LvH: ‘Hey Eline en Theodoor, hoe gaat het met jullie? Hebben jullie nog interessante dingen gezien de afgelopen weken? Of geinige games gespeeld? Ik hoor het graag, en met mij natuurlijk onze loyale lezers. Let’s go!’

TS: ‘Jazeker, ik heb uiteraard een tip. Only Murders in the Building is een nieuwe wekelijkse serie op Disney+, met Steve Martin, Martin Short en Selena Gomez. Je moet tegen de komedie van de beide heren kunnen, maar de toon is iets subtieler dan je gewoon bent van hun werk. Met name Martin Short acteert eindelijk weer echt eens. Hij speelt een theaterproducent die betere tijden heeft gekend en samen met een uitgerangeerde acteur (gespeeld door Steve Martin) en een jonge vrouw die geobsedeerd is door True Crime (Selena Gomez) een podcast start waarin ze een moord in hun gebouw willen oplossen. Onder de verdachten zitten een heel stel markante personages, die elk hun eigen motieven lijken te hebben om het slachtoffer vermoord te hebben. 

Het moordmysterie krijgt nét een iets andere lading door de artistieke achtergrond van de personages, die de situatie beschouwen als artistieke brandstof en door wiens lens we alles bekijken. Het resultaat is een Agatha Christie-achtig mysterie, maar dan met een Noah Baumbach-achtig sausje erover heen. Dat de openingscredits geïnspireerd lijken door de huisstijl van het elitaire magazine The New Yorker is veelzeggend. De toon is hier en daar kluchtig en quirky en de vormgeving hypergestileerd, maar er is ook ruimte voor melancholie en introspectie. En de personages mogen dan snobs zijn, het is ergens ook een verademing een serie te zien die zo duidelijk mikt op een bepaalde toon en een bepaald publiek. 

Steve Martin is zelf een van de bedenkers van de serie en het is fijn hem eindelijk weer aan een project te zien werken waar zijn hart in zit. Dit is een return to form voor beide hoofdrolspelers en ik kan niet wachten op de nieuwe afleveringen, die elke woensdag online komen. Ik kijk er inmiddels meer naar uit dan What If…? dat ik tot nu toe een beetje vind tegenvallen. Kijken jullie al dat Marvel-kabaal nog wel met plezier, Luuk en Eline?’ 

ES: ‘Als ik heel eerlijk ben, nee. Ik ben al mijn interesse wel zo’n beetje verloren. Marvel series wil ik nog wel een kans geven maar de films kunnen me echt gestolen worden. De nieuwe Spider-Man trailer deed me heel weinig (en Black Widow heb ik links laten liggen). Gelukkig zijn de Spider-Man games een stuk leuker! En dan heb ik het niet over die Avenger games die Disney maar blijft maken. Die zijn net zo saai en veilig als de films. Nee, ik heb het over de Spider-Man games die Insomniac maakt! De game die in 2018 uitkwam heb ik recentelijk opgepakt nadat ik de Spider-Man Miles Morales had uitgespeeld. 

Daarom is het heel fijn tijdens een recente PlayStation showcase een nieuwe Spider-Man game is aangekondigd. Overigens was de Spider-Man game niet de enige welkome verrassing. Zo werd er ook een remastered versie van Knights of the Old  Republic aangekondigd. Het is een van mijn favoriete games, maar de graphics zijn inmiddels dusdanig verouderd dat het spelen soms toch wel een beetje lastig is. Het spreekt voor de game dat het verhaal en de dialogen zo sterk zijn dat je de graphics voor lief neemt. Maar dat hoeft spoedig dus niet meer. Ik las ergens dat het verhaal intact blijft maar de game voor de rest van de grond af aan wordt opgebouwd, als dat echt zo is maak ik me geen zorgen. 

