LvH: ‘Howdy Cinematties! Excuses voor het late begin van ons terugkerende Magnum Opus, ik verloor een meningsverschil met de zwaartekracht en heb de klap opgevangen met mijn rechterschouder. Nou gaat het helingsproces de goede kant op, maar het duurde even voordat ik weer kon typen. Wel als een krakkemikkige, chagrijnige Tyrannosaurus Rex, net zoals de dino Fang in Primal (niet te verwarren met het Nicholas Cage-vehikel van vorig jaar). Over dinosaurussen die hun tijd gehad hebben, als jullie de Cine Short van gisteren nog niet hebben gezien, dan raad ik dat wel aan. Ik weet dat het een zware opgave is om bijna een kwartier lang naar het geleerlooide smoelwerk van Trump te moeten kijken, het offer is echter de moeite waard om te zien wat Peter Serafinowicz en de makers van South Park uitspoken met Deepfake-technologie. En OMG de laatste aflevering van The Mandalorian!!! Anyhoo, wat heb jij deze week uitgespookt, Theodoor?’

TS: ‘Mijn week bestond bijna uitsluitend uit het transcriberen van interviews, wat ik echt een klote-taakje vind. Ik heb voor de volgende Schokkend Nieuws een artikel in petto waarin ik een drietal makers spreek achter één van de meest roemruchte nederhorrors aller tijden, en ik deed deze week ook een interview met een maker van een van de grootste low-budget-successen van de afgelopen paar jaar. Titels onthul ik later, watch this space. Dat tweede interview verliep trouwens ook wat anders, want mijn vriend liep deze week vergelijkbaar letsel als jij op, Luuk. Wat exact gebeurde tijdens het interview. Beterschap voor jou dus ook. Maar nu vraag ik me stiekem af, Luuk en Eline, wat waren jullie meest chaotische of desastreus verlopen interviews?”

LvH: ‘Oeh, ik heb over het algemeen vrij goede ervaringen met interviews, maar in sommige gevallen loopt het niet zoals je zou willen. In 2015 organiseerde een vriendin van me een screening van La loi du marché, een arthouse drama over een vijftiger die in de Franse bureaucratische mallemolen terecht komt als hij werkloos wordt. Hoofdrolspeler Vincent Lindon won er een Gouden Palm voor in Cannes en was tevens aanwezig bij de screening voor een Q&A. Op het verzoek van de organisator ging ik verslag doen van de screening voor Cineville, vergezeld door een andere vriendin want ik kreeg een +1 en dat is een gegeven hoefdier waar ik wel raad mee weet. Ik had een notitieblok en een pen meegenomen als de professional die ik ben, maar helaas bleek de pen het na twee zinnen al op te geven (want dat is ook de professional die ik blijkbaar ben). Geen nood, ik maak wel aantekeningen in mijn telefoon, dacht ik toen. Welp, monsieur Lindon was daar niet over te spreken. In een volgepakte zaal begon hij me uit te foeteren omdat ik volgens hem met mijn telefoon zat te spelen. Toen ik probeerde uit te leggen dat ik aantekeningen maakte voor een verslag, verweet hij me dat ik (en alle filmjournalisten met mij) zo’n belabberd geheugen hadden en dat ik maar gewoon moest luisteren naar zijn fantastische wijsheden. Toen hij een dik kwartier later aan het orakelen was dat het een schande is dat men geen Celine meer leest, alleen maar omdat hij wat antisemitische uitspraken had gedaan, fluisterde mijn +1 me toe dat ze zin had om weg te gaan. Lindon begon daarop weer te bulderen: “En kijk, in plaats van dat hij oplet, zit hij met zijn vriendinnetje te smiespelen! Meneer de journalist!”. “She not my girlfriend, she’s my lady friend!” riep ik nog, maar goed, Lindon is overduidelijk geen golfer. En volgens mij was dat dezelfde avond waarop ik Eline voor het eerst sprak, in een hipster biercafé waar we allebei na een ongelofelijk lange Q&A naartoe waren gevlucht. De wijze les: ook als een Franse filmster kapsones heeft en naar je begint te schreeuwen, kan dat nog steeds het begin zijn van iets moois. Right, Eline?’ 

