LvH: ‘Howdy pardners, what’s the rumpus? Ik ben heel benieuwd naar de verhalen over Eline’s avonturen in Turkije, voor zover die niet in een verzegeld dossier de komende twintig jaar als staatsgeheim in een kluis worden opgeborgen en gedeeld mogen worden met ons en onze lieve lezertjes. En Theodoor, hoe zit het met het slagveld in de eeuwige oorlog tussen muis en mens die in je huis was ontstaan?’

ES: ‘Ik had graag wat katten meegenomen uit Istanbul voor je Theodoor! Ik wist wel dat er veel katten rondliepen in Istanbul, al was het maar door de documentaire Kedi  die een aantal jaar geleden in Cinecenter draaide. Maar om het mee te maken was toch een ander verhaal. Elke ochtend wakker worden met op z’n minst 5 katten op je balkon. De ene kater ziet er prachtig uit, de andere kat is een scharminkel. Ze hebben een ding gemeen, ze leven allemaal op de straten van een van de meest indrukwekkende steden waar ik ooit ben geweest. Even los van de borrelende politieke onrust in het land is het een stad waar alles samenkomt. Cultuur, heerlijk eten, prachtig weer (alhoewel het daar ook behoorlijk koud kan zijn in de winter) en er wonen ongeveer zestien miljoen mensen. Even een slag groter dan New York en Londen. En dat merk je. Na anderhalf uur varen met een veerboot (onderweg naar de Prinseneilanden, een aanrader) kijk je naar de kustlijn waar de luxe woontorens en appartementencomplexen elkaar afwisselen en dan komt de realisatie dat je nog steeds naar Istanbul kijkt. Het was voor mij in ieder geval best een ervaring. Op de eilanden is het leven een stuk rustiger. Geen auto’s! Alleen maar fietsen en elektrische karretjes. Afgezien van een bosbrand op een van de eilanden is het echt een aanrader om een van de vier eilanden te bezoeken. De boottocht kost ongeveer een euro (het gaat volgens mij niet heel erg goed met de Turkse lira momenteel) en varen over de Bosporus is een van mijn favoriete bezigheden. Zonnetje, boekje en een broodje erbij.

Ik heb door mijn weekje weg totaal geen tijd gehad om films/series te kijken, maar bij thuiskomst heb ik wel besloten om eens te kijken of er nog leuke games on sale zijn. Wat hebben jullie gedaan deze week?’

TS: ‘Ik heb de strijd met de muizen nog niet gewonnen, maar de verdelgers hadden daar ook een tijdsbestek van ongeveer vier weken voor gegeven. Momenteel bivakkeer ik dus een midweekje bij mijn ouders, waarna ik volgende week eindelijk de schade op kan nemen in mijn huis. Fingers crossed dat ik wat muizenlijkjes vind. 

Ondertussen heb ik mijn zuurverdiende centen uitgegeven aan een fantastisch uitziende blu-ray-collectie, dus ik moet even wachten met het aanschaffen van games. Maar ik vermoed dat All The Haunts Be Ours: A Compendium of Folk Horror het geld en het wachten (hij komt op 7 december uit) meer dan waard zal zijn. De box is een set met meer dan 20 lange horrorfilms en tientallen korte films in het door mij zo geliefde folk horror-genre. Middelpunt van de set is de 3,5 uur durende docu Woodlands Dark and Days Bewitched van Kier-La Janisse, die ook de set cureerde. Naast die docu, die hoge ogen gooide op festivals waaronder het Internationaal Film Festival Rotterdam dit jaar, bestaat de boxset uit een fantastisch goede internationale selectie van films, waaronder heel obscure oudjes en meer bekende nieuwere films. Maar het mooist is dat de set een aantal titels bevat die voorheen zeer moeilijk of zelfs niet verkrijgbaar waren, zelfs niet in gare bootleg-versies, nu geremastered in HD. Geloof mij als folk-horror-fanaticus, als ik zeg dat dit een van de meest veelbelovende en mooiste selecties is die ik in jaren heb gezien.’

LvH: ‘Ik heb mooie herinneringen aan de studiereis die ik in een ver verleden mee mocht organiseren naar Istanbul, het is inderdaad een fantastische stad Eline. Heb je nog een paar mooie pica’s voor ons? En die boxset ziet er erg goed uit, Theodoor! Ik heb Leptirica en Penda’s Fen gezien tijdens underground filmavondjes en A Field in England van Ben Wheatley in de bioscoop. Met Kill List en In The Earth (die hopelijk nog een bioscooprelease krijgt) is Wheatley sowieso een getalenteerde filmmaker wiens films voor de nieuwsgierige lezer die het folk-horror genre niet kent een goede introductie zijn. Ik ben heel benieuwd naar de obscure pareltjes uit de set en ik ben benieuwd wat je er over kan vertellen als je ze hebt gezien. 

