LvH: ‘Bonsoir vrienden! Terwijl Eline Fredrikstad onveilig maakt, verwelkomen we voor deze editie onze Cine-redacteur uit het fraaie Nijmegen en podcastmeester Ruud Vos! Leuk dat je meedoet Ruud, ik ben benieuwd wat je ons allemaal te vertellen hebt! En Theodoor, ben je al klaar met je herkijkproject van het oeuvre van M. Night Shyamalan om tot de shockerende conclusie te komen dat het leven neerkomt op een grote plottwist?’

TS: ‘Ik ben nog steeds bezig met dat herkijkproject en aangezien er nagenoeg zeker een toekomstig artikel aan verbonden gaat worden, blijf ik nog wel even bezig met het duiken in het werk van Shyamalan. Binnenkort ga ik samen met mijn vriend The Last Airbender kijken, een film die hij hartgrondig haat, maar wil herzien nu ik me er zelf toch ook weer aan ga wagen. Mijn vriend is een zeer groot fan van de serie en die heb ik afgelopen jaar dan ook moeten kijken wilde ik boyfriend-points scoren. Ik moet zeggen, het is kwaliteit. Hetzelfde geldt trouwens voor Neon Genesis Evangelion, waar ik om dezelfde redenen aan begonnen ben, zoals ik onlangs al eens meldde in Het Weekend Van. Maar ik ben nu bijna klaar met de serie, en dit weekend staat de film Neon Genesis Evangelion: The End of Evangelion op het programma. Ik moet zeggen: de Theo die enkele weken terug al hoog van de toren blies over de artistieke kwaliteiten van Neon Genesis Evangelion wist nog NIKS. Vanaf aflevering 16 verandert de serie namelijk in een soort Freudiaanse avant-gardistische impressie van beelden, waarbij gory gevechten afgewisseld worden met een zeer groot scale aan animatiestijlen, Jungiaanse verhandelingen over tienerseks en absente vaders en dode moeders, semi-lukraak gekozen Joodse en Christelijke symboliek (heel veel Kabbalah) en vooral heel veel naargeestige wendingen in de verhalen over interpersoonlijke dynamieken tussen de personages. Van een aantal plottwists kreeg ik koude rillingen.. Dat niet alleen 2001:A Space Odyssey langskwam in gedachten, maar ook het later gemaakte Twin Peaks Seizoen 3,  de tv-cultklassieker The Prisoner en het werk van Stan Brakhage, Satoshi Kon en Darren Aronofsky, geven aan wat hier thematisch en stilistisch in sommige scenes gaande is. Het is zonder meer een serie die terecht gaat komen in mijn top 5 favoriete series aller tijden, samen met het eerder genoemde Twin Peaks, Hannibal, The Leftovers en de animatieserie Steven Universe (die ik tevens van mijn vriend moest kijken en die schatplichtig is aan Neon Genesis Evangelion). Jij had het toch nog nooit gekeken, Luuk? Voor jou is het echt een immense aanrader. Heb jij het al wel gezien, Ruud?’

RV: ‘Ik ben er ooit 19 jaar geleden aan begonnen en zonder goede reden afgehaakt. Sindsdien altijd geroepen dat ik er verder mee ga, maar op een of andere manier nooit meer opgepikt. Intussen heb ik wel Cowboy Bebop al eens herbekeken, dus laten we wel wezen: Neon Genesis moet er eigenlijk maar eens gewoon van komen, en dan gewoon weer lekker van voor af aan. Want het is inmiddels al mijn halve leven geleden dat ik die eerste paar afleveringen zag.

Maar ik ben eerst nog even Squid Game aan het inhalen. Drie afleveringen in da pocket en going steady. Ik weet dat ik een beetje laat ben hiermee, maar daarom moest ik ook extra lachen om de headline van De Speld: ‘Mensen die nu nog een mening vormen over Squid Game zijn te laat en worden doodgeschoten’. That’s us!

