LvH: ‘Hey Cinematties! Hoe was het in Utrecht op het NFF, Eline? Ik was van plan om te gaan, maar er kwam helaas iets tussen. En hoe was je jury duty, Theodoor? Ik zag onlangs Dune in de Filmhallen, daar was jij deze week ook naartoe geweest, nietwaar Eline? Hoe vond jij de film? Heb jij Dune al gezien, Theodoor? En hadden jullie al ervaring met de wereld van Dune door de boeken, de games of eerdere filmversies?’

TS: ‘Jury duty was leuk! Voor wie het niet meegekregen heeft: de prijs van de Kring van de Nederlandse Filmjournalistiek ging tijdens het Gouden Kalveren Gala naar de documentaire Up to G-cup van Jacqueline van Vugt. Up to G-cup is een bijzondere documentaire, waarbij alleen het onderwerp al een schot in de roos is, want het gaat over de eerste lingeriewinkel in de Koerdisch-Irakese stad Suleimaniyah. De verhalen van de vrouwen die over de drempel heen stappen zijn intiem: soms ontwapenend, soms ontluisterend. Ik was erg onder de indruk van de film, en mijn mede-juryleden (waaronder Cinematties Julius Koetsier en Ruud Vos) uiteraard ook.

Ik heb Dune nog niet gezien, maar ik ben wel benieuwd, hoewel ik een beetje een ambivalente verhouding heb tegenover het werk van Villeneuve. Ik ben een groot fan van enkele van zijn vroegere films (Polytechnique, Incendies), maar vind sommige van zijn hoger aangeschreven films (Prisoners, Arrival) lichtelijk tegenvallen. Dune heeft me als bronmateriaal ook nooit zo getrokken: de high fantasy van het boek, waarbij je een encyclopedie nodig hebt wil je alle termen en planeten en stambomen begrijpen, voelde voor mij nét iets te weinig als ‘lezen voor mijn plezier’ en meer als huiswerk. David Lynch heeft me ook nooit kunnen overtuigen, al ben ik uitermate benieuwd wat Alejandro Jodorowsky er van gebakken zou hebben. Wat dat betreft vind ik het leukste Dune-project nog steeds de documentaire Jodorowsky’s Dune, die ingaat op de invloed van dat nooit voltooide project, waarbij DNA van Jodorowsky’s Dune-versie uiteindelijk belandde in alles van Alien tot Star Wars. En Jodorowsky zelf is een ontzettende mafketel, die leuk is om naar te luisteren. Daarmee vergeleken is Villeneuve toch een beetje een saaie accountant en ik ben ergens bang dat hij te trouw blijft aan het bronmateriaal. Ik neem wel een Dune-encyclopedie mee naar de bioscoop, mocht ik toch weer gaan.

All right, Luuk, Eline, hebben jullie Camera Japan nog bezocht? Of moet ik niet boos, niet verdrietig, maar wel teleurgesteld in jullie zijn?’ 

ES: ‘Het spijt me zo erg Theodoor, ik verdien de teleurstelling! Het enige festival waar ik tot nu toe ben geweest is inderdaad het Nederlands Film Festival. Op een regenachtige woensdagochtend ben ik richting Utrecht vertrokken met een deel van het Kaboom-team om NFF Prof Talk: Josep – From the Drawings to the Screen bij te wonen. Een ontzettend interessant gesprek tussen Aurélien Froment en associate producer Juan Carlos Concha Riveros over het proces achter de film over verzetsstrijder Josep Bartolí. Bartolí vluchtte tijdens de Spaanse Burgeroorlog naar Frankrijk en belandde daar in een concentratiekamp. Alhoewel het ontzettend interessante stof was, bleek het vroege tijdstip in combinatie met het feit dat ik flink was natgeregend toch een recept voor in slaap sukkelen. Super stom van me natuurlijk, maar zo’n donkere studio is dan toch net iets te gemoedelijk. De film is overigens nog niet uit in Nederland, als ik me niet vergis, maar ik ga hem zeker checken als het zover is. Afgelopen weekend heb ik me dus aan Dune gewaagd. Ik heb de versie van Lynch jaren geleden voor het laatst gezien en ben ver bij de boeken vandaan gebleven. Ik vond het wel een fijn idee om de film gewoon te kijken zonder voorkennis. Of nou ja, een klein beetje voorkennis. In tegenstelling tot Theodoor ben ik juist wel erg te spreken over Arrival, en ik ben ook fan van Blade Runner 2049 en Sicario. Ik vond Dune echt genieten en het viel me op dat voor mijn gevoel de film pas echt op het eind zijn vaart (op een vervelende manier) begon te verliezen. Ik hoop vooral dat Villeneuve de kans krijgt om deel twee daadwerkelijk te maken. Kom op Warner! Voor de rest heb ik eigenlijk minder tijd aan games besteed dan ik dacht. Ik speel nog steeds Animal Crossing, waar de herfst nu echt begonnen is. Ik kan niet wachten tot Halloween!’

