LvH: ‘Hallo kameraden, hoe was de afgelopen week voor jullie? Al een beetje bijgekomen van de overwinningsroes van het afgelopen weekend, Eline? Heeft de poster van Mulholland Drive al een mooie plek gevonden, misschien zelfs in jullie nieuwe keuken? En Theodoor, hoe was de horror-marathon? Heb je hem uitgezeten? Laat maar van je horen, buckaroos!’

TS: “Geloof het of niet, maar ik viel vlak voor de finishline in slaap: van de 15 uur durende marathon heb ik 14,5 uur meegemaakt. Baal er nog steeds een beetje van, want de laatste film vind ik een ondergewaardeerd pareltje: Spontaneous Combustion. Verder kwamen er nog wat andere favorieten langs in de marathon, waaronder The Ruins en Night of the Demon, maar het was een van de voor mij nieuwe titels die het meeste indruk maakte: Butcher, Baker, Nightmare Maker, een campy meesterwerkje, over een geflipte tante die zich over haar verweesde neefje ontfermt. Het bijzondere is dat een van de verdachten van de moorden homoseksueel is en dit gepaard gaat met flink veel casual homofobie en allerhande scheldwoorden. Opvallender is dat de held zich juist niks aantrekt van de geaardheid van zijn coach, en de vermoedens van anderen dat hij zelf homo kan zijn. Nee, homofobie wordt hier gelijkgesteld met schurkengedrag, wat op zijn minst opzienbarend is voor een film uit de vroege jaren ‘80. 

Gelukkig zal dit niet mijn enige leuke uitje zijn, voorlopig: de wonderen zijn de wereld nog niet uit: Theodoor gaat weer de horeca in! Ik heb morgen de roemruchte Schokkend Nieuws-borrel, waar ik voor het eerst in lange tijd weer heen kan gaan en volgende week donderdag ga ik naar een concert van de fijne Nederlandse electrorockband Wies. Hun recente album is dit jaar een favorietje, dus ik ben heel benieuwd hoe deze nummers live gaan klinken. Gaan jullie nog uit binnenkort, Eline en Luuk?”

ES: ‘Mag ik het bezoeken van een filmtheater bestempelen als uitgaan? Want dan ga ik dit weekend uit. Ik hoop The French Dispatch te zien. Na het grote scherm geweld van Dune en No Time To Die (wat een saaie film… sorry not sorry) heb ik wel weer zin in iets ‘kleiners’. Daarnaast is het dit weekend ook tijd voor groot nieuws uit de wereld van Animal Crossing: New Horizons. Naast een gigantische update voor de game heeft Nintendo ook een DLC uitgebracht: Animal Crossing Happy Home Paradise. Ik speel de game nu bijna een jaar elke dag, en alhoewel ik de routine van het spel waardeer is de toevoeging van nieuwe meubels, behang, vloeren en andere voorwerpen een welkome afwisseling. Daarnaast heb je door de DLC nu ook de mogelijkheid om naar een archipel te vliegen en daar vakantiehuizen voor je eilandbewoners te ontwerpen. Een privé-eiland voor eilandbewoners, wat wil je nog meer. Nog een grote update, je kunt nu muren in je huis plaatsen en de vorm van de kamers veranderen. Daarnaast is het mogelijk om groenten te verbouwen en te koken! Het klinkt misschien dom maar als je de game hebt gespeeld weet je dat dit enorme veranderingen zijn. Het is eigenlijk ongelofelijk dat Nintendo zo lang heeft gewacht om in een keer zo’n gigantische hoeveelheid nieuwe dingen toe te voegen aan de game. 

Helaas is dit ook meteen de laatste keer dat Nintendo aandacht zal besteden aan de Animal Crossing. Een deel van het team dat verantwoordelijk is voor de Animal Crossing game werkt inmiddels aan een nieuwe Splatoon game, dus die gaan we niet terugzien denk ik. Daarnaast moeten we dus al een beetje afscheid nemen van deze game. Het is gek om te bedenken dan we bijna twee jaar verder zijn. De game heeft me veel rust gebracht en het blijft me verbazen dat iedereen die Animal Crossing heeft gespeeld er een soortgelijke ervaring aan over heeft gehouden: rust en comfort in een periode waarin die twee dingen vaak ontbraken. En dat over de hele wereld. Ik beschouw ik echt als de kracht van de game. Enfin, wat speel jij Luuk?’

