ES: ‘ Luuk! Theodoor! Hoe gaat het met jullie? Ook al zo’n zin in de sneeuw? Ik word zondag meegesleurd om lekker in de sneeuwstorm te gaan wandelen, en ik kan me zo voorstellen dat ik de schaatsen van zolder moet gaan halen voor een middag op het ijs. Mocht dit allemaal toch niet nodig zijn (en smelt alles voordat de schaatsen het ijs raken) dan duik ik met alle liefde weer achter de tv. Wat hebben jullie allemaal gedaan deze week?’

LvH: ‘Ik ben niet echt een fan van sneeuw en ijs, om eerlijk te zijn. Het ziet er een dagje pittoresk uit als je behaaglijk binnen zit met een warme kachel en glühwein, daarna verandert het in bruin slijm en/of ijs en is het lelijk en glad. Ik geef meteen toe dat ik wat dat betreft een weerwatje ben, maar er is een reden waarom ik me in Amsterdam thuis voel en niet in Wladiwostok. Ik moet nog even bijkomen van de implicaties van de meest recente aflevering van WandaVision. Geen spoilers Eline, no worries, ik wil alleen even zeggen dat ik erg blij ben dat Kat Dennings en Randall Park opgetrommeld zijn om wederom Darcy Lewis en agent Jimmy Woo te vertolken. Beide personages waren comic relief in hun filmrollen in de MCU, in WandaVision zijn ze nog echter zowel grappig alsmede competente professionals die tevens een stand-in zijn voor de kijkers van de serie. De cultuurwetenschapper in me gaat altijd lekker op zulke metafictie. Verder ben ik begonnen aan de animatieserie Dicktown waarin John Hodgman een nerdy privé-detective speelt die met zijn sidekick kneuterige zaken oplost. De manier waarop de serie omgaat met de cultuurclash tussen mannen van middelbare leeftijd in een midlife crisis en de multiculturele, extreem ruimdenkende jongerencultuur is een fantastisch voorbeeld hoe je met deze materie om kan gaan (en nog steeds grappen kan maken over allebei). Ik ben ook heel benieuwd naar Kid Cosmic, de nieuwe Netflix-serie van Craig McCracken. Theodoor, ga jij dit weekend wel in de sneeuw ravotten?’ 

TS: ‘Ik ben op mijn best in de sneeuw en winter. Ik denk ergens Siberische voorouders te hebben, want zelfs in dit jaargetij loop ik nog zonder trui buiten. In de zomer verander ik al snel in een hopeloos functionerend plasje water, dus ik gedij wel met dit weer. Call me Michael Keaton’s Jack Frost, want ik ben minstens 50% sneeuwpop. Ik ben momenteel ook Wandavision aan het kijken en ik moet zeggen dat het me tot nu toe ook zeker wel weet te boeien. Ik heb wel het gevoel dat ze er een bepaalde kant mee op zullen gaan (voor degenen die de comics kennen) en dat dit een niet altijd even onomstreden arc is waar ze het op baseren maakt het voor mij eigenlijk alleen nog maar interessanter. Ik hoop ergens ook dat het een gateway gaat zijn voor Marvel-fans naar wat vreemdere contreien van de cinema: ik las hier en daar op twitter al wat Zoomers interesse uitspreken in het kijken van Twin Peaks, vanwege de vergelijkingen die online tussen de twee getrokken worden. En zelf kreeg ik na de eerste paar afleveringen zin om oude sitcoms als I Love Lucy te gaan kijken, dus als het succes van een WandaVision betekent dat mensen hun horizons verbreden, kan ik dat alleen maar toejuichen. Waar ik wel een beetje van schrok: ik had een bepaalde acteur in de voorlaatste aflevering helegaar niet herkend. Dottie wordt gespeeld door Emma Caulfield, die we beter kennen als Buffy The Vampire Slayer’s Anya en ik had die connectie dus helemaal niet gelegd eerst. Is dat jullie wel eens overkomen, dat je er achter kwam dat een acteur in twee toffe dingen zat, zonder dat je eerst doorhad dat het om een en dezelfde persoon ging?’

