LvH: ‘Hiya Matties! 2021 is in de pocket en wat valt er over te zeggen? Een vrij belabberd jaar, maar een lichte verbetering ten opzichte van 2020? Minder nachtmerries over paddenstoelwolken, maar meer lucide koortsdromen met dank aan Omicron? Het is in ieder geval een mooi excuus om wat eindejaarslijstjes op te stellen en zodoende het jaar officieel af te sluiten. Let’s go!’

Film:

‘Ik heb belachelijk weinig nieuwe films gezien dit jaar, vooral de arthouse films zijn er bij ingeschoten. Deze films maakten de meeste indruk:’

  1. The Green Knight

‘Deze adaptatie van een sage uit de legendes van Koning Arthur is een hallucinante kijkervaring die door blijft spoken in je hoofd en typisch een film die bij elke kijkbeurt nieuwe inzichten zal opleveren. Visueel overdonderend en daarnaast ook een fantastische mindfuck, een gouden combinatie. Dev Patel is de uitblinker in een sterrencast met ondermeer Alicia Vikander, Joel Edgerton en vooruit dan, Barry Keoghan.’

  1. Last Night in Soho

‘Edgar Wright schreef een liefdesbrief aan Swinging London in de sixties en levert hiermee tevens zijn eerste onvervalste horrorfilm af. Deze Giallo van Engelse bodem laat wederom zien dat Wright een ontzettend getalenteerde filmmaker is wanneer het gaat om montage, het samenstellen van een meeslepende soundtrack en uitmuntende cinematografie, zelfs als hij iets te lang blijft hangen in horror-clichés.’

  1. Feels Good Man

‘Deze deels geanimeerde documentaire van Arthur Jones verscheen vorig jaar al op mijn radar en tot mijn grote vreugde konden we de film in het voorjaar vertonen op de meest recente (online) editie van het Kaboom Animation Festival. De film draait om de ietwat wereldvreemde stripmaker Matt Furie die tot zijn grote schrik merkt dat zijn personage Pepe the Frog gekaapt wordt door internetcultuur en zich ontpopt tot symbool van de alt-right. Deels kunstenaarsportret, deels een verslag uit de meest duistere krochten van het internet, verfraaid met puike animatie, Feels Good Man is zowel angstaanjagend als hoopgevend.’

Series:

‘De kijkbuis heeft het de bioscoop dit jaar grotendeels vervangen, zo goed en zo kwaad als dat kan. Dit zijn de series waar ik me het meest mee heb weten te vermaken dit jaar:’

  1. Marvel-TV-shows

‘Het is een beetje valsspelen, ik geef het meteen toe, maar ik heb me dit jaar het meest consistent vermaakt met de Marvel-series. Het waren niet allemaal hoogvliegers en eenieder die me wil beschuldigen in dienst te zijn van Huize Muis mag dat doen (net zoals ze aan het bevroren hoofd van Ome Walt mogen zuigen tot hun lippen vast vriezen). 2021 was een boutjaar en ik heb mij gelaafd aan popcultureel junkfood. So sue me.’

  1. What We Do in the Shadows

‘Deze reality TV-spoof over een viertal incompetente vampieren en hun dienaar/body guard/vampierjager lijkt alleen maar beter te worden met elk opvolgend seizoen. De serie nam de droogkomische Nieuw Zeelandse setting van de gelijknamige film van Taika Waititi, transplanteerde die naar het Amerikaanse Staten Island en heeft er een rijke mythologie omheen gebouwd, gevuld met weerwolven, heksen en andere bovennatuurlijke wezens. Dat Waititi nog steeds betrokken is bij de serie speelt natuurlijk mee, de fenomenale cast verdient echter het meeste krediet.’

  1. Squid Game

‘Voor de verandering was ik de hype net voor, anders had ik misschien met minder interesse gekeken naar dit intense Zuid-Koreaanse drama waarin mensen dodelijke kinderspelletjes spelen om zich aan hun armoede te ontworstelen. Het is natuurlijk wrang dat Netflix bakken met geld binnen sleept omdat een groot deel van de wereldbevolking vast zit geketend aan huis en beeldbuis, maar Squid Game heeft tenminste nog een stevige anti-kapitalistische boodschap die hopelijk nog een tijdje door zal denderen.’

Games:

‘Dit is het jaar geweest waarin ik mijn innerlijke gamer weer buiten heb laten spelen… nou ja, binnen dan, but ya catch my drift.’