Naast Spider-Man en KOTOR komt er ook nog eens een Wolverine game aan, ook gemaakt door Insomniac. Nu hebben ze voor mij al bewezen dat ze wel raad weten met Marvel, en ik heb nog nooit een game gespeeld met een fatsoenlijke Wolverine. Dus laat maar komen! Heb jij de showcase toevallig ook gezien Luuk?’

LvH: ‘Yep! Bij gebrek aan een Playstation kan ik helaas niet genieten van de Insomniac-games, maar gelukkig kan ik via Steam de originele Knights of the Old Republic wel spelen als ik wil. En ik vermaak me nog steeds prima met het Marvel-kabaal in het algemeen en What If…? In het bijzonder. Ik kan me goed voorstellen dat mensen Marvel-moe zijn en gegronde kritiek op een megalomane multinational zoals Disney is gezond en noodzakelijk, begrijp me niet verkeerd. Maar zolang regisseurs als Taika Waititi, James Gunn, Sam Raimi en Chloé Zao films blijven maken voor Marvel, kijk ik sowieso uit naar specifieke titels en laat ik me graag verrassen door de rest van de output.

Het feit dat de MCU de meest succesvolle franchise is, heeft ook te maken met een gebrek aan concurrentie. Star Wars heeft nou niet bepaald een vergelijkbare track record en het universum van de Distinguished Competition is ook wisselvallig. Voor de MCU hadden we ook blockbusters en vrijwel elke poging om een franchise op te starten is ten dode opgeschreven omdat ze uitgaan van achterhaalde concepten: James Bond is een fossiel, het Universal Pictures Dark Universe viel uit elkaar voordat het op gang kon komen en de Transformers-films waren incoherente pixel-bukkake. Wat dat betreft ben ik heel benieuwd of Lana Wachowski in staat is om met The Matrix Resurrections het succes van de originele film weet te evenaren. The Matrix was de allereerste film waar ik echt voor gehypet was die de hype ook waar wist te maken. Delen jullie mijn enthousiasme een beetje, cinematties?’

TS: ‘Het meest fascinerende aan de trailer vind ik dat er projecties te zien zijn van beelden uit de originele The Matrix… Is The Matrix een bestaande film in The Matrix Resurrections? Dat soort bizarre details intrigeren me. Ik heb er goede hoop op dat het in ieder geval geen lui vervolg gaat worden, maar dat vind ik ook al niet van de eerste twee vervolgen. Het feit dat David Mitchell, van Cloud Atlas en The Bone Clocks meeschrijft maakt ook benieuwder. Ik zit zelfs te overwegen er voor naar de bioscoop te gaan, al vind ik dat nog steeds wat eng.

Wat dat betreft zette ik deze week wel wat stappen in de goede richting. Ik zit dit jaar in de KNF-jury van het Nederlands Film Festival, en moest derhalve Nr. 10 van Alex Van Warmerdam zien in de bioscoop. Er werd een privé-voorstelling voor mij en een collega-jurylid geregeld in het Louis Hartlooper Complex en het was best bizar voor het eerst in bijna anderhalf jaar weer terug te zijn in de bios.

Ook ging ik met mijn vriend voor het eerst weer naar een museum, naar Vive Le Cinema in het EYE, dat nu helaas afgelopen is. De installatie van Lemohang Jeremiah Mosese, waarin we een begrafenisritueel zagen op een achttal schermen, raakte me diep. Maar het is vooral de installatie van Carlos Reygadas die me bij zal blijven, vanwege het ongemak. Het was dus een carroussel. Stel je een buitenste cirkel voor die niet beweegt en een binnenste cirkel die wel beweegt. Deze zijn opgedeeld in compartimenten. Ik en mijn vriend zaten eerst in één compartiment. Toen begon de binnenste cirkel, waarin ik zat te draaien en werd ik dus naar een volgend compartiment gedraaid. Voor 30 seconden. waar iemand anders zat. Een wildvreemd iemand met wie je 30 seconden tijd moest vullen. Alles werd gadegeslagen door camera’s, die halverwege het sociale experiment opeens groot achter je werden geprojecteerd. Je eigen gezicht dus, op bioscoopformaat. Voor mijn sociale ongemakkelijkheid behoorlijk pittig. Uiteindelijk waren de gesprekken wel leuk, en was één van de andere “proefkonijnen” een vrijwilliger bij Camera Japan die ik vaag van gezicht kende. Maar het deed me wel heel erg nadenken over hoe we contact maken met vreemden (of niet?) en hoe we interacteren met mensen, zeker nu in coronatijden. 

