LvH: ‘Hey Theodoor en Eline, hoe is het met jullie? Komen jullie de huidige donkere dagen nog een beetje door? Ik moet eerlijk bekennen dat ik de afgelopen week wat minder groots en glorieus heb geleefd dan ik van plan was bij gebrek aan energie. Ik ben al een paar dagen niet vooruit te branden en al is de zelftest negatief, voor de zekerheid blijf ik zoveel mogelijk binnen. Misschien is het een gewone verkoudheid, of wellicht toch een cumulatief effect van jaren gebrek aan zonlicht? I dunno, ik had dit weekend ambitieuze plannen voor het opnemen van een podcast en het hosten van een filmscreening in de Vondelbunker, maar beide plannetjes gaan niet door en dat komt eigenlijk wel goed uit. Nu hoef ik tenminste geen tray energiedrankjes in te slaan om de dag door te komen zonder dutjes. Hmmm, dit klinkt allemaal niet echt jong en dynamisch, aan jullie younglings dus even de taak om dat te compenseren voordat de millennials en TikTokkers onder ons lezerspubliek gapend weglopen…’

TS: ‘Ik heb wel wat om je wakker te houden: het werk van Toshiaki Toyoda, dat ik ga bespreken in een toekomstig nummer van Schokkend Nieuws is urgent, heftig, zwaar op de hand en bovenal vol boze punk-rock-energie. Zonder al mijn kruit voor mijn recensie te verschieten, dit is heel bijzondere cinema. De boxset kwam deze week binnen en ik ben al begonnen met kijken. Ik was eerder al heel erg gecharmeerd van Toyoda’s trilogie van korte films, de Mt. Resurrection-Wolf-Shrine-trilogie (mondvol), bestaande uit Wolf’s Calling, The Day of Destruction en Go Seppuku Yourselves. Ze tackelen allen een ander maatschappelijk of persoonlijk onrecht waar Toyoda boos over is, waarbij Wolf’s Calling gaat over de mediahetze waar Toyoda in terechtkwam toen men een historisch wapen in zijn huis vond. The Day of Destruction gaat over boosheid rondom de olympische spelen in Tokyo in 2020 tijdens de start van de pandemie, wat in de woorden van Toyoda: “rijken enkel rijker maakt, en niets bewerkstelligt voor de gewone burger”. Go Seppuku Yourselves is nóg meer een aanklacht tegen hoe de rijken de pandemie hebben gebruikt om zwakkeren in de samenleving te onderdrukken en uit te buiten en er zelf rijker van te worden. De titel leest als een boodschap naar die elite. De drie films zijn energiek, bloederig, rauw en boos, bozer, boost. Het is ook een van de meest unieke en veelzeggende staaltjes filmmaken over de huidige wereld waarin we leven. Alleen om die drie films is de boxset al hoog aan te schrijven, maar ook een van de andere films in de boxset die ik al zag, Monsters Club, is er een die ik van harte aan kan raden. Daarover meer begin volgende jaar in de Schokkend Nieuws die dan uitkomt en ook over de andere twee films, I’m Flash en Hanging Garden

Om nog het even over de Schokkend Nieuws te hebben: het nieuwe nummer is nu uit en is weer een erg mooie editie. Een prachtig artikel over MacBeth, een heuse kersthorrorspecial, een interview met Mamoru Hosoda, veel om te lezen. Ik zelf schreef een pleidooi over waarom de The Matrix-sequels niet slecht zijn en een uitgebreid artikel over de boxset: Cold War Creatures, waarin een handvol films van B-film-producent Sam Katzman verzameld zijn. Creature with the Atom Brain is prachtig, en The Giant Claw kostelijk kolderiek vermaak. Maar ook Zombies of Mora Tau en The Werewolf hebben hun kwaliteiten. Waarom je de boxset moet aanschaffen? Lees dat in de Schokkend Nieuws. Waarom je de Schokkend Nieuws aan moet schaffen? Omdat het een leuk blad is, mafklappers! Willen jullie nog schaamteloos wat promoten, Luuk en Eline?’

ES: ‘Nu nog niet, maar zeker in de nabije toekomst nu het Kaboom Animation Festival elke dag weer iets dichterbij komt! Ik moet eerlijk zeggen dat deze week ook zeker niet zo avontuurlijk is geweest als ik had gehoopt. Uiteraard hoop tegen beter weten in, want de dagen zijn kort en de opties beperkt. Ik hoop dit weekend tijd te hebben om de nieuwe Spider-Man No Way Home te zien, ook al vond ik de twee voorgaande films niet heel spannend. Voor mij staan Spider-Man 2 en Spider-Man: Into the Spider-Verse nog steeds bovenaan de lijst met films over ieders favoriete wallcrawler. 

