LvH: ‘Hey homies! Hoe gaat het met jullie? Hebben jullie nog bizarre avonturen meegemaakt deze afgelopen week? En/of intrigerende plannen voor de aankomende tijd? Ik zit door een aanhoudende storing van mijn telecomprovider al een paar dagen in een soort Schrödinger’s kat-situatie: ik ben constant net online, maar tegelijkertijd ook niet. Ik werd de afgelopen dagen constant geconfronteerd met het feit dat ik mezelf ontzettend afhankelijk heb gemaakt van internet. Natuurlijk kan ik ook ergens gaan zitten waar ik kan parasiteren op andermans WiFi, maar dat is een keuze die ik liever uit vrije wil maak in plaats van uit noodzaak.’

TS: ‘Ik ben net klaar met de gewraakte Gamera-box voor Schokkend Nieuws en kan geen schildpadden meer zien. Komende weken komen in het kader te staan van een video-essay over autisme in film, waarvoor ik lekker wat boeken over autisme door mag gaan ploegen. Niet de meest lichte kost en voor mij als autist soms ook best confronterend, dus ik wissel het af met wat zonniger en schattiger vermaak: Clive Barkers Books of Blood. Ik ben groot fan van Clive Barker, al sinds mijn tienertijd en enkele van de verhalen in Books of Blood horen wat mij betreft nog steeds tot het beste wat het horrorgenre heeft voortgebracht, met name het heerlijk ontsporende In the Hills, the Cities. Dat is een verhaal wat ik onverfilmbaar acht, niet in de laatste plaats omdat het zonder het juiste budget en een visionair regisseur al snel potsierlijk over zou komen. Sowieso is Barker, in mijn ogen, zelden écht goed verfilmd: Candyman, Hellraiser, Lord of Illusions en Nightbreed zijn allen uitstekend, maar de laatste drie zijn door Barker zelf gedaan. Verder komen Dread en The Midnight Meat Train bij lange na niet in de buurt van de brille van de korte verhalen. Want waar ik voor zou vrezen bij een verfilming van In the Hills, the Cities gebeurt hier inderdaad: de woorden op papier blijken slecht te vertalen naar het witte doek en het resultaat is middelmatig of zelfs lachwekkend. Hulu komt binnenkort met een portmanteau-film gebaseerd op Books of Blood, geproduceerd door Seth McFarlane en ik houd mijn hart vast. Hoe was jouw week, Eline?’

ES: ‘Ik weet niet precies hoe het is gebeurd, maar ik speel GTA Online. Vanaf nu. Een game die inmiddels denk ik al zeven jaar oud is, online, waar elke andere speler die je tegenkomt je meteen doodschiet. Dat laatste is overigens echt heel erg irritant. Maar een auto stelen en met zonsondergang over de snelweg rijden met Soulwax FM op heeft een onverwacht kalmerend effect op mij gehad merk ik. Totdat een of andere droplul je weer van de weg rijd natuurlijk. Iets wat geen kalmerend effect heeft gehad is het aanbod op Videoland, of liever gezegd, het aanbod van Nederlandse producties. Ik kwam een kleine parel tegen: Bagels & Bubbels. Ooit van gehoord?’     

TS: Nooit van gehoord, maar een kleine googlesearch leert me dat het een romantisch drama is met Pollo de Pimentel en Esmé Lammers als regisseurs. Dat zijn toch niet de minste namen, dus het verbaast me ergens dat ik er niet eerder van gehoord heb. Wat betreft Videoland, ik zit stiekem te overwegen om het te nemen vanwege het aankomende Drag Race Holland, wat daar exclusief te zien is. Ik ben verslaafd aan de Amerikaanse variant: realitytelevisie wordt niet beter dan een groep getalenteerde drag-queens die elkaar naar de kroon steken. Als ze de formule een beetje goed aan weten te pakken, en een beetje goede (gast-)juryleden hebben, dan kan het wel wat worden, en de cast van nieuwe Queens belooft in ieder geval veel goeds. 

