LvH: ‘Howdy folks! Hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het best okay, ik ben nog een beetje aan het aankloten wat betreft mijn bioritme, maar dat was voor een goed doel: ik heb een vroege voorstelling (nou ja, voor mijn doen dan) meegepikt van Everything Everywhere All at Once van het regisseursduo Daniels met een magistrale hoofdrol voor Michelle Yeoh en prachtige rollen voor Ke Huy Quan, Stephanie Hsu, Jamie Lee Curtis en James Hong. Deze knaller van A24 kreeg zulke lovende kritieken dat ik er een beetje nerveus van werd en actief mijn verwachtingen moest temperen, maar gelukkig is die balanceeract gelukt en heb ik ontzettend genoten van deze gigantisch vermakelijke film die een ambitieus concept grotendeels succesvol weet te koppelen aan een intiem familieverhaal. En de dag ervoor vertoonden we in het kader van de samenwerking van het Kaboom Animation Festival met de Melkweg de animefilm Belle, met een inleiding van ons aller Tess Wiskerke. Ook een ontzettende aanrader. Wat hebben jullie zoal gezien de afgelopen weken, Cinematties?’

TS: ‘Ik ben volgende week jarig. Voor mijn verjaardag heb ik gepland voor het eerst in lange tijd weer naar de bioscoop te gaan en Everything Everywhere All at Once staat dan op het programma. Ik heb actief geprobeerd spoilers te vermijden en dat is me grotendeels gelukt. Ik ben echt razend benieuwd naar die film, al sinds de allereerste trailer. Swiss Army Man, de vorige van regisseursduo Daniels, vond ik niet zo geslaagd, al waardeerde ik het risico dat ze met die film namen.

Over risico nemen en films die niet bij iedereen in de smaak zullen vallen gesproken: ik ben bezig met het bekijken van het gehele oeuvre van Bertrand Mandico, voor een aantal toekomstige artikelen. Mandico’s werk kenmerkt zich door de psychoseksuele subtekst en de bizarre, in neon gedrenkte vormgeving. Zijn films zijn met weinig vergelijkbaar, maar als ik toch een poging zou moeten doen: visueel houdt zijn werk het midden tussen de retro-stijlexperimenten van Guy Maddin en de plakkerige bodyhorror van David Cronenberg. Het werk van Mandico is, bij gebrek aan een beter woord, namelijk erg vochtig. Alle sets zijn doordrenkt met een laagje slijm, met name in zijn nieuwste film After Blue (Dirty Paradise). Ik weet niet heel goed nog wat ik van After Blue vind, en zal dat moeten uitvogelen zodra ik aan de recensie ga zitten. Maar dat het volstrekt uniek is, is voor mij wel duidelijk. Ik ken niet veel andere psychedelische post-apocalyptische science fiction acid westerns. En de plot is ook met weinig andere films vergelijkbaar: een kapster en haar dochter, die leven op een planeet met enkel vrouwen, worden gedwongen op jacht te gaan naar een moordenares die Kate Bush heet. Deze heeft een harige arm en een derde oog in haar venusheuvel. En dat is nog maar het begin van alle gekte. Ik zal de rest van mijn observaties over Mandico’s werk en zijn andere films bewaren voor de toekomst en niet al mijn kruit verschieten. Wat kijk jij zoal, Julius?

JK: ‘De afgelopen week heb ik nauwelijks films gekeken, omdat ik druk bezig was met de afwerking van het aankomende nummer van Schokkend Nieuws (lees dat blad!), wat meestal de avonden in beslag neemt. Maar woensdag had ik een vrije avond ingepland, want toen kwam mijn date! Ik sprak haar zes weken geleden voor het eerst via een datingapp, maar omdat ik toen met Covid op bed lag kon er nog niets van komen. Het gesprek kwam echter lekker op gang, we wisselden nummers uit en hebben elkaar puur telefonisch leren kennen, tot ik genoeg energie had haar thuis te ontvangen. Dat was dus woensdag. Ik kookte, zij nam een van haar lievelingsfilms mee. Ik had ‘m nog niet gezien. Jullie gaan raden welke film het was. Een komedie uit 2008 die me aan de ene kant een nostalgisch gevoel gaf naar de specifieke nerdcultuur van toen, maar me tegelijkertijd blij maakte met hoe ver we in veertien jaar zijn gekomen.’

