LvH: ‘Howdy folks! Een beetje bijgekomen van de verkiezingen? Ik kan niet ontkennen dat ik niet bijzonder te spreken ben over de verkiezingsresultaten, al had ik eigenlijk nog erger verwacht. Deze week staat verder in het teken van een overdosis superheldenvermaak: de eerste aflevering van The Falcon and the Winter Soldier en de vier uur durende Director’s Cut van Justice League van Zack Snyder is een ervaring waar ik niet aan zal ontkomen, aangezien we er een Cinematties aan zullen wijden. Wat staat er in jullie balboekje, vrienden?’

TS: ‘Ik heb inderdaad een flinke kater van de verkiezingen, dus ik denk dat ik mijn tijd ook ga spenderen aan een politieke thriller die wat tandelozer en minder grillig is dan ons echte leven. The Falcon and the Winter Soldier, dus. Ik zag deze week ook het online filmprogramma van EYE, Waiting for the Time to Pass en sommige van de kost daarin was momenteel toch net iets te hoog gegrepen voor mij. Ik merk dat ik de connectie tussen de films niet altijd zag, wat bijzonder is, want wie mij kent weet dat ik als autist uiterst goed ben in het leggen van vergezochte dwarsverbanden tussen films. Maar hoe dan ook: Looking for Langston van Isaac Julien, de langste film in het programma blijft een meesterwerk. De politieke boodschap wordt niet geschuwd, maar verder is de film opvallend lichtvoetig voor een film over een homoseksuele zwarte dichter en toneelschrijver in de jaren ‘20 van de vorige eeuw. Er worden parallellen gelegd met de jaren tachtig en ook de kijker nu kan de film zien als een waarschuwing over de kwetsbaarheid van een intersectionele gemeenschap in een harde wereld (zeker na de barre uitslag van de recente verkiezingen). Maar het is óók juist een ode aan de veerkracht van mensen die op het kruispunt staan van verschillende identiteiten en bij vlagen ook een verrassend vrolijke en frivole film. Alleen al voor Looking for Langston was dit programma van EYE het kijken waard. Ook vanavond (op moment van schrijven, dus ik heb het hier over vrijdagavond) staat er een mooie selectie op het programma: Cinema of the Dam’d programmeren maar liefst vier films over agressieve katten, waaronder de heerlijk foute body-horror The Uninvited en het zonderlinge Roar, misschien wel de meest gevaarlijke filmset in de filmgeschiedenis ooit. Dat krijg je als je leeuwen los laat lopen tussen cast en crew. Jan De Bont verloor zijn scalp aan een van deze Simba’s. De double-bill van Cutter’s Way en The Big Lebowski die een dag later gepland staat, moet ik helaas overslaan.’

ES: ‘Roar is me altijd bijgebleven. Absolute aanrader. Ik heb deze week eigenlijk alleen maar gewerkt. Ik merk toch aan mezelf dat het zo ontzettend veel energie kost om nieuwe informatie tot me te nemen, nieuwe mensen te leren kennen en weer te wennen aan een nieuw ritme dat ik vrijwel meteen in slaap val als ik klaar ben. Desondanks heb ik dan eindelijk Dawson’s Creek helemaal uitgekeken en ik heb toch een klein spreekwoordelijk traantje gelaten aan het einde. Ik heb dat toch altijd een beetje, als ik zo ontzettend veel tijd met een serie doorbreng voelt de laatste aflevering altijd als een afscheid waar ik moeilijk mee om kan gaan. Overigens heb ik wel echt meningen over die laatste aflevering. Michelle Williams, die na de serie waarschijnlijk de meest succesvolle carrière heeft opgebouwd, trekt aan het meest onterechte korte eind van zo ongeveer iedereen in de serie. Ik zal even in het midden laten wat er precies allemaal gebeurt in de laatste aflevering, maar ik was tamelijk verontwaardigd. Enfin, de laatste aflevering heeft in ieder geval de titeltrack die ik voor altijd zal associëren met de serie: I Don’t Want to Wait van Paula Cole. Ik kwam er pas heel laat achter dat het nummer wat iedereen kent (ook als je de serie nooit hebt gezien) niet te horen was als je het op Netflix keek. Wat bleek? Het nummer was vervangen door het nummer Run Like Mad van Jann Arden. Zij schreef het nummer speciaal voor de serie maar het werd op het laatste moment dus vervangen door het nummer van Cole. Ergens voelt het dus wel als gerechtigheid dat het originele nummer dan uiteindelijk is gebruikt, al was het maar door het feit dat Sony (eigenaar en distributeur van de serie) niet over de juiste rechten beschikt om het nummer te gebruiken voor DVD en streaming. Tot zover mijn Dawson’s Creek update. En fuck de verkiezingen, ik wil er niks meer over horen. Ik ga gewoon weer lekker Animal Crossing spelen en rozen kweken. That’s right; ik ben een botanist nu!’ 

