LvH: ‘Ola muchachos! Helaas blijven de bioscopen voorlopig nog dicht, maar we kunnen binnenkort wel weer naar de kapper. Baby steps, zullen we maar zeggen. Kunnen jullie je nog een beetje vermaken thuis? En minstens zo belangrijk, is dat vermaak aan te bevelen aan elkaar en aan onze lieve lezertjes? Bring it on!’

TS: ‘Ik ben weer aan het lezen geslagen. Het probleem is dat ik als lezer vaak niet de aandachtsspanne heb om een volledig boek uit te lezen. Bundels met korte verhalen hebben dan voor mij vaak weer het probleem dat als ze het werk van een schrijver of een stel verzamelen, dat er te weinig variatie in zit. Ik ben besluiteloos, dus ik lees vaak tien boeken tegelijkertijd en dan ook nog maar voor de helft. Heiligschennis, ik weet het. 

Maar ik heb nu het perfecte boek voor mij gevonden: We All Hear Stories in the Dark van Robert Shearman. Het idee is als volgt: het is een korte verhalenbundel, maar je leest ze niet in een vaststaande volgorde van begin tot eind. Nee, je gaat Choose Your Own Adventure-stijl door de verhalenbundel heen. Dat betekent kort gezegd dat je na elk kort verhaal de keuze krijgt uit vijf paden, die je naar het volgende verhaal brengen. Alle vijf de paden zijn op een bepaalde manier gebouwd rondom een connectie tussen het verhaal dat je net las en de volgende keuze. Dat kan een connectie zijn tussen plotelementen, of een thematische connectie, of een overeenkomstige sfeer bijvoorbeeld. Elke volgende keuze die je maakt leidt je dus naar een verhaal dat bouwt op het vorige verhaal. Elk pad door het boek is dus voor elke lezer uniek. 

En de verhalen zelf? Ik heb er tot nu toe vier gelezen, maar alle vier waren ze raak. Allemaal licht-absurdistisch en grappig met duistere ondertonen. Maar de genres en thema’s waren wild verschillend, al is de connectie tussen de verhalen nooit moeilijk om te zien. Maar dit is perfect voor mijn besluiteloosheid als lezer: las ik net een grappig en morbide verhaal over de dood van Snoopy uit Peanuts, maar wil ik daarna door naar een melancholisch horrorverhaal? Er is een pad dat me die kant op kan brengen. En heb ik daarna behoefte aan iets lichts of romantisch? Er is vaak een pad in die richting. Voor iemand met mijn aandachtsspanne is dit goed te doen en dat zorgt ervoor dat de omvang van meer dan 1700 pagina’s voor het eerst vooraf al niet té moeilijk en te zwaar klinkt. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen. Wat doe jij zoal Eline?’

ES: ‘Er was een moment vorig jaar dat ik ook de innerlijke rust had om een boek te lezen, maar die ben ik inmiddels alweer kwijt. Het is toch best druk geweest op werk dus ik heb het deze week moeten doen met spaarzame momenten om te gamen. Meestal viel ik dan ook binnen een half uur in slaap. 

Ik hoop dit weekend tijd vrij te kunnen maken om wat games voor het Kaboom Animation Festival te spelen. Daarnaast heb ik besloten om de live action versie van Cowboy Bebop links te laten liggen en me volledig te focussen op de oude anime. Ook daarbij val ik meestal in slaap, maar het is heerlijk om weg te sukkelen bij de dromerige saxofoon tunes van die serie.

Ik weet dat er naast de serie ook een videogame uitgekomen is in 1998, wat mij betreft is het tijd voor een remake. Het is een perfecte serie om een game van de maken die lijkt op Mass Effect of The Witcher. Een grote open wereld met veel side quests en interessante personages. Iets zegt me dat we dit al eens hebben besproken, maar ik zeg het gewoon nog een keer: mogen we een Cowboy Bebop videogame alsjeblieft? Enfin, wat heb jij zoal gespeeld Luuk?’