Over Camera Japan gesproken, trouwens: ik als programmeur aldaar zal helaas vanwege KNF-verplichtingen niet aanwezig zijn, maar gaan jullie Cinematties nog wél naar de Amsterdam- of Rotterdam-editie? En willen jullie nog tips?’ 

ES: ‘De Amsterdam editie staat in de agenda, ik hoop dat het allemaal gaat lukken. Ik ben ook erg benieuwd naar de nieuwe Matrix film. Ik ben net als jullie groot fan van Cloud Atlas en heb heel erg genoten van Sense8 op Netflix, dus kom maar door met een nieuwe film. Wat festivals betreft, dit weekend sluit ik af op het Fringe Festival. De hele week hebben mensen kunnen genieten van de acts en zondag is de award uitreiking. Ik ben onderdeel van het team dat verantwoordelijk is voor de live stream. Altijd spannend want je wil het natuurlijk goed doen en mooi in beeld brengen. Enfin, ik sluit me ook nog aan bij het woonprotest op zondag, dus dat gaat een druk dagje worden. Ik hoop dat het weer een beetje mooi blijft. Ik begon net gewend te raken aan die zon, verdorie! 

Mochten we dan toch weer binnen eindigen, dan sluit ik me aan bij de buren die bordspelletjes spelen dit weekend. Eldritch Horror staat op het menu. In Eldritch Horror reis je met je medespelers de wereld over om portalen te sluiten waar allerlei raar gespuis uit komt struikelen. Het speelt zich af in de Cthulhu Mythos, en is echt meedogenloos. Niemand komt er echt heelhuids vanaf en het kan zomaar gebeuren dat er een personage sneuvelt. Overigens pak je er dan gewoon weer een nieuwe bij, maar ik ben inmiddels wel gewend geraakt aan mijn personage. Spelen jullie nog bordspellen?’

LvH: ‘Oh man, de Cthulhu setting is seriously hardcore. Ik denk met veel plezier terug aan een RPG-sessie waarin ik een Bogartesque Private Eye speelde die eerst schoot voordat hij ook maar dacht aan het stellen van vragen en die altijd vooraan stond als er iets verdachts aan de hand was. Geen gezonde instelling in een wereld waarin het openslaan van een boek met de verkeerde boekenlegger ervoor kan zorgen dat je hersen uit je oren druipen. Veel succes met je personage, Eline! Break a tentacle! En ik ga morgen ook protesteren, dus wellicht kunnen we samen de revolutie uitroepen. Tips voor Camera Japan zijn trouwens altijd welkom, Theodoor, dus gaarne!