LvH: ‘Goed om te horen dat je weer aan de beterende hand bent, Julius! En okay, I’ll bite. Is de film Tropic Thunder met Robert Downey Jr. in blackface? Misschien niet de beste keuze wat betreft nerd-cultuur… dan is Pineapple Express wellicht een betere match, met handtastelijke stoner James Franco… Mijn laatste gok is Forgetting Sarah Marshall, gezien Russell Brand’s huidige branding als YouTube-complotdenker. Zit ie er tussen? Wat win ik als ik het goed heb geraden? Anyhoo, ik ben altijd onder de indruk van je vermogen om obscure filmmakers te ontdekken waar ik nog nooit van gehoord heb, Theodoor! Ik kende Bertrand Mandico niet (al kan ik me herinneren dat onze Cinemattie Bouke van Eck zijn debuutfilm The Wild Boys heeft besproken in een IFFR-festivalverslag), maar ik ben benieuwd naar zijn werk! En zeker aangezien Crimes of the Future, de terugkeer van David Cronenberg naar plakkerige bodyhorror oftewel het genre dat hij vrijwel eigenhandig heeft uitgevonden, niet de triomfantelijke instant-klassieker is die ik had gehoopt te zien. Ik heb even moeten wachten tot de NDA is uitgewerkt aangezien anders distributeur The Searchers toestemming had om mijn organen als grabbelton te gebruiken, maar zonder al te veel te verklappen voelde de film aan als een Greatest Hits-album. Nog steeds ambachtelijk gefilmd met een fenomenale cast hoor, ik kreeg echter wel het gevoel dat de tijd rijp is voor een troonopvolger die in de (ongetwijfeld ook kleverige) zetel zou kunnen plaatsnemen als de volgende koning/koningin/volksvertegenwoordiger van de body horror.

Ik ben eindelijk begonnen aan de gelauwerde game Disco Elysium trouwens, een old school adventure game met een uitermate intrigerend systeem waarmee de innerlijke wereld van de protagonist vorm wordt gegeven waarbij voorgaande spellen die zich daar aan waagden zoals Fallout en Planescape: Torment in het niet lijken te vallen en een uitgesproken activistische invalshoek. Ik ben na een paar uur spelen nog niet eens toegekomen aan de inspectie van de eerste crime scene, zo gefascineerd was ik door alle gesprekken met willekeurige NPC’s en het ontdekken van de wereld van de game aan de hand van de eerste straat die je mag verkennen. Wat speel jij de laatste tijd, Theodoor?’

TS: ‘Misschien is Mandico wel die troonopvolger. Wie weet. Het interessante vind ik dat het werk van Mandico uitgesproken queer is, zeker in zijn debuutfilm The Wild Boys/ Les garçons sauvages en zijn korte films. Cronenberg heeft natuurlijk ook wel queer personages in zijn films, maar ik heb daarbij toch ook het gevoel dat het voortkomt uit een morbide fascinatie met homoseksualiteit en transmensen: het proberen te begrijpen als buitenstaander. Terwijl ik bij Mandico het gevoel heb dat de queerness ingebakken zit. Het verschil tussen het ‘bespreken’ en het ‘leven’ van queerness, dus. Als je ergens begint met Mandico raad ik ook The Wild Boys aan. After Blue is niet de beste instapper. 

Om het ook even over games te hebben: ik ben nog steeds verslaafd aan Slay The Spire en speel eigenlijk niets anders meer. Het is een retemoeilijke game en ik heb het er vaker over gehad, dus ik zal zwijgen. Wel ben ik van plan het nuttige met het aangename te verenigen wat games betreft en heb ik van mijn ouders voor mijn verjaardag alvast Ring Fit Adventure gekregen. Ik ben van plan dit om de dag te spelen en zo hopelijk mijn niet al te beste conditie wat uit het slop te trekken. Het buikje mag ook wel weg. Ik heb net mijn eerste workout gedaan, namelijk de eerste twee levels en ik ben kapot. Ik hoop  snel beter te worden in de game, maar het voelt echt alsof ik een flinke sessie in de sportschool heb gedaan. Zonder de euvels van sportscholen dan, zoals te dure abonnementen, afgetrainde mooiboys die alle apparaten claimen en het moeten aanraken van overtollig zweet van andere mensen op de handvatten van de apparaten. Als we het dan toch over vochtige body-horror hebben… Jakkes. Jij speelde Ring Fit Adventure toch ook, Luuk? Wat ga je komende week doen, Julius? En als Luuk nog niet goed gegokt zou hebben, is het anders Step Brothers? Stop de tijd.’ 