LvH: ‘Aangezien de Cowboy Bebop game nooit is uitgebracht buiten Japan en dat het een soort rail shooter was met beperkte bewegingsvrijheid, lijkt het me inderdaad een fantastisch idee Eline! Een open wereld met de Bebop als hub en de mogelijkheid om als Spike, Jet, Faye, Ed en Ein te spelen, elk met hun eigen speciale skills… En natuurlijk mag een grote studio ons inhuren als consultants 😉

Ik ben na mijn positieve ervaringen met de Telltale game Batman: The Enemy Within begonnen aan The Wolf Among Us. Deze game speelt zich af in de wereld van Fables, een serie comics waarin de personages uit sprookjes moesten vluchten uit hun fictieve wereld om in het geheim in onze wereld (specifiek hedendaags New York) te leven. In The Wolf Among Us speel je Bigby Wolf, de voormalige Grote Boze Wolf die probeert zijn leven te beteren als de sheriff van Fabletown. Aangezien een groot aantal Fables geen prettige herinneringen hebben aan dit voormalige roofdier, kan hij op veel wantrouwen en afkeer rekenen, maar Bigby is vastbesloten om in het reine te komen met zijn verleden. Ik heb de comics met veel plezier gelezen en herlezen en de wereld van Fables is dus een waar genoegen om op deze manier te kunnen beleven. De interactie tussen Snow White, de assistent van burgemeester en oetlul Ichabod Crane en Bigby wanneer ze samen op onderzoek uitgaan was erg aangenaam: in de comics worden ze verliefd, krijgen ze een roedel koters en zijn ze het officiële Power Couple van Fabletown. En natuurlijk stak Telltale Games me in mijn rug door (spoiler alert!) Snow White gruwelijk te laten sterven in de climax van het eerste hoofdstuk van The Wolf Among Us. Het gebeurt niet vaak dat een game me op deze manier weet te raken, wat er tegelijkertijd voor zorgt dat ik een pauze heb ingelast én dat ik uitkijk naar de rest van het verhaal. Just quit playing games with my heart, Telltale Games. 

Als luchtige tegenhanger van deze emotionele achtbaanrit speel ik daarnaast Saints Row IV: een variant op de Grand Theft Auto games, maar dan nog veel meer over the top. In het eerste half uur roei je een terroristische basis uit, ontmantel je een kernraket die onderweg is naar Washington in de lucht, waardoor je personage het schopt tot de President van de VS, probeer je een buitenaardse invasie eigenhandig te stoppen en ontwaak je in een simulatie gesitueerd in een fictief idyllisch dorp in de jaren ‘50, gestileerd als sitcom uit die tijd. Lollig, niet serieus te nemen en daardoor de perfecte tegenhanger van The Wolf Among Us. Heb jij nog nieuwe games ontdekt, Theodoor?’

TS: ‘Ik neem het risico als een enorme nerd of als een trieste edgelord te klinken, maar ik speel momenteel Danganronpa: Trigger Happy Havoc, een morbide anime-moordspel wat redelijk roemrucht is in nerd-kringen. Ik was benieuwd en ik snap de beruchtheid wel: dit spel is duister en sommige plotlijnen zijn inmiddels erg gedateerd. Het spel is dan ook al pakweg tien jaar oud. Zo is er een genderqueer personage dat niet op de beste manier behandeld wordt in het spel. Dit soort elementen en de algehele duistere toon liggen me niet altijd even lekker en toch blijf ik doorspelen. Dat komt mede doordat het spel een formule gebruikt die ik altijd erg fijn vindt: die van de Phoenix Wright: Ace Attorney-games, waarbij je statements van personages naast elkaar moet leggen en de inconsistenties aan moet wijzen om verder te komen in het spel. 

Wat dat betreft ben ik erg benieuwd naar de ‘nieuwe’ Ace Attorney-games, The Great Ace Attorney Chronicles, die de gameplay verplaatsen naar een historische setting. Echt nieuw zijn de games niet, want in Japan kwamen ze al in 2015 uit. Maar vanwege een rechtenkwestie met de erven van Sherlock Holmes duurde het een tijdje voordat ze uitkwamen. Dat is heel effectief opgelost: in plaats van Sherlock Holmes krijgt je personage hulp van Herlock Sholmes, een totaal andere detective die op geen enkele wijze de gedachte aan een bestaand personage moet oproepen. 

Hebben jullie nerds misschien nog tips voor goede visual novels? Zelfs als ik game ben ik kennelijk in een leesbui. Of andere leestips in het algemeen, mag ook.’