Daarnaast zag ik dat het tweede seizoen van The Witcher ook vanaf dit weekend te zien is. Ik vond het eerste seizoen behoorlijk matig, maar het feit dat Netflix er niet meteen de stekker uitgetrokken heeft maakt me wel nieuwsgierig. Ik las dat de live action serie van Cowboy Bebop niet meer terugkomt namelijk. Ik was even vergeten hoe meedogenloos Netflix soms kan zijn. Ik hoef nu in ieder geval niet meer aan die serie te beginnen, dat is wel weer mooi meegenomen. Mocht The Witcher dan toch gaan vervelen, dan denk ik dat ik de Switch pak en weer rustig Star Wars: Knights of the Old Republic opstart. In tegenstelling tot de Steam variant speelt het spel op de Switch echt ontzettend soepel, en zijn de houterige gevechten een stuk beter te doen. Niet dat ik het de game echt kwalijk neem hoor, het is tenslotte een game uit 2003! Helaas sinds de aankondiging geen piep meer over de remake waar men nu mee bezig is, maar ik ben een geduldig mens. Dat moet ook wel aangezien het volgens mij een PS5 exclusive is, en ik nog steeds niet in staat ben om een PS5 te kopen zonder dat de Mediamarkt met het idee komt om daar dan meteen een energiecontract bij te smijten. Enfin, wat ga jij doen dit weekend Luuk?’

LvH: ‘Watwatwat? Djeezus Mediamarkt, ga je diep schamen! Ik moet wel zeggen dat het jammer is van Cowboy Bebop: de serie maakte een paar verkeerde keuzes, zoals de te grote rol van snoodaard Vicious, maar ik had graag een tweede seizoen gezien. Ik vond John Cho als Spike, Mustafa Shakir als Jet Black en Daniella Pieneda als Faye Valentine goed gecast, met een geloofwaardige onderlinge chemie. Maar goed, de originele anime staat ook gewoon online en is ontzettend de moeite van het kijken waard, Eline. Het eerste seizoen van The Witcher was verhaaltechnisch gezien een beetje een soepzooitje dankzij de verwarrende tijdsprongen, maar ik durf het tweede seizoen wel een kans te geven. Ik zal dit weekend nog wat knaken in de richting van The Witcher keilen, hopelijk blijven ze in dit seizoen wat langer hangen in dezelfde tijdslijn. Ik heb me de afgelopen week vooral vermaakt door Batman uit te hangen in Batman: The Enemy Within op de Switch. Voor mij is het een nieuwe game-ervaring, die op bepaalde vlakken radicaal afwijkt van wat je gewend bent in een game. Waar je normaal gesproken je best doet om niet dood te gaan in een game, hoef je je daar eigenlijk geen zorgen over te maken in deze Telltale game. Als je een fout maakt die fataal blijkt te zijn, volgt direct een volgende poging, totdat je slaagt. Het cruciale onderdeel van het spel komt daardoor te liggen op de interactie met andere personages, die daardoor veel meer gewicht hebben, ook omdat je niet kan save-scummen. En omdat je vaak keuzes moet maken tussen meerdere vervelende mogelijkheden, is dit vaak een keuze waarin je niemand echt blij kan maken: je bent voortdurend aan het afwegen hoe je de schade zoveel mogelijk kan beperken. En dat levert een heel bevredigende, edoch ietwat masochistische beleving op. In het spel zit het personage John Doe, een mentaal instabiele knakker die bevriend is geraakt met Bruce Wayne toen deze in Arkham Asylum werd geplaatst. John Doe is The Joker voordat hij The Joker wordt en deze kennis zorgt ervoor dat je je uiterste best doet om hem niet over het randje van de waanzin te drijven. Ik vraag me wel af of ik de Telltale Games die zich afspelen in de setting van The Walking Dead zou trekken: de vraag of ik de beroepseer van Alfred kwets is iets beter te behappen dan keuzes moeten maken wie van je posse opgeofferd moet worden aan zombies. En Theodoor, hoe zit het met jouw interne spelende mens?’