LvH: ‘Ook ik moet eerlijk bekennen dat Camera Japan er bij in is geschoten, Theodoor. Mijn zwager besloot spontaan zijn verjaardag te vieren en daardoor was ik in het verre Oosten in plaats van Amsterdam dit weekend. Het was dus overmacht! Ik heb tijdens dat weekend nog wel No Time To Die meegepikt en ik moet zeggen dat ik het een waardige afsluiting van Daniel Craig’s vertolking van de rol van James Bond. Craig heeft de pech gehad dat na een geslaagde introductie in Casino Royale hij een uitstekende Bond speelde in rommelige (Quantum of Solace) en vergezochte (Spectre) sequels, om nog maar te zwijgen over de afgekeurde Batman-meets-Home Alone clusterfuck Skyfall. Het helpt niet dat de vijf films in een soort schizofrene continuïteit plaatsvinden: in Casino Royale wordt Bond geïntroduceerd als ‘blunt instrument’, een lompe hork die de fijne kneepjes van de spionage-wereld niet kent. Vanaf Skyfall wordt Bond echter neergezet als oud en uitgerangeerd en diezelfde gedachte blijft aanwezig in Spectre en No Time To Die. We hebben eigenlijk geen film gehad waarin Bond wordt gepresenteerd als een volleerde spion. Ah well, de Brocolli’s hebben vijf films lang de onzichtbare auto in de garage laten staan, dat is ook wat waard. Ik zal verder niks verklappen over No Time To Die, behalve dat nieuwkomers Lashana Lynch als de nieuwe 007, Ana de Armas de beginnende Amerikaanse spion Paloma en Rami Malek als Big Bad Lyutsifer Safin allemaal prima aanwinsten zijn en dat Léa Seydoux terugkeert als Madeleine Swann, wat mij betreft de beste Bondgirl van de huidige reeks die de meeste impact heeft op Bond als personage sinds Vesper Lynd. Ik ben wel benieuwd wat jullie van de film zullen vinden als jullie hem tzt hebben gezien. 

Ik was niet bijzonder onder de indruk van Villeneuve (afkomstig uit drie generaties notarissen trouwens, dus je zit er niet heel erg naast Theodoor!) totdat ik Blade Runner 2049 zag, de zeldzame sequel die ik mijlenver boven het origineel vindt uittorenen. Daarvoor zag ik Sicario en Enemy; de eerste vond ik ambachtelijk gemaakt, maar ik vond Enemy een slappe poging tot het maken van een David Lynch-film. Ik heb een zwak voor Dune van Lynch, maar Villeneuve heeft zich met zijn versie wat dat betreft gerevancheerd. Mijn eerste kennismaking met de wereld van Dune was met de games Dune en Dune II, daarna heb ik de originele boeken gelezen en jaren later de film van Lynch en de mini-series van Sci-Fi Channel. Ik ken het verhaal dus vrij goed, waardoor Villeneuve’s Dune voor mij af en toe een beetje traag ging. Ik ben wel heel blij dat de Fremen in zijn film overduidelijk zijn gebaseerd op woestijnvolken uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika, net zoals in het boek. Ik kan me voorstellen dat deze keuze in Hollywood op wat weerstand heeft gestuit en ik hoop dat Villeneuve stand houdt als hij vervolgen mag maken, want boy howdy, dat gaat nog interessante films opleveren. 