LvH: ‘Oeh ja, ik had hetzelfde bij Emma Caulfield, Theodoor! Toen ik haar zag, dacht ik eerst dat het Clea Duvall was! Nou heeft zij ook in Buffy The Vampire Slayer gespeeld, een bijrolletje in een enkele aflevering is echter heel wat anders dan Anyanka, Patron Saint of Scorned Women en geliefd lid van de Scooby Gang. Dat zelfs wij als filmnerds last hebben van dit fenomeen, betekent dat het voor het gros van de mensheid al helemaal lastig is. Het fenomeen heeft zelfs twee documentaires voortgebracht: That Guy… Who Was in That Thing en That Gal… Who Was in That Thing 2. Om even te ontsnappen aan de werkelijkheid duik ik dit weekend wederom in Dead Cells op de Switch. Het spel is zoals Eline vorig weekend al zei fantastisch: je bestuurt een onthoofd lichaam waarmee je een gigantisch Gotisch kasteel verkent, bevolkt met monsters, zombies en andere ondode gedrochten. Ondertussen krijg je kleine snippers van het achterliggende verhaal mee (iets met een onstopbare pandemie… goed, geheel escapistisch is het dus niet) en telkens als je sterft, begin je overnieuw. De balans in het spel is echter fenomenaal: het is uitdagend, maar niet frustrerend en door de dynamisch veranderende levels heb je niet snel het idee dat je in herhaling valt. Daarnaast bouw je langzaam maar zeker je skillset op en zodoende weet de game je te prikkelen om telkens net wat verder te komen. Die balans heb ik nog niet gevonden in HyperParasite, een andere game waar ik net in begonnen ben. Ook hierin speel je een parasitaire levensvorm die andermans lichaam bestuurt, in dit geval diverse stereotype eighties figuren, maar de moeilijkheidsgraad ligt in het begin net te hoog terwijl de besturing niet echt soepel loopt. Waarschijnlijk moet ik er even inkomen en wat tijd erin stoppen, maar je merkt daardoor het verschil tussen een aardige game en een geweldig spel. Hebben jullie nog nieuwe ontwikkelingen op game-gebied meegemaakt?’

ES: ‘De trailer voor de Mass Effect game kwam deze week uit. Ik weet zeker dat ik al eerder heb verteld hoe dol ik ben op die trilogie en het feit dat ik in mei alles nog een keer kan spelen (alle games + alle DLC) maakt me echt ontzettend gelukkig. De game is ontwikkeld door Bioware, de Canadese studio die bekend werd met Knights of the Old Republic. Het is duidelijk te zien dat Mass Effect geïnspireerd is door die game en de wereld van Star Wars met een vleugje Star Trek, Starship Troopers en een paar heerlijke soapseries. Het is precies wat ik wil in een game: een combinatie van schieten, mensen overtuigen dingen voor me te doen, vrienden maken, planeten ontdekken met een dikke laag romantiek eroverheen. Wat mij opviel tijdens het spelen van KOTOR en Mass Effect is dat de personages zo goed geschreven zijn dat de kwaliteit van de graphics bijna ondergeschikt wordt aan het verhaal. Daar heb ik ontzettend veel respect voor. Ik speel liever games met ziel dan de grote AAA-games (looking at you Assassin’s Creed). Uiteraard is het dan uitermate spijtig dat Bioware voor het grote geld ging en werd gekocht door EA, de publisher met veel geld en weinig tot geen ziel. Na Mass Effect 3 kwam uiteindelijk ook een vierde deel. Een game zo slecht dat ik hem na een half uur spelen terug heb gebracht naar de Game Mania. Het doet nog steeds pijn. Maar we zullen nog even moeten wachten op de remastered versie. Gelukkig is de beleving van tijd zodanig aangetast dat ik zeker weet dat het volgende week al mei is! Voor rest heb ik niet games gespeeld, daar heb ik deze week even geen tijd voor gehad. Wat jij Theodoor?’ 