ES: ‘Luuk! Dat klinkt als een hele gezellige Q&A, maar dat is niet de avond waarop wij elkaar voor het eerst spraken. Wij spraken elkaar na een andere Q&A, ook heel gezellig. Was een Q&A na de film Maryland, met Matthias Schoenaerts. Het was een hele interessante Q&A met prima vragen, en Schoenaerts had veel te vertellen over zijn rol. Het ging mis bij de laatste vraag, toen een jongedame alle moed bij elkaar had geraapt om te vragen of Schoenaerts een vriendin had. Toen het antwoord ‘nee’ bleek te zijn ging er een golf van opwinding door de zaal die ik alleen maar kan omschrijven als gevaarlijk. Ik voelde me absoluut niet meer veilig in een zaal met veel vrouwen, moet ik toegeven. Ik ben ook meteen opgestaan in een poging de meute voor te zijn, viel half van de trap en botste uiteindelijk bijna tegen Schoenaerts aan die voor de uitgang stond (zo herinner ik me die avond tenminste, het kan heel goed zijn dat het een stuk minder dramatisch was). Ik was er met een vriendin en we belandde uiteindelijk in een kroeg in de buurt van het filmtheater en daar kwam ik je tegen. Volgens mij hebben we het die avond nog uitgebreid gehad over dat moment van de Q&A. Overigens vond ik Maryland een prima film, een aanrader. Over celebs gesproken, ik heb ooit in het verleden, tijdens Isle of MTV, foto’s gemaakt van Snoop Dogg (Snoop Doggy Dogg, Snoop Lion of Snoopzilla?) en dat was echt een ervaring. Hij was main act van het festival en het was dagen onduidelijk of we hem nog konden zien/spreken. Ik was mee als fotograaf met een schrijver. Ik heb echt de beste week van mijn leven gehad daar trouwens, echt een week lang feest. Enfin, de dag dat we hem dan zouden zien werden we opgehaald door een busje, naar een gigantisch hotel (onbetaalbaar) gereden en in de lift gepropt. Snoop had zijn eigen etage, en toen de liftdeuren open gingen kregen we allemaal een kleine tik in het gezicht van een wietlucht. Van de lift naar de kamer waar het interview zou plaatsvinden was een hele, hele lange gang met aan weerszijde deuren naar de kamers waar zijn bodyguards verbleven. En die stonden ons op te wachten (echt het machtsvertoon was indrukwekkend en hilarisch) terwijl wij bleven lopen. Ik weet nog dat een journalist het lef had om te vragen waarom het zo lang had geduurd voordat we Snoop konden spreken. Men was daar niet van gediend en de beste man mocht vertrekken voordat hij zijn eerste vraag had gesteld. Oprecht de meest bizarre middag ooit.’ 

TS: ‘Dat klinkt als een hele ervaring! Ik wil dan stiekem ook een beetje opscheppen over een van mijn leukste ontmoetingen met een celebrity. Ik had mijn masterscriptie geschreven over het werk van Joe Dante, en met name de thema’s rondom oorlogsvoering in zijn werk (dus de films Matinee, The Second Civil War, Homecoming en Small Soldiers). Ik hoorde van een mede-student dat Joe Dante naar Ljubljana zou komen in Slovenië, onder andere voor een vertoning van de film The Movie Orgy, een film die ik beschouwde als mijn heilige graal die vanwege rechtenkwesties alleen vertoond kon worden op festivals voor ‘educatieve doeleinden’. Ik dus een vliegticket naar Ljubljana geboekt, maar de eerste vier dagen dat ik daar was bleek Dante een jetlag te hebben en een buikgriep, waardoor ik hem de hele tijd maar niet kon spreken. Ik besloot de toerist uit te hangen en een plaatselijk kasteel te bezoeken, maar ik deed in een opwelling toch de scriptie in mijn tas. Kom ik daar een van de mensen van het filmhuis tegen, met in zijn kielzog niemand minder dan Joe Dante. Ik praat kort met hem, overhandig hem mijn scriptie en dacht ‘taak volbracht’. Niets was minder waar: later op de dag kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer. ‘Hello, this is Joe’. Lang verhaal kort: ik heb een avond met hem gehangen en gekletst, we zijn met een hele club naar Metropolis  van Fritz Lang (met een live-soundtrack) gegaan in het filmhuis en hebben het uitgebreid kunnen hebben over zijn werk. Hij kon niet vriendelijker zijn dan hij was. Een van de beste avonden ooit. En Luuk, wat is jouw tofste ervaring met een celebrity?’