Ik wou me nog wat verder verdiepen in Villeneuve door Prisoners op Netflix te kijken, maar toen ik zag dat Baby Driver van Edgar Wright op het platform was verschenen, kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik zag ook dat de shorts van Oats Studios van Neill Blomkamp online zijn gekomen, daar ben ik ook wel benieuwd naar. Hebben jullie online nog iets intrigerends gezien, folks?’

TS: ‘Ik wil deze maand veel horror kijken. Ik ga daarbij denk ik veel gebruik maken van het nieuwe gratis streamingplatform Kinocult.com van de Amerikaanse distributeur Kino Lorber. Wie vanuit Nederland inlogt ziet slechts één gratis te bekijken film, maar een VPN werkt en biedt dus uitkomst. En dan blijkt dat er een groot scala aan bijzondere cultfilms te bekijken valt, waaronder veel werk van Mario Bava en Jess Franco, maar ook films als Guy Maddins The Forbidden Room en Hélène Cattets en Bruno Forzani’s Let The Corpses Tan. Ik ga er in ieder geval veel gebruik van maken.

Ook zag ik deze week een film die me van mijn sokken blies: The Night House van David Bruckner. Ik zag destijds zijn debuutfilm The Signal al eens op het Imagine Filmfestival en ben hem daarna altijd blijven volgen. Ook zijn segmenten in V/H/S en Southbound waren goed en ik was meer gecharmeerd van zijn solodebuut The Ritual dan de meeste mensen. Maar ik was niet klaar voor The Night House, een film waarin Bruckner een flinke stap voorwaarts maakt als regisseur. De premisse is aanvankelijk een beetje van-dik-hout-zaagt-men-planken: na de suïcide van haar man is Beth (Rebecca Hall) volledig van slag en wil ze er achter komen waarom hij deze stap heeft gezet. Dat er spoken om het hoekje komen kijken, waarbij niet zeker is wat in Beth haar hoofd zit en wat niet, is niet het meest inventieve idee. Maar de manier waarop de spoken worden neergezet is wel. Er is een uiterst suggestieve scène met een silhouet die me echt de stuipen op het lijf jaagde en dat gebeurt niet snel. De finale van de film is over de top, maar ook visueel zo creatief en hallucinant, dat ik het gebrek aan subtiliteit de film vergeef.

Bruckner gaat nu de nieuwe Hellraiser maken en als groot fan van Clive Barker kan ik niet wachten om te zien wat hij ermee gaat doen. Als hij ook maar een greintje van de creativiteit in de scares van The Night House weet te evenaren in Hellraiser, dan kan het niet mis gaan. De casting stemt ook hoopvol: Jamie Clayton, die ik voornamelijk ken als Nomi uit Sense8, gaat de Head Cenobite, beter bekend als Pinhead, spelen. Dat sommige fanboys in een stuip schoten dat Pinhead nu door een vrouw gespeeld gaat worden, een transvrouw bovendien, laat zien dat ze het boek niet gelezen hebben. In The Hellbound Heart wordt Pinhead immers omschreven als androgyn, met de stem van een enthousiast meisje. Hebben jullie nog tips qua horrorfilms voor me, deze maand? Het is immers bijna Halloween!’

ES: ‘Ik was eerst ontzettend enthousiast dat OATS Studios een plek kreeg hij Netflix, maar ik moet eerlijk zeggen dat alle shorts niet echt heel erg tof zijn. Nu vind ik de films die Neill Blomkamp heeft gemaakt na District 9 allemaal ontzettend tegenvallen, dus ik ben niet echt verbaasd dat de ideeën die uit Oats Studios op zich heel erg tof zijn, maar de uitwerking ervan vaak tegenvalt. Waar zou Blomkamp mee bezig zijn vandaag de dag? Hij zou ooit een nieuwe Alien film regisseren toch? 