Wat betreft je trips naar Vice City (of loop ik een paar steden achter?), ik ken GTA eigenlijk alleen van de vele arty machinima’s waar ik ooit een keer een essay over heb geschreven tijdens mijn studie: over hoe het ‘opnemen’ van beeldmateriaal in games als GTA een dankbaar middel kan zijn voor avant-garde kunstenaars. Ik moest vooral denken aan My Trip To Liberty City gemaakt door Jim Monroe, die precies het ontspannen gevoel van jou beschrijft, door de game te behandelen als een virtuele vakantie in plaats van als een misdaadspel. 

Ook moest ik meteen denken aan het werk van Phil Solomon, een tijdgenoot en vriend van avant-garde-icoon Stan Brakhage, die een aantal zeer duistere impressionistische kortfilms en installaties maakte in GTA. Sommige daarvan zijn heel moeilijk te vinden, helaas, maar sommige staan ook ‘gewoon’ op YouTube. Zeker de moeite van het kijken waard. Jij nog obscure tips op de youtubes en de netflixes en de videolands en de tiktoks, Luuk?’

LvH: ‘Normaliter ben ik wel van de obscure tips, maar door die storing heb ik even moeten teren op wat ik nog op mijn harde schijf had staan en daar zit eigenlijk niks nieuws tussen. Ik ben Kipo and the Age of Wonderbeasts aan het afkijken, Lovecraft Country houdt er de vaart stevig in door in de vierde aflevering een Indiana Jones-avontuur in een uur te proppen en The Boys begint steeds meer zijn draai te vinden. De laatste keer dat ik in het GTA-universum verbleef, was dat in San Andreas, dus dat is wel een tijdje geleden. En de laatste keer dat ik iets van Clive Barker las, was op de middelbare school. Wat dat betreft dus wel puike tips om wederom in te duiken, dus ik zet ze op mijn eindeloze leeslijst. Ik heb mijn comicscollectie die bij mijn ouders op zolder lag te verstoffen deze week in huis gehaald en ik ben daar in aan het lezen. Er zitten heel goede verhalen tussen, maar het valt me nu ook op hoe veel titels geschreven zijn volgens een bepaalde formule. Bij de eerste paar delen van The New Mutants is het ontzettend duidelijk dat er om de zoveel pagina’s een gevecht of confrontatie moet zijn, net zoals de meeste veranderingen en gevaren alleen oppervlakkig zijn en uiteindelijk niet serieus genomen hoeven te worden. Kijken jullie The Boys trouwens, over afwijken van superheldenformules gesproken?’

ES: ‘Nog niet aan begonnen, hopelijk aankomende week met de buurman kijken. Trouwens over The New Mutants gesproken, hoor niet al te veel goede dingen over te film. Hebben jullie hem al gezien? Is die film eigenlijk al uit? Ik ga dit weekend overigens weer lekker voetbal kijken (eindelijk mag het weer!) en begin volgende week gewoon genieten van het weer. Dertig graden in september moet natuurlijk volledig benut worden. Misschien dat ik die pizzaoven maar eens ga aanslingeren voor een Italiaans avondje. Daarnaast wil ik Babyteeth heel graag zien, dus ik ga denk ik aankomende week ook even langs mijn oude werk om die te checken. Daarnaast zag ik dat Kedi draait in Lab111, als kattenliefhebber wil ik die ook nog wel een keer zien denk ik. Wat doen julie?’

TS: ‘The New Mutants draait al een tijdje, ja, maar ik ga nog niet naar de bioscoop onder deze omstandigheden. Ben wat voorzichtig aangelegd. Ik verdoe mijn tijd dus op internet, momenteel vooral met video-essays, waarbij ik soms in aanraking kom met onderwerpen waar ik erg weinig van weet, maar die ik uit morbide interesse kijk. Zo had Folding Ideas een heel erg interessant video-essay over de Flat Earth complottheorie, en waarom dit soort denken niet zo onschuldig is als het lijkt, had Kyle Kallgren een erg sterk essay over de betekenis van de ruimtevaart in ons culturele discours en kwam Lindsay Ellis met een heel bizar en grappig essay over een rechtszaak rondom weerwolvenporno. Ja, dat las je goed. 

