LvH: ‘Hey Cinematties, hoe gaat het met jullie? We hebben een editie geskipt omdat Sinterklaas een veeleisende baas is, maar we zijn nu weer in staat om met zijn drieën onze populaire cultuur te fileren en analyseren. Ik heb sowieso een aantal mededelingen, maar ik hoor graag eerst van jullie natuurlijk. Wat hebben jullie qua media geconsumeerd de laatste tijd?

ES: ‘Hallo Luuk! Ik heb deze week alleen maar ogen gehad voor de ingezonden korte films van het Kaboom Animation Festival. Dit is nu het tweede jaar dat ik (en jij) weer een bijzondere selectie aan korte films toegewezen kreeg. Ik weet nog heel goed dat je vorige jaar tegen me zei dat het altijd even afwachten is wat de kwaliteit zal zijn en ik kan gelukkig zeggen dat het nooit tegenvalt. Het komt gelukkig zelden voor, maar soms zit er wel een korte film tussen waar je echt niks mee kan. Voor mij vallen die dan helaas af, maar het is uiteraard niet alleen aan mij of een film kans maakt op een plekje op het affiche of niet. Ik mag er uiteraard niet teveel over zeggen, maar er zaten dit jaar weer een paar ontzettend mooie en ontroerende dingen tussen. Wat me overigens ook opviel is dat er dit jaar veel 3D-animatie tussen zat. Maar misschien heb ik die gekregen omdat ik bezig ben met het videogame-programma, dat kan natuurlijk ook!

Dit was trouwens ook de week van de Game Awards 2021! Heel tof om te zien dat It Takes Two en Deathloop zo in de prijzen gevallen zijn. Met name It Takes Two is tof, want die wil ik ook heel graag hebben voor Kaboom volgend jaar. Goede multiplayer games zijn namelijk zeldzamer dan je denkt. 

Dus voor de toekomstige Kaboom-bezoekers: kom en speel deze game met ons tijdens het festival!

Okay, festival plug over! Nog een laatste ding, na het zien van de Avengers game was ik overtuigd dat het Disney/Marvel nooit zou lukken om een goede Marvel game te maken, maar ik moet die worden denk ik toch terugnemen. Marvel’s Guardians of the Galaxy game is namelijk echt ontzettend leuk. Nu vind ik de films ook al beter dan de gemiddelde Marvel film, maar dat de game zo goed werkt is toch boven verwachting. Met name humor is voor mijn gevoel zo veel moeilijker om goed te doen in een game dan het is in een film en er zitten ook af en toe momenten in de game dit echt behoorlijk plat vallen, maar de game maakt zeker een kans om op mijn lijstje voor games van het jaar te komen.’

TS: ‘Ik ben momenteel helemaal verslaafd aan een game genaamd Grindstone. Het is een moeilijke game om te verkopen aan een gamerspubliek, want de game waar hij het beste mee te vergelijken valt is het vermaledijde en verguisde Candy Crush Saga. Wat Grindstone echter toevoegt aan de formule is bruut geweld: je speelt een barbaar die in de mijnen honderden gekleurde wezentjes in de pan moet hakken (prachtig maar bloederig geanimeerd) om zo punten te verzamelen. Dat is de beproefde Candy Crush Saga formule, maar hier vechten de wezentjes soms terug. Daardoor komt er meer tactiek bij kijken: zeker in de latere levels heeft het spel soms meer weg van een puzzelgame dan een casual game ervaring. Om deze latere levels te kunnen overleven moet je soms ook upgrades “kopen” wat je kunt doen met de punten die je verzamelt: investeer je in een beter schild? Of investeer je in sterkere wapens? Dat RPG-element voelt ook fris. Het zijn net die extra toevoegingen aan de formule die het meer maken dan de inspiratiebron: het heeft de verslavingsfactor van Candy Crush, zonder het schuldgevoel, dus. Heb jij nog leuke games gespeeld, Luuk?’