Ik heb ook ontzettend veel zin in Halloween. Ik had het er laatst nog over met mijn zus. Als Halloween een feestdag was geweest hier in Nederland toen ik jonger was, was het absoluut mijn favoriete tijd van het jaar geweest. Het spreekt me veel meer aan dan de traditionele feestdagen. Ik heb echt een hekel aan Pasen. Stom konijn. Enfin, dit weekend ben ik vooral de deur uit en staan uitjes naar musea op het menu. Ik heb recentelijk mijn museumkaart ontvangen, en ik was hiervoor niet iemand die vaak naar het museum ging. Ik vond dat daar verandering in moest komen. Jullie nog een museumtip?’ 

LvH: ‘Welke complete oetlul klaagt er over de casting van Jamie Clayton als Pinhead? De Hellraiser-reeks is al decennia een slap aftreksel van de eerste films, dus het kan alleen maar beter worden. Iedere fuckmook die klaagt over die casting verdient een puzzlebox onder hun hoofdkussen. Anyway. Die Alien-film gaat er trouwens hoogstwaarschijnlijk nooit komen, die zit vast in development Limbo. Blomkamp maakte onlangs met een bescheiden budget een horror-thriller genaamd Demonic die niet echt enthousiast werd ontvangen. Ik wil hem niet per sé neerzetten als een one-trick pony, maar de belofte van District 9 heeft hij inderdaad nooit meer ingelost. Misschien is het beter als Blomkamp voortaan zijn ideeën allemaal gaat uitbesteden aan andere regisseurs. Ik ben al heel lang niet meer naar musea geweest Eline, dus ik heb niet echt verse tips. Maar ik hoor goede dingen over het Moco Museum en het Nxt Museum en het Outsider Art Museum is een prettig alternatief voor de mainstream musea met de prestigieuze schilderijen. Als je ooit een Cinematties-uitje ervan wil maken, dan horen we het graag!

Ik weet tevens niet of ik je iets kan aanraden op horrorgebied, Theodoor, ik vermoed dat jij met je eindeloze liefde voor obscure pareltjes vooral ons van tips kan voorzien. Als ik op Disney+ kijk, zie ik sowieso weinig titels die jou niet bekend zullen zijn. Op Netflix heb ik Squid Game afgekeken, misschien geen echte horror maar wel buitengewoon naargeestig. Ik ben er nog niet helemaal uit of het ironisch is of cynisch dat een serie met een heftige antikapitalistische boodschap op Netflix te zien is of dat het elf jaar lang heeft geduurd voordat de serie opgepikt werd en nu een wereldwijde hit is geworden. Heb je de nieuwe Candyman al gezien, mocht je het weer aandurven om de bioscoop met een bezoekje te vereren? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar ook echt aan moest wennen toen ik Dune zag en er links en rechts van me mensen naast me gingen zitten, dus ik geef je gelijk als je daar nog geen zin in hebt. En bij deze nog een tip om de controle bij de ingang van je favoriete uitspanning te versoepelen: zorg dat je je vaccinatiebewijs als PDF (of jouw favoriete bestandsvorm, you do you) opslaat op je telefoon, zodat je niet hoeft aan te klooien met een app die moeilijk doet of je zorgen hoeft te maken over je bereik of WiFi.’

TS: ‘Ik ben zelf heel benieuwd geworden naar het Utrechtse Museum Speelklok, nadat ik een tijdje geleden hun YouTube-kanaal ontdekt had. In dat museum hebben ze een verscheidenheid aan ‘zelfspelende muziekinstrumenten’,  dus draaiorgels, pianola’s, klokkenspellen, maar ook automatons (objecten zoals de MacGuffin in Martin Scorsese’s Hugo). Ik heb een hekel aan draaiorgels, maar de rest vind ik allemaal superleuk, dus dat museum wil ik graag eens bezoeken als ik dat weer een beetje aandurf. Voor nu is hun YouTube-kanaal al heel erg amusant, want ze hebben video-voorbeelden van een groot aantal van hun objecten. 

