LvH: ‘Howdy folks, hoe bevalt het nieuwe jaar? Al goede voornemens verbroken? Of verder lange termijnplannen gemaakt voor het komende jaar? Ik begin zelf een beetje last te krijgen van Cabin Fever als geleidelijke vervanging voor het daadwerkelijke virus. Vandaag was er een virtuele Kaboom-borrel die dat gevoel gedeeltelijk even wist te verdrijven, maar tegelijkertijd merk je daardoor juist datgene wat je mist. Ah well, hopelijk duurt de lockdown geen eeuwigheid meer. Ik ben inmiddels wel weer toe aan bioscoopbezoek, de kroeg en feestjes. Nog even doorbijten dus.’

TS: ‘Ik ben bezig met een iets groter project voor Schokkend Nieuws, want er is een fantastische boxset binnengekomen: All The Haunts Be Ours: A Compendium of Folk Horror. De boxset poogt een goede bloemlezing te zijn van het folk horror-genre, en dat is het zeker. De eerste film in de set is de nieuwe, meer dan drie uur durende documentaire Woodlands Dark and Days Bewitched, van Kier-La Janisse, een fantastische essayfilm waarin alles over het genre uit de doeken wordt gedaan. Kier-La Janisse schreef eerder House of Psychotic Women, een van mijn favoriete filmboeken en is tevens de curator van de set, dus we komen ontzettend veel films tegen die genoemd zijn in de docu. 19 films om precies te zijn en 14 shorts, naast uren aan extra’s, inclusief audiocommentaren, featurettes, interviews en video-essays. Als klap op de vuurpijl bevat de set ook een nieuw opgenomen hoorspel en de soundtrack van Woodlands Dark and Days Bewitched. Dit is echt een prachtige set en ik ben er zeker nog wel even zoet mee. 

Van de set zag ik tot nu toe ongeveer de helft van de films en er zitten een paar persoonlijke favorieten tussen: Penda’s Fen, een psychoseksueel drama waarin een jonge, vermoedelijk homoseksuele jongen in een beklemmende Christelijke omgeving zijn heil zoekt in paganistische rites, is een klein meesterwerk. Maar ook Celia, een film die de vraag “Wat als Youp van ‘t Heks Flappie een horrorfilm zou zijn” beantwoord, is een fikse aanrader. Van de nieuwe films die ik zag konden vooral Witchhammer, een drama/horrorfilm over de inquisitie en heksenverbrandingen en Viy, een heerlijk geflipte Russische heksenfilm met fijne handgemaakte special effects me goed bekoren. Dit is zeker een van de beste releases van vorig jaar, en een aanrader voor iedereen met een interesse in folk horror. Wat kijk jij, Eline?’

ES: ‘Ik heb me deze week in een andere soort horror verdiept: alle Mission Impossible films kijken. Ze staan allemaal op Netflix, dus dat leek me een uitgelezen moment om ze allemaal te kijken. Stuk voor stuk zijn het zelfgebouwde voetstukken waar Tom Cruise met alle liefde opklimt of afspringt (met of zonder parachute, de waaghals). Ik ben ook elke keer wel een beetje verrast omdat ik alle verhalen en plots twists vergeten ben. Ik weet alleen niet of dat aan mijn geheugen ligt of dat elke film (na deel 1) eigenlijk nooit echt een boeiend plot heeft gehad. Misschien een beetje van allebei.

Elk deel is echt een soort tijdscapsule. Van de gadgets die er nu soms toch behoorlijk knullig uitziend tot de colour grading van de film zelf. Met name drie is bijna niet aan te gluren als je, net als ik, niet heel dol bent op die periode begin 2000 waarin alle actiefilms kozen voor de hoge contrasten/felle kleuren look. Ik vond het toen al niks en dat is absoluut niet veranderd. Ik ben nu wel benieuwd welke film verantwoordelijk is voor die trend toentertijd. Enfin, Mission Impossible: Fallout is nu, na een tweede kijkbeurt, toch best een leuke film. Ik vind hem nog steeds te lang, maar ik vond het einde toch een stuk leuker dan toen ik de film zag in de bioscoop. Ach de bioscoop, zouden we er ooit weer naartoe mogen?’

LvH: ‘Ik heb een tijdje terug de Mission Impossible films er ook doorheen gejaagd en het ligt niet aan je geheugen, Eline. In elke film is de Impossible Mission Force gecompromitteerd of verdacht gemaakt en moeten de agenten (maar vooral Tom Cruise/Ethan Hunt) voorkomen dat er een globale catastrofe plaatsvindt. Ik heb in een vorige editie van HWVC al mijn gedachten over de films gedeeld, dus ik zal proberen om niet in herhaling te vallen, maar ik vond Mission Impossible III geweldig toen die uitkwam. Nou komt dat vooral omdat Philip Seymour Hoffman de booswicht speelt die in de trailer van de film Ethan Hunt bedreigt. Toen ik die trailer zag, was mijn eerste reactie: “Oh Philip Seymour Hoffman, je zegt wat we allemaal denken!”. Enfin, ik moet bekennen dat de films over het algemeen ambachtelijk in elkaar zitten en Tom Cruise is natuurlijk een complete mafklapper, maar hij steekt wel 2000 % in elke film, Xenu willing.