ES: ‘Nou, ik las ergens dat Saga weer terugkomt op 26 januari. Een tijd lang is dat mijn favoriete graphic novel geweest, maar de serie heeft twee-en-een-half jaar stil gelegen. Ergens wel begrijpelijk, maar ik was ook erg blij om te lezen dat er op 26 januari een nieuw deel uitkomt. Saga is een epische space-opera/fantasy-stripreeks geschreven door Brian K. Vaughan en geïllustreerd door Fiona Staples. De serie schijnt sterk te zijn beïnvloed door Star Wars, maar dat vind ik op dit moment bijna een belediging. Saga heeft inmiddels toch echt zijn eigen stem gevonden en neemt gedurfde beslissingen als het aankomt op personages en verhaal. Het heeft, net als Star Wars, een rijk universum, maar de randjes zijn een stuk rafeliger, en dat kan ik alleen maar waarderen.   

Saga gaat over Alana en Marko, een vrouw en man van lang strijdende buitenaardse rassen, op de vlucht voor autoriteiten van beide kanten van een galactische oorlog. En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is blijkt Alana ook nog eens zwanger. Ze bevalt van een dochter Hazel, die als halfbloed een gevaar vormt voor de gevestigde orde. Ze ontmoeten tijdens hun reis ontmoet de kersverse familie veel kleurrijke figuren die allemaal worstelen met hun eigen kleine (of grote) tragedies. Wat mij betreft een echte aanrader.

 Ik heb dit weekend zelf ook een kleine tragedie die ik moet verwerken. Al mijn planten zijn geïnfecteerd door kleine mega irritante rotvliegjes genaamd Tripsen, ook bekend als dondervliegjes. Ze zijn net iets kleiner dan fruitvliegjes, en je denkt eerst nog dat het wel meevalt als je er een ziet vliegen. Tot je er 30 hebt doodgeslagen op de muur en ze maar blijven komen. Niks lijkt te helpen dus ik heb nu de hulp ingeschakeld van een natuurlijke vijand: aaltjes. Geen idee welke aaltjes het zijn, maar ze liggen in een zakje in mijn koelkast en gaan dit weekend kennismaken met mijn potplanten (en dus hopelijk ook met de eitjes/larve van die stomme rotvliegjes). Wat een ontzettend saai weekend eigenlijk!’

LvH: ‘Oh djeez, dat klinkt vervelend Eline! Ik hoop dat de aaltjes werken en dat je niet daarna weer een ander insectenbeest moet uitzetten om de aaltjesplaag op te lossen, waarna je wéér een andere diersoort moet uitzetten om enzovoort enzovoort. Ik bedoel, uiteindelijk heb je gelukkig Takkie die niets onder zich duldt in de Vosmaer-voedselketen, maar dat is natuurlijk de troefkaart die je niet per sé in wil zetten. Ik zit midden in een guerilla-oorlog met fruitvliegjes, ook zo’n diersoort waarvan je je afvraagt waarom ze nog buiten laboratoria voorkomen. Ik ben ze als soort dankbaar voor belangrijk genonderzoek: de ontdekking dat ze aan de drank gaan als ze een blauwtje lopen is natuurlijk een wetenschappelijke topprestatie. Maar het zijn wel tyfus-irritante kloothommels die inmiddels alle fruitvliegvallen die ik heb geplaatst negeren en in plaats van een riante cocktail van balsamicoazijn, honing en een drupje afwasmiddel doodleuk met zijn allen op een natte theedoek gaan chillen. Als jullie nog tips hebben, ik hoor ze graag.

Hoera dat Saga terug komt! Net als Fables moet ik daar weer in duiken, al is Fables inmiddels klaar en hoop ik dat Saga nog heel lang doorgaat. En kudos voor Vaughan en Staples dat ze tot nu toe niet zijn gezwicht voor een grote zak geld om een Netflix-serie te maken of een verwaterde verfilming. In een interview zei Vaughan: “Saga is there to do absolutely everything I couldn’t do in a movie or a TV show. I’m really happy with it just being a comic.”

Ik weet niet of ik je echt verder kan helpen in je queeste naar meer visual novels, Theodoor. Het is me wel opgevallen dat The House in Fata Morgana-Dreams of the Revenants Edition één van de hoogst gewaardeerde games is voor de Switch op Metacritic, dus waarschijnlijk kan je je daar geen buil aan vallen. Volgens de recensies ben je dan zo’n veertig uur zoet 😉

Ik denk trouwens dat we eerder geeks zijn dan nerds, maar ik pretendeer niet voor ons allen te spreken. Ik kan me de tijd nog goed herinneren voordat nerd culture de dominante cultuurvorm werd en ik heb nog steeds ietwat ambivalente gevoelens bij de term “nerd”. Dat terzijde, wat zijn de plannen voor de komende weken, homies?’

