LvH: ‘Hey Eline en Theodoor, hoe gaat het met jullie? Time flies when you’re having fun, en ook wanneer dat niet het geval is, eigenlijk. Helaas werd de podcastopname uitgesteld, dus we zullen even wachten totdat de de besmettingscijfers wat gedaald zijn. Anyhoo, wat heeft jullie zoal bezig gehouden deze week? En wat zijn jullie plannen voor het weekend en de komende week?’ 

TS: ‘Ik heb eindelijk mijn booster in mijn mik, maar ik merk dat ik vandaag futloos en lethargisch ben. Als verdere bijwerkingen me bespaard blijven, valt het alleszins mee, en dit is een goed excuus om op de bank te hangen en film te kijken. 

Ik ben nog steeds bezig met de folkhorrorboxset van Severin, All the Haunts Be Ours genaamd. Ik ga deze nog uitgebreid bespreken voor Schokkend Nieuws, waar ik waarschijnlijk problemen ga krijgen met de woordenlimiet. Als je namelijk realiseert dat ik elke dag sinds begin januari wel een van de films (of meerdere) of iets van de extra’s gekeken heb, zal je namelijk doorhebben hoeveel materiaal er op deze schijfjes te vinden is. 20 films en 15 korte films, maar bijna elke film heeft ook een audiocommentaar, of een making-of, of verscheidene featurettes, waarvan sommige van speelfilmlengte. Dit is niet alleen kwaliteit boven kwantiteit, echter, want over veel van de films in de boxset ben ik zeer te spreken. 

Nu kijk ik niet alleen folkhorror, ik duik momenteel voor een nog nader aan te kondigen artikel in cinema over autisme en ik kan je zeggen, als autist valt dat niet mee. De representatie van autisten op het witte doek laat nog heel veel te wensen over. Veel kwalijke stereotypes, van makers die niet beter weten, of niet beter willen weten. Stel je voor dat je de meest nare gedachten over jezelf uitvergroot op het witte doek krijgt te zien en je krijgt een beetje een beeld van hoe ik deze kijksessies ervaar. 

Ik probeer het af te wisselen met leuk kijkwerk: ik heb een abonnement op MUBI afgesloten, na een aantal jaar geen lid meer te zijn geweest omdat ik te weinig op de site keek. Ik ben nu van plan iets actiever hun releases bij te gaan benen. Dus als jullie nog tips hebben uit het huidige aanbod van MUBI, hoor ik het graag! Wat kijk jij zoal, Eline?’ 

ES: ‘Ik moet ook maar eens een MUBI account scoren denk ik! Deze week heb ik helaas niet heel veel voor elkaar gekregen. Naast een drukke week op werk en de booster heb ik vooral veel geslapen eigenlijk. Ontzettend saai natuurlijk en dat spijt me! Wat me wel is gelukt is het afronden van het eerste en enige seizoen van de Cowboy Bebop liveaction reboot. Man man man, waarom Netflix? Laat ik maar beginnen met het enige wat ik wel leuk vond aan de serie: personages hebben iets meer persoonlijkheid. Misschien is het de manier van schrijven van die tijd (1998), misschien is het gewoon de stijl, maar in deze serie is er iets meer ruimte om elkaar te leren kennen. Iets wat in het origineel nooit echt gebeurde. Is het perfect uitgewerkt in de serie? Nee, maar het is wel iets wat me opviel. Voor de rest ziet de serie er te goedkoop uit en krijgt het nooit grip op hoe duister en moedeloos de wereld overkomt in de originele serie. Het is ook gewoon het gevaar als je een anime probeert te verfilmen. Het kan wel, maar dan zal je er toch echt meer liefde en aandacht in moeten stoppen. Het voelt als een gebrek aan visie vanuit Netflix, maar dat is natuurlijk gewoon een bewuste keuze. Meer series is meer content is meer geld, in hun ogen. Kortzichtig, maar begrijpelijk. Het gaat ze in ieder geval niet de critical acclaim opleveren waar ze eerder nog wel belangrijk vonden. Wat ik bij Cowboy Bebop niet mis zijn de seksistische en racistische ondertoon die in het origineel af en toe de kop op steken. Voor de rest blijft de originele serie een van mijn favoriete anime series ooit. Dus Netflix, volgende keer met iets meer aandacht en liefde alsjeblieft! Of nog beter, misschien gewoon niet meer doen. 