Tja, we hadden het gewoon nog te druk met het afkijken van het derde seizoen van Sex Education. Dat vergt ook zijn tijd, en ik moet ook zeggen dat ik dit seizoen bijzonder de moeite waard vond. Zelfs Michael Groff, de tirannieke schooldirecteur in de eerste twee seizoen, kreeg mijn empathie. Die zag ik niet aankomen! Over Sex Education gesproken trouwens, vanmorgen zag ik alvast de nieuwe Franse film Eiffel, en daarin zag ik Maeve Wiley (Emma Mackey) voorbijkomen. Daarin speelt ze de love interest van Gustave Eiffel. Die van die toren.

Spoilers: het is een film over een Fransman die op een etentje tegen een vrouw begint te pochen dat de zijne de grootste is en gemaakt van staal. En dan heeft hij lange tijd moeite om ‘m omhoog te krijgen. Op het eind, als hij weet dat hij haar niet kan krijgen, laat hij ‘m eindelijk zien in volle glorie. Groot en rood. En dan moet zij huilen. Lekkere film om het weekend mee te starten dus. Wat jij, Luuk?’

LvH: ‘Wowzers, lang leve filmisch gidsland Frankrijk! Klinkt als een waardige opvolger van de klassieke Franse datefilm Amélie. Ik lees trouwens net dat Zuid-Koreaanse protesten voor meer arbeidszekerheid en een hoger minimumloon de esthetiek van Squid Game hebben overgenomen, ik ben benieuwd hoe dat zal aflopen.

Ik luister as we write trouwens naar jullie beiden in aflevering 17 van Duimpjeworstelen waarin jullie gezellig keuvelen over Jupiter Ascending. Leuk gesprek Cinematties en zo voelt het toch een beetje alsof we bij elkaar zitten terwijl we hieraan werken. Hoe zit het met jullie eigen podcastconsumptie trouwens? Ik heb eerder in Het Weekend van Cine verteld over de podcasts waar ik altijd op terugval, namelijk Harmontown, Chapo Trap House en Trueanon. Harmontown is de podcast van Dan Harmon, bedenker van Community en Rick and Morty. De podcast begon als een plan om een anarchistische kolonie op de maan te stichten waar alleen relaxte mensen welkom waren en de afleveringen van de podcast zijn vergaderingen van deze toekomstige gemeenschap. Het concept wordt slechts losjes gevolgd: het merendeel van de afleveringen wordt gevuld met bekende gasten uit films, TV-series en het stand-up comedy circuit, maar ook willekeurige bezoekers uit het publiek. Dat zorgt ervoor dat de podcast meestal niet uitmondt in de Grote Dan Harmon-show, anders zou ik er een stuk minder naar terugkeren. Chapo Trap House is een onderdeel van de Dirtbag Left, een onderdeel van het Amerikaanse Links vooral bekend van gitzwarte humor en die net zo kritisch is op de Democraten als op de Republikeinen. CTH was vooral tijdens het bewind van Trump een fijne bron van vermaak en van scherpe media-analyse, sinds Biden aan de macht is, is de urgentie van de podcast wat minder geworden, al hebben ze nog altijd vaak interessante gasten. En dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld het zijproject van Matt Christman en Chris Wade genaamd Hell of Presidents, waarin alle Amerikaanse presidenten worden geanalyseerd, super interessant is. Tenslotte: Trueanon is een podcast geïnspireerd door de Epstein-affaire waarin de activisten Brace Belden en Liz Franczak hun best doen om de onderste steen boven te halen. De focus van de podcast wordt later steeds breder, maar blijft gericht op ongelijkheid en op schandalen betreffende politiek, high society, corrupte bedrijven en criminele organisaties. Hoe werk jij als podcastauteur, Ruud? En hoe kom je aan je gasten? Moet je actief ronselen, of is er een gigantische wachtlijst vol met de crème de la crème van de Nederlandse (en internationale) filmwereld?’ 

RV: ‘Haha, ging het maar zo makkelijk. Dat ik mijn agent kon bellen: “Wie hebben we deze week en wat moet ik kijken?” Nee, in mijn comfortabele plek in de marge van podcastend Nederland moet ik zelf actief redactie voeren om de podcast gevuld te houden en dat ik maar eens in de twee weken een aflevering uitbreng is ook echt om het behapbaar te houden. Ik put vooral uit mijn directe en indirecte netwerk, en af en toe schrijf ik mensen aan die ik nog helemaal niet ken. Maar daar komen dan ook vaak heel mooie nieuwe connecties uit.