  1. XCOM 2

‘Aliens hebben de aarde veroverd en ogenschijnlijk getransformeerd tot een paradijs, maar ondertussen smeden ze snode plannen. In XCOM 2 stuur je als verzetsleider een klein legertje commando’s aan die de strijd aangaat met de aliens. Je manschappen zijn goed getraind en bewapend met geavanceerde wapens; de aliens zijn echter levensgevaarlijk en elke missie kan de laatste zijn voor je dappere helden. De forse moeilijkheidsgraad, gekoppeld aan de emotionele band die je opbouwt met je manschappen maakt elke missie een nagelbijtende ervaring, die des te meer bevredigend is als je tegen alle verwachtingen in weet te zegevieren.’

  1. RingFit Adventure

‘Dit jaar ben ik serieus gaan werken aan mijn conditie en dit olijke en bij vlagen onnozele spel voor de Nintendo Switch heeft me daar zeker bij geholpen. Met behulp van een speciale ringvormige controller  versla je in een bizarre fitness-wereld venijnige yogamatten en opgefokte kettlebell gewichten en vul je verloren hitpoints aan met speciale smoothies. Deze Gameficatie van lichaamsbeweging in de vorm van een kleurrijke RPG is een flinke hit geworden in het Corona-tijdperk en ik kan het zeker aanraden.’

  1. SteamWorld Heist

‘Naast de bekende fictieve werelden in het Star Wars Universum, de Marvel Cinematic Universe en andere beroemde settings om te ontsnappen aan de grauwe werkelijkheid, ontdekte ik dit jaar met SteamWorld Heist een wereld bevolkt door krakkemikkige Steampunk robots. Naast de turn-based avonturen in de ruimte in SteamWorld Heist ben ik ook fan geworden van de Steampunk fantasy setting van SteamWorld Quest: Hand of Gilgamech. In deze RPG/Deck Builder verken je met een drietal robots een gevaarlijke wereld in een ambachtelijke queeste. De SteamWorld spellen blinken uit in een soort gezellige kneuterigheid: de grappen zijn misschien Dad-jokes en het zijn geen uitermate gelikte 3D shooters, maar elke sessie voelt aan als een warm bad.’

TS: 

Film:

“Ik zag erg veel films dit jaar, en vond het overgrote deel goed. 2021 was wat mij betreft echt een erg goed filmjaar. Maar onderscheid moet er wezen. Dit waren de vier films waar ik het meest van onder de indruk was dit jaar: 

1. Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time

‘Mijn grote ontdekking dit jaar was Neon Genesis Evangelion, ik weet het, ik loop achter. Maar wow, wat een reeks. En ik zag deze net op tijd voor het slotstuk, de film Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time. Deze sluit op uiterst bevredigende wijze meer dan twintig jaar aan verhaallijnen af, en voegt nieuwe elementen toe: voor het eerst voelt de franchise hoopvol, niet misanthropisch. Dat betekent niet dat de film niet behoorlijk duister en droevig is bij vlagen: sterker nog, ik heb dit jaar niet erger gehuild bij een film dan bij deze.’

2. Kontora

‘Mijn favoriete film die ik dit jaar als programmeur voor Camera Japan zag (al werd ik ook erg blij van Beyond The Infinite Two Minutes, Go Seppuku Yourselves en Red Post On Escher Street). Sowieso ook een van de mooist gefilmde films van dit jaar. Kontora is een absurdistisch en mysterieus familiedrama, waarin een jonge vrouw gaat graven in het oorlogsverleden van haar grootvader, daarbij geholpen door een achteruitlopende, zwijgende dakloze man.’ 

3. Barb and Star Go To Vista Del Mar

‘Ontzettende malligheid, en zeker niet voor iedereen een aanrader. Maar wie houdt van kleurrijke kolder kan zijn lol op met Barb and Star Go To Vista Del Mar: weinig films zijn zonniger en positiever ingesteld dan deze film. En Jamie Dornan heeft de tijd van zijn leven als de romantische partner die tussen Star (‘short for Starbara’) en Barb (‘just Barb’) in komt te staan.’ 

4. The Night House

‘Er zit een schrikeffect in nadat de film ongeveer een half uur bezig is en na dat moment wist ik dat dit mijn favoriete horrorfilm van het jaar zou worden. Zonder te veel te verklappen: de grote antagonist in The Night House is één van de meest originele horrormonsters in lange, lange tijd, als je het al een monster kunt noemen. Want zoals alles in The Night House blijft lang ambigue waar we precies naar kijken en waar we mee te maken hebben, tot en met het laatste shot.’ 

