LvH: ‘Hallo kameraden, begint 2021 al een beetje te wennen? Het vorige jaar kreeg deze week natuurlijk een staartje met de incompetente couppoging in de VS, gelukkig bleek die uiteindelijk uit te lopen op een faliekante mislukking, geheel volgens de branding die we mogen verwachten van Trump. Je zou bijna medelijden krijgen met de gehersenspoelde malloten die het Capitool bestormden: heilig ervan overtuigd dat ze het globale pedo-netwerk eigenhandig zouden verslaan om hun idool weer aan het presidentschap te helpen, worden ze nu uitgemaakt voor antifa! Dat zal voor hen de ultieme belediging zijn. En dat ook nog eens uit het smoelwerk van een figuur als Matt Gaetz, iemand die zo lijkt weggelopen uit een horrorfilm over een demonische buikspreekpop. Anyhoo, mijn ribben zijn inmiddels genoeg geheeld om weer te kunnen lachen, daarvoor luister ik de laatste tijd afleveringen van (en fragmenten uit) de podcast Chapo Trap House. Een podcast van een groepje activistische intellectuelen die scherpe inzichten en een bodemloze put aan intertekstualiteit koppelen aan vulgaire grappen en taalgebruik waar een matroos van zou blozen. Bijvoorbeeld over Starship Troopers.’

TS: ‘Het was me het weekje wel, want ik ben ook begonnen met mijn nieuwe baan bij Rijkswaterstaat. Daardoor gaat mijn werk voor Cine de komende maanden even op een laag pitje, al zal ik wel elke week aanschuiven bij Het Weekend van Cine. Ik denk dat ik dit weekend ga kijken naar een van de arty nieuwe releases op Netflix: Pieces of a Woman van Kornél Mundruczó, wiens vorige films ik niet altijd goed vond, maar wel altijd interessant. Of de serie Pretend It’s a City, een docu-serie over Fran Lebowitz, geregisseerd door Martin Scorsese dat een soort vervolg lijkt op zijn ondergewaardeerde documentaire Public Speaking. Verder ben ik van plan dit weekend verder te gaan in The Absolute Sandman, de pittig grote en machtig mooie verzamelbanden van Neil Gaimans invloedrijke graphic novel-reeks. Ik heb ze acht jaar geleden al eens volledig gelezen, dus het is wel weer tijd voor een herleesbeurt. Jij was fan toch, Luuk? En wat heb je afgelopen tijd verorberd aan media, Eline?’

ES: ‘Het is dus gewoon 39 december. We hebben 2020 nooit afgesloten. Je kent het moment wel dat je je computer afsluit en wegloopt, maar dat hij dan stiekem niet afsluit omdat er ergens nog een programma openstaat met de vraag of je een document wilt opslaan. We zijn vergeten het bestand op te slaan en nu krijgen we dus dit. Maar even heel eerlijk, het is natuurlijk het totaal niet verrassend einde van het Trump tijdperk in het Witte Huis. Op dit moment zou ik het liefst de aankomende twee weken even helemaal niks meer horen over hem en de rest van dat land, zodat ik gewoon een samenvatting krijg als Biden lekker op die stoel in de Oval Office is gaan zitten (of zou Trump die gewoon meenemen, om te pesten). Ik heb deze week vooral het nieuwe seizoen van Big Mouth gekeken, wat ongeveer hetzelfde intensiteitsniveau heeft als het gemiddelde nieuwsprogramma de afgelopen dagen, dus echt veel rustgevender is het niet, wel vermakelijker. Ik heb gisteren trouwens een leuk nieuw spel gespeeld: Hero Realms. Het doet denken aan Magic the Gathering, maar net even anders en iets minder ingewikkeld. Als we elkaar weer mogen zien neem ik de kaarten wel mee, dan spelen we een potje!’

