LvH: ‘Hey party peeps, hoe is het met jullie? Theodoor, is je muizenprobleem al gereduceerd tot een ideologisch wantrouwen jegens een niet nader genoemde studio, of heb je nog steeds last van het getrippeltrappel van kleine voetjes? En Eline, hoe bevalt Eastward? Is het een aanrader?’

TS: ‘Mijn huis is muisvrij verklaard, thank god. De verdelger vermoed dat ze van mijn balkon zijn gekomen, dus mijn vriend en ik zijn het afgelopen weekend druk bezig geweest met het installeren van een hordeur, om toekomstige muizenissen te voorkomen. Ik met mijn twee linkerhanden en mijn vriend met zijn twee gewone handen deden uiteindelijk best lang over ons Gamma-avontuur, maar het resultaat mag er naar zijn.

Komend weekend heb ik leukere plannen dan de klusjes-non-binary uit te hangen. Ik ga Cine’s eigen Julius en Ruud zien, want we zijn allemaal lid van de persjury van het Nederlands Film Festival, waar we de prijs van de Kring van Nederlandse Filmjournalisten mogen uitreiken. Het juryberaad is zaterdagmiddag, de bekendmaking van onze nominaties ook. Daardoor kan ik helaas ook niet echt aanwezig zijn bij Camera Japan, althans niet op de Rotterdam-editie. Ik schreef een mooi lijstje met tips voor deze site, maar ik wil toch nog eens extra onderstrepen hoe bijzonder Red Post on Escher Street is. De film is een lichtvoetig komische en subtiel dramatische ode aan de figurant, met zonder meer een van de beste slotaktes die ik in dit jaar zag. Het is een film van Sion Sono, cultfilmmaker pur sang, wiens Prisoners of The Ghostland (met Nicolas Cage) hopelijk dit jaar ook hier gaat draaien. Red Post On Escher Street is wat milder en minder out there dan we van Sono gewend zijn: minder in lijn met zijn Tokyo Tribe en Why Don’t You Play In Hell dus, en meer in lijn met melancholieke dramafilms als Himizu. Wie niet bekend is met Sono moet echt even in zijn werk duiken, want er is véél en veel goeds. Maar omdat de beste man in twee modi operandi werkt, nl. subtiele invoelbare dramafilms en knetterder dan knetter komedies moet je niet op basis van één film denken de beste man te kennen. Red Post on Escher Street kan niet meer verschillend zijn dan Prisoners of the Ghostland en het is een verademing dat Sono in hetzelfde jaar nog steeds op beide niveaus blijft opereren. Zijn jullie bekend met het werk van Sono? En Eline, jij ging de Amsterdam-editie van Camera Japan bezoeken toch? Weet je al wat je wilt gaan zien? Ga jij ook, Luuk?’

ES: ‘Dat was inderdaad de bedoeling, maar het is zo druk geweest op werk dat mijn hoofd een beetje vol is geweest. Ik moet nog even kijken wat ik ga doen! Ik weet wel dat ik aankomende woensdag richting Utrecht ga voor het NFF met wat collega’s van Kaboom! Ik ben heel benieuwd. Ik heb jaren geleden voor het festival gewerkt als coördinator publieksonderzoek. We zaten ergens op een zolder boven de Douwe Egberts met allemaal andere mensen (het was echt een gigantisch pand) en hebben daar twee weken zitten ploeteren. Elke avond in het paviljoen de allerlekkerste aardappelkroketjes wegkapen voordat een of andere acteur ermee vandoor ging. Enfin, het is dus al heel lang geleden, maar ik heb er zin in. Jij bent er ook bij toch Luuk?’