LvH: ‘First up, Eline: wat ontzettend fijn om te horen dat je het naar je zin hebt gehad tijdens het screenen voor Kaboom! Dat is sowieso altijd prettig, maar het vertaalt zich ook naar een optimale festivalervaring voor onze bezoekers, die daardoor de crème de la crème van de hedendaagse animatieproductie te zien krijgen. Ik heb het vaker gezegd, maar ik val graag in herhaling: het gemiddelde niveau van de ingezonden films zit al minstens een decennium in een lift die alleen omhoog lijkt te kunnen gaan. Van de meer dan 200 korte films die ik heb gekeken, heb ik geen enkele film voortijdig gemittenst en dat is volgens mij de eerste keer. En nu de screenings voor de filmselectie achter de rug zijn, kunnen we ons inderdaad storten op de games! Ik heb al veel gehoord over It Takes Two en ik kijk er naar uit om deze game te kunnen spelen. Over de multiplayer game die ik op het oog had, Nickelodeon All Star Brawl, hoor ik namelijk nog steeds gemengde berichten en er komt regelmatig nieuwe content uit terwijl er blijkbaar ook nog gesleuteld wordt aan de game, dus ik kijk die Catdog nog even uit de boom. Ondertussen heeft de gameafdeling van Warner Bros. een vergelijkbare game aangekondigd genaamd MultiVersus, waarin je met Shaggy uit Scooby Doo, Jake en Finn uit Adventure Time en Batman en Superman onderling kan matten. Het feit dat je ook kan spelen als Arya Stark uit Game of Thrones voelt aan als een bizarre mindfuck: “Oh hey Batman, wil je een stukje hartige taart proberen? Het recept is van je moeder…’

Wat nieuwe games betreft (en om even bij Batman te blijven hangen) heb ik Batman: The Enemy Within voor de Switch aangeschaft. Ik was sowieso benieuwd naar de gameplay van deze titel uit de Telltale Games-stal, een adventure game met Quicktime Events om actiescènes te spelen met een verhaallijn waarin het daadwerkelijk uitmaakt welke keuzes je maakt. Er zit ook een functie in genaamd Crowd Play waarin je beslissingen af kan laten hangen van de wil van je publiek, iets wat voor streaming heel interessant is, maar die ben ik zelf nog niet tegengekomen. Het ziet er wel gelikt uit, de moeilijkheidsgraad is tot nu toe goed gebalanceerd en je speelt natuurlijk Batman. Waardoor je ook zelf invloed hebt op hoe jouw Batman is: in ieder geval speel ik hem niet als psychotische Batfleck of Frank Miller’s crypto-fascist.’ 

ES: ‘Ik heb met veel plezier de eerste The Walking Dead game gespeeld van Telltale, dus een Batman game zie ik wel zitten. Die ga ik ook nog even aanschaffen voor het weekend. 

We hebben deze week op werk afscheid genomen van een collega. Het voelde gek, want ik werk pas kort voor de organisatie, en toch vond ik het jammer dat hij ging. Een van de afscheidscadeaus was een lijst met muziektips. Ik wilde echt mijn best doen, dus ik heb een hele middag lang mijn bibliotheek doorgespit, op zoek naar leuke tips. Ik kwam een van mijn favoriete albums tegen die volledig uit zicht was geraakt: Black Cat John Brown van Alamo Race Track. Wat een band! Ik vind het ontzettend mooi dat de band op dit moment vooral werkt met theatermaker Jakop Ahlbom, maar ik hoop toch echt dat ze nog aan een nieuw album beginnen (of al zijn begonnen). Na Black Cat John Brown kwam Unicorn Loves Deer in 2011, gevolgd door Hawks in 2015. Ik ga dit weekend naar alle albums luisteren terwijl ik de tuin opruim! Wat gaan jullie verder nog doen dit weekend?’ 

TS: ‘Ik ga verder met Work in Progress, een Amerikaanse serie uit de koker van o.a. Lilly Wachowski, mede ter voorbereiding van de persvoorstelling van The Matrix Resurrections, waar ik binnenkort heenga. Mensen die mij kennen weten dat ik de Wachowski Sisters heel hoog heb zitten, maar Work in Progress was ik tot op heden niet aan begonnen. Maar de eerste paar afleveringen smaken naar meer: de serie draait om Abby, gespeeld door stand-up comedian Abby McEnany, een zelfverklaarde ‘fat queer dyke’ die van plan is om een einde aan haar leven te maken: ze geeft zichzelf 180 dagen om haar leven op de rails te krijgen, anders is het einde oefening. Diezelfde dag ontmoet ze echter Chris (Theo Germaine), een 20 jaar jongere trans man. De ontmoeting brengt Abby’s leven in een stroomversnelling en ze valt als een blok voor Chris. Maar verliefd worden is niet zo makkelijk als je eigenlijk dood wilt.