LvH: ‘Lookin’ forward to it, Eline! Het was in ieder geval al erg fijn om met dezelfde posse als vorig jaar het nieuwe jaar in te luiden, ook al was het deze keer virtueel. En je hebt gelijk, we zijn nog niet over 2020 heen en in het kader daarvan ben ik ook alle series aan het afkijken die ik had laten liggen gedurende het afgelopen jaar. Zoals Carnival Row, de steampunk/fantasy serie met Orlando Bloom die stiekem gewoon weer een elf speelt genaamd Rycroft Philostrate en Cara Delevigne als zijn elf-scharrel Vignette Stonemoss. Het is pulp, maar vermakelijke pulp en ik zal het tweede seizoen zeker een kans geven. Het ambitieuze science fiction drama Raised by Wolves van Aaron Guzikowski en Ridley Scott ben ik nu aan het afkijken: de serie neemt zichzelf heel erg serieus en zit tjokvol met Grote Thema’s, maar blijft gelukkig wel intrigeren. Waarschijnlijk ook een goede kandidaat voor een drankspelletje waarbij je moet drinken als een typisch Scottiaans element voorbij komt. Je weet wel, voor die nabije toekomst waarbij het nieuws niet motiverend genoeg meer is om het op een zuipen te zetten. Ik heb naar aanleiding van je tip ook een paar afleveringen van Deadly Class gekeken, Eline en ik ben wel benieuwd naar de rest, dus die staan ook op een lijstje. Jullie verder nog tips voor series die jullie eventueel nog een tweede kans willen geven?’ 

TS: ‘Ik ben nog steeds met Avatar: The Last Airbender, The X-Files en Buffy: The Vampire Slayer bezig; de laatste twee had ik al (tig) keer vaker gezien. Ik merk dat ik momenteel niet echt veel behoefte heb aan nieuw materiaal, maar vooral aan comfortfood. Wat dat betreft was het misschien een slecht idee om aan het eerste seizoen van The Stand te beginnen, want deze verfilming van het bekende Stephen King-boek gaat over een dodelijke pandemie. Een beetje een ongelukkige timing voor Josh Boone, die eerder dit jaar ook al corona-pech had met The New Mutants. Wat betreft games zit ik ook vooral in een ‘het moet niet te zwaar zijn’-modus: ik heb Civilization VI tijdelijk gedeïnstalleerd want de uitbreidingen maakten het spel echt een flinke tik te moeilijk voor mij en ook mijn eerste poging om op King-modus te spelen faalden jammerlijk. Dus ik speel nu het puzzelspel Archaica: The Path of Light, waarin je lekker spiegeltjes mag plaatsen in ruïnes om lichtbanen in juiste paden te leiden en daarmee allerlei mythologische hints op te doen. Het is een beetje een Indiana Jones-omgeving maar dan zonder actie, met heerlijk ontspannen breinbrekers. Ik word er wel blij van. Ben jij nog wel aan het Civven, Eline?’ 

ES: ‘Nee, ik trok het op een gegeven moment heel slecht dat een game soms vijf uur of meer kon duren. Ik heb daar echt de energie niet voor momenteel. Dus ik speel rustig wat potjes Magic: The Gathering en probeer me op werk te focussen. Daarnaast spreken Luuk en ik deze week ook nog af om te brainstormen over het Kaboom Animation Festival, zin in! Ook al zijn de vooruitzichten niet al te positief, ik heb wel zin om weer aan de programmering te zitten volgende week. Daarnaast is mijn favoriete Nederlandse serie Flikken Maastricht weer begonnen. Ik kan niet wachten om te zien hoe Eva en Wolfs weer achter boeven aan gaan. Even serieus, momenteel is dat zo’n beetje het niveau dat ik aankan momenteel. Okay, misschien ga ik toch nog even wat nieuws proberen dan, want ik hoor veel goede dingen over Tokyo Ghoul.’