Als me dit niet al neerzet als dé übernerd binnen Cine, dan het volgende onderwerp wel: omdat ik nog grotendeels thuiszit ga ik gestaag verder met mijn project om alle seizoenen van Saturday Night Live te kijken. Ik ben inmiddels aanbeland bij seizoen 6, en volgens mijn berekeningen betekent het dat ik op dit tempo over ongeveer 3 jaar klaar ben met dit project. Ik doe ook lekker ingewikkeld: als ik een referentie niet begrijp of een gast niet ken, pak ik Wikipedia erbij en probeer ik me in te lezen. Saturday Night Live is wat dat betreft een perfecte tijdscapsule van hoe mensen dachten, deden en politiek bedreven. Zo wordt in seizoen 5 duidelijk dat men Reagan nog niet zag als serieuze presidentskandidaat. Op Thatcher hebben ze ook nog geen grip, want de enige grappen over haar betreffen hoe posh ze klinkt. Seizoen 5 was sowieso afzien, want dat verscheen tijdens een grote oliecrisis, wat betekent een groot aantal racistische grappen over mensen uit het Midden-Oosten. Wat dat betreft is Saturday Night Live nooit een baken geweest van progressiviteit, wat we ook zien in de nieuwere seizoenen. Ik wil niet beweren dat Saturday Night Live nog echt grappig is, of dat ooit was. Maar het is als ‘lesmateriaal Amerikaans cultuur’ uiterst relevant en interessant nog steeds. Ja, ik ben het soort persoon dat huiswerk deed voor mijn lol. Sue me. Wat is jouw meest nerdy hobby, Eline?’

ES: ‘Eens kijken. Ik heb een hele tijd ontzettend veel lol gehad met een groep vogelaars. Dan ging ik soms ook wel mee met ze, verrekijker en al. Er is iets heel rustgevends aan rondbanjeren in een groot bos, op zoek naar een bepaalde vogel. Het werd iets meer hardcore toen ze voorstelde dat ik meeging op een vogelaarsreis. Een soort all inclusive trip waar vogels centraal staan. Sterker nog, dat is het enige wat telt. Niks genieten van de omgeving, vogel afstrepen en op naar de volgende locatie! Dat was me iets te veel van het goede. Ik ga af en toe nog wel eens mee, maar dan meer om foto’s te maken van de omgeving. En jij, Luuk?’

LvH: ‘Hey, ik dacht dat jij niet van huiswerk hield, Theodoor? What’s up with that? Verder, it’s not a race, you guys! Ik ben waarschijnlijk iets te vroeg gepiekt in mijn nerdiness, voor al deze afsplitsingen en specialisaties. Ik ben eerder een Geek of All Trades en ik merk dat ik aan alle kanten ingehaald word. Ik speel graag Role Playing Games, maar mijn ouders LARPen de Tachtigjarige Oorlog met kostuums, attributen en al! Ik koop af en toe eens een Funko Pop of action figure, maar mijn zus heeft een bedrijfstak uit de grond gestampt door kabouterroutes met kabouterdeurtjes te beginnen. Ik ben dus blijkbaar een huis- tuin- en keukennerd en om eerlijk te zijn ben ik daar best tevreden mee.

Ik heb een paar sketches gezien van de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Saturday Night Live en ja, echte vlijmscherpe politieke humor zul je er niet aantreffen. Het is een gemiste kans dat ze James Adomian niet hebben ingelijfd, zowel wat betreft zijn humoristische talent alsmede zijn geniale vermogen om bizar goed lijkende typetjes gebaseerd op celebs en politici uit te beelden. Maar ik moet zeggen, de sketch waarin Owen Wilson Jeff Bezos speelde in zijn fallische raket zou nog wel eens profetisch kunnen uitpakken. Wie weet is dit onze duistere toekomst: dat we het heelal verkennen onder de banieren van ultrarijke dipshits met gigantische ego’s. In plaats van Huis Atreides en Huis Harkonnen krijgen we Huis Bezos en Huis Musk in onze intergalactische toekomstige neo-feudale samenleving, huzzah! Tijd om te bloedlijn van de Kwisatz Haderach op te starten dus. Ik spreek jullie volgende week en ik wens bij deze onze lieve lezertjes nog een fijn weekend en een fenomenale week!’