TS: ‘Wees gegroet, Jonge Woudlopers! Ik begin deze editie van Het Weekend Van Cine in een beetje jolige bui, want ik heb net mijn twee prikafspraken geboekt. Dat betekent dat ik eind augustus een stuk meer Corona-proof zal zijn dan ik nu ben en ook weer langzaam dingen zal gaan ondernemen. Ik ben bijvoorbeeld heel erg benieuwd naar de nieuwe expositie in het EYE Filmmuseum waarvoor grote namen als Jia Zhang-Ke, Lucrecia Martel, Carlos Reygadas, Nanouk Leopold en anderen een ruimtelijk filmgerelateerd kunstwerk hebben gemaakt. Aangezien genoemde namen hoog op mijn lijstje favorieten staan, zou ik het hartverscheurend hebben gevonden dit te moeten missen. Al zal de overgang van kluizenaar naar weer de straat op misschien lastig worden. Ik blijf denken aan Bo Burnham’s Inside, dat ik de afgelopen week nog enigszins gereserveerd besprak. Misschien blijft de show groeien, omdat ik mezelf stiekem toch iets meer herken in de depressieve, aan het huis gekluisterde maniak die Bo Burnham daar neerzet, dan ik eigenlijk durf toe te geven. Had jij hem inmiddels gezien, Eline? En wat jij, Luuk?’

ES: ‘Ik heb de special gezien en ik vind het indrukwekkend om te zien hoe Burnham gegroeid is. De special heeft hem de ruimte gegeven die er eerder niet was om met vorm te spelen. Zijn vorige specials zijn live registraties van zijn shows, waarin de interactie met en reacties van het publiek de registratie natuurlijk een bepaalde energie en dynamiek geven. Daar kan hij in Inside niet op leunen, en alhoewel de eerste helft van de special nog wel de toon van zijn shows aanhoudt daal je in de tweede helft van de special steeds verder af in de donkere krochten van zijn gedachten. Die afdaling is soms lastig om aan te zien, het raakte bij mij ook een gevoelige snaar. Zoals je zegt zie ik mezelf ook terug in de stille, depressieve boom van een vent die in een kamer zwoegt om een special te maken. 

Wat me altijd bijgebleven is uit Burnham’s vorige special Make Happy is het laatste kwartier van de show. Hij leidt het laatste nummer van de show Can’t Handle This (Kanye Rant) in met een “I worried that making a show about performing would be too meta, it wouldn’t be relatable to people that aren’t performers. But what I found is that I don’t think anybody isn’t (performing)”. Voor mijn gevoel is Inside een special geworden over performance, en Burnham speelt het tot de laatste beelden van de special perfect uit. De glimlach aan het eind is voor mij het teken dat zelfs die authentieke beelden van een getormenteerde Burnham een spel is, met een nette strik van pandemie waanzin eromheen gebonden. Het is misschien een grote open deur om in te trappen, maar hij doet het met zoveel oprechtheid dat ik het kan waarderen. Daarnaast worden zijn nummers met elke special beter, FaceTime with my Mom (Tonight) heb ik al dagen in mijn hoofd. En wat ik eerder zei over spelen met vorm: Burnham maakt van alle nummers muziekvideo’s die perfect passen binnen de special. 

Waar Burnham vroeger zijn oprechte/gevoelige monologen onderbrak voor een goedkope dick jokes, heeft hij dat achterwege gelaten in Inside. In plaats daarvan maakt hij gretig gebruik van de Youtube/Twitch stereotypes. Ik vond zijn reactie video en Twitch gamer die een game speelt heel grappig omdat het zo herkenbaar is. Burnham schudt zijn oude vorm van zich af, kijkend naar zijn eerste video die hij op Youtube plaatste toen hij zestien was. Ik ben heel benieuwd naar wat hij nu gaat doen. Ik hoop dat hij weer een film gaat maken in ieder geval. Wat heb jij gedaan deze week Luuk?’