TS: ‘Ik ben even helemaal niet aan gamen toegekomen. Mijn focus ligt nog voornamelijk op series en mondjesmaat kijk ik ook weer films. Wat fijn is, want mijn filmliefde was begin januari even piepend tot stilstand gekomen vanwege een drukke inwerkperiode bij mijn nieuwe baan. Maar ik zag deze week een aantal films die het vuurtje langzaam weer aanwakkerde: Matthew Vaughn’s Stardust blijkt nog steeds érg vermakelijk, ondanks dat de CGI de tand des tijds erg slecht doorstaan heeft. Ik keek hem samen met mijn vriend, die hem nooit gezien had en we hadden even een discussie over of dat nou écht Henry Cavill was in een kleine bijrol met blonde pruik en blonde snor. Ook hier bleek ik weer slechter in gezichten herkennen dan ik dacht. Ook heb ik heel erg genoten van de nieuwe CGI-versie van langlopende anime-reeks Lupin the IIIrd, Lupin The Third The First genaamd. Het verhaaltje is dunner dan een platgeslagen vermicellisliert, maar de animatie is top notch, de actie imaginatief en ik heb er domweg van genoten. Voor de wat meer artistiek verantwoorde keuze genoot ik ook van Jean-Jacques Beneix’s IP5: L’ile aux pachydermes, een zonderlinge roadmovie die niet volledig uit de verf komt omdat hoofdrolspeler Yves Montand tijdens de opnames overleed. En ik was erg in mijn nopjes met Elio Petri’s The 10th Victim, wat een soort actie-spektakel is met een raar italo-popart-sausje. Genieton. Ik denk dat ik verder deze week ga proberen om wat nieuwe Netflix en Amazon Prime-releases in te halen. Op mijn wishlist staan Malcolm and Marie, The Dig, Penguin Bloom, Little Big Women, Bliss en Space Sweepers. Mijzelf kennende kom ik niet eens aan de helft toe. Ik was van de nieuwe Prime-releases sowieso wel erg onder de indruk van One Night in Miami, een prachtig klein drama over een (fictieve) avond waarop Muhammed Ali, Malcolm X, Jim Brown en Sam Cooke zich verstouwen in een hotelkamer en diepe gesprekken hebben over zaken als macht, verantwoordelijkheid en raciale ongelijkheid. Een ijzersterk regiedebuut van Regina King.  Waar hebben jullie zoal naar gekeken? En wat zijn jullie kijktips op filmgebied?

ES: ‘Ik heb deze week twee films van het International Film Festival Rotterdam meegepikt. De openingsfilm Rider of Justice  met mijn favoriete Deen Mads Mikkelsen. Ik moest zijn interview op woensdag helaas aan me voorbij laten gaan maar ik heb op dinsdagavond ook Carro Rei gezien. Een Braziliaanse film waarin een jongen met auto’s kan praten die uiteindelijk proberen om op z’n Decepticons de wereld over te nemen. Oh, en er zit een seksscène in tussen auto en mens. Great stuff! Ik heb nog goede dingen gehoord over First Cow, Bipolar, Friends and Strangers en ik ga dit weekend proberen om Les Sorcières de l’Orient ook te kijken. Een documentaire over Japanse volleybalsters die goud wonnen op de Olympische Spelen van 1964 in Tokio. Men was zo verknocht het team dat het een reeks aan manga’s, cartoons en animes opleverde. Wat ik ervan begreep komt dit allemaal terug in de documentaire. Ik heb helemaal niks met volleybal maar deze documentaire wil ik wel echt zien. Daarnaast werd ik van de week gewezen op een serie die zo belachelijk is dat het precies past bij mijn huidige bui: Garth Marenghi’s Darkplace. Ooit van gehoord? Het is een parodie serie over een fictieve ziekenhuis/horror serie Garth Marenghi’s Darkplace. Garth Marenghi (gespeeld door Matthew Holness) verteld over zijn serie uit de jaren 80. De serie zou zo radicaal en anders zijn geweest dat het na korte tijd weer van de buis werd gehaald, maar krijgt door deze serie een tweede kans. De serie zelf is belachelijk slecht, maar de productie ervan is echt perfect.  De hele serie staat op Youtube, dus als je even een avond wil lachen is de serie echt aan te raden.’