TS: ‘Ik ga de televisieserie The Shivering Truth afkijken. Ik ben laat, want jij schreef in 2019 al over deze serie, Luuk en seizoen 2 verscheen al in 2020. Maar ik ontdekte het pas recentelijk. Wat is dit een ontdekking: een stop-motionserie van de makers van o.a. Wonder Showzen, maar met duidelijk meer filosofische ambities. Er is nog steeds ruimte voor shock-humor en body-horror, maar dit is meer Charlie Kaufman dan South Park. De animatiestijl lijkt dan ook wel een beetje op Anomalisa: gedetailleerd, maar doelbewust met twee voeten in de uncanny valley. 

Het schrijfwerk is ook ambitieus: vaak zijn er een aantal ogenschijnlijk losstaande verhalen, maar altijd worden deze op vaak onverwachte wijze bij elkaar gebracht. Dit zijn echter geen gewone verhalen maar vaak volslagen bizarre plotlijntjes, die het midden houden tussen de bodyhorror van Cronenberg en de filosofische metatekstuele spelletjes van Borges. Neem bijvoorbeeld een verhaallijn over een man die ontdekt dat God in ons allen schuilt, waarna zijn criminele vader besluit God uit hemzelf te dwingen door deze te bedreigen met een pistool. Nadat ook een criminele handlanger God uit zichzelf gedwongen heeft, besluiten ze de goden tegen elkaar in te zetten in criminele God Fights, niet ongelijk hondengevechten. En dat is slechts het begin van een verhaal dat steeds absurder wordt, en waarbij ook liefdes-voorspellende machines, depressie als drugs en een terminaal jolige man langs komen. Dit is een ambitieuze, duistere serie en verdient het echt door meer mensen gezien te worden. Animatie voor volwassenen staat vaak gelijk aan makkelijke platte humor en een van Seth MacFarlane geleende stijl in de ogen van de gemiddelde kijker, maar er is zovéél meer en beter te vinden dan Family Guy en de knock-offs.

Ik ben daarom ook heel erg benieuwd naar The House, een nieuwe stop-motion-animatiefilm op Netflix van een aantal Kaboom-favorieten: Emma de Swaef & Marc James Roels, Niki Lindroth von Bahr en Paloma Baeza. Hun stijl oogt misschien knuffelachtig, dankzij de zachte texturen van de stopmotion-poppetjes, maar wie bijvoorbeeld Oh Willy! (van Emma de Swaef en Marc James Roels) of Something To Remember  (van Niki Lindroth von Bahr) heeft gezien, weet dat er vaak volwassen thema’s aan worden gesneden en de toon bitterzoet en melancholisch is. The House belooft bijzonder te worden. Ik laat jullie volgende week weten wat ik ervan vind. En wat ga jij kijken, Eline? Of wat heb je al gezien?’ 

ES: ‘Aankomende week hoop ik me te storten op wat Kaboom games, maar dat is meer spelen dat kijken. Daarnaast ga ik me wagen aan Stay Close, een nieuwe miniserie op Netflix. Het is een verfilming van de roman (met dezelfde naam) van Harlan Coben. Andere series die gebaseerd zijn op de boeken van Coben zijn: Safe, The Woods en The Stranger. Kortom, een lekker simpele detectiveserie die makkelijk wegkijkt. Ik mag woensdag mijn derde prik halen, dus ik moet even kijken hoe de rest van de week gaat verlopen. Vorige keer lag ik er een paar dagen volledig af en wilde ik alleen maar slapen en naar podcasts luisteren. Oh, dat is misschien nog wel een goeie: hebben jullie nog podcast-suggesties?’

LvH: ‘Ik blijf een fan van Chapo Trap House en TrueAnon, maar  misschien heb je meer zin in een filmgerelateerde podcast. Een bevriende Yankee genaamd Rico Gagliano host toevallig precies zo’n podcast, de MUBI Podcast! In deze aflevering neemt hij Turks Fruit van onze eigen Paul Verhoeven onder de loep:

Daarnaast neem ik dinsdag samen met mijn naamgenoot Luuk Imhann en Cine’s Ruud Vos een aflevering van Duimpjeworstelen op, daar zal je wel iets langer op moeten wachten voordat je er naar kan luisteren, maar ik geef je wel een seintje wanneer het online staat. Alright folks, that’s all we have time for this week. Volgende week meer! Tot dan!’