LvH: ‘Yessirreebob! Wouldn’t miss it for the world! En bij deze even mijn Sono-anecdote (excuses voor de trouwe lezers van de Cine Short, die deze anecdote onlangs al voorbij hebben zien komen): Ik zat in een ver verleden in Rotterdam aan een tafeltje rustig door het festivalprogramma van het IFFR te bladeren, minding my own business, toen een boze man met een rood aangelopen hoofd zonder waarschuwing de tengere Japanner die aan dezelfde tafel zat uit begon te kafferen: “Did you make that piece of shit film? You are sick! You should be locked up and they should throw away the key! Do you hear me! You need help! YOU ARE SICK!”. De boze man vertrok en ik probeerde de gemoederen enigszins te bedaren. “Hey, are you okay? I’m sorry about that, that guy was really rude, it was totally uncalled for. I’m sure your film is great, what’s the title?” waarop de Japanse regisseur, nog ietwat aangeslagen antwoorde: “Suicide Club.” Dat was mijn kennismaking met Sion Sono. Toen ik jaren later daadwerkelijk Suicide Club zag, kon ik wel voorstellen hoe een gezapige Volkskrantdagbezoeker van het IFFR compleet uit zijn plaat zou gaan als hij geconfronteerd werd met de excessen in die film. Wat natuurlijk GEEN excuus is om een regisseur uit te kafferen. Ik zag op dezelfde editie van het IFFR bijvoorbeeld de potsierlijke draak Peep TV Show, waarin de verveling en irritaties van een stel Japanse jongeren waaronder een hikikomori, een Gothic Lolita en een willekeurige internetsadist werden vergeleken met de slachtoffers van 11 september. Toen heb ik me tijdens de Q&A ook ingehouden en niet de cast en regisseur uitgemaakt voor geperverteerde lijkenpikkers. Dat doe je 18 jaar later online, zoals het hoort. Anyhoo, ik moet me nog verdiepen in het programma van de Amsterdamse editie van Camera Japan en met dank aan je tips kan ik de krenten uit de pap pikken, Theodoor. Om alvast in de stemming te komen voor Japanse cultuur heb ik de afgelopen dagen negen geanimeerde shorts gekeken die zijn gemaakt in het kader van Star Wars: Visions. Zeven prestigieuze animatiestudio’s kregen carte blanche om een verhaal te vertellen in het Star Wars universum en het resultaat is ontzettend interessant. Er zijn uiteenlopende stijlen te zien, van Astroboy-achtige cuteness en Ghibli-esque natuurgeweld tot hyperkinetische actie a la Mind Game, voor elk wat wils. Ik heb me er kostelijk mee vermaakt en het bewijst dat je met Star Wars meer kan dan alleen maar verhalen vertellen over de familie Skywalker. Ik kan het jullie allebei aanraden om het een kans te geven en ik hoor graag wat jullie ervan vinden.’

TS: ‘Ik neem jullie tips altijd uiterst serieus, dus ik zal er zeker aan beginnen. Wat betreft voormalige tips die ik serieus genomen heb: ik ben eindelijk begonnen aan Dicey Dungeons, Luuk, een game die je al eerder in Het Weekend Van hebt geplugd. De game is een supermoeilijke roguelike RPG, en deed me daarbij denken aan mijn favoriete roguelike RPG deck-building game Slay the Spire (die ik ook eerder tipte). Dicey Dungeons is wat eerlijker, echter, want je hebt iets meer invloed op je keuzes, ondanks dat er hier ook een element van willekeur in zit: je speelt immers met dobbelstenen. 

Om op het terrein van kansberekeningen en kaartspelen te blijven: van onze eigen Ruud kreeg ik de tip de illusionistische voorstelling In and Of Itself van Derek DelGaudio te kijken. Ik was niet voorbereid op wat ik te zien kreeg, want DelGaudio maakt gebruik van allerlei soorten trucs, zoals kaartspelen, om een verhaal te vertellen over identiteit en individualisme, saamhorigheid en kwetsbaarheid.  Ik ben er nog steeds niet over uit of de laatste paar illusies schaamteloos en cynisch sentimenteel zijn, of oprecht een aantal van de ontroerendste dingen die ik ooit heb gezien. Zonder het te verklappen: je weet dat het een trucje is, maar het voelt ook oprecht en het publiek gaat dankzij de illusies door een scala van emoties heen. Daarom stelt DelGaudio terecht ook de vraag wat illusies zijn en of hij als illusionist een ‘wolf of een hond’ is. Ik ben er nog niet over uit, maar ik heb het gevoel dat illusies als deze voor de mensen in de zaal en sommige kijkers helend kunnen werken. En als het resultaat er naar is, is het dan een illusie? In and Of Itself laat je een heleboel vragen stellen, en ik probeer er niet voor niets om heen te draaien wat die vragen zijn en wat er exact gebeurd: dit moet je gewoon gaan zien en ervaren. Ruud had gelijk. Heb jij nog persoonlijke tips voor mij, Eline? Want je ziet het, ik luister echt wel!’