En ja, af en toe schrijft iemand mij aan. Uit het niets. Of zegt een van mijn eerdere gasten – kuch, Theodoor, kuch – “Hey, je zou die en die eens moeten vragen.” Ik heb aanstaande zondag een opname met zo’n getipte en dat belooft een saillant gesprek te worden. En bovendien weer een die de overbrugging maakt over negen tijdzones heen. Ik probeer nooit te veel weg te geven van tevoren, maar het gaat om een stukje Marvel-property en zeker niet het eerste waar je aan zou denken! Zeg, Theo, je bent dan geregeld mijn podcast-pimp daddy, maar consumeer je zelf ook geregeld auditieve content van de internetties?’

TS: ‘Ik luister verdomd weinig podcasts, maar maak wel tijd om naar podcasts te luisteren van vrienden: Duimpjeworstelen dus, maar ook The Beauty of Horror van host Chandler Bullock, en Julius vs. Jasper, van Schokkend Nieuws’ en Cine’s eigen Julius Koetsier en mede Schokkend Nieuwser Jasper ten Hoor. De enige podcast die ik daarnaast actief luisterde is I Only Listen To The Mountain Goats, waarin Welcome to Night Vale-host Joseph Fink elke week praatte met de frontman van mijn favoriete band, John Darnielle van The Mountain Goats. Helaas hield die podcast er, mede vanwege de pandemie na twee seizoenen mee op. 

The Mountain Goats timmerde ondanks de pandemie toch lekker aan de weg de afgelopen jaren, want ze brachten maar liefst vijf albums uit (waaronder twee live-albums) en de volgende twee live-albums staan alweer op stapel. Maar wat de meest bizarre ontwikkeling is in de afgelopen maanden rondom de band, is dat The Mountain Goats momenteel onderwerp zijn van de nieuwste danstrend op TikTok. Ik dacht niet dat ik die zinnen ooit zou schrijven. Nee, geen danspasjes op de klanken van Drake dit keer, maar op pessimistische indierock. Het nummer in kwestie is trouwens niet This Year, de gedoodverfde favoriete van menig The Mountain Goats-fan en een passend nummer voor de pandemie (“I’m gonna make it through this year/ if it kills me” luid het refrein), maar de eeuwige nummer 2 in hun oeuvre No Children. No Children komt van het album Tallahassee, een conceptalbum over een koppel dat zichzelf dood probeert te drinken terwijl ze verwikkeld zijn in een vechtscheiding, en No Children is het thematische middelpunt van dat album. De titel verwijst naar de constatering dat het goed is dat een koppel als dit geen kinderen heeft, zo liet Darnielle weten in interviews. Het refrein is dan ook bikkelhard: “I’m drowning/ there is no sign of land/ you are coming down with me/ hand in unlovable hand/ and I hope you die/ I hope we both die”. Dat juist deze zinnen uitgekozen worden om zeer letterlijk uit te beelden voor de Tiktokdans-trend, als ware het een synchroonzwem-choreografie, is heerlijk absurd. TikTok is gonna TikTok. Maar goed, mijn tip van de week: Tallahassee van The Mountain Goats, het beste indierockalbum over vechtscheidingen ooit.

@mountaingoatsmusic

Repost from @stinky mcstinkerson “No Children” #trending #viral #nochildren #themountaingoats #dance #fyp #myfinALLYmoment #themountaingoatstiktok

♬ original sound – The Mountain Goats

Conclusie: ik moet dus beduidend meer podcasts gaan luisteren, dus alle tips zijn welkom! Want het kan eigenlijk niet dat ik enkel luister naar I Only Listen To The Mountain Goats, al is het gezien de naam misschien wel toepasselijk. Heb jij nog tips, Ruud?”