Het enige positieve wat ik deze week over Netflix kan zeggen is dat ze ervoor zorgen dat er een nieuwe Wallace & Gromit film komt. Weliswaar in 2024, maar toch. Als ik kijk naar hoe ik de tijd nu ervaar zal dat waarschijnlijk aanvoelen als een half jaar. Wat heb jij zoal gedaan deze week Luuk?’

LvH: ‘As they say: “Gedeelde smart is halve smart”, Cinematties. Nou ja, ik hoop dat dit klopt, want ik zit net zoals jullie deze week ook weer in de lappenmand. Mijn booster is volgende week ingepland, oorspronkelijk was dat voor de Kerst maar het virus was net iets sneller. Anyhoo, ik had Cowboy Bebop graag een tweede seizoen gegund, ondanks het onevenwichtige eerste seizoen zat er volgens mij wel potentie in om er wat van te maken. De anime is superieur, maar ik krijg ondertussen allergische reacties van mensen die tranen met tuiten huilen als een film of serie een nieuwe draai probeert te geven aan een bestaand concept. Gaat dat vaak mis? Tuurlijk, en hoezeer ik ook droom van een anarcho-syndicalistische utopie waarin geld geen rol speelt, worden films en series gemaakt met een winstoogmerk en de waarde van een bestaande franchise zorgt ervoor dat een producent eerder geneigd is daar geld in te steken. Wat dat betreft kan ik het Netflix niet kwalijk nemen dat ze een poging hebben gedaan om Cowboy Bebop te maken en ligt het tegenvallende resultaat vooral aan een aantal keuzes op het creatieve vlak die minder goed uitpakken. 

Ik heb ook het idee dat een deel van de kritiek op The Book of Boba Fett gegrond is in vergelijkbare sentimenten. Er zijn Star Wars-fans die de oorspronkelijke trilogie zien als een soort heilige oertekst waar niet aan getornd mag worden, die eigenlijk alles wat erna is gekomen zien als een soort blasfemie. En die nu dus klagen over Boba Fett, een personage die een handvol minuten te zien was in die films en wiens dialoog in een Tweet past. News flash folks: natuurlijk is dat niet genoeg stof om een serie omheen te bouwen. Als je de aandrang voelt om naar aanleiding van een fictief personage een ellenlange klaagzang te posten, of acteurs en actrices wil beledigen of bedreigen, of studio’s wil gaan boycotten, dan is mijn advies: Get. A. Life.

En dat zeg ik als full time semi professionele nerdlinger in een rubriek waarin we semi professioneel nerden. Wat zag ik op Netflix deze week waar ik wel blij van werd? Nou, onder andere de geanimeerde tryptiek The House, die heb jij ook gezien toch, Theodoor? Wat vond jij?’

TS: ‘Ik vond het prachtig gemaakt, dat ten eerste. De stop-motion animatie is heel goed gedaan en de wollige texturen van de personages (vooral in het eerste segment) maken de film aaibaar. Wat best bijzonder is, want de inhoud van de films zijn bij vlagen behoorlijk duister en fucked up. Het segment van Emma de Swaef en Marc James Roels heeft een aantal zeer bijzondere en surrealistische creepy momenten, maar wist voor mijn gevoel niet alles bevredigend bij elkaar te brengen. Maar de momenten dat hun segment écht werkt zijn uitermate sterk. Hetzelfde geldt voor Niki Lindroth von Bahr’s segment, waarbij de som ook net iets minder is dan het geheel der delen, al vond ik de delen hier sterker, nog. Het einde van deze short is fantastisch creepy en memorabel. Dat Paloma Baeza’s segment vriendelijker en minder surrealistisch is, is eigenlijk wel fijn, al slaat deze een beetje uit de toon met de rest van de shorts. Er is zelfs iets van hoop te bespeuren! Toch is het opvallend dat alle segmenten zijn geschreven door de bekende toneelschrijver Enda Walsh, die op filmgebied eerder verantwoordelijk was voor het script van Steve McQueen’s fantastische film Hunger, en Hideo Nakata’s absurde curiosum Chatroom. Ik ben wel blij dat Netflix hier geld in heeft willen steken, want dit is niet het meest alledaagse project.

