is van de uitbuiting van Zaun, technologische vooruitgang met alle bijbehorende gevaren van dien, gezag versus onderdrukking, verdovende middelen, biotechnologie, geestelijke gezondheid, het is erg ambitieus allemaal, maar het voelt niet overdreven hoogdravend of te zwaar aan. De werelden van Piltover en Zaun zijn ontzettend gedetailleerd en organisch weergegeven, waardoor de ambitieuze thematiek geloofwaardig wordt. Het helpt ontzettend dat het zowel prachtig ontworpen en beeldschoon geanimeerd is en dat een puike stemmencast (met onder andere Hailee Steinfeld, Ella Purnell en Kevin Alejandro) de personages vertolkt. Ik moest even wennen aan het hoge emo-gehalte van de introsong van Mormonenrockband Imagine Dragons, maar dat is het enige echte minpunt van de serie. Er is al een tweede seizoen besteld bij de Franse animatiestudio Fortiche en ik ben heel benieuwd of ze het torenhoge niveau kunnen volhouden.

Een andere animatieserie die ik de afgelopen week heb gekeken is Hit-Monkey, een serie gebaseerd op een obscuur Marvel-personage, gemaakt door de animatiestudio Floyd County Productions die tevens verantwoordelijk zijn voor de serie Archer. De vergelijkbare animatiestijl zorgde ervoor dat ik een beetje moeite had om er in te komen: de stijl kan een beetje houterig overkomen en waar Archer volledig gaat voor comedy, is Hit-Monkey af en toe wat meer serieus van aard waardoor het geweld en de overvloedige gore wat zwaarder op de maag vallen. Het helpt ook niet dat het personage Bryce, de geest van de overleden huurmoordenaar die Hit-Monkey van ongewenst advies voorziet, een zeer Archeriaans figuur is die constant intertekstuele opmerkingen en schuine grappen maakt. Zo rond de derde aflevering begint de serie echter in een flow te komen, als Bryce wat meer diepgang begint te tonen en de serie wat meer zekerheid lijkt te krijgen in het uitwerken van het bizarre concept. En ik moet bekennen dat de beste grappen in die aflevering komen door het meest Disneyesque element in de serie: een pratende rat die door Hit-Monkey uit een val gered wordt, verontschuldigd zich dat hij de aap daarna in zijn vinger beet: “I was about to chew off my leg and was in a weird mental state.”

A Taste of Tea! Die heb ik nog in de bioscoop gezien toen die uitkwam. Ik heb van Katsuhito Ishii volgens mij ook Shark Skin Man and Peach Hip Girl gezien, die was ook best vermakelijk als ik het me goed herinner. Wat staat er verder voor je in de sterren dit weekend, Theodoor?’      

TS: ‘Ik ben me aan het verdiepen in het werk van Jørgen Leth, een Deense dichter en documentairemaker, die hier vooral bekend is vanwege zijn samenwerking met Lars von Trier voor The Five Obstructions. De premisse van die film is dat Lars von Trier vijf opdrachten geeft aan Jørgen Leth, waarbij deze elke keer zijn eigen korte film The Perfect Human moet remaken volgens de regels van die opdracht. Een van de opdrachten schoot me een beetje in het verkeerde keelgat, maar leek ook bedoeld door onze Lars om controverse op te roepen: de scène waarin een banket genuttigd wordt, moet nu gefilmd worden op de ergste plek op aarde (volgens de makers): een sloppenwijk in Bombay. Meta-tekstuele vraagstukken over moraliteit en kunst kunnen echter niet verbloemen dat dit nogal een dick move is. Tuurlijk, ze willen de grens opzoeken van moraliteit, maar het ding is: zodra je op meta-tekstuele wijze kunt praten over moraliteit, heb je sowieso een positie van privilege. En ik durf wel te zeggen dat Jørgen Leth en Lars von Trier in die film misbruik maken van hun privilege. 

Sowieso raakte Leth later in opspraak, omdat hij op Haïti ging wonen en daar seksueel zijn boekje te buiten ging met de plaatselijke bevolking. Dit speelde allemaal voor de #MeToo-beweging, en Leth maakte een film over de hetze die ontstond over zijn seksuele machtsmisbruik: The Erotic Human, volgens mensen die hem hebben gezien vieze-oude-mannen-cinema (hij zit niet in mijn boxsets). Sowieso zitten er in enkele van zijn eerdere films al momenten waarop Leth zwarte mensen seksualiseert, op een wijze die zowel kolonialistisch als seksistisch aanvoelt. Ik dacht altijd dat “National Geographic lezen voor de blote borsten” een fabeltje was, maar Leth lijkt het filmen van vrouwen op Haïti en op de Pacifische Eilanden toch helaas wél te gebruiken voor zijn persoonlijke spank bank. Het is vieze cinema. 