Series:

‘Ik keek wat minder televisie dit jaar, maar toch zag ik nog genoeg goeds. Het meest heb ik genoten van:’ 

1. Work in Progress

‘De beste, meest grappige en gelaagde serie die ik dit jaar zag was Work in Progress, waarin een 45-jarige ‘depressed, fat, queer dyke’ (haar eigen woorden), valt voor een 20 jaar jongere trans man, die haar leven overhoop gooit. De serie is queer en progressief, en schuwt het niet om de moeilijke onderwerpen direct bij de hoorns te vatten. Maar het is ook een grappige en ontwapende serie. Ik ben groot fan, al was dat natuurlijk een beetje te verwachten, omdat Lilly Wachowski een van de drijvende creatieve krachten achter de serie is.’ 

2. Only Murders in the Building

‘Een hipstermoordmysterie, die eindelijk Martin Short en Steve Martin weer écht goede rollen geeft, wat iets te lang geleden is. De serie valt het best te omschrijven als een True Crime-verhaal, maar met de esthetiek van het tijdschrift The New Yorker. Verwacht dus een liefdevolle parodie op de ietwat zelfingenomen elitistische cultureel onderlegde lezer van dat blad, maar ook een strakke stilering, vormexperiment (een aflevering is volledig vrij van hardop uitgesproken dialoog) een ietwat melancholische en droogkomische toon en een sterk centraal mysterie. Kom maar op met seizoen 2.’ 

3. Brand New Cherry Flavor

‘De beste horrorserie van het jaar, al is Midnight Mass ook zeer goed te pruimen. Deze serie durft echter wat rauwer en weirder te zijn dan Midnight Mass, al wordt daarvoor wel íets te veel leentjebuur gespeeld by David Lynch (sommige momenten komen direct uit Lost Highway). Maar voor liefhebbers van Lynch, maar ook Cronenberg, Bernard Rose (Ivansxtc is nooit ver weg) en David Robert Mitchell (ook Under The Silver Lake is nooit ver weg) is dit een fikse aanrader.’

Games :

“Nog nooit eerder heb ik zoveel gegamed als dit jaar. Sommige games waren grotere ‘time sinks’ dan de hier genoemde games, maar alle tijd die ik met onderstaande spellen spendeerde was de moeite waard, wat ik niet van al mijn gespeelde games kan zeggen:’ 

1. Sayonara Wild Hearts

‘Sayonara Wild Hearts is een game in een genre dat ik verafschuw: de rhythm-game. Maar dit spel speelt zo lekker, en heeft zo’n goede opbouw in moeilijkheidsgraad, dat het een van mijn favoriete games aller tijden is geworden. Het is een rhythm-game maar ook een race-game en het concept is dat elk level een videoclip is voor één song die je volledig uit racet. Binnen deze songs wordt nog een ontroerend overkoepelend verhaal verteld over liefdesverdriet, dat hier bijna mythologische kwaliteiten toebedeeld krijgt. Sayonara Wild Hearts doet heel veel dingen tegelijkertijd en doet ze allemaal goed.’ 

2. Spiritfarer

‘Spiritfarer is een resource management game en een platformer met metroidvania-elementen: je speelt als een spiritfarer (een ‘magere hein’ zo u wil), die de doden naar het hiernamaals moet begeleiden. Maar voordat je dat doet moet je goed voor hun zorgen, tot ze voelen dat het tijd is om te gaan: je bouwt woningen voor ze, kookt voor ze, groeit groenten voor ze en doet klusjes voor ze. Het vinden van objecten voor het ‘resource management gedeelte’ doe je door eilanden te bezoeken, waar het platform-aspect om de hoek komt kijken. Het werkt wonderwel heel goed, maar het mooist aan Spiritfarer is hoe goed de personages geschreven zijn, wat het afscheid van hun extra moeilijk maakt. Ik heb menig traantje weggepinkt bij dit spel.’  

3. Dicey Dungeons

‘Dit was oorspronkelijk een tip van Luuk en hij had gelijk: Dicey Dungeons is ontzettend leuk. Pittig moeilijk ook. Het is een turn-based RPG, waarbij je dobbelstenen rolt en deze zo probeert in te zetten dat je je tegenstander kunt overtroeven. Doordat dobbelen altijd enige mate van geluk met zich meebrengt is het logisch dat niet elk potje soepel verloopt. Maar daardoor is het extra leuk als het wél lukt, zelfs met een rotworp. En de humor is sterk en aandoenlijk. Een spel waar je wel even zoet mee bent.’ 