RV: ‘Nou als er een is waar ik heel blij van word, is het The Big Picture van The Ringer Network. Dat is eigenlijk een praatshow die vooral ingaat op de actualiteit, en met interviews met makers. Maar ze kiezen vaak zeer onderhoudende gespreksvormen en waar het kan mixen ze er een spelelement in; iets om het spannender en onderhoudender te maken om naar te luisteren. Daarbij hebben hosts Sean Fennessy en Amanda Dobbins een heel fijne dynamiek, het altijd een gesprek tussen vrienden waar je meeluistert. Vanmorgen was ik nog aan het luisteren naar een aflevering waarin ze, samen met reguliere gast Chris Ryan, elk een top 5 gaven van hun favoriete films van Wes Anderson. Daarin lullen ze met gemak een dik uur over mijn een van mijn favoriete makers, waar ik veel zelf al veel ideeën heb en nog weten ze me te verrassen met hun blik. En zeer opmerkelijk; ik heb het inmiddels platgeslagen bijvoeglijk naamwoord voor Andersons werk, “quirky”, niet één keer voorbij horen komen. Dat is goede podcasting.

Ik ken Fennessy en Ryan oorspronkelijk vooral van The Rewatchables, ook een fijne show, waarin ze films behandelen die je eindeloos kunt terugkijken. Van de week hadden ze een aflevering over The Color of Money. De lol die ze daarin hebben over Tom Cruise, die losgaat op het lied ‘Werewolves of London’ is vet aanstekelijk. En of het zaadje al geplant was voor ze gingen opnemen of niet, maar ze komen met een orenschijnlijke spontane theorie: is Cruise de acteur die het beste onder de knie heeft hoe je met een lied meezingt in films? Hij doet het hier, in Top Gun en Risky Business en nog veel vaker. En de kers op de taart is misschien wel de ‘Free Fallinscène in Jerry Maguire. Never mind de stunts in de onmogelijke missiefilms. Is dít de gouden formule van Cruise?

Maar ik was al helemaal blij toen ik erachter kwam dat er ook toffe verhalende podcasts zijn over filmonderwerpen. You Must Remember This van Karina Longworth is misschien wel de onbetwiste marktleider op dit vlak; ze kiest onderbelichte en vergeten verhalen uit de marge van oud-Hollywood. Vaak de vrouwen of andere minderheden die op de filmsets te vinden waren, en hun rol in het studiosysteem. En dan maakt ze vaak een heel seizoen over één bepaald onderwerp, waarbij ze elke aflevering volpropt met interessante kleine verhaallijnen. Mijn favoriete seizoen is nog steeds die over Polly Platt, de ex-vrouw van regisseur Peter Bogdanovich en misschien wel degene die hem heeft gemaakt tot de gevierd filmmaker die hij in de jaren zeventig was. Platt was ook instrumentaal in de carrières van James L. Brooks, Cameron Crowe en gaf een eerste kans aan Wes Anderson om een speelfilm te maken. En als iemand haar al kent, is het vaak als ‘de ex van’. Longworth zet op geraffineerde wijze het verhaal recht. Ook een fijne reeks is die over de Disneyfilm Song of the South, die diep in de kluis begraven ligt omdat de slavernij verheerlijkende inhoud niet meer zo koosjer is. Daarin worden lekker wat mythes doorgeprikt. Heb jij hierdoor nu ook de kraker uit die film, ‘Zip-a-Dee-Doo-Dah’, in je hoofd, Luuk?’

LvH: ‘Eh, ik kijk wel uit, als je een drone strike naar je hoofd wil van het huis van de muis moet je vooral dat liedje gaan neuriën. What are you tryin’ to do here, Ruud? Anyhoo, qua podcasts kunnen we allemaal weer een tijdje vooruit! Maar valt er ook nog iets te kijken wat de moeite waard is? Onze gezamenlijke kompaan Vincent Hoberg tipte een tijdje terug de Nederlandse film Wildschut, die recentelijk op Netflix opdook. Het is een zeldzame Nederlandse exploitation film die verbazingwekkend grof en cynisch is: twee criminelen schuilen na een overval op een casino in een afgelegen boerderij bij een nukkige stroper en zijn gezin. De film zit vol met absurde one-liners die desalniettemin lekker binnen komen, veelal geuit door Hidde Maas in de rol van Jim, de meest sadistische hufter van de twee. Jim is een gelikte psychopaat: hij ziet eruit als een bloeddorstige Jort Kelder en meerdere malen moet zijn gewonde partner in crime Charlie (gespeeld door Jack Monkau) hem terug fluiten voordat hij echt over de schreef gaat. Wildschut kwam uit in 1985 en is alles behalve politiek correct en niet erg vrouwvriendelijk, maar de geduldige kijker wordt beloond met een passend einde op een film waarin op verrassende wijze de gegijzelde jonge moeder triomfeert. Ik was in ieder geval aangenaam verrast.