LvH: ‘Roar! Ook gezien bij de Cinema of the Dam’d, jaren geleden als gastprogrammering in de Nieuwe Anita. Wat een waanzinnige film, je krijgt spontaan littekens als je leest dat meer dan de helft van de crew gewond raakte tijdens de film. Ik ben na onze eerdere conversaties over de cornucopia op streamingdienst Star, onlangs opgeslokt door veelvraat Mickey even gaan snuffelen en trof Futurama aan, de animatieserie van Matt Groening die in mijn bescheiden mening op alle vlakken superieur is ten opzichte van The Simpsons. De science fiction setting biedt veel meer mogelijkheden voor inventieve verhalen en in plaats van een slaperig Amerikaans dorp verkennen de personages tijd, ruimte, andere dimensies, je kan het zo gek niet bedenken. Ik heb van de laatste seizoenen nog maar een paar losse afleveringen gezien, dus dat wordt een stevig potje bingen de komende tijd. Verder heb ik onlangs naar aanleiding van positieve reviews het strategiespel Wargroove op de kop getikt. Het is best pittig en ik ben dusdanig koppig dat ik de moeilijkheidsgraad nog niet een tandje lager mag zetten van mezelf, maar het speelt lekker weg en de anime-esthetiek is erg easy on the eyes zonder te verzanden in mierzoete Kawaii/Chibiness. Een goed voorbeeld hoe je moord en doodslag met een cute suikerlaag kan overdekken. Zijn jullie de interne spelende mens nog niet vergeten verder?’

TS: ‘Ik heb me eerder in Het Weekend van Cine zeer lovend uitgesproken over Wargroove. Fantastische game inderdaad, en ook een heel hoge herspeelbaarheidsgraad. Wat mij betreft een van de beste Switch-games die ik ooit gespeeld heb, samen met Gorogoa, Return of the Obra Dinn, Yuko’s Island Express, Sayonara Wild Hearts en What Remains of Edith Finch. Allemaal spellen die je wat mij betreft zonder aarzelen op je lijstje kunt zetten, Luuk, want ik weet zeker dat je van al deze spellen gaat genieten.

Wat betreft The Falcon and The Winter Soldier, trouwens: ik heb vanmiddag de eerste aflevering tot me genomen. Toch wel een beetje het standaard pow-boem-klatsch-werk wat we van Marvel gewend zijn en dat is eigenlijk niet meteen waarom ik Marvel-series en -films kijk. Al vond ik de uitdiepingen van de personages eigenlijk wel fijn. Zoveel komen we niet te weten over zowel The Falcon als The Winter Soldier in de films, dus dat we nu een kijkje krijgen in hun innerlijke struggles en familielevens vind ik eigenlijk wel een verademing. Ik vind dat stiekem veel leuker dan de vuistgevechten en schietpartijen. Zijn jullie al begonnen?’

ES: ‘Nog niet, ik bewaar hem voor na het kijken van (God waarom) Zack Snyder’s Justice League. Ik heb mijn best gedaan om te doen alsof ik niet wist wat het was, maar inmiddels is de titel dusdanig vaak gevallen in gesprekken die ik heb gehad dat ik er niet echt meer aan ontkom. Laat ik vooropstellen dat ik geen fan ben van de film zoals ik hem heb gezien in de bioscoop en vrij weinig vertrouwen heb dat meer film dat gevoel gaat wegnemen, maar ik wil het toch even zien. Misschien zit ik er wel gruwelijk naast en ben ik ineens fan.

The Falcon and The Winter Soldier ga ik even overslaan. Wandavision vond ik nog leuk om te kijken en gaf wat meer ruimte om te experimenteren, ook al was het dan wel binnen de Disney-lijntjes. Voor de rest ben ik wel een beetje klaar met de post-Paarse-reus-met-zijn-gouden-handschoen-of-doom Marvel wereld. Laat maar weten wanneer Adil el Arbi en Bilall Fallah klaar zijn met die Ms. Marvel serie. Overigens zag ik dat een van mijn favoriete games een multiplayer uitbreiding heeft gekregen: Stardew Valley. Ooit gespeeld?’