ES:

Film:

‘Ik ben in 2021 welgeteld twee keer naar de bioscoop geweest. Daarvan staat er een film in mijn top drie. Je zou kunnen zeggen dat ik echt een basic bitch ben geweest in 2021 wat betreft films. Misschien heb ik dan meteen een van mijn goede voornemens te pakken. Uiteraard moet de bioscoop dan ook wel open zijn, anders gaat het natuurlijk niet lukken. Ik moet ook meteen mijn verontschuldigingen aanbieden aan de arthouse films, want jullie heb ik totaal links laten liggen.’

Love and Monsters

‘Een Netflix parel. Typisch een film die ik waarschijnlijk geen kans zou geven als ik de titel zag in mijn filmladderfolder, maar tijdens een lui dagje Netflix leek het niet zo’n groot risico. In de film is de wereld zoals we hem kennen weggevaagd nadat een poging om een astroïde te vernietigen ervoor heeft gezorgd dat dieren op aarde veranderden in grote monsters. De mensheid heeft deze gebeurtenis nauwelijks overleefd, en leeft nu grotendeels in kleine koloniën verspreid over de wereld. In deze post-apocalyptische wereld besluit Joel op zoek te gaan naar Aimee, van wie hij gescheiden werd toen   toen de wereld uit elkaar viel. Er is een probleem: Joel is bang voor alles. Ja, er zitten ontzettend leuke actiescenes in Love and Monsters, en de monsters zien er goed uit. Toch is de film op z’n best als de focus gaat naar de kwetsbaarheid van de personages.’ 

Dune

‘Een van de twee films die ik dit jaar zag in de bioscoop. Ik heb de boeken niet gelezen en de versie van Lynch zo lang geleden gezien dat ik me er niks van kon herinneren. Een perfect uitgangspunt wat mij betreft. Misschien kwam het door het feit dat dit dus de eerste keer was sinds lange tijd dat ik weer in een stoeltje in het donker mocht genieten van spectaculair geweld op een groot scherm, maar ik heb bijna drie uur lang met open mond genoten van deze film. Timothée Chalamet is perfect gecast als Paul en ik kan niet wachten op deel twee. Overigens was de andere film die ik zag in de bioscoop No Time To Die en die vond ik verschrikkelijk.’

Series:

‘Ik heb wel een flink aantal nieuwe en oude series gekeken dit jaar. Alhoewel ik merkte dat ik niet altijd de concentratie kon opbrengen om een hele serie echt goed te volgen was dit bij de volgende drie series geen probleem.’

Superstore

‘Een serie die Netflix recentelijk heeft toegevoegd over een groep misfits die werken in een soort Walmart. Zo’n Amerikaanse superstore waar je bijna alles kunt kopen. Op het eerste oog lijkt de serie het vooral te moeten hebben van stomme typetjes en grappen, maar naarmate de seizoenen vorderen komt er een serieuzere toon bovendrijven die de soms erbarmelijke werkomstandigheden van de Amerikaanse bevolking aansnijdt. De serie kreeg hier naar mijn gevoel niet bepaald de credits voor die het verdiende, maar komt nu steeds vaker terug in gesprekken als men het heeft over grote bedrijven als Amazon die geen reet doen voor hun werknemers. Pak ze maar een keer aan.’ 

The Witcher
‘Na een teleurstellend en rommelig eerste seizoen was ik aangenaam verrast door het tweede seizoen van deze grote Netflix productie. Geen constante sprongen in de tijd en een constante stroom aan nieuwe personages. De serie lijkt eindelijk te ruimte te hebben gevonden om de personages zich te laten ontwikkelen en af en toe een leuk/eng monster in Geralt’s richting te gooien. De special effects zien er ontzettend goed uit en de vechtscènes zijn heel vermakelijk. Ik ben ook heel blij dat we niet te pas en te onpas blote vrouwen moeten aanschouwen omdat de serie “edgy” en “echt” probeert te zijn, iets waar ik bij Game of Thrones op een gegeven moment wel een beetje klaar mee was. Niks mis met naakt hoor, maar where the dicks at?’

Bo Burnham: Inside
‘In zijn een na laatste show Make Happy schijnt er al een beetje door dat Bo Burnham niet altijd even lekker in zijn vel zit en kort na die show neemt Burnham wat vrije tijd. Hij kan de druk niet aan en heeft veelvuldig last van paniekaanvallen voordat hij het podium op moet. Vijf jaar lang houdt hij zich afzijdig en werkt hij in stilte aan zichzelf en een nieuwe show. Kort nadat hij heeft aangekondigd dat hij weer gaat optreden breekt de hel los. Covid legt alles waar hij aan gewerkt heeft weer plat. Burnham laat het er niet bij zitten en werkt in een schuurtje in zijn tuin aan Inside. Normaal ben ik niet zo van de stand-up specials, maar deze is echt anders. Burnham wisselt zijn intense monologen af met liedjes die leuk klinken maar even duister zijn als de gedachten die hij richting de kijker slingert terwijl hij met zijn onverzorgde kop op de grond van het schuurtje ligt. Het einde verraadt dat we niet alles wat we zien moeten geloven, maar de cabin fever is heel herkenbaar.’