LvH: ‘Ai… ik moet bekennen dat ik de afgelopen week geen enkele film gezien heb. Niet alleen ben ik er niet aan toegekomen, ik heb zelfs even geen idee wat ik zou willen kijken, dus jullie tips zijn meer dan altijd welkom. Carro Rei klinkt als de Transformers-film die Michael Bay altijd had willen maken en zoals we inmiddels weten ziet Shia LaBoeuf in elke opening een uitnodiging. Hopelijk zijn wel eindelijk van die talentloze kwezel verlost. Waar ik wel naar uitkeek is de langverwachte Netflix-adaptatie van The Sandman, waarvan onlangs een groot deel van de cast bekend werd gemaakt. De casting van Tom Sturridge als Morpheus is niet per sé staande ovaties waard, maar Gwendoline Christie als Lucifer? Hellz yeah! En de aanpak van Gaiman is sowieso inspirerend: hij benadert het als een update van de originele Graphic Novels en herschrijft het om het geheel meer in lijn te krijgen met de heersende hedendaagse mores. Wederom, niks ten nadele van ya boi Tom Ellis Eline, hij is alleen niet echt heel androgyn te noemen. En hoezeer ik ook kan genieten van Matt Ryan als Constantine, begrijp ik dat ze voor The Sandman een andere acteur zullen aantrekken. En hop, ik begon met WandaVision en nu heb ik het weer over recasting. Circle of Life, Wheel of Fortune ay?’

TS: ‘De casting van The Sandman stemt inderdaad hoopvol, ik sta echter nog niet te springen: de serie heeft David S. Goyer als executive producer en als er iemand is wiens werk ik actief haat, dan is het Ruben Östlund. Of Zack Snyder. Maar David S. Goyer is een goede (slechte?) derde. Hij heeft zich ook al verbonden aan de Hellraiser reboot, dus het lijkt alsof hij actief op zoek is om dingen die ik als puber leuk vond te verpesten. Hopelijk blijft hij van Buffy af. 

Ook wil ik op deze plek nog snel even het nieuwe nummer van Schokkend Nieuws promoten. Dit keer heb ik maar een enkel artikel bijgedragen, maar het is wel een waar ik apetrots op ben: een oral history over het maken en de ontvangst van de roemruchte nederhorror Intensive Care, waarin regisseur Dorna van Rouveroy, scriptschrijver Hans Heijnen en producent Ruud den Drijver aan het woord komen. Het is een film die vaak én genadeloos gekraakt is maar die ik erg goed kan waarderen, zeker in recente herkijkbeurten. Dit is ook een van de eerste keren dat Van Rouveroy, Den Drijver en Heijnen hun kant van het verhaal kunnen vertellen in de pers en zorgt hopelijk voor een stukje eerherstel.

Wat Garth Marenghi’s Darkplace betreft, Eline, die serie is inderdaad fan-fucking-tastisch. Als je meer van dattum wilt dan kan ik je The Velocipastor erg aanraden. De regisseur daarvan, Brendan Steere, schreef recentelijk een betoog waarin hij een lans brak voor dat soort films en series en betoogt dat het een nieuw subgenre is: de circular comedy. Voor meer tips raad ik je dus ook aan dat artikel even door te spitten.’

ES: ‘The Velocipastor staat inderdaad op het lijstje! De trailer was al ontzettend vermakelijk dus ik ben erg benieuwd naar de film. Ik weet dat jij de film in ieder geval ontzettend kan waarderen Theodoor. Verder hoop ik deze week Knights of the Old Republic 2 af te kunnen maken, maar ik vrees dat ik weinig vrije tijd zal hebben. Helaas. Ik spreek jullie volgend weekend weer!’