Ik wou even een bruggetje maken naar een game die ik jullie beiden kan aanraden, want Planescape: Torment was in de aanbieding in de Nintendo Eshop en voor 10 Euro kon ik die klassieker niet aan me voorbij laten gaan (helaas is de aanbieding alweer voorbij, maar hou die titel in de gaten). In Planescape: Torment speel je een onsterfelijke knakker die zonder herinneringen wakker wordt in een mortuarium. Je zit onder de littekens en tatoeages (alsof Darkman in Memento terecht is gekomen, dat soort werk) en je wordt meteen toegesproken door een zwevende schedel met een sarcastisch gevoel voor humor. Terwijl je probeert te achterhalen wat hoe je daar terecht bent gekomen, moet je je een weg banen door herinneringen aan voorgaande levens en daaruit blijkt dat je een groot aantal incarnaties best wel een gigantische klootviool bent geweest. Je bent geheel vrij om zelf in te vullen of je in deze incarnatie goed- of kwaadwillend wil zijn en je morele acties hebben invloed op je party-leden. Planescape Torment ziet er niet meer extreem indrukwekkend uit, maar inhoudelijk is het één van de beste games die ooit is gemaakt. Het is een soort interactieve roman in de vorm van een RPG. Ontzettende aanrader dus. Heb jij nog nieuwe games ontdekt, Theodoor?’ 

TS: ‘Jazeker! Als eerste wil ik graag het spel Signs of the Sojourner uitlichten. Het is een korte game, maar maakte een gigantische indruk. Het spelprincipe is simpel: je hebt een handvol kaarten die je moet leggen om gesprekken goed te laten verlopen: jouw symbooltjes moeten aansluiten op de symbooltjes van het personage waarmee je communiceert. Het ding is: je speelt een trucker, en je gaat op pad naar contreien waar ze anders communiceren. Je zult dus je kaarten constant moeten vervangen om de gesprekken goed te laten verlopen, en er zijn maar een beperkt aantal kaarten om in je hand te houden. Signs of the Sojourner wordt daardoor al snel een communicatie-simulatie: over hoe we veranderen door de mensen die we ontmoeten; over hoe we mensen uit ons verleden kunnen ontgroeien; over hoe communicatie met vreemden spaak kan lopen als je geen gelijke grond kunt vinden. Het is een rijk, bitterzoet spel dat veel rendement weet te halen uit een oersimpel concept. Ik heb er bij moeten huilen, en dat doe ik niet vaak bij games. 

Ik heb ook moeten huilen, maar ditmaal van het lachen, bij Turnip Boy Commits Tax Evasion. Ook een kort spel helaas, maar ook een spel waarbij ik elke minuut van de speelduur flink heb genoten. Je speelt als de titelfiguur Turnip Boy, een olijke schobbejak, die in het begin van het spel belastingfraude pleegt. Doordat je nu in het krijt staat bij Mayor Onion zul je voor hem allemaal opdrachten moeten uitvoeren, die ook van discutabele legale aard zijn. Turnip Boy is een chaotisch figuur en veel van de humor komt voort uit de soms ietwat lullige acties die je hem kunt laten doen. De humor gedijt bij de chaotische aard van de personages, maar het genre is verder vertrouwd: dit is namelijk een parodie op de originele Zelda-games, met alle elementen die je daarbij kunt verwachten. Dungeons, boss battles, zoektochten naar upgrades, praten met dorpsbewoners, verstopte easter eggs. Zelda, maar grappiger, dus. Als dat geen aanbeveling is? Wat speel jij, Eline?’