ES: ‘Ik heb begonnen met Eastward op de Switch. Het is een prachtige 2D indie action-adventure role-playing game. Sorry, dat is een hele mond vol! De game is ontwikkeld door de Chinese studio Pixpil en uitgegeven door Chucklefish, een Engelse publisher, ook verantwoordelijk voor Wargroove, Starbound en Stardew Valley. Stuk voor stuk fantastische games, dus Eastward stond hoog op mijn lijstje. In de game volg je Sam, een jong meisje met spierwit haar en magische krachten, en John, the strong silent type. John slaat monsters met een koekenpan, maar gebruikt dezelfde pan ook om eten te koken. De kook mini game is recht uit de Breath of the Wild game, wat voor mij echt een pluspunt is. Love cooking games! Daarnaast zijn er nog een hele bups mini games verwerkt in de game om je bezig te houden. Sam en John leven in een ondergrondse stad, tot ze op een dag weg moeten. Eenmaal bovengronds ontdekken ze al snel dat de wereld heel groot en gevaarlijk is. Maar de wereld is ook prachtig. Eastward heeft een van de meest indrukwekkende werelden die ik in een game heb gezien. Kleurrijk, fantasierijk, heel gedetailleerd en vol gekke monsters. Het vechten in de game is behoorlijk simpel, niks wat de koekenpan van John niet aan de kant kan slaan. De puzzels zijn ook niet heel ingewikkeld, wat soms best zonde is. Het voelt dan toch een beetje alsof je niet serieus wordt genomen als gamer. Daarnaast zijn de dialogen niet altijd even sterk en zijn de situaties waarin je terecht komt soms zo geforceerd en onnodig dat ik een paar keer mijn controller heb moeten wegleggen omdat de game me een kant op stuurde die je al van kilometers ver aan ziet komen en totaal niet spannend is. De game is een stuk beter als het kiest om de duistere kant te laten zien. Enfin, ik kan hem zeker aanraden, ik moet hem zelf nog wel even uitspelen maar het is op dit moment zeker de moeite waard. 

Mocht ik deze week tijd hebben, dan ga ik nog verder met Starbound, een van de andere games van Chucklefish. Heb je van die game gehoord Luuk?’

LvH: ‘Nee, die titel kende ik nog niet, maar nu ik even heb gespiekt, klinkt het interessant. Ik ben een fan van Wargroove van Chucklefish, het is sowieso een studio die ik in de gaten wil houden. En bedankt dat jullie de Weekend van Cine-eer hoog houden op game-gebied, want ik ben een beetje aan het slacken wat dat betreft. Ik ben deze week begonnen met screenen voor Kaboom, ik wil minstens 150 films zien voor november, zodat ik daarna tijd heb om nog een zwik films te kijken. Onze ervaring is dat er een heleboel films later worden ingezonden dus ik probeer voor deze editie voor mezelf een goede planning te maken. De kwaliteit van de ingezonden films wisselt zoals altijd, maar het gemiddelde niveau is tot nu toe best aardig. Het zijn allemaal shorts, waaronder veel studentenfilms, waardoor je vaak heel weinig informatie hebt over de makers van de films. Ik merk dat daardoor het screenen van shorts een heel andere ervaring is dan wanneer je met features aan de slag gaat: voor een feature probeer ik juist zoveel mogelijk te achterhalen wat een maker verder heeft gemaakt, in welke context je een specifieke film kan plaatsen en hoe een film zich verhoudt tot andere films in het oeuvre van de maker of in dialoog met de rest van de filmcanon. Bij de shorts die op worden gestuurd is dat vaak niet mogelijk, maar ik ben dat ontzettend gaan waarderen. Ik ga compleet blanco een film in en dat levert een breed scala aan kijkervaringen op. Soms zie je een kneuterig, snel in elkaar geflanst Duits grapje over het hamsteren van pleepapier, een andere keer krijg je een mini-opera te zien waarin twee verliefde muizen zingen over hun liefde voor elkaar/kaas (too soon, Theodoor?). Ik hou ontzettend van animatie en ik ben zielsgelukkig dat ik al zo lang een soort van baan heb waarin ik shorts mag kijken. Daarnaast is het een hartverwarmende ervaring om telkens weer te zien hoe animatie een universele kunstvorm is waarin iedereen een verhaal kan vertellen, of ze nou afkomstig zijn uit Taiwan, Dakar, Arnhem of Vancouver. 

Anyhoo, om even te compenseren voor mijn “It’s a Small World After All”-momentje, ik ben op de helft van de Zuid-Koreaanse Netflix-serie Squid Game. In deze serie spelen een groep mensen die uitgekotst zijn door de maatschappij een aantal spellen tegen elkaar, gebaseerd op spelletjes uit hun kindertijd maar met een dodelijke twist. Denk Hunger Games en Battle Royale, maar gegrond in de gruwelijk competitieve Zuid-Koreaanse maatschappij waardoor binnen korte tijd de deelnemers ook elkaar niet meer kunnen vertrouwen. De protagonist is een charmante loser gespeeld door Lee Jung-jae en daarnaast blinken HoYeon Jung en Kim Joo-ryoung uit als respectievelijk een chagrijnige Noord-Koreaanse vluchteling en een manipulatief sekreet (excusez le mot). Hebben jullie nog iets gezien wat jullie aan kunnen raden, cinematties?’