Ik keek deze week op Netflix Once Upon a Time in America van Sergio Leone, de laatste film in zijn oeuvre. Dit gangster-epos is een lange zit van bijna vier uur lang, met in de hoofdrol Robert de Niro die hoofdpersoon David “Noodles” Aaronson vertolkt, zowel als dertiger als oude man. Een vergelijking met The Irishman ligt dus voor de hand, een vergelijking die voornamelijk uitvalt in het voordeel van de oudere film. Once Upon a Time in America laat in een desoriënterend spel met verschillende tijdslijnen zien hoe de jonge Joodse immigrant Noodles opgroeit in New York in het begin van de twintigste eeuw. Hij vormt samen met zijn kompanen een jeugdbende, maar wordt in de bak gegooid nadat hij een rivaliserende gangster neersteekt. Als hij na twaalf jaar vrij wordt gelaten, hebben zijn vrienden onder de leiding van zijn rechterhand Max de bende uitgebouwd tot een gesmeerde criminele organisatie. In de jaren zestig kijkt een oude Noodles terug op zijn leven en probeert hij met zichzelf in het reine te komen. In vergelijking met The Irishman van Martin Scorsese, waarin de Niro als bejaarde huurmoordenaar van de Maffia terugkijkt op zijn leven is Once Upon a Time in America een stuk speelser en dynamischer. Het geweld en de agressie in de film wordt getemperd door het tonen van hechte vriendschappen en komische, bijna kluchtige scènes. In The Irishman lijkt Scorsese af te willen rekenen met het genre van de Maffiafilm waar hij groot mee is geworden en dat mede dankzij hem zoveel invloed heeft uitgeoefend op de Amerikaanse cultuur. Vrijwel elk personage is vlak en afgestompt en al het plezier en alle glamour die zijn eerdere films in het genre kenmerken, ontbreken in The Irishman. Sommige critici denken dat Scorsese de theorie van vervreemding van Bertolt Brecht toepast in The Irishman en dat zou best kunnen kloppen. Al mijn sympathie voor Brecht ten spijt, levert het uiteindelijk een deprimerende, saaie film op. Je kan een heleboel op- en aanmerken aan Once Upon a Time in America, maar het is alles behalve een saaie film. Het voornaamste struikelblok is dat Noodles zijn noodle niet in zijn broek kan houden en niet weet wat consent inhoudt. Dat de film hier veel te luchtig mee omgaat, is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat men in 1984 daar anders over dacht, maar het levert een aantal oncomfortabele scènes op. Voor een gewaarschuwde kijker kan ik de film wel aanraden: niets voor niets is het een klassieker.

Voor degene die op zoek is naar vermaak waar je niet een halve dag zoet mee bent, ik zag deze week Boss Level van Joe Carnahan en alhoewel de film niet is gebaseerd op een bestaande game, is het wel een uitblinker in een categorie die nog niet veel uitblinkers heeft voortgebracht. Ik zie dat Copshop, de nieuwste film van Carnahan binnenkort uitkomt en wellicht dat ik die nog mee ga pikken als deze in een Cinevilletheater draait. Wat zijn jullie (bioscoop)plannen deze week?’

TS: Qua plannen deze week: ik ben nog wel even zoet met het jureren van films voor het Nederlands Film Festival, dus daar gaat mijn week uit bestaan. Wat betreft Camera Japan wil ik jullie vier titels specifiek aanraden, die ook allemaal draaien op de Amsterdam-editie. Kontora is een lange zit, een zwart-wit-film van pakweg twee-en-een-half uur, maar wauw, wat is dit een pareltje: een absurdistische mysterie-film over een verborgen familiegeschiedenis, waarbij elk plaatje om door een ringetje te halen is. Red Post on Escher Street van de beroemde Sion Sono, is een ode aan figuranten, die hij maakte met de deelnemers van een workshop die hij gaf. Het laatste half uur is een van mijn meest plezierige filmervaringen van 2021. The Deer King is onze animeknaller, de debuutfilm van twee regisseurs die als ‘animation director’ verbonden waren aan Spirited Away, Paprika en Ghost in the Shell. Niet de minste jongens dus, en dat zie je af aan de beeldschone animatie. En tot slot de waarschijnlijke publieksfavoriet Beyond the Infinite Two Minutes is een gigantische aanrader. Moeilijk te beschrijven, want het is een tijdreisfilm die een nieuwe insteek weet te vinden wat betreft het tijdreisgenre, die niet in één zinnetje logisch samen te vatten valt. Dat de film daarnaast ook ogenschijnlijk is opgenomen in een one-take (al zijn daar wat truukjes voor gebruikt), maakt het des te bewonderenswaardig wat de makers met het kleine budget voor elkaar hebben weten te spelen. Een film met een heel grote gunfactor. 