Waarom blijf ik dan toch doorkijken? Omdat sommige van de films die ik tot dusver zag uit de boxset zeker wel momenten van brille in zich hebben. Good and Evil is bij vlagen fantastisch absurdistisch, Notes on Love is ontroerend en kwetsbaar op de momenten dat de filmmaker niet de vieze oude man uithangt, en A Sunday in Hell is oprecht de eerste sportdocumentaire die ik zag die ik meesterlijk goed vond. Oftewel, het is het goede met het kwade nemen in het werk van Leth, maar ik zal het niemand aanbevelen zonder grote mitsen en maren. Heb jij filmmakers, films of series waarvan je zegt, Eline, “Ik vind het goed, maar ik raad het niemand aan zonder driehonderd pagina’s aan kanttekeningen?”. 

ES: ‘Misschien geen films of series maar zeker wel een aantal games. Zo is Mass Effect misschien wel mijn favoriete game, maar ik kan een heel boek schrijven over alles wat er mis is met de game en hoe de game uiteindelijk afloopt. Het einde was zo controversieel dat het toentertijd mijn liefde voor de trilogie de grond in heeft geboord. Ik heb recentelijk de remake gespeeld en ben erachter gekomen dat mijn mening inmiddels wel iets milder geworden is, maar ik blijf volhouden dat de vierde game gewoon nooit is gemaakt. 

Als ik terug kom van mijn reis ga ik nog even langs de Game Mania om de nieuwe Pokémon game op te pikken. Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar door pure peer pressure ga ik toch overstag. Ik blijf gewoon een zwak houden voor de game waar ik als kind zo ontzettend veel plezier aan heb gehad. Een review noemde de game de leukste en lelijkste Pokémon game in jaren, dus ik kan niet wachten! Overigens heb ik van meerdere mensen gehoord dat de Guardians of the Galaxy game echt ontzettend goed is en zelfs iets weg heeft van Mass Effect, dus misschien dat ik die ook meteen haal. Wat ga jij spelen aankomende week, Luuk?’

LvH: ‘Oeh, ik moet bekennen dat ik geen flauw idee heb, Eline. Ik sta dus sowieso open voor suggesties, ik heb de afgelopen week geen spannende nieuwe titels gespot. En Theodoor, The Five Obstructions is de tweede obscure arthouse film die je opvoert die ik destijds in de bioscoop heb gezien. Toen waren de perverse neigingen van Leth nog niet algemeen bekend en ik herinner me vooral dat ik door deze film een hekel kreeg aan Lars von Trier, een gevoel dat gedurende de jaren alleen maar bevestigd is (okay, Antichrist was nog best een goede film te noemen, maar de manier waarop von Trier zijn misantropische wereldbeeld in elke film door je strot blijft duwen is ontzettend vermoeiend). Anyhoo, het is een dubieuze prestatie als je in een film zit met Lars von Trier en hij niet de grootste klootviool blijkt te zijn op het scherm. Nu we het toch over dubieuze figuren hebben: Joss Whedon gaf een interview aan Vulture waarin duidelijk werd dat hij niks geleerd heeft van zijn afgang. Je zou denken dat er wel iemand is die Whedon terzijde heeft genomen en hem wat mediatraining heeft gegeven, zodat hij zijn carrière kan rebooten, maar nee (of als dat wel is gebeurd, dan heeft Whedon niet geluisterd). Hij geeft iedereen de schuld zonder enige daadwerkelijke zelfreflectie te tonen en ondanks het feit dat ik zijn oeuvre nog steeds erg waardeer, hoop ik dat hij voorlopig niet aan de bak komt voordat hij zijn les leert. Om deze bijdrage nog een positieve draai te geven, natuurlijk is het shockerend en deprimerend dat we er de afgelopen jaren steeds vaker achter komen dat veel van de makers van de films, series, games en andere cultuuruitingen die we gretig consumeren, klootzakken, misbruikers en misselijkmakende mensen zijn. Maar ik zie het ook als een proces waar we blijkbaar doorheen moeten om een meer gelijkwaardige wereld te bereiken, aangezien de entertainmentindustrie altijd zo heeft gefunctioneerd en we nu eindelijk een kans krijgen om het beter te doen. Wat denken jullie, Cinematties?’

TS: ‘Ik worstel met het dilemma “wat doen we met het werk van klootzakken en misbruikers?” Ik zet bijvoorbeeld niet snel meer een Woody Allen-film op, en ook in het werk van Roman Polanski heb ik niet echt zin. Hoewel Buffy The Vampire Slayer heel veel voor me betekend heeft, ben ik zelf ook wel even klaar met Whedon. Maar toch kijk ik wel het werk van Leth en zijn er wel meer filmmakers die hun boekje (ver) te buiten gingen, die ik nog wel kijk. Waar ligt de grens? Ik weet het niet en ik heb geen ander beter antwoord dan dat het voor mij persoonlijk toch een gevoelskwestie is. Waarom ik me makkelijker kan loskoppelen van de misdaden van sommige makers en anderen voor eeuwig afgedaan hebben? Ik weet het oprecht niet. Maar ik denk wel: hoe groter de teleurstelling (Richard Stanley, Joss Whedon) hoe groter de kans dat ik mijn vingers er niet meer aan brand. 