En nu ik het toch over vermaak heb met een dubieus randje: ik keek gisteren de eerste vier afleveringen van een nieuwe animatieserie genaamd Inside Job, geïnspireerd door conspiracy theories en andere denkbeelden van de aluminiumhoedjescrowd. Nou zijn complottheorieën sinds een aantal jaren ontzettend gevaarlijk voor de samenleving geworden, dus was het mijn vraag of het nog als bronmateriaal kan dienen voor een geslaagde serie. Mijn voorzichtige eerste oordeel is positief en dat komt omdat Inside Job tot in het absurde doorslaat waardoor geen weldenkend persoon serieus kan denken dat de onderwerpen van de serie hints geven hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. In Inside Job wordt de neurotische, sociaal onhandige wetenschapper Reagan gepromoveerd tot het leiderschap van Cognito Inc., een organisatie die als front dient voor de Deep State, het verborgen netwerk dat achter de schermen aan de touwtjes van de planeet trekt. Reagan moet echter wel haar leiderschapspositie delen met Brett, een omhooggevallen corpsbal die zodanig het stereotype van een middelmatige blanke gast vertegenwoordigd dat iedereen met hem wegloopt. De serie wordt geproduceerd door Mike Hollingsworth, die ook mede verantwoordelijk was voor BoJack Horseman en die op de laatste editie van Kaboom op locatie op het festival te gast was. Ik ben blij dat hij nadat BoJack vroegtijdig stopte, weer een nieuwe serie heeft op weten te starten. Ik ben benieuwd of de serie het getoonde momentum kan volhouden, maar tot nu toe kan ik het aanraden. Heb jij nog aanraders, Theodoor?’

TS: ‘Afgezien van M. Night Shymalan-films (grotendeels afraders), Neon Genesis Evangelion (aanrader) en het vorige week besproken boxsetje genaamd Cold War Creatures heb ik op filmgebied niet bijster veel aan te raden. Ik heb de toekomstige podgast van Ruud geholpen, door voor hun een trits Marvel-films te kijken, die misschien wel te linken zijn aan de te bespreken film. Ik ben geen groot liefhebber van het MCU meer en deze herkijkbeurt leverde vooral inzichten op over hoe pro-militair, xenofoob en seksistisch sommige van deze films zijn. Maar goed, voor ik in een gigantische azijnpisser verander, ga ik onopgemerkt en behendig van onderwerp veranderen: games. 

Ik ben begonnen aan Tetris Effect Connected voor de Switch, en allemaggies, wat is dat bij vlagen een intens spel. Tetris krijgt een oppoetsbeurt, daar de achtergronden en muziek zich constant aanpassen en geoptimaliseerd zijn om de speler in een trance te krijgen. Het tempo wordt opgevoerd, de lichteffecten vliegen je om de oren en de blokjes pulseren op de maat van de muziek. Het blijkt dat ik neuro-atypisch ben (als knuffelautist van Cine) want het was me nét iets te veel van het goede. Maar, nu komt de kracht van het spel: het heeft sommige van de beste aanpassingen die ik heb gezien voor mensen met een handicap, of die het spelletje wat relaxter willen spelen. Je kunt alles aanpassen, van hoe intens de lichteffecten zijn, tot hoe snel de blokjes gaan en zelfs hoe vaak de blokjes meepulseren, bijvoorbeeld. Meer games zouden dit moeten doen voor toegankelijkheid. 