Over animatie gesproken, ik ben toevallig óók begonnen met Cowboy Bebop, maar dan de originele anime, die ik samen met mijn vriend ga kijken. De eerste aflevering staat sowieso als een huis en ik ben van plan de serie een beetje uit te spreiden, dus ik zal regelmatig wat updates geven. 

Verder ben ik ook van plan met hem naar Kaiba van Masaaki Yuasa te gaan kijken. Ik kreeg van een vriend van me de hele serie als cadeautje op blu-ray, omdat het volgens hem ‘een van de beste anime-series ooit is’ en ‘het je niet onberoerd zal laten’. Aangezien ik heel groot fan ben van Masaaki Yuasa’s filmwerk ben ik erg benieuwd.

Diezelfde vriend leende mij Paranoia Agent uit op dvd, en dat is het enige werk van Satoshi Kon dat ik nog niet gezien heb, dus ook hier ben ik heel benieuwd naar. Want Satoshi Kon is in mijn ogen een van de meest originele filmmakers die hier ooit op aarde rondgewandeld heeft, dus ik kan niet wachten om te zien wat hij met een langere speelduur doet. Had jij een van deze genoemde series ooit gezien, Luuk? En hoe staat het met jouw verkenningstocht van recente animatie (voor Kaboom o.a.), Eline?’

ES: ‘Nou op het gebied van anime kijk ik even niks, maar aankomende week ga ik me volledig richten op de games die jonge makers ons hebben opgestuurd de afgelopen tijd. Studentenfilm zijn goed vertegenwoordigd in het short programma, maar op het gebied van games zit nog ontzettend veel groei. Dat vind ik ontzettend spannend, want ik ben heel benieuwd waar de jonge makers mee komen en of het lukt om een programma op te zetten waarin ze hun verhaal kunnen doen. Wat dat betreft is de game industrie nog volop in ontwikkeling. Mocht het ook zo zijn dat de theaters deze week opengaan, dan probeer ik zeker ook nog een film mee te pakken. Ik denk dat ik dan toch Spider-Man No Way Home bezoek, omdat ik er tot nu toe alleen maar goede verhalen over heb gehoord. 

Daarnaast begint deze week natuurlijk IFFR! Ik vind het echt ontzettend cru dat een festival noodgedwongen zijn hele programma online heeft ingericht, om op de avond voor het festival waarschijnlijk te worden geconfronteerd met het nieuws dat alle theaters weer open mogen. Dus een kleine oproep van mij: Blijf IFFR steunen en koop kaartjes voor de films die online te zien zijn tijdens het festival. Mijn programma heb ik al samengesteld: As In Heaven, Clara Sola, The Execution, Freda, Hyena, Shabu, France en Big Talk: Sayombhu Mukdeeprom. Mukdeeprom is een Thais cameraman die onder andere samenwerkte met Luca Guadagnino, met wie hij Call Me By Your Name en Suspiria maakte. Zijn jullie nog van plan om iets te checken tijdens het festival?’

LvH: ‘Ik had nog geen tijd genomen om het programma van het IFFR door te spitten, maar ik ga er snel mee aan de slag! De titels die jij hebt gekozen zijn in ieder geval al een goed beginpunt en ik sta open voor meer aanraders. Het is zeker zuur voor het IFFR, ik hoop dat hierna het tijdperk van virtuele filmfestivals weer plaats gaat maken voor festivalplezier op locatie. Toch maar een paar schietgebedjes naar Cthulhu en Xenu sturen dus. Wat The House betreft, ben ik het grotendeels met je eens, Theodoor. Ik ben een ontzettende fan van het werk van Emma de Swaef en Marc James Roels, maar hun verhaal werkte voor mij ook niet helemaal. Pogingen om het geheel wat angstaanjagender te maken met de gestoorde architect voelden geforceerd aan, terwijl het verhaal echt verontrustend en vervreemdend genoeg was. Het tweede segment vond ik uiteindelijk het beste: de door Busby Berkeley geïnspireerde scène met dansende insecten was hilarisch en het einde deed denken aan een geanimeerde versie van Themroc. Nou heb ik een zwak voor Jarvis Cocker, dus het hielp dat hij de stemacteur was die de protagonist vertolkt. En het derde verhaal moest het niet zozeer hebben van de milde horror, maar van de personages die uitermate herkenbaar waren, als je dat mag zeggen van stop motion geanimeerde katten. Verder ben ik een groot fan van Satoschi Kon, maar ik heb nog geen series van zijn hand gekeken. Ik ben erg benieuwd wat je er van gaat vinden!