LvH: ‘Ik heb de laatste tijd eigenlijk weinig gespeeld op de Switch of mijn laptop, ik kom er gewoon niet aan toe. Maar ik heb na al je lovende verhalen over Star Wars: Knights of the Old Republic dit spel wel op mijn lijstje staan en die komt 11 november uit voor de Switch. Bedankt voor de aanrader Eline, dat wordt een fijn verjaardagscadeau voor mezelf. Want ja, ik was vandaag jarig en heb het een beetje kunnen vieren door een hapje te eten bij de Vegan Junk Food Bar met mijn olijke naamgenoot Luuk Imhann (bij u allen bekend door de rubriek Luuk Vs. Luuk of als je meer met literatuur hebt, zijn roman Paradijs) en daarna een bezoekje aan Eternals, de nieuwste Marvel-film die op een nogal verdeelde ontvangst mag rekenen als je de recensies mag geloven. Ik vond het een prima film en ook mijn naamgenoot was gecharmeerd, dus wij zullen hem beiden aan iedereen kunnen aanraden. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die helemaal klaar zijn met alles waar de naam Marvel aan kleeft: voor die mensen is de film niet afwijkend genoeg van de gebruikelijke formule. Er zijn wellicht ook Marvel-fans die te weinig van deze formule in de film proeven, en daarom gaan klagen. Ik kan ze geen gelijk geven, want Chloé Zao weet er wat mij betreft genoeg haar eigen stempel op te drukken die zowel arty en persoonsgebonden is. Het helpt waarschijnlijk niet dat niemand weet wie in Xenu’s naam The Eternals eigenlijk zijn. En ten slotte zijn er genoeg oelewappies die klagelijk blaten omdat de film een vrij diverse cast heeft, geregisseerd is door een vrouwelijke filmmaker van kleur en de focus legt op locaties over de hele wereld, niet alleen in New York en Los Angeles. En als je een reactionaire kloothommel bent, ga je waarschijnlijk ook dreinen over het feit dat abortus als thema opduikt in de film, naast dat er een een gekleurde gay superheld in zit in een gelukkige relatie met een Arabische man die samen een kind hebben. Ik vond het tof en tegen de traditie in was Imhann ook erg tevreden, maar ga vooral zelf kijken. Of ben jij al helemaal klaar met Marvel, Theodoor?’

TS: ‘Proficiat, Luuk! Maar om je vraag te beantwoorden: Ik dacht uitge-Marveled te zijn, maar ik ben toch benieuwd naar The Eternals, juist omdat de recensies wisselvallig zijn. Lord knows dat ik altijd geniet van de splijtzwammen in de filmcultuur. Ik kijk liever naar een film die de gemoederen een beetje bezighoudt en de meningen verdeeld, dan de zoveelste saaie brave variatie op dezelfde formule. 

In de tijd die voorbijgegaan is sinds mijn eerste bijdrage aan het Weekend van Cine deze week, heb ik de borrel inmiddels achter de rug. Het was heerlijk om in een groep van mensen te zijn waarbij je het kunt hebben over de beste films van het jaar en dat er dan nieuwe titels op je radar verschijnen (ik ben nu heel erg benieuwd naar de duikfilm/spookhuisfilm-combo The Deep House), of waarin je het kunt hebben over de trailer voor Je brûle de partout, waarbij mensen meteen weten waar je het over hebt. Het was fijn vrienden te spreken en nieuwe contacten te leggen. Ik merk hoe erg ik dit gemist heb, en ik hoop dat de volgende gelegenheid voor een borrel niet snel op zich laat wachten. 

Over de zoektocht naar nieuwe tips voor het eindejaarlijstje gesproken: hebben jullie nog titels die ik écht moet inhalen dit jaar? Ik kan zelf alvast Wendy van Benh Zeitlin tippen. De film werd gekraakt door Amerikaanse critici, maar ik vond hem beter dan zijn alleraardigste debuut Beasts of The Southern Wild. Het is wel een film in hetzelfde register, een verhaal over verwaarloosde kinderen die een vlucht nemen in de fantasie. In dit geval is de kapstok een hervertelling van het Peter Pan-verhaal, maar dit is by far de meest originele en eigenzinnige verfilming die ik tot dusver van dat verhaal heb gezien. Voor mensen die kinderen niet graag in gevaar zien (en dat is hopelijk het merendeel van de lezers) zijn er toch flink wat scenes waar je even wat peentjes zweet rond de jonge acteurs die van bruggen afspringen, zwaardvechten of in de lijn staan van ontploffende geysers, maar de film heeft daardoor ook de look en feel van hoe ik mijn eigen kindertijd ervaren heb. Alles is een avontuur, maar een ongeluk zit ook in een klein hoekje: het leven is spannend, maar voelt ook gevaarlijk. Ik was erg onder de indruk, en de film verdient zeker een tweede kans.’