Ik heb vandaag mijn oude Nintendo Wii opgehaald die al een tijdje op het Kaboom kantoor stond, ik ben benieuwd of alles nog naar behoren werkt. Een aantal games uit mijn collectie heb ik ook voor de Switch aangeschaft, maar ik heb zin om een potje te gaan boksen met Wii Sports en ik hoop dat ik uit mijn collectie oude games onder andere Madworld en No More Heroes II: Desperate Struggle kan opgraven. Ik heb eigenlijk niet echt tijd om meer te gamen, maar goed, dan maak ik wel tijd… of ik hou het achter de hand voor een regenachtige maand. En ik kan in gametoko’s vanaf nu grasduinen in de collectie games voor de Wii en de Nintendo Gamecube, daar zitten ook vaak interessante titels tussen. Hoe zit het met jullie spielerei, kompanen?’

ES: ‘Ik heb voor dit weekend dus een aantal games gehaald. De PlayStation Store, Nintendo eShop en Steam hebben allemaal aanbiedingen dus ik heb met flink wat korting de volgende games gekocht: Spider-Man: Miles Morales, Sunless Sea, Donut County en This War of Mine. Voornamelijk indie titels, met Spider-Man als enige grote game. Nou ja, het is een soort dlc van de andere Spider-Man game, maar wat mij betreft is het gewoon een op zichzelf staande game. 

Met name This War of Mine  ben ik heel erg benieuwd naar. Een game waarin het perspectief wordt belicht van de mensen die een oorlog moeten zien te overleven. Niet de heldhaftige soldaten die in games als Call of Duty  de ene na de andere bad guy van het leven beroven, maar de burgers die tussen twee vuren in zitten en moeten zien te overleven. Ik heb er veel goeie dingen over gehoord, dus ben erg benieuwd. Over games gesproken: in Istanbul (of misschien zelfs wel heel Turkije) zijn ze dus ontzettend fan van League of Legends.  Hebben jullie dat wel eens gespeeld?’

TS: ‘Spellen als League of Legends zijn niets voor mij. Eline. Alles waarbij je een reactievermogen nodig hebt en bewust je stress levels omhoog worden gegooid, haak ik bij af. Ik vind spellen met een beetje geweld wel leuk hoor, maar dan liever hak ik orcs in de pan in turn-based strategy games. Ik heb het er al eerder over gehad, maar nogmaals: de roguelike deck-building game Slay the Spire bezorgt me nog erg veel plezier. Ik heb in de e-shop-sale nog wat andere games gehaald, dus hopelijk kan ik binnenkort meer tips geven, maar voor nu dan toch nog een puzzel-game-tip die wél lekker op de zenuwen werkt: Cyber Protocol. In deze in neon-kleuren gedrenkte cyberpunk-game speel je een hacker, die allemaal puzzellabyrinthen op moet lossen. Crux is: je “balletje” kan je maar één kant op bewegen en die stopt pas op het moment dat deze tegen een muur belandt. Daardoor moet je goed opletten dat je niet onverwijld je balletje vallen in stuurt of dat deze vast komt te zitten. Vervelender is dat de tijdsdruk steeds groter wordt, de muziek steeds opzwepender, en de kleuren steeds feller. Wil je dus een puzzelgame met de adrenaline-verhogende stress-factor van een League of Legends, dan zit je hier goed. En voor wie clubs mist: de game is doelbewust hoofdpijnopwekkender dan een avondje stappen met tien tequila shots in je mik en de hoempestoempmuziek en hysterische stroboscoop van een club waar zelfs Gaspar Noé zich overprikkeld zou voelen. Geniet, maar speel met mate, dus.’

LvH: ‘De wereld van online multiplayer games en dan specifiek games die zo populair zijn dat ze als E-sports gespeeld worden is voor mij fascinerend, doch grotendeels onbekend. Ik ben van plan om me er in te verdiepen, maar niet zozeer om zelf mee te spelen. Ik geloof niet dat ik in staat zou zijn om het op te nemen tegen een dertienjarig wonderkind uit St. Petersburg die twintig uur per dag online aan het gamen is, al zou het natuurlijk wel een originele manier zijn om een eventuele mid-life crisis te bestrijden. Voorlopig nog even niet. En Cyber Protocol klinkt interessant, Theodoor en als de trailer een beetje representatief is voor de muziek, dan trek ik het gehoempestoemp van de Poolse artiest Zombie Commando ook wel. Voor het betere hysterische gamevermaak kijk ik reikhalzend uit naar WarioWare: Get it Together. Er is onlangs een demo uitgekomen en als je op zoek bent naar een multiplayer game voor al je bruiloften, feesten en partijen, look no further! Net als in voorgaande WarioWare games krijg je willekeurige mini-games voorgeschoteld waarin je zo snel mogelijk een been moet ontharen, duivenkak moet ontwijken of vliegen weg te jagen van een slagroomtaart, om maar wat te noemen. Dat je telkens opnieuw in het diepe gegooid wordt en de helft van de tijd niet weet wat je in vredesnaam aan het doen bent, is een integraal onderdeel van het plezier in het spel en het maakt het ook vermakelijk voor toeschouwers.