Om nog even op onze eigen loftrompet te toeteren: het competitieprogramma van Kaboom is bekend en gisteren las ik de shortlist voor de Oscars en ik ben blij om te zien dat er het nodige overlapt. Affairs of the Art van Joanna Quinn draaide op de vorige editie en is volgens ingewijden één van de favorieten, daarnaast zag ik dat de fantastische Chileense film Bestia is genomineerd en de Russische film Boxballet ook, beiden zijn te zien in de competitie op Kaboom. Bestia gaat over een vrouwelijke beul tijdens de Chileense dictatuur en is een ongelofelijk goed gemaakt portret van fascisme, zowel als systeem alsmede wat het met mensen doet. Het is geen prettige kijkervaring, maar het is misschien wel de best gemaakte film die ik zag tijdens het screenen. Boxballet is minder deprimerend, maar deze rom-kom waarin een verlopen bokser valt voor een frêle balletdanseres heeft nog wel scherpe randjes. We moeten nog even wachten totdat de features bekend gemaakt kunnen worden, maar daar zitten ook een aantal titels tussen waar ik van ga watertanden. Goed, genoeg getoeterd! Wat zijn de verdere plannen voor de komende tijd, matties?’ 

TS: ‘Ik kijk sowieso heel erg uit naar Kaboom. Ik ben benieuwd waar jullie allemaal mee op de proppen komen. Themroc heb ik overigens nog nooit gezien, maar ik ben erg benieuwd ernaar, omdat ik er goede verhalen over heb gehoord.

Ik ben zelf van plan minder afhankelijk te worden van streamingdiensten, en maar eens flink bezig te gaan met mijn grote dvd- en bluray-verzameling, de komende weken, waarvan ik tot mijn eigen spijt een vrij groot gedeelte nog nooit van heb gezien. Zo liggen er nu op de stapel naast de televisie een aantal vrij lukraak gekozen boxsets klaar. Bijvoorbeeld het verzamelde werk van de Deense experimentele documentairemaker Jørgen Leth, dat ik ooit kocht in Denenmarken en dat nu vrij zeldzaam wordt geacht onder filmliefhebbers en dvd-verzamelaars. Daarnaast The František Vláčil Collection, met daarin drie films van de beroemde Tsjechische filmmaker (Marketa Lazarova, The Valley of the Bees en Adelheid) én een experimentele docu over zijn werk (Sentiment, van Tomás Hejtmanek). Maar ook The Delirious Fictions of William Klein, een boxset van Criterion met daarin het verzamelde werk van William Klein, die vooral bekend is van zijn (waanzinnige) mode-fotografie. De eerste film in de set zag ik al wel eerder, en speelt zich ook in de modewereld af: Who Are You, Polly Magoo?, een vrij absurde komedie met rauwe rafelrandjes. Ik zag eerder deze week op MUBI ook de bijzondere modedocumentaire The House Of Cardin, over Pierre Cardin, dus ik ben wel in de modesferen. 