LvH: ‘Ten eerste, gefeliciteerd met je prikdates, Theodoor! Met elke prik komt het einde van deze godsgruwelijke pandemie een stapje dichterbij en daarnaast is het voor jou ook natuurlijk goed nieuws. Om even iedereen op een sigaar uit eigen doos te trakteren: deze week in de Cine Short hebben we een film van de Engelse YouTuber H.Bomberguy in de spotlights gezet over de bron van het wantrouwen tegen vaccins. Het is een lange zit, maar het is zeker de moeite waard en tegelijkertijd een compleet bizar verhaal: het komt erop neer dat een Britse dokter genaamd Andrew Wakefield met een belabberde studie zijn vraagtekens bij het vaccineren van kinderen zette. Wakefield bleek zelf een vaccin te hebben ontwikkeld wat hij op deze manier in de markt wou zetten om veel geld mee te verdienen. Al die ellende, al die verloren levens, al die narigheid, terug te leiden tot een fucking inhalige twat. Truly mindboggling. En bij deze kudos voor onze eigen Julius Koetsier die ons attendeerde op deze film. En Eline, gisteren hebben we samen met de rest van de crew voor het Kaboom Animation Festival een breinstormsessie gehad op het Kaboom hoofdkwartier, een verademing dat het deze keer niet virtueel moest. Ik merk dat ik me echt opgeladen voel na het breinstormen met daadwerkelijke mensen in dezelfde ruimte en ik kijk uit naar het organiseren en alles wat erbij hoort. Verder heb ik heb de eerste aflevering van Sweet Tooth gekeken en ik ben benieuwd naar wat er komen gaat na een degelijke introductie van de pint-sized protagonist en de post-apocalyptische setting. Als voorbereiding keek ik eerder deze week Eden, een anime-serie op Netflix met een soortgelijk uitgangspunt. In Eden ontdekken twee robots een mensenkind op een wereld waarin de mensheid al een millennium is uitgestorven en worden gezien als mythische monsters. De robots worden de ouders van de kleine Sara die ze in het geheim opvoeden tot een rebelse tiener. Het is een charmant sprookje met oogstrelende animatie en het feit dat het verteld wordt in vier afleveringen van 25 minuten elk maakt het een perfect tussendoortje. En daarmee geef ik bij deze de estafettestok weer door aan jou, Theodoor.’

TS: ‘Oooeh, Eden gaat meteen op mijn lijstje. Dat klinkt interessant. Het probleem van mijn kijkdiëet deze week is dat ik er nog niet zoveel over kwijt kan en mag. Ik zag in mijn functie als programmeur meer dan 7 films voor Camera Japan, maar zelfs de titels daarvan zouden al een beetje gezien kunnen worden als spoilers. En voor Schokkend Nieuws waag ik me aan de boxset Weird Wisconsin: The Bill Rebane Collection. Dus ik kan daar beiden nog niet te veel over zeggen. 

Over Schokkend Nieuws gesproken: het nieuwe nummer ligt nu in veel brievenbussen van abonnees en vanaf maandag in de winkels. Het is een feestnummer, met daarin onder andere een kekke lijst van de 150 beste filmmonsters. Het is mijn trots als ‘s werelds grootste Karbonkel-hater, dat mijn gelobby voor de plaatsing van deze Ik, Mik, Loreland-schurk haar vruchten heeft afgeworpen. Waar Karbonkel in de lijst staat ga ik natuurlijk niet verklappen. Ook ga ik niet te veel zeggen over de inhoud van mijn bespreking van Severin Films’ gigantische Andy Milligan-boxset, die je ook in het nummer kunt lezen. Maar goed, genoeg schaamteloze zelfpromotie…

Om terug te keren naar het video-essay van H.Bomberguy: ik heb de video nog niet gezien, omdat ik vaak negatief reageer op het naargeestige gehijg en gedweep van anti-vaxxers met betrekking op autisme. Ik ben zelf ervaringsdeskundige, zoals lezers van Cine.nl misschien weten: een door de wol geverfde autist, met alle kanttekeningen, valkuilen én sterktes die daarbij horen. Probleem is dat als er een grote groep mensen is die zeggen dat ze hun kinderen liever zien sterven aan te bestrijden ziektes dan dat ze hun kind, zoals kwakzalvers beweren zullen zien veranderen in iemand zoals ik? Tja, dat doet echt pijn. En ik ken de verhalen. Ik herken het azijn dat ik als ‘autist op het internet’ over me heen heb gekregen van anti-vaxxers en zogenaamde ‘autism moms’. Hoe hoog ik H.Bomberguy ook heb zitten, ik weet niet of ik zit te wachten op een video-essay over het soort mensen dat mij actief naar het leven staat. Maar oké, einde van de Debbie Downer-modus: ik ben blij met mijn aankomende prikkie, want ik had het gevoel dat mijn autisme langzaam uit begon te werken. En ik hoorde op ‘autisten-twitter’ dat je na je prik er een nieuwe ‘special interest’ bij krijgt. Misschien wordt het wel iets leuks als Egyptologie of Paleontologie, of iets ontspannends als vogelspotten. Zolang ik maar niet opeens alle treintijden uit mijn hoofd wil leren. 