Als we het dan toch over slashfic hebben: zijn jullie bekend met het internetfenomeen Mr. Boop? Deze webcomic, gemaakt door comedian Alec Robbins, is een perfecte pastiche van het soort erotische fan-art dat niet bijster getalenteerde, maar wel bijzonder geile mensen op het internet soms kunnen maken. De premisse is simpel: de comic gaat over de avonturen van Alec Robbins, een cartoonist die getrouwd is met Betty Boop en die zijn erotische belevenissen met haar optekent in zijn knullig getekende strips. Maar wat begint als het zoetsappige geflikflooi tussen Robbins en Betty Boop neemt als snel steeds surrealistischer vormen aan, wanneer onder meer een moorddadige Bugs Bunny en orgies met andere cartoonfiguren hun intrede doen. Meer ga ik niet verklappen want een groot deel van het plezier in Mr. Boop is zelf de vele soapachtige twists en turns ontdekken van deze strip. Ik denk dat Luuk, met zijn voorliefde voor surrealistische animatie en absurdistische humor hier wel wat mee zou kunnen.Was jij er al mee bekend, Luuk?’

LvH: ‘Nog niet, maar dankzij deze tip ga ik het meteen even checken… okay, dat was in een enkele binge-sessie van veertig minuutjes prima te doen. Het doet me denken aan andere kneuterige fan-art initiatieven zoals de subreddits imsorryjon en ImSorrySquidward waarin respectievelijk personages uit Garfield en de inwoners van Bikini Bottom gekruist zijn met monsterachtige aliens en entiteiten uit het oeuvre van H.P. Lovecraft. Nu we het toch hebben over onzalige gedrochten die niemand ooit onder ogen zou moeten komen, hebben jullie de Foodstars campagne van de Albert Heijn al gezien? In principe een lovenswaardig streven om kinderen aan te moedigen om zelf gezond te kokkerellen en ingrediënten te leren onderscheiden met behulp van antropomorfische figuurtjes:

Kijk, een toffe ananas! Een wijze walnoot! Een guitige perzik! En een paar…. Eh… bessen die je huis gaan leegroven? Wacht even, ze heten Baparazzi Bessen en ze geven “fototricks”. Okay, iets minder vervelend dan een leeggeroofde woning, paparazzi lijken mij niet echt goede rolmodellen, maar soit. Toen ik ze nog iets beter bekeek, werd de cosmic horror pas echt duidelijk:

Dat oog hoort daar helemaal niet te zitten, kijk maar naar de rafelranden van de gescheurde huid! En die rechter bes, is dat zijn anus? Dit zijn geen onschuldige bessen, maar portalen naar de allesverslindende duisternis van Azathoth! Wie zegt mij dat contentmarketingbureau MPG. geen dekmantel is van een gestoorde cultus die The Great Old Ones de aardbol wil laten verzwelgen? Of chargeer ik? Het is bizar wat drie dagen offline zijn met je doet, zeker als je uiteindelijk gedwongen wordt om de hort op te gaan om te kunnen werken… Heck, zo begint de complottheorie dat 5G de oorzaak is van corona enige geloofwaardigheid te krijgen, op een verwrongen manier… Anyhoo, belabberd design of primordiaal kwaad, wat denken jullie?’

ES: ‘Ik. Uhm. Als ze maar gezond eten? In ieder geval een stuk leuker dan het Happy Meal-speeltje wat ik laatst uit het rode bakje viste. Was een Spider-Man figuur uit de animatiefilm. Op zich prima, maar of ik even zelf alle stickers erop wilde plakken. En dan ook nog eens van die stickers die er toch vanzelf weer af komen en die op wonderbaarlijke wijze meteen stof en andere troep aantrekken om vervolgens niet meer goed te plakken. Ach. Misschien zijn wij ook gewoon de doelgroep niet meer Luuk (denk dat dat het is). Ik ga met de voetjes omhoog eerst nog even New Amsterdam kijken. Een ziekenhuisserie doet me altijd goed.’ 