Wat betreft games, nog even geen bordspellen nu, maar ik ben momenteel bezig met Mundaun. Oef, wat een creepy spel is dat. Een indie-game met vecht- en puzzel-elementen, waarbij je een personage speelt dat de dood van zijn grootvader moet onderzoeken in een afgelegen bergdorp. Dat blijkt de opmaat voor een Lovecraftiaans mysterie, vol mystieke folkhorror en héél véél creepy geiten. Wat het spel extra eng maakt is de look: de texturen zijn volledig met de hand getekend in schetserige potloodlijnen en het spel is semi-monochroom in haar kleurgebruik. Voor liefhebbers van folkhorror is dit een niet te versmaden spel, en hoewel het bescheiden budget ook hier de game soms de parten speelt weet men heel veel rendement te halen uit het creepy sfeertje. Dit is er een voor jou, Eline. Had je er ooit van gehoord?’

ES: ‘Ik kreeg ook behoorlijk de kriebels van de trailer van Mundaun. Het is inderdaad de stijl waar de haren toch een beetje recht overeind van gingen staan. Ik wist eigenlijk ook al dat ik er nog niet helemaal klaar voor was, zo’n indie horror. Ik vind het altijd wel grappig dat die indie horror games hele originele manieren vinden om je de stuipen op het lijf te jagen. Grote blockbuster horror games gaan voor de jumpscares, monsters en enge meisjes met lang donker haar die je ineens aanvliegen. Natuurlijk heel eng, maar het zijn dan toch die indie games die met een kleiner budget engere games neerzetten. Dat gevoel krijg ik ook bij Mundaun. Ik hoop er snel achter te komen of dat gevoel ook gegrond is. Maar eerst nog even wat vrolijke games uitspelen.

Ik wilde nog even vasthouden aan het gelukzalige gevoel van het spelen van Animal Crossing New Horizons . Ja, ik speel dat spel nog steeds elke dag, en het is nog steeds rustgevend. 

Daarnaast komt deze week Eastward uit. Gemaakt door Pixpil uit Shanghai en gepubliceerd door Chucklefish, onder andere bekend door Stardew Valley. Hopelijk daarover volgende week meer!’ 

LvH: ‘Ik heb niks nieuws gespeeld de afgelopen week, maar ik heb in het kader van het activistische weekend wel een tip voor liefhebbers van podcasts. Ik luister sinds kort naar de Amerikaanse podcast TrueAnon van journalist Liz Franczak en de activist Brace Belden. Franczak schreef onder andere voor Deadspin en The Baffler en Belden heeft als vrijwilliger met de Koerdische YPG in Syrië gevochten tegen ISIS voor de autonome regio Rojava. Dat is serieuze activistische street cred. De naam TrueAnon is ontstaan als grap, het verwijst naar de gestoorde bullshit QAnon maar heeft er gelukkig niks mee te maken. De podcast begon als een diepgravend doorlopend onderzoek naar de Epstein-zaak en heeft inmiddels de vleugels uitgeslagen om een breed scala aan onderwerpen te onderzoeken. Een recente aflevering had als onderwerp de moord op Bobby Kennedy, een zaak waarbij het officiële verhaal behoorlijk rammelt. Het is even wennen aan hun stemmen: Franczak’s praat met een stevige portie vocal fry en Belden klinkt bij vlagen wel erg neurotisch, so your mileage may vary. De onderwerpen zijn sensationeel, maar de gasten in de podcast zijn solide en hun research is gedegen. Zodra jullie me een aluminium hoedje zien dragen, mag je me laten deprogrammeren door Harvey Keitel, maar voorlopig vind ik het informatief en vermakelijk. Fijn weekend nog Theodoor! En misschien tot morgen op de barricaden, Eline! Neem jij de veren mee, dan zorg ik voor het pek en bier!’