Dat is slechts een deel van het verhaal, want makers Abby McEnany, Tim Mason en Lilly Wachowski vullen de serie met vreemde details en bijtende humor. Zo zet de openingsscène de toon: Abby klaagt tegen haar psychiater dat ze er een einde aan gaat maken, om dan te ontdekken dat haar therapeut haar voor is: tijdens de ellenlange tirade van Abby blijkt deze overleden aan een hartaanval. Dit soort heerlijk zwartgallige scenario’s komen vaker langs, maar er is ook ruimte voor wat surreële touches. Zo is er een uitgebreide plotlijn rondom Julia Sweeney, de Saturday Night Live-actrice die in de jaren negentig met een androgyn personage genaamd Pat de goede queerrepresentatie nou niet echt bevorderde. Sweeney speelt zichzelf en probeert in het reine te komen met Abby, voor wie Pat een lichtelijk traumatisch personage was. De gesprekken tussen Sweeney en Abby zijn geweldig geschreven en gaan diep in op thematiek als politiek incorrecte humor en ‘cancel culture’. Deze serie is overigens het bewijs dat er groei mogelijk is voor komieken die vroeger minderheden schade hebben aangebracht, als ze deze schade erkennen. Dat de gesprekken over Pat met Sweeney óók nog echt grappig zijn is het bewijs dat je grappen kunt maken over gevoelige onderwerpen zonder dat deze pijn doen. Work in Progress is als serie gelaagd, gewaagd én grappig, en ik ben zeker benieuwd naar het tweede seizoen, dat voor een groot deel schijnt te gaan over de Black Lives Matters-protesten en de corona-pandemie. Ik ben benieuwd hoe Abby McEnany, Tim Mason en Lilly Wachowski humor in die hete hangijzers gaan weten te vinden. Heb jij nog een serietip voor ons, Luuk?’

LvH: ‘Bedankt voor de luistertip Eline! En ik zit ook te smachten naar The Matrix Resurrections, Theodoor! Netflix heeft heel slim de originele trilogie online gezet, dus ik ben me weer aan het voorbereiden voor de screening. Meer van de Wachowski’s is altijd goed nieuws. Ik zag deze week een trailer voorbij komen die Unreal heeft gemaakt naar aanleiding van de nieuwe film, een demo om te laten zien hoe ver de technologie gevorderd is in de tijd die is verstreken sinds de eerste films. Blijkbaar kan een PS5 in real time beelden genereren die op de computers uit die tijd een halve dag rendertijd zouden kosten. Jammer genoeg is het (nog) geen echt spel, maar het ziet er wel ontzettend indrukwekkend uit en het is een fijne appetizer voor de film die komen gaat.

Wat nieuwe series betreft kijk ik het derde seizoen van Titans en het eerste seizoen van de animeserie Super Crooks. De laatste titel speelt zich af in hetzelfde universum als Jupiter’s Legacy, dat na één seizoen al te licht bevonden werd. Niet dat je die serie per sé gezien moet hebben, maar nu heb ik in ieder geval het gevoel dat ik niet helemaal voor noppes dat seizoen heb weggewerkt. Het is niet de meest subtiele serie, maar als je zin hebt in een luchtige deconstructie van het superheldengenre zonder dat je opgescheept wordt met Zack Snyder’s Ayn Rand masturbatiefantasietjes, dan kan je er je lol wel mee op. Titans is ook een serie die zichzelf bij vlagen te serieus neemt, maar waarbij de makers wel het lef hebben om bepaalde heilige huisjes uit het DC-universum te behandelen als pinata’s. Niet zozeer om de shock value, maar om een ander verhaal te kunnen vertellen dan gewoonlijk. Zo loopt Batman ook in Titans rond, maar als zijn tweede Robin Jason Todd door The Joker dood wordt geslagen, knapt er iets in hem. Hij slaat The Joker zijn hersens in met een koevoet en verlaat Gotham, waarbij hij zijn eerste Robin Dick Grayson opdraagt om een betere Batman te zijn dan hijzelf. Het beeld dat we kennen van Batman, de eindeloos lijdende anti-held die altijd op de rand van de duisternis balanceert wordt hiermee totaal aan diggelen geslagen, maar in Titans draait het niet om Batman, maar om de jonge helden van de (Teen) Titans en hoe zij omgaan met de nieuwe situatie. Ten slotte heb ik een docuserie met filmessays waar ik net aan ben begonnen die voor jullie misschien ook interessant is: Voir van David Fincher met o.a. Tony Zhou en Taylor Ramos van Every Frame a Painting. De eerste aflevering is iets teveel een ego-document in plaats van een solide filmanalyse, maar de andere twee afleveringen die ik heb gezien over wraakfilms en animatie waren zeer de moeite waard. Ben jij nog iets aan het kijken tegenwoordig, Eline?’