Maar genoeg grappen. Eline, heb jij al een prikafspraak? En heb je nog tips voor televisieseries? Want dat kijk ik makkelijker tussen alle filmverplichtingen door….’

ES: ‘Nou, ik mag eind deze maand mijn eerste prik halen! Blij dat ik ook eindelijk een datum heb mogen prikken (see… seeeeeee what I did there). Ik keek afgelopen week vooral Lucifer om na het weekend te kunnen beginnen met de tweede helft van seizoen vijf. Maar dat is geen tip voor jullie weet ik. Daarnaast speel ik nog steeds Animal Crossing op de Switch, en Mass Effect Legendary Edition op de PS4. Wat dat betreft ben ik behoorlijk saai. Of je kunt zeggen dat ik gewoon uitgebreid de tijd neem voor de series en games die ik leuk vind. Wat ik nog wel op mijn Netflixlijst heb staan is The Startup (eerste indruk: spannend maar ergens ook saai?) en de serie Feel Good. De laatste serie heb ik vorig jaar over het hoofd gezien volgens mij, maar de trailer van seizoen twee sprak me in ieder geval aan. Heeft een van jullie die serie toevallig wel gezien? 

Om nog even terug te komen op Animal Crossing; Ook ik ben nog altijd op zoek naar de tien beste eilandbewoners. En met beste bedoel ik eigenlijk vooral de meest gewilde eilandbewoners. Ik heb in het verleden wel eens een lijst met jullie gedeeld die online te vinden is. Deze lijst wordt bijgehouden en geeft elke dag aan welke villagers het meest gewild zijn onder spelers van de game. Inmiddels heb ik vijf bewoners die vallen onder de meest begeerde bewoners in het spel. En dat is ook weer meteen genoeg informatie over mijn speelgedrag. Ik denk dat ik mezelf wel belachelijk genoeg heb gemaakt hiermee. Luuk, wat speel jij dit weekend?’

LvH: ‘Ik ben de afgelopen tijd een beetje een lakse gamer geweest, maar ik zag onlangs een titel opduiken die mijn interesse trok: Conglomerate 451: Overloaded. Het spel speelt zich af in een cyberpunk-setting, waarin je met een klein team dungeons verkent (of in ieder geval wat in een cyberpunk-setting voor een dungeon doorgaat) en tegenstanders kan verslaan door te mikken op specifieke lichaamsdelen. Ik vermoed dat dit specifieke spelelement zijn summum bereikte in de belachelijk vermakelijke GTA-kloon Scarface: The World is Yours, waarin je als Tony Montana met een AK-47 kon mikken op zowel de linker als rechter teelbal van je tegenstanders, maar het blijft een geinig idee. De associaties met X-Com: Enemy Unknown, Syndicate en Fallout maakten me meteen nieuwsgierig, dit weekend ga ik kijken of het spel aan deze illustere voorgangers kan tippen. Wat televisieseries betreft, de eerste aflevering van Loki was een zeer geslaagde introductie die smaakt naar meer. De serie heeft als protagonist Loki die net verslagen is aan het eind van The Avengers, die wist te ontsnappen in Avengers: Endgame. De karakterontwikkeling die Loki door heeft gemaakt in de films wordt in sterk gereduceerde vorm in de eerste aflevering doorgenomen, maar tegelijkertijd wordt duidelijk dat de God of Mischief zijn streken niet heeft verleerd. In de comics heeft Loki een nieuwe rol aangenomen en is hij de God van Verhalen geworden. Ik ben benieuwd of dit de richting is die de serie in zal slaan. For what it’s worth, als je een beetje Marvel-moe bent kan ik me dat voorstellen, maar een onverwachte troef in de eerste aflevering is hoe grappig die is. Hiddleston heeft een goede dynamiek met Owen Wilson en de insteek van de serie leent zich veel beter voor komedie dan WandaVision en The Falcon and the Winter Soldier. Theodoor, kon jij er ook wat mee?’ 