LvH: ‘Ik heb volgens mij in het Weekend van Cine uitgebreid verteld over de keer dat ik generd heb met Vin Diesel en de keer dat ik Alyson Hannigan mis ben gelopen omdat ze zo nodig die dag moest trouwen en ik opgescheept zat met The Pie Guy uit American Pie. Ik kijk met veel plezier terug op interviews met Jeff Tremaine en Johnny Knoxville (erg goed voor mijn street cred), met de legendarische regisseur Roger Corman en met Nathan Fillion en Summer Glau naar aanleiding van Serenity. De overtreffende trap echter…. In 2006 was ik op het IFFR aan het rondhangen, toen mijn toenmalige redacteur voor de Amsterdam Weekly me opbelde. “Dude, you’ve gotta come to Amsterdam!” “Eh, I’m reporting on the IFFR Steve, what’s so important?” “David Lynch is coming to Amsterdam!”. Lynch kwam keuvelen over Transcendente Meditatie, eerst in de RAI en daarna tijdens een gastcollege op de VU. En alhoewel het geleuter over TM(™) me niet echt kon overtuigen, hoezeer Lynch het mooi/disturbing kon verwoorden (“It’s like an ocean of bliss… It’s like stepping into an elevator and cutting the cables…), de aanwezigheid van de andere TM(™)-figuren (waaronder ‘Raja’ Willem) maakte het een stuk minder aanlokkelijk. De foto van mij en Lynch hangt echter nog steeds in mijn keuken. Alright, enough starfuckery, verder nog wat leuks gekeken de laatste tijd, peeps?’

ES: ‘Nog een klein beetje dan, please? Alhoewel je dingen als Facebook en Instagram altijd in gezonde hoeveelheden moet consumeren (iets wat mij nog steeds niet altijd lukt) is Instagram voor mij ook een manier om in aanraking te komen met artiesten die ik nog niet kende, en waarvan ik niet zou weten hoe ik ze ooit had kunnen vinden zonder zo’n platform. Een artiest die ik al een tijd volg is Alec With Pen, een comedian/illustrator uit New York. Hij gebruikt Instagram om zijn werk te promoten, en ik ben nu de trotse eigenaar van een originele Alec With Pen tekening! Ik vind het zo vet! Hij heeft dertig tekeningen gemaakt en tegen een kleine betaling (en als je snel genoeg was) zou hij er een opsturen. Ik was snel (en goed voorbereid) dus ik heb mijn tekening vandaag uit de brievenbus gevist. Het is lang geleden dat ik met zo ontzettend veel enthousiasme de post heb opgehaald. Alhoewel, jouw kerstkaart was ook absoluut een hoogtepunt Theodoor! Ik heb dus ontzettend veel zin gekregen om meer brieven te gaan schrijven of kaarten te sturen. Eens kijken hoe lang dat enthousiasme blijft bestaan. Aan het begin van dit jaar heb ik een aantal kleurboeken gekocht met het idee dat ik lekker zou blijven kleuren tijdens de lockdown, maar dat is helaas ook geen werkelijkheid gebleken. Ook heb ik uiteindelijk niet de rust gevonden om eens lekker boeken uit te lezen. Alhoewel ik met mijn huidige ritme (heeeeeel vroeg slapen) eindelijk wat meer rust in mijn hoofd heb om te lezen. Dus bovenop de stapel van boeken die ik allemaal nog moet uitlezen ligt nu Time of the Beast. Wat lezen jullie momenteel?’ 