LvH: ‘Het is bewonderenswaardig dat je in deze barre tijden de Nederlandse televisieindustrie steunt, Eline! Chapeau! Wat Tokyo Ghoul betreft, gaat het over de manga, de anime, de film of een game? Dat is een beetje het lastige van succesvolle Japanse franchises, ze zijn zo multidisciplinair. Speaking of Japanse franchises, ik kwam er achter dat de cultgame Ōkami  in de aanbieding was bij de virtuele uitbater van Nintendo en die heb ik dus aangeschaft. Ik heb het vroeger op de Wii gespeeld, maar nooit afgemaakt. Meteen een goed voornemen voor het nieuwe jaar dus! Het is tevens een bloedmooi spel dat speelt alsof je door een levend schilderij rent als Wolfgodin Amaterasu terwijl je monsters verslaat en de natuur herstelt. Ook tres Ghibli dus. Herlezen van The Sandman is ook sowieso een goede manier om je tijd te besteden, Theodoor! Hebben jullie trouwens Wonder Woman 1984 gezien? De MacGuffin van de film is de Dreamstone, een artefact dat in de comics gemaakt was door Dream AKA The Sandman om zijn krachten in op te slaan. Het is meer des Marvels om door middel van zulke kleine Easter Eggs hints te geven over personages die later geïntroduceerd gaan worden in latere films, maar gezien de chaotische staat van dienst bij DC, wie weet wat er kan gebeuren? Ik ben in ieder geval benieuwd naar de Netflix-serie die in ontwikkeling is. Hopelijk is die wel iets ambitieuzer dan Lucifer (no offence Eline).’

TS: ‘Oof, ja, Lucifer. Ik vind het een prima serie, maar het heeft niets van doen met het DC-personage dat zijn origine vindt in Sandman. Als sommige Marvel-fans al steen en been klagen als een kostuum er ietsjepietsje anders uitziet dan in de comics, wil ik altijd benadrukken dat DC Lucifer heeft gemaakt en dat dit wel een tandje verder gaat. Wat betreft het kijken/lezen/spelen van comfortfood, begrijp ik je volkomen, Eline. Het enige waar ik nog wel enigszins avontuurlijk in blijf is het luisteren naar muziek. Zo heb ik dankzij een twitter-vriend de artiest Thighpaulsandra ontdekt en dan met name zijn album The Golden Communion. Avant-gardistische industrial noise-rock, dus lang uitgesponnen soundscapes vol takkeherrie. Maar op dit album komen er telkens hele fijne pop-hooks opdoemen tussen de noise in. Een nummer van 15 minuten kan zo al gauw door vijf enorm catchy riedeltjes heengaan met daartussen intermezzo’s die het beste te omschrijven zijn als pure kakafonie. Voor mensen die hun eerste stappen willen zetten op het gebied van noise-rock zou dit een goede ‘gateway’-plaat zijn. Tot mijn verbazing werd het album bij uitkomst in 2015 unaniem gekraakt. Ik denk ergens dat deze zijn tijd een beetje vooruit was en dat in het jaar 2020, waar zelfs meer mainstream-artiesten klakkeloos genres op een hoop gooien en mixen dit geheel beter ontvangen was geweest. Ik geniet in ieder geval al een week met volle teugen. Jullie nog wat meer esoterische tips, friendos?’

ES: ‘Ik snap ook wel dat de show Lucifer zoals hij nu bestaat op Netflix vrij weinig te maken heeft met het bronmateriaal. Ik denk dat als ik daar meer mee zou hebben ik het waarschijnlijk ook niet zo zou trekken. Maar dat is niet het geval en ik waardeer de serie vooral voor de mega campy vibe. Mede door corona zit ik nu nog op de helft van een seizoen te wachten en ik hoop dat ik weer snel verder kan met bingen. Het is ook een van de weinige series waar ik momenteel energie voor heb. Ach wat maakt het uit, misschien zet ik hem vanavond wel gewoon aan, dan begin ik gewoon weer opnieuw!’

LvH: ‘We gunnen je Luci in al zijn campy goodness, Eline. We hebben allemaal zo onze al dan niet guilty pleasures en daar mogen we ook allemaal ongegeneerd van genieten. En laten we wel wezen Theodoor, jij bent de ongekroonde kampioen van esoterische tips, dus ik ga niet proberen om je op dat gebied te overtroeven. Meer esoterisch dan Chapo Trap House wordt het niet deze week, maar wellicht heb ik volgende week weer een pareltje opgegraven. Anyhoo, het was mij wederom een waar genoegen om met jullie te nerden, veel plezier nog dit weekend en tot volgende keer!