TS: ‘Tot dusver zit ik erg te genieten van Loki. Ja, het is een beetje veel uitleg waar ze door heen jassen in de eerste aflevering en als je er werkelijk over nadenkt zit je voor 80% vooral te kijken naar een verbaal een-tweetje tussen Owen Wilson en Tom Hiddleston. Maar de dialogen zijn grappig, inderdaad, en ik kan wel genieten van de Douglas Adams-achtige humor rondom een bureaucratisch systeem dat de tijdlijnen beheerst. Ik stoor me er echter wel aan dat zoveel mensen de serie zien als surrealistisch, waardoor ik vind dat die term wel erg aan betekenis heeft ingeboet. Alejandro Jodorowsky this ain’t. 

Wat betreft surrealisme: voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn vriend een aantal boeken van Peter Verhelst gekregen, naast Joe Lansdale, Neil Gaiman en Jorge Luis Borges een van mijn favoriete schrijvers. De allerlaatste caracara ter wereld had ik nog niet eerder gelezen, maar ben ik nu ademloos van aan het genieten. Het proza is bloemrijk, jaloersmakend mooi zelfs. Dit verhaal is wél echt surrealistisch, want in de vaak suggestieve en gelaagde zinnen die zich niet makkelijk laten duiden, ontstaat langzaam het verhaal van een ontroostbare vrouw die op een tropisch eiland die met de kracht van haar verdriet half-dode-half-levende vrouwen aan laat spoelen. Een arts en een priester proberen vervolgens in allerlei filosofische gesprekken dit wonder te duiden. Het boek doet denken aan Tarkovski’s verfilming van Stalker van de gebroeders Strugatsky. Het doet me er naar verlangen alle boeken die ik heb van Verhelst te herlezen. Tongkat blijft in mijn ogen nog steeds het meest wonderschone boek dat de Nederlandstalige literatuur heeft voortgebracht. Ik ben echter ook heel benieuwd naar de twee prentenboeken die ik ook voor mijn verjaardag kreeg, Het geheim van de keel van de nachtegaal en De jongen, de neushoornvogel, de olifant, de tijger en het meisje. De tekeningen van Carll Cneut die de teksten van Verhelst vergezellen, smaken in ieder geval naar meer, al verwacht ik gezien de beoogde doelgroep dat Verhelst zijn taalgebruik wat zal versimpelen. Ik zal het jullie zeker volgende week laten weten hoe deze boeken mij bevallen. Zijn jullie nog aan het lezen? Je meldde vorige week dat je in een boek bezig was, Eline?’

ES: ‘Ja ik was begonnen aan The Tyranny of Merit van Michael J. Sandel, maar het mooie weer heeft ervoor gezorgd dat het boek nu weer netjes op de stapel naast mijn bed ligt. Ik lees nu vooral literatuur over het opvoeden van jonge kraaien. In de tuin heeft een kraaien paar gebroed en de kleintjes zijn eindelijk het nest uit. Blijkbaar voeden kraaien hun jonge kroost op door ze uit het nest te donderen. De kleintjes mogen dan op de grond leren om eten te zoeken en te vliegen terwijl de ouders vanuit een boom toekijken. Bij een van de kleintjes ging dit echter niet heel goed, waardoor hij/zij een beetje achterbleef. Met vijf katten en een stel kippen die in de tuin rondbanjeren kan het nogal chaotisch zijn in ons kleine paradijs, dus we hebben met de buren besloten om de kleine kraai een handje te helpen. Daarbij proberen we wel te voorkomen dat hij tam wordt, want dat schijnt nog wel eens voor problemen te zorgen. Ik moet eerlijk toegeven dat het best leuk is om zo’n jong beest te zien groeien. Ze leren zo ontzettend snel. Hij/Zij heeft nu ook al een naam gekregen: Pusaka. Volgende week hebben we zelfs weer kuikentjes!’ 

LvH: ‘Wat een guitig emo-kuiken! Dit is de content waar onze lieve lezers om zitten te springen: adorbs dierenpics, surrealistische literatuur en bespiegelingen over crotch-sniping. U vraagt, wij draaien! Ik wens iedereen nog een fijn weekend en hopelijk tot volgende week!’