Wat ook fijn is dat sowieso het spel héél veel modussen kent en heel veel aanpassingniveaus. Je kunt naast de “journey mode”, het hoofdspel ook marathonsessies spelen (met of zonder game over); je kunt kiezen voor een ontspannen modus om je dag in een fijne meditatieve stand te beginnen; je kunt een spel spelen met extra hindernissen (dat opeens je scherm een halve slag kantelt bijvoorbeeld, of dat je een drie keer zo groot blokje in je maag gesplitst krijgt). 

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de multiplayer, waarbij je zowel lokaal als online (en zelfs met twee AI’s in plaats van medespelers, als je in je eentje de multiplayer wil verkennen) met zijn drieën tegelijkertijd tegen een grotere AI, speelt. Alle blokjes die je wegspeelt komen bij de AI terecht en vice versa in een battle royale. Spelen jij en je medespelers goed genoeg, dan kom je in de Connected-modus terecht, waarbij de drie afzonderlijke schermen versmelten tot één scherm, en je met zijn drieën opeens een gigantisch scherm moet vrijspelen. Het is adembenemend. De multiplayer is ook eerlijk: je wordt ingedeeld bij spelers die ongeveer even goed (of in mijn geval, slecht) zijn. Maar genoeg gehypet: dit is Tetris met een twist en écht de moeite waard. Jij was geen gamer, toch, Ruud? Of ben je nog wel wat aan het spelen?’

RV: ‘De laatste game die ik deed was 2048 op mijn mobiele telefoon, totdat mijn brein er zo mee geobsedeerd raakte dat ik er niet van kon slapen. Ik hou het effe bij kijken en lezen. En hier en daar een sudoku.

Zo staat er dit weekend een horroravondje in de planning, vlak voor Halloween een verplicht nummertje. Het thema is lekker late vervolgen. Eerst kijken we Doctor Sleep, voor mij een herkijkbeurt trouwens, en daarna Candyman. Die nieuwe van Nia DaCosta. Gezien de gemixte reacties op die tweede ben ik zeer benieuwd wat ik ervan ga vinden.

Maar ik ben ook begonnen aan The Disaster Artist, het boek waarin Greg Sestero het maakproces van cultklassieker The Room van Tommy Wiseau heeft vastgelegd. En ik ben zeker ook benieuwd naar de verschillen met de verfilming die James Franco ervan maakte. Vooral omdat ik toch wel heb meegekregen dat die vertaalslag naar film wat donkere details mist en vooral wat nare kantjes van Wiseau uit het boek achterwege laat. In de film wordt hij toch vooral een knuffelgekkie, terwijl Sestero genoeg afstand tot zijn goede vriend weet te krijgen om hem kritisch onder het voetlicht te werpen. Neemt niet weg dat ze nog steeds best buds zijn, dus ik ben vooral ook benieuwd hoe scherp die kantjes zijn. Maar ik geloof dat het Dan Olsen was, die in een van zijn video’s voor Folding Ideas aanmerkte dat er nog meer gaande was dan die privébadkamer op de set en de weigering om water uit te delen. En in het eerste zesde van het boek las ik daar toch wel al wat van terug. En als ik daarmee klaar ben, geef ik The Room en de film The Disaster Artist ook nog een nieuwe kijkbeurt. En dat zou zomaar eens een reden kunnen hebben. *Kuch* Spoilers.

Zeg Luuk, wanneer schuif jíj eigenlijk eens aan voor een potje Duimpjeworstelen?’

LvH: ‘Geen flauw idee nog, maar ik zal mijn mensen contact laten opnemen met jouw mensen en dan kunnen ze agenda’s gaan vergelijken. Ik zal in de tussentijd proberen om een fijne trainingsmontage te bedenken om mijn duimen topfit te krijgen: misschien push-ups en mezelf optrekken door alleen mijn duimen te gebruiken? Ik zal de rest van mijn weekend besteden aan het kijken van de oorspronkelijke Cowboy Bebop (aangezien in november de live-action remake uitkomt en het eerste seizoen van de oorspronkelijke animatieserie online is verschenen) en morgen ga ik een poging doen om Titane in de bios mee te pikken. Bedankt voor het bijdragen, Theodoor en Ruud en ik wens jullie (en onze lezers) een fijn weekend en alvast een spectaculaire week toe!’