Todd Hughes en P. David Ebersole, de regisseurs van die documentaire heb ik ooit ontmoet op het BUT Film Festival in Breda, waar ik toen programmeur was. Het bijzondere was dat ze eigenlijk onaangekondigd langskwamen, want ze waren op dat moment op vakantie in België en besloten voor de gelegenheid maar even langs te wippen omdat hun film Mansfield 66/67 daar draaide. Het contrast tussen de twee mannen en het festival kon niet groter zijn. BUT heeft een ietwat krakersachtige sfeer met veel ruwe elementen en daar kwamen opeens twee uiterst glamoureuze mannen in witte, met gekleurde strass steentjes belegde pakken aanzetten, terwijl er op het plein een poedelnaakte performancekunstenaar zichzelf met houtskool in aan het smeren was. Omdat we niet wisten dat de makers aanwezig zouden zijn was de meest recente voorstelling van hun film, was deze geplaatst in het kleinste zaaltje, waar twintig lukraak bij elkaar geraapte stoelen klaarstonden voor evenveel toeschouwers. Na de korte intro waren de makers verdwenen, terwijl ze hadden beloofd terug te keren voor een Q en A. Ik zag de bui al hangen: ze waren teleurgesteld vertrokken, want wat moest deze Hollywood-glitterati nou met een kleinschalig festival als BUT? Maar het tegendeel bleek waar: vijf minuten voor aanvang van de Q en A kwamen de makers weer binnen, enthousiast ratelend over de mooie binnenstad van Breda en een heerlijke maaltijd van “puffertjes, those adorable little pancakes”. Ze vonden het festival fantastisch verder en waren vereerd dat het publiek was gebleven voor hun film in een snikhete zaal zonder airco. Zo bleek mijn eerste oordeel volledig onjuist en heb ik een fantastische avond lekker bier gedronken met twee supergezellige filmmakers. Dus de Babbelbox vraagt aan jullie, Luuk en Eline, wanneer vielen beroemdheden jullie heel erg mee?’

ES: ‘Toen ik nog bij het filmtheater werkte hadden we af en toe wel eens celebs over de vloer die dan lekker gingen keuvelen bij een of andere moeilijke arthouse films. De meeste beroemdheden doen vooral hun best om niet op te vallen en bestellen liever stilletjes een kopje koffie voordat ze de zaal in gaan. Ik denk dat mijn meest aangename interactie met Michiel Huisman was, die ergens rond de kerst een keer een kleine filmmarathon kwam doen met zijn vrouw. Hij had drie films uitgekozen, waaronder de vrije pittige Son of Saul. Ik vond het vrij dapper omdat Son of Saul de tweede film zou zijn, en ik wist hoe mensen over het algemeen bij die film wegliepen (snel naar huis om thuis onder een deken met een kop thee je kat knuffelen om maar te vergeten wat je hebt gezien). Ik heb nog geprobeerd om een film aan te raden die iets vrolijker was, maar het besluit stond vast. Uiteindelijk was hij een ontzettende relaxte dude die het inderdaad opgaf na het zien van Son of Saul (told you dude) en daarna lekker iets anders is gaan doen. Vaste bezoekers die altijd aardig waren: Joep van ‘t Hek en Frans Weisz.  Iets minder leuk was de interactie met een andere Nederlandse acteur, die zich als een verschrikkelijk kwal gedroeg. Hint: Hij is een blonde acteur die in elke romantische comedy komt opdraven en het is niet Daan Schuurmans (die kwam namelijk ook vaak langs en was wel heel aardig), laten we hem Taldemar Worenstra noemen.’

LvH: ‘Ah, die knakker van Homerzitte. Ik moet bekennen dat ik al mijn beste starfucker-verhalen al een keer heb verteld in vorige edities van het Weekend van Cine. Ik kan het echt niet maken om weer de anekdote op te lepelen over nerden met Vin Diesel. Tijd voor de minder spectaculaire verhalen dus: ik kreeg ooit geheel onverwacht, net voor de deadline voor een artikel over DIY-horror een een email van James Gunn waarin hij uitgebreid antwoord gaf op mijn vragen over Slither en zijn tijd bij Troma, dat vond ik bijzonder fideel van hem. Ik was ooit onderweg naar een uitvaart toen ik op Amsterdam CS tegen een ontzettend brakke Richard Coyle aanliep. Dat was zo onverwacht dat ik uitkraamde: “You’re Jeff! From Coupling! Oh, this must be annoying, but just gotta say, I love the show!” waarop hij geheel terecht antwoorde: “Ohhhh, for fuck’s sake!”. En ik koester warme herinneringen aan een feestje op een vroege editie van het KLIK! Amsterdam Animation Festival met David OReilly, die om een of andere esoterische reden een paardenmasker had meegenomen. Iedereen droeg in toerbeurt het paardenmasker, dronk teveel en het werd een zeer memorabele avond en op deze manier waren we allemaal BoJack Horseman voordat BoJack ook maar bestond. En dat was wel weer genoeg starfuckery. Tot volgende week, Cinematties!