ES; ‘​​Nou, ik ben in afwachting van de nieuwe Pokemon game Pokemon Legends: Arceus. Ik zal ook maar meteen vertellen dat ik er niet al te veel vertrouwen in heb dat het een goede game gaat worden. Ontwikkelaar Game Freak heeft eigenlijk sinds de originele game, of liever sinds Pokemon Gold & Silver, nooit echt een poging gedaan om de nieuwe games leuk en interessant te maken voor zowel nieuwe spelers als Pokemon veteranen. En waarom zouden ze ook, al vanaf het moment dat Pokemon uitkwam in de jaren negentig hebben ze altijd geld binnen kunnen harken alsof het niks was. Alle games, hoe slecht ook, gingen als warme broodjes over de toonbank, om nog maar te zwijgen over wat er in de afgelopen twee jaar met de cardgame is gebeurd (zoals je hier kan lezen: niet veel goeds). Gelukkig leek de maat vol wat betreft de games. Fans waren niet te spreken over het feit dat de graphics er verschrikkelijk uitzagen, samen met vrienden spelen niet mogelijk was en de game zo simpel geworden was dat een baby het waarschijnlijk nog zou kunnen spelen. Ter vergelijking, de allereerste games waren soms zo gruwelijk hard dat je soms hele stukken opnieuw moest spelen omdat je gewoon vastzat. Heb je niet goed opgelet en is je team niet op volle sterkte? Dan ga je de dungeon niet overleven en mag je jankend terug naar het Pokemon center. Van die uitdaging was twintig jaar later weinig van over. En door games als The Legend of Zelda: Breath of the Wild weet iedereen wat er visueel mogelijk is op de Switch. Game Freak kon zich niet langer verschuilen achter de beperkingen van een console en moest met iets beters op de proppen komen dan Pokemon Sword & Shield. Dat lijken ze nu te hebben gedaan met Pokemon Arceus. Nogmaals ik hou me nog even in en ben niet meteen laaiend enthousiast na het bekijken van de trailers, maar ik ga het een kans geven. Dit is volgens mij ook de eerste volle game waar niet twee versies van verschijnen. 28 januari ga ik die game in ieder geval spelen.

Tot die tijd vermaak ik me met Death & Taxes, een indie game uit 2020 die nog het meeste doet denken aan Papers, Please. Papers, Please was in 2013 een van mijn favoriete games. Hoe iets dat er zo simpel uit ziet en speelt zo boeiend en grappig kan zijn blijft me altijd verbazen. Death & Taxes doet me hieraan denken, en ik hoop dat het sarcastische toontje uit de trailer goed uitgewerkt wordt in de game. Sarcasme (en humor) in games is voor mijn gevoel altijd ontzettend lastig, omdat het al snel te veel wordt. Ik hoop jullie volgende week meer te kunnen vertellen! Hoe breng jij het weekend verder door Luuk?’

LvH: ‘Ik ga proberen om even te breken met mijn BreadTube (oftewel activistisch YouTube) kijkgewoontes aangezien meer dan de helft van de content bestaat uit het belachelijk maken van alt-right nincompoops. Op zich altijd een nobel doel, daar niet van, maar het is even tijd voor een adempauze. Ik heb net gisteren het tweede seizoen van The Witcher uitgekeken en ik ben blij dat de serie een meer gestroomlijnd verhaal vertelt dan de timey wimey jongleeract die het eerste seizoen kenmerkte. Henry Cavill heeft de rol zich eigen gemaakt en Freya Allan als Ciri en Anya Chalotra als Yennefer waren ook beter dan in het eerste seizoen. De achterliggende paleis-intrige kon me minder boeien, maar wellicht valt daar in een volgend seizoen nog wat te verbeteren. Jij hebt het tweede seizoen ook gezien, nietwaar Eline? Hoe verhoudt het zich ten opzichte van de games? Verder ben ik tot nu toe tevreden over The Book of Boba Fett, een serie die ook gebruik maakt van verschillende tijdslijnen maar dit tot nu toe organisch in het verhaal weet te verweven en tijdens de flashbacks wordt een intrigerend onderdeel van het Star Wars universum verkend. In het tweede seizoen van The Mandalorian kregen de Tusken Raiders van Tatooine een meer genuanceerde behandeling dan in de Star Wars films, en in de eerste twee afleveringen van The Book of Boba Fett maken we door de ogen van Boba kennis met een specifieke stam van het woestijnvolk, waardoor je veel meer sympathie voor ze krijgt. Dit is iets wat ik erg kan waarderen in de recente Star Wars media: in plaats van de manicheïstische strijd tussen Licht en Duisternis ligt de focus op het grijze middengebeid en in plaats van het lot van het universum is er een kleinschalig, behapbaar conflict. Temuera Morrison als Boba Fett is als acteur niet iemand die van het scherm af spettert, maar hij heeft wel een zekere intensiteit die goed overkomt en Ming-Na Wen als zijn rechterhand Fennec Shand is altijd de moeite van het kijken waard. Hebben jullie al een poging tot kijken gewaagd, of zijn jullie een beetje uitgeplust? En hebben jullie verder nog kijktips voor mij en onze lezers?’