ES: ‘Wat tof Theodoor, en bedankt voor de tip. En Luuk, natuurlijk van harte gefeliciteerd! Hopelijk kunnen we snel afspreken om drankje te doen. Deze week ben ik nog druk met het kijken van shorts voor het Kaboom Animation Festival, maar hopelijk wordt de rest van november iets rustiger (ik denk het niet maar ik blijf hopen). Met de DLC van Animal Crossing ben ik nog wel even zoet, maar ook ik zag dat KOTOR op de Switch verschijnt. Misschien dat ik die ook aanschaf. Of ik wacht tot ik ooit een PS5 kan kopen zodat ik dan de remake kan spelen. Maar dat gaat nog wel even duren. Ik zag wel een andere game die ik graag wil kopen. Disco Elysium: The Final Cut. We hebben het er al eens over gehad denk ik, maar deze game ziet er zo goed uit. Je speelt een detective die in een soort punk versie van een post-Sovjetstad terecht komt om een moord op te lossen.  

Disco Elysium komt uit de koker van de Estse schrijver en voormalig progrockzanger Robert Kurvitz. In 2013 publiceerde hij een sciencefictionverhaal, Sacred and Terrible Air (zijn debuut), over een kapotgeschoten stad die herstelt van een mislukte revolutie. Het boek flopte en Kurvitz zag het allemaal niet meer zitten. Hij wordt uiteindelijk aangemoedigd om het verhaal te gebruiken als inspiratie voor een videgame. De schilder Aleksander Rostov werd betrokken bij het project: hij zou zorgen voor de visuele invulling. En het is deze combinatie die de game zijn bijzondere karakter geeft. Volgend weekend heb ik een date met deze game!’

LvH: ‘That’s one lucky game, Eline! Ik blijf nog even hangen in de filmhoek: helaas eerst met Transformers: Dark of the Moon. Geïnspireerd door jouw Marvel-project, Theodoor, bedacht ik me dat ik na Transformers: Revenge of the Fallen geen enkele film uit de Transformers-franchise heb gezien en laten ze nu net op Netflix opduiken. Behalve Transformers: Age of Extinction dan, om wat voor vreemde reden dan ook. Misschien dat ze bij Netflix ook inzien dat een personage in je film pleuren die een kaartje heeft met daarop obscure legale loopholes die het helemaal okay maken om met tieners te kunnen daten nogal sus is. Anyhoo, Transformers: Dark of the Moon is een incoherente teringzooi, een propagandafilm voor het Amerikaanse leger, doorspekt met seksisme en racisme en nog saai en traag bovendien. Op een bepaald punt besluiten de Decepticons en hun handlangers om hun MacGuffin’s op te tuigen en hun thuisplaneet Cybertron naar de aarde toe te teleporteren (what could go wrong?) en installeren hun teleporters op de Trump Tower in Chicago. Probeerde Michael Bay ons te waarschuwen, of was het een cynische grap van hem? Ik neig naar de tweede verklaring. Wel de moeite van het kijken waard is de western The Harder They Fall. In deze door blaxploitation geïnspireerde western vechten twee bendes een bloederige vete uit: Idris Elda speelt de snoodaard Rufus Buck die de vader en moeder van een jonge Nat Love in koelen bloede neerknalt en een kruis in zijn voorhoofd kerft. Eenmaal volwassen en gespeeld door Jonathan Majors heeft Love een eigen bende gevormd, die het echter heeft gemunt op bankrovers en andere criminelen. The Harder They Fall heeft een droomcast, met Regina King, Zazie Beetz, Delroy Lindo en Lakeith Stanfield, om maar eens wat namen te noemen en de soundtrack is ook fantastisch. Ik kan er dieper op ingaan, maar ik hou het er op dat het een aanrader is voor iedere liefhebber van Westerns en blaxploitation alike! Hebben jullie nog aanraders voor onszelf en onze lezers, my Matties?’

TS: ‘Ik had het een aantal weken terug al over The Night House, en die is nu te zien op Disney+, dus er is absoluut geen reden meer om dit meesterwerkje te hoeven missen. Het is verreweg mijn favoriete horrorfilm van het jaar, en mag eigenlijk niet overgeslagen worden voor de eindejaarslijstjes.