Waar ik nog fanatieker mijn hals voor uitreik is Marvel Midnight Suns, een nieuwe game van Fireaxis Games, dezelfde studio die verantwoordelijk is voor XCom 2. Dat spel is an sich al bijna perfect, het enige punt dat ik kan bedenken is dat je teamleden geen overweldigende screen presence hebben. Dat hoort ook een beetje bij het spel: je rekruteert onervaren broekies die uitgroeien tot kontschoppende commando’s die elk moment kunnen worden neergemaaid door lasers, vergiftigd door buitenaardse slangen en/of gehersenspoeld om zich tegen hun eigen team te keren. Maar als je een team bestuurt dat is samengesteld uit Marvel-personages, dan geeft dat natuurlijk een heel andere ervaring. Ik ben blij dat er een aantal obscure personages in de spotlights komen te staan, zoals Nico Minoru van The Runaways en Magik van de X-Men, naast de standaard Avengers zoals Captain America en Iron Man. Dat Iron Man in een game zit waarin geknokt moet worden tegen bovennatuurlijke vijanden is sowieso een beetje raar, maar goed, misschien is het Zombie Tony Stark. Anyhoo, lookin’ forward to it. En nu ik het toch over Marvel heb, ik zag Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings in een persvoorstelling en het was ambachtelijk vermaak, een prima introductie tot Shang-Chi en zijn supporting cast en een stap in de goede richting voor betere representatie in de MCU. Je zal er niks aan missen als je superhelden moe bent, ik verwacht niet dat de film een vergelijkbare impact zal hebben als Black Panther en er valt meer dan genoeg op aan te merken, maar ik heb me prima geamuseerd. Wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?’    

ES: ‘Ik begin deze week met een nieuwe baan dus hou me vrij rustig deze week. Ik zag trouwens wel dat er nu een beta voor Back 4 Blood is, een soort vervolg op Left 4 Dead, een zombie horde mode game van Valve, toen Valve nog wel eens een game maakte. Overigens is Valve niet de uitgever dit keer, maar Warner Bros. Interactive Entertainment/Turtle Rock Studios. Turtle Rock Studios was ooit Valve South, maar die zijn dus met een andere partij verder gegaan. Wat mij betreft prima, als ze maar games maken. Iets wat Valve helaas ook niet meer heel actief doet. Oké,  Half Life : Alyx is wel echt een pareltje, maar ik zou het toch heel fijn vinden als Valve weer gewoon games gaat maken. 

Ik vond Left 4 Dead altijd leuk om te spelen met vrienden dus ik hoop dat deze game even leuk/intens is als de vorige game. Het is wel echt de absolute winnaar wat betreft zenuwslopende games om te spelen, dus misschien niet voor iedereen weggelegd. Enfin, ik heb volgend weekend hopelijk meer nieuws over de games die ik gespeeld.’ 

TS: ‘Ik ben volgende week weer afwezig, omdat ik dan mijn partner weer zie, maar ook omdat ik druk bezig ben met een artikel over Paul Verhoeven. Ik heb daarvoor het gehele oeuvre van de beste man weer gekeken, inclusief sommige films die nieuw voor mij waren (Keetje Tippel, Wat Zien Ik?l en Steekspel). Ik ben steeds meer onder de indruk aan het raken van Verhoevens oeuvre, waarbij me vooral opvalt dat onder de zichtbare lagen provocatie en shock-factor toch uiterste gecompliceerde dynamieken plaatsvinden tussen de personages. Een groot deel daarvan zal ik bespreken in mijn artikel, waarover later ongetwijfeld meer, maar ik wil toch ook even van de gelegenheid gebruik maken om een lans te breken voor een vrijwel vergeten Verhoeven-film. Voorbij, Voorbij is een soort van prototype voor Zwartboek, omdat het een film is over de directe nasleep van de oorlog voor de mensen in het verzet. Maar de toon is minder schooljongensboekavontuur, maar veel melancholischer. De overwinning in Voorbij, Voorbij is bitterzoet, en de film stoelt vooral op sterk geschreven en subtiele dramascènes en minder op aktie. Het is een zijpad dat Verhoeven niet meer is ingeslagen tijdens zijn Hollywood-avontuur, maar waar hij toch ook weer op terecht kwam met het sublieme Elle. Ergens had ik meer van dit soort films willen zien van Ome Paul, al staat ook zijn Hollywoodwerk nog grotendeels als een huis. 

Tevens ben ik bezig in zijn boek over Jezus Christus, Jezus van Nazareth genaamd, en dat doet mij met genoegen terugdenken aan de tijd dat ik een minor Bijbelwetenschappen deed. Hopelijk meer bevindingen over dat boek als ik verder ben, maar tot nu toe ook wel een lichte aanrader. Wat vind jij eigenlijk van onze Paul, Luuk?’

LvH: ‘Starship Troopers staat in mijn top 3 van favoriete films aller tijden: ik ben er van overtuigd dat Verhoeven al dan niet onbewust een profetische visie van de toekomst in de film heeft gestopt die zich steeds duidelijker manifesteert. Verhoeven is wat mij betreft de beste Nederlandse regisseur ooit, ik kijk sowieso uit naar je artikel. Ik wens jou en Eline natuurlijk een fijne week en ik spreek jullie snel!’