TS: ‘Ik ben nog niet begonnen met The Book of Boba Fett, maar ik ben ook geen gigantische Star Wars-fan. Maar ik heb zeker tips voor onze lezers. Je moet er even voor in de buidel tasten en naar de site van de maker zelf gaan, maar ik heb deze week eindelijk mijn blu-rays van Don Hertzfeldts World of Tomorrow en It’s Such A Beautiful Day (plus selecte eerdere shorts) binnen gekregen. Het werk van Hertzfeldt kenmerkt zich door een sardonisch en licht absurd gevoel voor humor (zeker in vroege films als Rejected en Billy’s Balloon), maar in de korte films The Meaning of Life en zijn eerste langspeler It’s Such a Beautiful Day, voegt hij melancholie toe aan de formule. It’s Such a Beautiful Day is in mijn ogen de beste animatiefilm ooit gemaakt, een gelaagde vertelling over een terminaal zieke man die zijn grip op de realiteit kwijt raakt. De film is grappig, bitterzoet, filosofisch, en heeft wezenlijke dingen te zeggen over sterfelijkheid en de fragiliteit van onze herinneringen.

World of Tomorrow, tot nu toe bestaande uit drie korte films, gaat verder met de thema’s rondom herinnering en de werking van ons brein. Het zijn Hertzfeldts eerste op de computer getekende films en zijn weer een stukje meliger en scatologischer dan de meer melancholische voorlopers. Maar het zijn ook hele goede animatiefilms, met meer ideeën in een paar minuten dan menig blockbuster in de gehele speelduur heeft. Tijdreizen, klonen, apocalyptische angsten: allerlei beproefde science-fiction-concepten komen langs in de World of Tomorrow-films, maar met typisch Hertzfeldiaanse twists. Het is terwijl je kijkt niet te voorspellen waar de films heen zullen gaan. Dat Hertzfeldt zich deels liet inspireren door gesprekken met zijn driejarige nichtje, betekent dat hij hier en daar de chaos van het kinderlijke brein omarmt als inspiratiebron. Hertzfeldts films zijn onverwacht, met andere woorden. Ik kijk uit naar een eventueel vierde deel.

Over animatie gesproken. Hoe staat het met Kaboom, Luuk en Eline?’

ES: ‘Ik hoop aankomende week een aantal games te kunnen spelen die we binnen hebben gekregen. Ik ben heel benieuwd naar de shorts die op het programma staan in maart. Daarnaast gaan Luuk en ik makers benaderen om te kijken hoe we games kunnen presenteren. Omdat we nog niet weten of het festival volledig online zal zijn, moeten we nog een beetje puzzelen. Maar ik heb er hoe dan ook ontzettend veel zin in!

En wat betreft The Witcher, ik kan me vooral de derde game herinneren en die begint eigenlijk net voorbij waar het tweede seizoen eindigd, heb ik het idee. In de derde game is Ciri al een stuk ouder en verder in haar training. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de game nooit heb uitgespeeld. Ik raakte verstrikt in het bos aan side quests. Ik ben zo iemand die dan onderweg is naar een locatie waar een main quest moet worden opgelost en dan zie ik iets glinsteren in de bosjes en dan kan ik het niet laten om te gaan kijken wat het is. In de wereld van The Witcher ben je dan zo een uur verder. Misschien dat ik eind deze week The Witcher III weer opnieuw opstart en een nieuwe game begin. Daar ben ik dan wel zoet mee tot het eind van de lockdown (and beyooooond). 

Daarnaast wil ik deze week ook nog wat tijd vrijmaken om alle Matrix films te kijken en misschien Knights of the Old Republic uit te spelen. Ik ben vooral heel benieuwd wat we te horen krijgen tijdens de persconferentie deze week. Ik heb de tijd die ik normaal zou besteden sociale activiteiten vooral gestoken in fotografie, maar met het belabberde weer zijn de opties beperkt en ik ben inmiddels wel een beetje klaar met thuis zitten en wachten tot de zon misschien gaat schijnen, dus ik hoop dat we iets van goed nieuws krijgen.’

LvH: ‘Ik hoop het ook Eline, laten we blijven duimen. En gefeliciteerd met je aankoop, Theodoor! It’s Such a Beautiful Day was de winnende film op de allereerste editie van het KLIK! Amsterdam Animation Festival, de voorloper van Kaboom. Dit was heel lang geleden, in het enige jaar dat het als KLIT! bekend stond en de KLIT!-award was een soort uit kauwgom geboetseerd anatomisch model van een clitoris. Om diverse redenen (schaamte, vergetelheid, chaos) is die toen niet naar Hertzfeldt opgestuurd, dat hebben we vrij recentelijk wel gedaan toen we de award weer tegen kwamen tijdens het opruimen van ons kantoor. Geen flauw idee wat Don er van zou vinden, maar hopelijk kan hij de humor er nog wel van in zien. Tijd om The World of Tomorrow morgen tegemoet te zien en ik spreek jullie volgende week weer!’