Buffy kijk ik dus even niet meer, maar ik ben wel nog steeds bezig aan met The X-files. Dat gaat traag, dus, want vorig jaar was ik daar ook al mee bezig, maar het is fijne televisie om tussendoor te kijken. Ik ben inmiddels halverwege seizoen 5, wat nog in de goede periode valt. Vanaf seizoen 6 wordt het een stuk middelmatiger, met seizoen 8 en 9 als flinke dieptepunten. Wat wel vooral opvalt is dat de complottheorieën soms wat minder onschuldig voelen dan toen. Nu er zoveel mensen heilig geloven in vaccins met 5G-straling en andere rare ideeën, zijn vooral de afleveringen waarin de overheid allerlei nare shit uitvreet met vaccins een beetje… dubieus, inmiddels. Jij keek The X-files toch ook, Eline? Hoe kijk je er nu naar?” 

ES: ‘Ik herken het gevoel wel Theodoor. Zonder al te veel spoilers te geven vond ik de verhaallijn met de overheid en het complot op een gegeven moment zo lang door sleuren dat ik daar een beetje ben afgehaakt. Maar ik begrijp het gevoel zeker! Ik heb het ook met films over ziektes/epidemieën/complottheorieën. Ik zag toevallig laatst de derde film uit die Dan Brown/Da Vinci Code reeks. Inferno. Ben Foster speelt daarin de (inmiddels) typische rijke geleerde die in een TED talk deelt dat er eigenlijk te veel mensen zijn en dat we de aarde verkloten. Tijd voor actie, tijd voor een virus! Tom hobbelt samen met Felicity Jones door Europa om ervoor te zorgen dat het virus niet op de mens wordt losgelaten. Enfin, de TED Talk zit echt meteen aan het begin van de film en Foster speelt de zelfingenomen eikel perfect. Helaas was het allemaal net even te dicht bij huis, iets te veel dialoog uit de film kwam overeen met wat ik mensen daadwerkelijk heb horen zeggen. Dan wordt zo’n film ineens een stuk minder vermakelijk. 

Ook herken ik wat je zegt over makers als Whedon of bijvoorbeeld Louis C.K. Ik ben zelf ontzettend fan van het Firefly/Serenity en ik ben nog steeds onder de indruk van Horace and Pete, maar ik merk dat ik er niet meer van kan genieten. Wat dat betreft is het zeker een gevoelskwestie en helaas kan ik dat gevoel niet opzij zetten. Hoe voel jij je hierbij Luuk?’

LvH: ‘Uiteindelijk is het inderdaad een gevoelskwestie en bij makers waar ik sowieso al weinig sympathie voor had, vind ik het vrij simpel om ze bij het grof vuil te zetten. Dat maakt het ook gemakkelijk: Woody Allen maakt bijvoorbeeld al jaren vrijwel geen interessante films meer, dus daar verliezen we niet zoveel aan. Bij Whedon vind ik het iets meer gecompliceerd: ten eerste omdat zijn werk meer voor me betekent, ten tweede omdat hij voor mijn gevoel misschien nog te redden is mits hij publiekelijk door het stof zou gaan. Maar in hoeverre laat ik me beïnvloeden door mijn liefde voor zijn werk? En tot hoe ver ga je terug in de filmgeschiedenis? Hitchcock en Kubrick zouden vandaag de dag niet meer wegkomen met hun perverse neigingen en/of dictatoriale gedrag, kunnen we nog wel genieten van hun films? Een eenduidig antwoord is er niet, eerder is er sprake van een eeuwig durende discussie en dat moeten we accepteren. Ik snap ook wel dat er behoefte is aan duiding en duidelijkheid, maar ik zie die behoefte ook vaak als ideologisch geladen. En misschien is het een rare hersenkronkel, maar doordat Eline het over de zelfingenomen eikel/CEO in Inferno had en we het hebben over de conspiracy theories uit The X-Files, moet ik denken aan het gekwaak van Jordan Peterson. Peterson was recentelijk te gast bij de podcast van intellectueel weltergewicht Joe Rogan om vier uur lang uitgebreid onzin te spuien over onder andere de klimaatcrisis, waarbij Peterson vooral liet merken dat hij het verschil tussen het weer en het klimaat niet snapt.  Zelfs als Peterson niet zou klinken als Kermit de Kikker na een huilbui, dan valt het je toch op dat hij uit zijn nek zwetst? Ik ben altijd ontzettend teleurgesteld in de mensheid als ik mensen ontmoet die lovende woorden voor Peterson hebben: het is een muppet met een woordenboek, folks. Anyhoo, ik proost op jullie gezondheid Cinematties! En op het naderende einde van Boris Johnson. En op de opnieuw geopende bioscopen! Tot volgend weekend!’