TS: ‘Ik ben nog steeds helemaal verslaafd aan Grindstone en Dicey Dungeons, games die ik allebei eerder heb besproken in Het Weekend van Cine. Maar wat betreft titels die ik niet eerder heb besproken: Cruis’n Blast is een heerlijke Arcade-racer, waarbij de races geenszins voldoen aan de realiteit. Sterker nog, tijdens de adrenalineverhogende tracks die je rijdt krijg je te maken met yeti’s, ufos en tornados. Het spel speelt heel lekker en de graphics zijn adequaat. Dit is een typische arcade-racer: tikkeltje onzinnig, als racespel vooral gericht op plezier en niet op realisme en vol capriolen die de zwaartekracht tarten. Er zijn ook opvallend veel tracks, maar daar komt ook mijn grootste kritiekpunt om de hoek kijken: de herhaling. De makers hebben namelijk hier en daar stukken van de verschillende tracks gecopypaste, met enkel wat cosmetische ingrepen. Zo kan het zijn dat je in het ene level een dino ontwijkt en in het andere level een yeti, maar dat voor de oplettende speler het duidelijk is dat er precies dezelfde animatie is gebruikt en dat je precies hetzelfde stukje track aan het racen bent. Dat begint pas echt op te vallen wanneer je een hele trits levels achter elkaar speelt, echter, dus het beste advies is om het aantal levels dat je achter elkaar speelt in te perken: Cruise, maar Blast met mate. 

Ik zag ook deze week de nieuwe Nintendo Indie World Direct, maar ik vond hem wat tegenvallen. Weinig games die voor mij echte uitschieters waren. Ben je dat met me eens, Eline? Of zijn er in de Indie World Direct toch games die je aanspreken?’

ES: ‘Ik had hetzelfde gevoel ook Theodoor, ik werd niet laaiend enthousiast van de hele presentatie. Er sprongen gelukkig vier titels uit voor mij: Loco Motive, Afterlove, Endling – Extinction is Forever  en Omori. Loco Motive ziet eruit als een leuke point-and-click game, en daar ben ik altijd voor de porren. Daarnaast is de game ook nog eens gepubliceerd door Chucklefish, onderhand mijn favoriete developer en publisher op het gebied van games. Als die studio een vinger in de pap heeft gehad bij deze game durf ik het zeker aan!. De stijl van Afterlove spreekt me ontzettend aan, ziet er heel fris uit. Het doet me een beetje denken aan Scott Pilgrim maar dan zonder vechten. Het is me alleen nog niet helemaal duidelijk wat het verhaal is of hoe de game precies werkt, maar ik zal de volgende trailer afwachten. Endling – Extinction is Forever ziet er ook prachtig uit en ik ben benieuwd hoe ze hun milieubewuste boodschap verwerken in een game. Dat we slecht bezig zijn wat betreft de aardbol moge inmiddels toch wel duidelijk zijn, dus ik ben altijd een beetje huiverig voor de ‘humans bad’ en ‘environment is dying’ open deuren die zo’n game dan lijkt in te trappen. Maar ook hier geldt, eerst meer informatie afwachten voordat ik mijn oordeel vel. Overigens zag ik er nog een dinosauruspark manager sim tussendoor komen, ik durf te wedden dat die game spannender en beter is dan de laatste twee Jurassic World films, maar daar is eigenlijk ook niet zo heel veel voor nodig. De laatste game die werd genoemd tijdens de presentatie was volgens mij Omori. Ook daarbij was ik vooral gecharmeerd van de stijl, of eigenlijk het feit dat het zoveel stijlen door elkaar lijken te zijn. Ik ben dus niet heel enthousiast, maar voorzichtig optimistisch. Heb jij de Indie World Direct nog meegepakt Luuk?’

LvH: ‘Ik heb hem voorbij zien komen en ik moet zeggen dat ik er juist wel blij van werd, ook al zaten er titels tussen waarvan ik weet dat ik ze nooit ga aanschaffen. Ik vind het sowieso inspirerend om te zien hoe gamemakers uit alle hoeken van de wereld een platform krijgen om hun games te presenteren. Naast de games die Eline noemt, ben ik benieuwd geworden naar Sea of Stars (een old school turn based RPG) en Dungeon Munchies (een side scrolling actiespel met RPG-elementen waarin de monsters die je verslaat de ingrediënten vormen voor gerechten die je kan maken om upgrades te scoren). En de laatste titel vormt een ietwat gammel bruggetje naar een ontdekking die me hopelijk door de komende lockdown gaat helpen, maar me hoogstwaarschijnlijk ook op een watchlist laat belanden:

Ik ben al een tijdje geïntrigeerd door het Mexicaanse gerecht pozole, een eeuwenoude stoofschotel die terug te voeren is naar de Azteekse keuken. Het grootste obstakel was echter dat er een specifieke soort maïs voor nodig is, namelijk maïs die het nixtamalisatie-proces heeft ondergaan, waarbij de maïskorrels geweekt en gekookt worden in gebluste kalk. Daarnaast werd het gerecht ten tijde van de Azteken na bepaalde ceremonies gemaakt met het vlees van de mensen die geofferd werden aan de Azteekse goden (met het idee dat anders de zon zou ophouden met schijnen en de aarde finaal naar de vinketering zou gaan, want de Azteken hadden geen gezonde relatie met hun goden). Toen de Spanjaarden de Azteken onderworpen, werd dit meteen verboden en werd het vlees in pozole vervangen door varkensvlees (volgens de overlevering zei een Spaanse missionaris: “Och, dit smaakt ook prima.” of zoiets dergelijks). Wanneer het weer gepast is om mensen te ontvangen voor dinner parties, dan kan ik me nu dus wagen aan de Azteekse keuken dankzij deze gepimpte maïskorrels en los gaan op allemaal eetgerelateerde puns. Want dat is het vooral matties, een fascinerend gerecht maken als vrijbrief om een spervuur aan kannibalen-grappen te maken. Ik was niet daadwerkelijk van plan om de Amsterdamse Armie Hammer te worden, really. So when can I have y’all for dinner?’ 

ES: ‘Als we ooit nog eens uit deze lockdown fever dream wakker mogen worden kom ik graag bij je eten Luuk! Tot die tijd maak ik elke dag een rondje langs Videoland en Netflix om de krenten uit de pap te vissen. Nee, ik heb geen Disney+ en ook geen Amazon Prime, geen zin in. Oh, nu ik het toch over Videoland heb: mijn buurman heeft een serie geregisseerd voor Videoland van de zomer genaamd Woensel West. Een andere buurman was DoP en een buurvrouw deed kleding/styling. Inderdaad, ik woon in een ontzettend leuk pand. Maar die serie staat nu ook op Videoland. De serie speelt zich af in Woensel West. Een iconische wijk in Eindhoven, waar De Bison (gespeeld door Fresku) ooit heer en meester was. Na een aantal jaar in de bak keert de Bison terug om erachter te komen dat de hele wijk door gentrificatie is veranderd. Het is een vierdelige serie en volgens mij is het een komedie en behoorlijk wat geweld en absurdisme. Ik ben in ieder geval wel benieuwd, ook al ben ik natuurlijk niet compleet onpartijdig. Wat ga jij aankomende week doen Theodoor?’ 

TS: ‘Omdat we alweer in de laatste weken van het jaar zitten, ga ik proberen zoveel mogelijk op filmgebied nog in te halen. Ik zag vandaag The Hand of God, de nieuwe film van Paolo Sorrentino, een semi-autobiografische film over zijn jeugd. De film kent helaas wat flinke minpunten, zoals de wat wrede humor van de personages hier en daar en een onevenwichtig tempo en verhaalopbouw. Maar dat is vrijwel altijd het geval bij Sorrentino. Wanneer Sorrentino raak schiet, schiet hij echter zeer raak: sommige scènes zijn oprecht ontroerend en lijken uit het leven gegrepen, en de film ziet er uit om door een ringetje te halen. Maar het meest bijzondere: de passie voor voetbal en Maradona wordt zo sterk verbeeld, dat zelfs ik als voetbalhater eindelijk begreep wat de kracht is van voetbal voor de fans. 

Verder ben ik van plan deze week nog te kijken naar onder andere Undine, Wrath of Man en Dear Comrades. Heb jij nog tips voor mij, Luuk? Wat mag ik echt niet missen qua films of series?’

LvH: ‘Ik heb zelf dit jaar geen poging gedaan om het filmaanbod dusdanig bij te houden dat ik zinnige jaarlijstjes kan maken, wat dat betreft heb je niet zoveel aan mijn tips. Wat ik wel kan aanraden is een documentaireserie op Netflix die al iets ouder is: Wild Wild Country. In deze documentaire wordt het verhaal verteld van een Indiase guru die in de jaren ’80 met zijn volgelingen neerstrijkt op het platteland in de Amerikaanse staat Oregon, naast een slaperig dorpje bevolkt met pensionado’s en rednecks. Dit zorgt meteen voor conflicten en wat fascinerend is aan de serie is dat het ontzettend boeiend is, terwijl er eigenlijk geen sympathieke partij in het verhaal is. Guru Osho heeft een dozijn limousines en zijn volgelingen worden steeds fanatieker, maar de klagende plattelandsbewoners zijn conservatieve christenen met een afkeer jegens alles dat anders is. En de betrokken overheidsinstanties die aan bod komen, hebben ook geen schone handen. Individuele voormalige sekteleden en andere personen die langskomen, komen gelukkig wel sympathiek (edoch ietwat wereldvreemd) over, anders was het niet te doen geweest om de serie uit te zitten. Ik zal verder niets verklappen, wel een terechte aanrader dus. En goed, niemand is blij met de zoveelste lockdown, maar laten we hopen dat het preventief handelen deze keer voor de verandering op tijd is. Ik wens jullie veel sterkte toe in de komende weken en datzelfde geldt voor de lezers. Hang in there, peeps!’