Succession 

‘Normaal gesproken trek ik series met alleen maar eikels totaal niet. Series waarvan het de bedoeling is dat we dan dit soort mensen moeten uitlachen trek ik vaak ook niet. Als het allemaal negatief is en iedereen is een lul, ben ik over het algemeen snel uitgekeken. Als ik eikels wil zien ga ik wel naar buiten. Succession is de uitzondering gebleken. Het zal wel komen door het feit dat het een cast is met fantastische acteurs, maar ik ben om. Ik kan overigens ook genieten van alle Succession memes en videos die ik op Instagram tegenkom.’ 

Games:

‘Naast series heb ik vooral veel games gespeeld dit jaar. Wat games betreft was 2021 een uitstekend jaar. Naast een grote hoeveelheid nieuwe games had ik ook tijd om oude titels een kans te geven. Zo bleef ik maar Animal Crossing spelen en ontdekte ik voor het eerst Donut County. Ook ik heb Spiritfarer gespeeld, maar daar heeft Theodoor al mooie dingen over gezegd waar ik me volledig bij aansluit. Ik zou eigenlijk veel meer games op de lijst willen zetten, maar dit zijn mijn top drie:’

Marvel’s Spider-Man: Miles Morales 

‘Eigenlijk een gigantische DLC van Marvel’s Spider-Man, maar net als met Spider-Man: Into the Spider-Verse vind ik Miles eigenlijk veel leuker dan Peter Parker. Misschien komt dat ook wel omdat ik wel een beetje klaar ben met Peter Parker na 7+ films met hem als the friendly neighbourhood Spider-Man (en nee ik heb de laatste film nog niet gezien en ik ben ook niet van plan om ervoor naar België te rijden, doe normaal). Eigenlijk heeft de Miles Morales game alles wat een goede Spider-Man game moet hebben: Interessant verhaal, leuke side quests maar vooral: niet te veel van alles. Het mag van mij lekker kort zijn, zolang het maar lekker speelt en leuk is.’ 

Star Wars: Knights of the Old Republic

‘Absoluut geen nieuwe game, maar sinds de release op de Switch speel ik het spel met alle liefde nog een keer. De game stamt uit een tijd toen Bioware nog frisse ideeën had, voordat ze werden opgeslokt door EA en al snel de ene na de andere flops uitpoepten. Deze game is voor mij ook het bewijs dat je een Star Wars game, serie of film kunt maken zonder ook maar een keer de naam Skywalker of Solo te noemen. Deze game laat zien hoe rijk het universum kan zijn waar Star Wars zich in afspeelt en ze moeten zich bij Disney schamen dat ze het nooit aan hebben gedurft om dezelfde kant als KOTOR op te gaan. Er komt in de toekomst nog een remake van deze game uit, maar wat mij betreft mogen ze er ook gewoon nog een vervolg op maken (er is nog een tweede game, dus maak die derde ook maar).’

Mass Effect Legendary Edition

‘Eigenlijk een Star Wars game die geen Star Wars game is. Bioware maakte deze trilogie tussen 2007 en 2012 en zal voor altijd een van mijn favoriete games blijven. Bioware produceerde uiteindelijk ook nog een vierde deel, maar we gaan gewoon doen alsof die niet bestaat. Nooit gebeurd, er zijn maar drie Mass Effect spellen. In deze games speel je commander Shepard en neem je het samen met je bonte crew en je ruimteschip de Normandy (geen originele naam, maar wat maakte het uit) op tegen de Reapers, die het voorzien hebben op alle levende wezens. De mens heeft niet een al te beste reputatie bij de andere alien rassen in het universum, maar Shepard zet alles op alles om de rassen te verzoenen terwijl ze (of hij, dat mag je zelf kiezen) de Reapers een kopje kleiner schopt. Of je kunt ervoor kiezen om een enorme eikel te zijn. Dat vind ik zo leuk aan deze games, je bent helemaal vrij om je te gedragen als een held of een schurk. Deze Legendary Edition maakt het in ieder geval mogelijk om alle games op mijn PS4 te spelen. Helaas hebben ze niet altijd de tijd genomen om lelijke oude bugs weg te werken, dat is dan wel weer jammer. Nu is het wachten op de volgende Mass Effect game!’