Ik heb deze week ook een oudere favoriet weer uit de kast getrokken: Searching for the Wrong-Eyed Jesus van Andrew Douglas. De digitaal georiënteerde medemens kan deze film vinden op Vimeo On Demand, en laat mij je vertellen, hij is de huurprijs meer dan waard. In Searching for the Wrong-Eyed Jesus gaat Andrew Douglas samen met de markante muzikant en figuur Jim White op zoek naar de ziel van de zuidelijke staten van de United States of America aan de hand van de muziek daar: bluegrass, country, folk en blues. Daarbij wordt de grens tussen fictie en werkelijkheid vernuftig opgezocht: de verhalen die er verteld worden zijn vaak sterk, en dienen met een korreltje zout genomen te worden, maar Douglas brengt ze prachtig in beeld door de vertellers vaak te schieten op ongewone locaties, bijvoorbeeld in een auto bij nacht midden in een bos. Of hij laat een bluesnummer op de soundtrack horen, dat dan, wanneer de camera draait, ter plekke live opgevoerd wordt, te midden van een tafereel dat spontaan/ documentaire-achtig over kwam. De overgang van diëgetische naar non-diëgetische muziek laat echter zien dat er sprake moet zijn van een bepaalde mate van enscenering, wat precies past in het beeld dat Jim White and Douglas schetsen van de zuidelijke staten: een rotsvast geloof in mythes en fabeltjes, dat er voor zorgt dat deze werkelijkheid worden. Satan en God zijn hier niet zomaar Bijbelse verhalen, ze zijn levensecht voor de geïnterviewden. Searching for the Wrong-Eyed Jesus is de zeldzame documentaire die magisch-realistisch en fantasmagorisch genoemd kan worden. Niet voor niets staat de film héél hoog in mijn lijst favoriete films aller tijden. Aanrader. Eline, Luuk, hebben jullie nog favorieten die misschien onder de radar van mensen gevlogen kunnen zijn?’

ES: ‘Ik denk het eerlijk gezegd niet! In ieder geval niet als het over films gaat. Over games misschien wel. Theodoor en ik spraken elkaar toevallig nog over games die ik graag voor Kaboom zou willen programmeren en daar zitten zeker een paar titels tussen waarvan ik weet (en Theodoor ook) dat ze niet op de radar staan van veel mensen. Maar dat is juist leuk voor het festival denk ik. Het is met games misschien iets moeilijker dan bij films, waar je toch gedwongen bent om te blijven zitten en kijken. Met games is de verleiding om andere dingen te doen net iets groter. Daarom is het ook belangrijk om een onderscheid te maken. Je hebt games waar je veel tijd en energie in stopt, games die een bepaalde emotionele investering vereisen. Die wil ik op de juiste manier en met de nodige aandacht presenteren. Daarnaast zijn er natuurlijk games die je gewoon kunt oppakken en spelen, zonder al te veel na te denken. Enfin, ik dwaal af. Zodra ik meer weet over de programmering zal ik het hier zeker melden. Een game waar ik en Theodoor sowieso heel enthousiast over zijn is: Spiritfarer. Hopelijk volgende week meer!’

LvH: ‘Tips, ja hoor! Over What We Do in the Shadows hoef ik het niet uitgebreid te hebben, maar het is wel weer een genot dat het derde seizoen is begonnen. Hetzelfde geldt voor Big Mouth, waarvan het vijfde seizoen nu op Netflix staat. Waar ik het volgens mij echter nog niet over heb gehad, is de animatieserie Maya and the Three, ook recentelijk op Netflix verschenen. Maya and the Three is een Mexicaanse productie, gericht op kinderen maar doordat de serie is gebaseerd op de inheems cultuur van de Azteken en andere inheemse meso-Amerikaanse volkeren. Dit creëert sowieso een interessante spanning: de Azteekse cultuur dreef op oorlog met hun buren om slachtoffers te vergaren voor de rituele offerrites om de Azteekse Goden te behagen. Deze Goden zijn ook de antagonisten in Maya and the Three: ze eisen de vijftienjarige, rebelse prinses Maya op om haar te offeren aan Lord Mictlan, de God van de oorlog. Maya gelooft echter dat ze onderdeel is van een oude profetie en verzamelt drie krijgers om Lord Mictlan te verslaan. Maya and the Three ziet er spectaculair uit: het design is kleurrijk en origineel en de serie maakt op een inventieve wijze gebruik van dynamische kaders, die zorgen voor een ongekende illusie van diepte en beweging. De focus op kinderen wordt ruimschoots gecompenseerd door de duistere elementen uit het plot en de elementen uit de culturen waar de serie door geïnspireerd is en bij vlagen sterke emotionele lading, waardoor de serie misschien wel wat te heftig is voor de meeste jonge kinderen, maar des te interessanter voor volwassen liefhebbers van animatie.’