TS: ‘Haha, oh, mijn voornemen om boeken uit te lezen lukt nog steeds niet heel erg, ook. Ik ben nog steeds bezig in twee boeken waar ik eerder over uitgewijd heb in Het Weekend van Cine: The Hellmouths of Bewdley van Tony Burgess en Books of Blood Vol. 1-3 van Clive Barker. De voortgang gaat traag, maar is er nog wel. En ik ben als comfort food ook een herlees aan het doen van mijn favoriete boek aller tijden: Tongkat van Peter Verhelst. Een poëtisch sprookje waarin Griekse mythologie en de geschiedenis van opstanden en oorlogen in Europa van de bestorming tot de Bastille tot de Joegoslavië-oorlog met elkaar versmelten. De schrijfstijl is meeslepend en heel erg beeldend. Elke zin uit het boek kan zo het museum in. Neem alleen de eerste zinnen al: “Dat jaar was de ijzige kou een slang die beet naar je hielpezen of naar je neerhangende handen, om zich daaraan op te trekken. Opklimmend langs je ruggenwervels. Kronkelend rond je hals. Tussen je lippen door”. Als dat geen sterk begin is?  Verder ben ik eindelijk begonnen aan Avatar: The Last Airbender, tot grote vreugde van mijn vriend. Jij was daar ook fan van toch, Luuk?’

LvH: ‘Avatar: The Last Airbender staat hoog op mijn lijst van series die ik zeker moet kijken, maar waar ik nog niet aan toe ben gekomen. Gezien de vloedgolven aan nieuwe series die alle streaming diensten en zenders overspoelen, is het lastig om er gemakkelijk een oude serie in te fietsen, laat staan als je weet dat het echt goed is en dat je alle seizoenen wil gaan kijken. En daarna nog een sequel-serie. Ik heb deze week Primal uitgekeken en aangezien jij ook interesse in de serie had getoond, kan ik je vertellen dat er twee afleveringen zijn die specifiek genre-uitstapjes maken naar horror: in de aflevering Plague of Madness worden Spear en Fang achtervolgd door een onstuitbare gezombificeerde Argentinosaurus (denk Brontosaurus, maar een maatje groter) in een zinderende achtervolging die qua spanning zich kan meten met de beste zombiefilms. En de aflevering  The Night Feeder is een regelrechte slasher. Primal eindigt met een intrigerende cliffhanger die aangeeft dat er een gigantische wereld te ontdekken valt en het tweede seizoen is al besteld, dus je kan er met een gerust hart aan beginnen. En de laatste aflevering van The Mandalorian maakte thematisch de cirkel rond deze week, met een gastrol voor een ster uit de originele trilogie die door digitale effecten een verjongingskuurtje had ondergaan. Ook een soort Deepfake dus, maar op de goede manier gebruikt. Het enige echte minpunt vond ik de onthulling dat de angstaanjagende Dark Troopers geen Darth Vader achtige cyborgs zijn, geen monsterachtige fusies tussen mens en machine, maar gewoon… droids. Ze hebben rode ogen, zijn van zwart metaal en zien er gevaarlijk uit, maar uiteindelijk zijn het dezelfde soort robots die ‘Roger Roger!’ knersend als kanonnenvlees werden opgevoerd in The Phantom Menace. Dat is ook het enige minpunt van een serie die mijn liefde voor Star Wars nieuw leven in heeft geblazen. Nog plannen voor de komende tijd, fam?’

TS: ‘Ik wil dus verder met Avatar: The Last Airbender, want de eerste afleveringen smaken naar meer. Ik ben nu eindelijk op het punt waar het na het ietwat trage begin dramatisch lekker spannend en ingewikkeld wordt allemaal. Ik ben volledig om. Daarna is het plan om Neon Genesis Evangelion te gaan kijken, een andere favoriete serie van mijn vriend. Ik loop achter met de animatie-series… Ook Primal gaat zeker op het lijstje, want Tartakovksy, toch? Het voordeel aan animatieseries is dat ze vaak kort zijn en daardoor na de lange werkdagen ideaal zijn voor tijdens het eten. Ik zal jullie zodra ik begin bij Rijkswaterstaat in januari niet verlaten hoor. Het Weekend van Cine met Luuk, Theodoor en Eline forever!’