TS: ‘Eline? Zie je die ananas? ZIJN MOND IS GEMAAKT VAN ANANAS. Hoe eet hij? Hoe praat hij? Heeft hij stembanden gemaakt van ananas? Heeft hij darmen gemaakt van ananas? Erger nog? Heeft hij een ananus? En kijk eens wat ik vond tussen mijn Foodstar-kaartjes? Als dat geen Lovecraft-monster is weet ik het ook niet meer…’

LvH: ‘De waarheid is gruwelijker dan je zou kunnen bedenken, luitjes. Ananas bevat bromelaïne, een enzym dat eiwitten afbreekt. De Ananassie stopt voedsel in zijn mond, waarna het door de bromelaïne langzaam verteert. Omdat dit een onsmakelijk schouwspel is, is de Ananassie gedwongen om te overcompenseren met zijn kapsel, zonnebril, leren jasje en zijn opgestoken duimpjes. Alles om af te leiden van het feit dat hij wegsmeltend voedsel in zijn muil heeft dat hij niet kan kauwen en doorslikken. Dat maakt de Ananassie het meest tragische figuur uit de serie.’

TS: “Dacht ik met de eerder aangehaalde video-essays al diep in de complotkrochten gedoken te zijn, het kan kennelijk altijd gekker. Over gek gesproken: ik ben nu het werk van György Pálfi aan het kijken, de minst lekker googlebare regisseur aller tijden, want holy moly, wat een lastige naam. Maar goed, mede als inspiratie voor mijn eigen filmscripts en als bewijs dat je met een beetje fantasie alles kan doen in je films wat je wil, is het herbekijken van zijn werk best een feestje. Dat werk is divers: een murder-mystery-natuurdocumentaire-hybride zonder dialoog (Hukkle); een familie-epos-slash-bodyhorror over de Sovjet-Unie (Taxidermia), een compilatiefilm bestaande filmhistorische fragmenten waarin de strijd der seksen wordt verteld (Final Cut: Ladies and Gentlemen); een drieluik bestaande uit een dogme-achtige no-budget-film, een experimentele making-of en een sociaal geëngageerde docu over een kleuterklas (respectievelijk I Am Not Your Friend, You’re Not My Friend en I Will Not Be Your Friend ); een experimentele sciencefictionfilm gebaseerd op een boek van Stanislaw Lem (His Master’s Voice); en tot slot een portmanteau-film bestaande uit zeven absurdistische verhalen, in zeven verschillende genres, die zich afspelen in zeven verschillende appartementen van hetzelfde flatgebouw (Free Fall). Eclectisch is een understatement en hoewel niet alles werkt is het inspirerend genoeg om zelf volledig los te gaan in mijn eigen scripts. Pálfi is zo’n filmmaker wiens werk zó vrij voelt dat je zelf ook aan de slag wilt. Wat kijken jullie verder nog, de komende week?’

LvH: ‘The Boys dreigde met de introductie van de nieuwe superheldin Stormfront in een trope te vervallen waar ik een hekel aan heb, namelijk de Nazi Protagonist. In de comics is Stormfront een daadwerkelijke door naziwetenschappers gecreëerde Übermensch, in de serie is het een vrouwelijke hipster die in de eerste twee afleveringen door middel van snarky opmerkingen het gezag van de pompeuze Homelander ondermijnt en openlijk rebelleert tegen de zielloze bedrijfscultuur van Vought, de multinational die de bron is van al het kwaad in de serie. Gelukkig laat de serie in de meest recente afleveringen zien dat Stormfront net zo’n sadistische ploert is als Homelander, maar dat ze gehaaider is in het gebruik van social media en haar walgelijke haat verpakt in memes en ogenschijnlijk progressieve ideeën. The Boys maakt pijnlijk duidelijk hoe mensen zich kunnen laten inpakken door manipulatieve volksmenners en zo langzaam geradicaliseerd kunnen worden, een proces dat voor een skeptische buitenstaander heel moeilijk te begrijpen is. Dat is een reden waarom ik The Boys aan jullie kan aanraden, al kan ik me voorstellen dat de spiegel die de serie ons voorhoudt, een ietwat deprimerend beeld schetst waar je op dit moment even niet op zit te wachten. Dus hey, tenzij Shub-Niggurath en haar duizend nakomelingen binnenkort in de Bonus te vinden zijn, kan je prima nog even wachten met The Boys. Verder zal ik er maar eens een eind aan breien: respect voor de lezers die niet zijn afgehaakt bij de Foodstars en fijn weekend y’all!’