TS: ‘Naast mijn juryfilms, waar ik eigenlijk niet te veel over kan en mag zeggen, nog, heb ik weinig de tijd gehad om film te kijken. In mijn vrije tijd kijk ik dus vooral veel series momenteel, en vooral veel simpels. 

Zo is het nieuwe seizoen van The Great British Bake Off weer begonnen, en zoals elk jaar vind ik het een verademing om te kunnen kijken naar cheeky Britten en hun creatieve baksels, zonder al te veel snoeiharde competitiedrang. Wat dat betreft werd ik qua reality shows een beetje droevig van de nieuwste telg van de almaar uitdijende RuPaul’s Drag Race-familie. Ik kan alle Drag Race shows bijna niet meer bijbenen, want alleen dit jaar al hadden we seizoen 13 van Drag Race, seizoen 6 van Drag Race All Stars, Drag Race Down Under, Drag Race España en seizoen 2 van Drag Race Holland . In die laatste maakte een aantal van de juryleden (waaronder Fred van Leer en Carlo Boszhardt) dergelijk vervelende en harde beslissingen, waarbij ‘Drama met een hoofdletter D’ belangrijker werd geacht dan skills of talent, dat ze me kwijtraakten. Seizoen 3 van Drag Race U.K. begon gisteren ook en ik ben wel een beetje uitge-Raced. Het is té veel om bij te benen, naast alles waar ik nog wél plezier in het kijken heb. Geef mij maar Britten die scones bakken, want dat is maar één keertje per jaar, 10 weken lang. Doseren moet je leren. 

Ik ben wel van plan de komende week nog flink gebruik te maken van mijn persaccreditatie voor het Nederlands Film Festival en films in het online programma mee te pikken. Zo ben ik er benieuwd naar Dead & Beautiful, de nieuwe film van David Verbeek, een vampierfilm die zich in Taipei afspeelt. En ik ben benieuwd naar Feast van Tim Leyendekker, wat een experimentele film is over de Groninger HIV-zaak, waarbij mannen tegen hun wil in moedwillig werden besmet met HIV op een seksfeest. De film klinkt als een vormexperiment, gecombineerd met het schurende thema, maakt het me erg benieuwd. Beide films gingen dit jaar op het International Film Festival Rotterdam in premiere, maar heb ik toen moeten missen. Ik ben blij dat ik ze nu in kan halen. 

Jij was ook wel van de reality-televisie, toch, Eline? Of had ik dat mis?’

ES: ‘Helaas, reality-tv en ik zijn totaal geen match. Ik wil misschien nog wel het nieuwe seizoen van Nailed It zien, maar dat komt voornamelijk door het feit dat ik Nicole Byer heel erg mag (en ik het programma hilarisch vind en het is meer koken/comedy dan reality tv). Voor de rest heb ik echt net iets te veel plaatsvervangende schaamte in me om reality tv aan te kunnen. Al die reality tv series als Temptation Island, Love Island of welk ander eiland je maar kunt verzinnen gaan me gewoon echt te ver. 

Overigens is het wel zo dat mijn huisgenoot helemaal weg is van RuPaul’s Drag Race en ik moet toegeven dat ik het een leuk programma vind. Maar dat is meer een uitzondering! Enfin, aankomende week kijk ik een nieuwe serie op Netflix. Nou, de serie zelf is niet nieuw maar heb ik pas net gevonden: Superstore. Een comedy over een Walmart-achtige winkel met een groep werknemers die allemaal gezellig de kantjes er vanaf lopen. Nou okay, niet allemaal, maar het is wel een beetje de toon van de serie. De pilot was best grappig, dus ik ga eens kijken of het wat is. Elke aflevering is ook gewoon 20 minuten, dus lekker kort. Daarnaast zag ik dat het tweede seizoen van Into The Night ook online staat. Ik weet nog dat ik het eerste seizoen heel vermakelijk vond dus ik wil het tweede seizoen ook wel zien. Dinsdag is het trouwens weer tijd voor de Champions League. Hup, Ajax! Sorry Luuk en Theodoor, ik kan het niet helpen. Oh en Squid Game staat bij mij ook nog op de lijst!’

LvH: ‘Netflix heeft net een blik trailers open getrokken van zowel nieuwe seizoenen van bestaande series alsmede nieuwe titels waar we vast allerlei interessante meningen over hebben, maar die bewaren we dan voor een volgende keer. Bij deze wens ik jullie en onze lieve lezertjes nog een fijn weekend, tot volgende week!’