ES: ‘Mocht ik er tijd voor hebben, dan probeer ik dit weekend drie films te kijken op Netflix. Tick, Tick… Boom, Crazy Stupid Love en als klapper op de vuurpijl Robin Hood. En dan heb ik het over de versie met Taron Egerton. Waarom? Dat is een hele goede vraag, want ik heb me laten vertellen dat de film echt niet al te best is. Toch ben ik wel benieuwd. En wat betreft Egerton, ik weet me echt geen raad met die acteur. Ik vond hem als Elton John toch best vermakelijk, maar in een film als Kingsman: The Secret Service kon hij me totaal niet boeien. Nu kan dit ook heel goed aan de film zelf liggen. Geen idee hoe jullie over die film (of films) denken, maar ik heb het gevoel dat ik absoluut in de minderheid ben als ik zeg dat ik de eerste film echt verschrikkelijk vond. Wat me nog het meeste tegenstond aan de film was de voor mij onverwachte seksistische ondertoon. Door regisseur Matthew Vaughn trouwens weggezet als “humor”. Enfin, niet dat Egerton daar perse veel aan kan doen, maar ik hoop dat jullie begrijpen dat het mijn idee an Egerton een beetje heeft verstoord. Enfin, die drie films dus. Ik ben nog het meest benieuwd naar Tick, Tick…Boom, omdat ik normaal gesproken helemaal niet van musicals hou, ook niet in film. En Crazy, Stupid, Love staat op het lijstje omdat ik het een van de meest ondergewaarde romantische komedies vind. Verder geen series op dit moment, want ik durf niet te beginnen aan Cowboy Bebop. Wat kijk jij, Theodoor?’

TS: ‘Ik probeer op de valreep van 2021 nog zo veel mogelijk goede films uit dit jaar te zien. Zo zag ik recentelijk Passing op Netflix, een prachtige film van Rebecca Hall over twee zwarte vrouwen die een haat-liefde-verhouding met elkaar hebben, omdat een van hun in het dagelijks leven als witte vrouw haar leven leeft. Wat dus “passing” wordt genoemd in het Engels. Het is een dramafilm die sterk doet denken aan het werk van Douglas Sirk of mensen die eerder in Sirkiaanse toonaarden werkten zoals Todd Haynes. 

Ook zag ik een week of wat terug de film die nu met stip op nummer 1 beland is in mijn toplijst dit jaar: Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time, het allerlaatste deel in de Neon Genesis Evangelion-franchise. Die film weet het voor elkaar te krijgen om meer dan twintig jaar aan film- en seriemateriaal tot een bevredigend einde te brengen. De manier waarop Hideaki Anno in staat is meerdere verhaallijnen prachtig af te ronden, plus iets te zeggen over wat de franchise allemaal geweest is is al bijzonder. Maar hij evolueert de franchise en de personages ook. Voor het eerst in de filmreeks is er namelijk een vleugje hoop en warmte te bespeuren en hoewel sommige scènes nog steeds bikkelhard zijn is het uiteindelijk die hoop die blijft hangen. Ik denk dat Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time misschien wel een van de meest bevredigende slotstukken in een franchise ooit is. Ergens is het jammer dat deze film alleen op eindejaarslijstjes zal kunnen komen van eenieder die alle eerdere Neon Genesis Evangelion-films en de serie heeft gezien, want blind instappen heeft geen zin. Maar oh, wat is het de moeite waard. Echt ook een supertip voor jou, Luuk.’

LvH: ‘Ik ben begonnen aan Evangelion, maar juist de gedachte dat er een gigantische hoeveelheid series en films zijn die je allemaal moet kijken is ietwat overweldigend. Maar met jouw aanbeveling in mijn achterhoofd Theodoor, zal ik nog een poging gaan wagen als ik meer tijd heb. Oh, en Eline, de Kingsman serie is op veel vlakken inderdaad shady, dat geef ik meteen toe. Ik heb me weten te vermaken met de eerste films door ze totaal niet serieus te nemen: ze spelen zich duidelijk af in een cartooneske wereld die iets eerlijker is hoe van de pot gerukt het spionage-genre is. Verder is Vaughn een typische omhoog gevallen Lad, dat merk je aan alles dat hij maakt en het is maar de vraag hoe hij zijn ‘humor’ bedoelt. Anyhoo, tijd om er een eind aan te breien, Cinematties! Ik wens jullie een fijne week en hopelijk tot volgend weekend!’