JK: ‘Het is geen van jullie gokken! Tropic Thunder vond ik wel een goeie gok. Step Brothers vind ik een uitstekende film en helemaal niet zo gedateerd. Nee, het was Clerks II! Ik zie dat ik het extra moeilijk gemaakt heb door een verkeerd jaar te noemen, excuus. Ze houdt trouwens ook van Jane Austen, zeg ik er maar bij om het beeld een beetje bij te stellen. 

Aankomende week ga ik eens kijken of ik voldoende energie heb om weer de bioscoop te bezoeken. Sterker nog, dat ga ik vanavond al doen met een bezoek aan Straight to Video, het maandelijkse cult-VHS-avondje in de Amsterdamse bioscoop LAB111 (die mijn moeder ‘Lab drie’ noemt), waar vanavond Chopping Mall en Nightmare Weekend draaien. 

Oh ja, ik heb ook die laatste special van Ricky Gervais gezien! Gervais maakte ooit briljante televisie met Stephen Merchant. Zonder Merchant maakt hij matige televisie en hij identificeert zich ten onrechte als stand-up comedian. De show is controversieel vanwege de hacky transfobe grappen, die hij soms verdedigt als ‘ironisch’, soms als serieuze politieke punten – dat laatste is in elk geval hoe talloze twitteraars ze interpreteren, getuige de vele malen dat ik het fragment in discussies over transrechten heb opgevoerd zien worden. In de rest van het programma gaat hij achter uitdagender doelwitten aan, zoals fundamentalistische christenen en het programma Ghost Hunters. Ze zien nooit een echte geest! Ook moeten jullie weten dat honden en katten verschillende persoonlijkheden hebben. De teloorgang van Gervais vind ik interessant; van vernieuwend televisiemaker naar stand-up-hack in twintig jaar. Het kan ermee te maken hebben dat Merchant hem altijd op sleeptouw nam; The Office begon als project voor zijn opleiding, waarvoor hij Gervais vroeg om een typetje te spelen dat hij soms voor de lol op kantoor deed. Zo werd een bijzonder gelimiteerd acteur in één klap een ster. Zonder de sturing van Merchant stelt hij keer op keer artistiek teleur, omdat hij nogal simpele ideeën heeft en niemand hem (blijkbaar) helpt om die uit te werken; dat zie je in zijn series Derek en After Life en zeker in zijn latere stand-up. Zijn eerste twee stand-upprogramma’s zijn relatief goed, ik denk omdat hij daar nog niet zeker was dat hij deze nieuwe kunstvorm aankon, dus meer zijn best deed om stevig materiaal te schrijven. Nu wordt hij toch wel omarmd door een publiek dat juicht om al zijn grappen, en surft hij puur op zelfvertrouwen door een uurtje stand-up bestaande uit observaties die je twintig jaar geleden in elke comedyclub kon horen en satire die tien jaar geleden op talloze YouTubekanalen te bewonderen was.’

LvH: ‘Okay Julius, dat is ook een manier om de moeilijkheidsgraad van een filmquiz omhoog te krikken, maar geef je ons de volgende keer wel de juiste info? Clerks II is in mijn herinnering een fijne film, maar ik heb sowieso een zwak voor het vroege werk van Kevin Smith en voor Rosario Dawson.  En dit jaar komt zowaar nog een sequel uit, getiteld Clerks III! Er zou deze maand een trailer voor uitkomen, maar goed, wie weet komt die morgen nog.  Hoe minder ik over Gervais zeg, hoe beter verder. En kudos met Ring Fit Adventure, Theodoor! Sowieso is het fijn om te weten dat ik niet meer de enige ben in ons gezelschap die beef heeft met die flexende spierbundel Dragaux. Dat inspireert me om mijn Ring-Con binnenkort ook weer eens uit het vet te halen en het spel eens uit proberen te spelen. Ik hoop dat er meer games uit gaan komen die gebruik maken van de Ring-Con en die gamen en fitness met elkaar op zo’n plezierige wijze met elkaar weten te combineren. Inmiddels is de allereerste ingezonden game voor het Kaboom Animation Festival binnen gekomen, ik ben benieuwd hoeveel er zullen volgen… al vermoed ik dat het spelen voorlopig nog geen heel inspannende bezigheid zal worden. Tot volgende week, Cinematties! Doe niks wat ik ook niet zou doen!’