LvH: ‘Can’t say that I have, Eline. Is het een game die we absoluut niet kunnen laten liggen? Na het zien van de eerste aflevering van The Falcon and the Winter Soldier kan ik wel zeggen dat ik de grote actiescène van de aflevering juist erg goed vond: waar de actie in Wandavision nogal gezapig overkwam, voelde deze scène juist dynamisch en spannend. Sowieso geef ik bonuspunten voor de terugkeer van Georges St-Pierre als Georges Batroc, een tegenstander van Captain America in The Winter Soldier en een lichtend voorbeeld van een superkracht van de MCU: de kracht om belachelijke personages uit de comics een coole makeover te geven voor het grote scherm. Verder vond ik de familiedynamiek tussen Sam Wilson en zijn zus en neefjes erg herkenbaar (en leverde het een organisch goede grap/hint op met ‘Uncle Sam! Uncle Sam!’) en zowel Sebastian Stan als Anthony Mackie zijn charismatische acteurs die eindelijk de ruimte krijgen om hun personages uit te diepen. En Daniel Brühl als Helmut Zemo was mijn favoriete schurk uit de MCU tot nu toe, omdat hij een goede motivatie had voor zijn daden en zijn plannen bijzonder effectief bleken te zijn. Hij is een doorsnee dude zonder krachten, die meer schade aan wist te richten dan die intergalactische fruitdruif Thanos met de langetermijnvisie van een gistcel.

Ik ben een Q&A aan het voorbereiden voor het Kaboom Animation Festival en ik kan daarvoor wel wat feedback gebruiken. Theodoor, heb jij in de huidige omstandigheden van digitale festivals ervaring opgedaan met online Q&A’s? Enige tips? En Eline, jij had The Town ook gezien, toch? Riep dat bij jou nog vragen op die ik voor je kan stellen?’

TS: ‘Online Q en A’s heb ik geen ervaringen mee, maar online interviews des te meer. Zo sprak ik tijdens deze pandemie voor Schokkend Nieuws inmiddels o.a. Bruce LaBruce, Vincent Ward, Dorna van Rouverooy en Brendan Steere. Mijn grote tip is: bereid je goed voor, maar wees ook niet bang om het boekje met vragen volledig los te laten. Zo bracht het interview met Vincent Ward me op plekken die ik van te voren niet had kunnen bedenken, hoe goed ik me ook ingelezen had. En het interview met Brendan Steere vond onder zulke bizarre omstandigheden plaats, net nadat mijn vriend een fietsongeluk had gehad (hij is daar inmiddels gelukkig goed bovenop gekomen), dat ook daar gold: just go with the flow. Als je een goede interviewee tegenover je hebt zitten, zoals het geval was bij alle vier de bovengenoemde namen, is het ook een kwestie van een vraag stellen en hun verder zoveel mogelijk de ruimte geven het gesprek laten leiden. Teugels hier en daar aantrekken is misschien nodig, maar zeker bij een Q en A zijn de mensen gekomen de interviewee te horen en niet de interviewer, dus voel je niet bang om plaats te nemen in de bijrijdersstoel, in plaats van achter het stuur. 

Ik kijk overigens heel erg uit naar Kaboom. Ik was trouw bezoeker van het Holland Animation Film Festival, en hoewel KLIK vaak net een treinrit te ver was om elke dag te bezoeken heb ik ook aan KLIK goede herinneringen. Dat jullie nu volledig online gaan stelt me ook in staat weer wat actiever mee te kijken, want in de trein naar Amsterdam stappen zou nu nog niet gebeuren. Ik zal het bijkeuvelen buiten de films om wél missen, want volgens mij was onze eerste ontmoeting destijds op KLIK, Luuk. Maar misschien moeten we gewoon een keer een digitaal bijkletsuurtje inplannen, ofzo.’

ES: ‘The Town staat op mijn lijstje van films voor het festival, ik heb de film nog niet gezien! En ja Stardew Valley is een classic. Je erft een verlaten boerderij van je grootvader en verlaat de grote stad om in een kleine vallei te werken op het land. Je leert excentrieke dorpsbewoners kennen terwijl je langzaam steeds betere spullen kunt aanschaffen of maken om jezelf te verdedigen in de lokale mijn of je gewassen te laten groeien. Je leeft van dag tot dag en maakt alle seizoenen mee en elk seizoen heeft zijn eigen gewassen en feestdagen. Ik kan de game absoluut aanraden en zou het dus graag met iemand samen willen spelen.’

LvH: ‘Op dit moment heb ik het nog iets te druk om met je virtueel te gaan tuinieren Eline, maar misschien dat ik over een tijdje op je aanbod in kan gaan. Ik verlaat in ieder geval morgen even IRL de grote stad om een paar dagen te aarden in mijn geboortegrond, helaas zonder moestuin. Bedankt voor de tips Theodoor, ik neem het mee in mijn voorbereiding. Iedereen nog een fijn weekend gewenst en tot volgende week!’