LvH: ‘Howdydoo, beste Cinematties van me! Met mij gaat het prima, ik mag niet klagen dus ik zal mijn best doen om eventuele kritische noten in dit stuk constructief te maken. Eline, jij mag binnenkort wederom een weekendje weg, nietwaar? En Theodoor, hoe zit het met jouw feestelijke horrorconsumptie deze maand?’

TS: ‘Ik ben voor Schokkend Nieuws bezig met een boxset genaamd Cold War Creatures, waarin een piepkleine greep uit het werk van B-filmproducer Sam Katzman te zien is. Ik ben een zéér groot liefhebber van monsterfilms uit het atoomtijdperk en schreef er destijds zelfs mijn masterscriptie over. Nochtans had ik tot nu toe maar een film uit deze boxset gezien, The Giant Claw. The Giant Claw is smakelijk vermaak mede omdat het groteske monster, namelijk een reusachtige vogel er nogal belachelijk uitziet. Maar wat schetste mij de verbazing? De andere drie films in de boxset zijn een stuk sterker. Waarom dat zo is, doe ik uit de doeken in een toekomstig nummer van Schokkend Nieuws, maar ik wil hier al wel even een lans breken voor oude B-monsterfilms. Eng zijn ze misschien niet meer, het blijft opperbest vermaak, met zinderende dialogen, veel spektakel en een huis-tuin-en-keuken-charme in de special effects. 

Om even een kort stukje zelfpromotie te doen, met als bruggetje Schokkend Nieuws: het nieuwste nummer ligt vanaf maandag in de winkels. Naast een recensie van de Daimajin-trilogie, zeer puike Japanse monsterfilms, schreef ik ook een groot essay voor de Paul Verhoeven-special. Het is een artikel waar ik superduper trots op ben, en waar erg veel werk in is gaan zitten. In het artikel zet ik uiteen hoe de thema’s religie, seks en geweld met elkaar verstrengeld zijn in het oeuvre van Verhoeven, maar vooral ook over hoe de religieuze symboliek veelal in dienst staat van een misantroop wereldbeeld. Op welke manieren? Dat moet je vooral lezen in het nieuwe nummer, waarin ook een prachtig essay staat van Basje Boer over droomwerkelijkheden in het oeuvre van Verhoeven, en waarin ook aandacht is voor de talloze sequels op het werk van Verhoeven. Voor we doorgaan op horror en Halloweenplannen: heb jij nog schaamteloos iets te pluggen, Eline?’ 

ES: ‘Aankomende week vertrek ik naar naar Noorwegen! Fredrikstad om precies te zijn. Ik ga naar het Fredrikstad Animation Festival namens het Kaboom Animation Festival. Ik heb er echt ontzettend veel zin in. Ik ben van plan om dit weekend eens goed te gaan zitten voor het programma, om te kijken wat ik graag wil zien. In 2020 had ik een trip naar  Noorwegen staan die uiteraard niet door kon gaan toendertijd, dus dit voelt als een mooie tweede kans. Ik vrees dat ik niet mee kan schrijven aan de volgende Weekend van Cine, maar ik beloof dat ik veel foto’s zal nemen om te laten zien!

Daarnaast ben ik ontzettend blij met de aangekondigde update en DLC voor Animal Crossing: New Horizons! We zitten inmiddels in het tweede jaar van deze game, en alhoewel ik het nog steeds elke dag een beetje speel was de rek er toch echt een beetje uit voor mij. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dus wel kan genieten van Halloween, dus ik ben mijn eiland weer vol aan het pleuren met pompoenen en andere enge dingen. Maar dit is de tweede keer dat ik het doe, en dan is het toch iets minder spannend.  Daarom komt deze update echt als geroepen.

Koken, vakantiehuizen ontwerpen, naar andere eilanden reizen, meer meubilair, lampen aan het plafond, nieuw uiterlijk voor je huis en een café in het museum. En dat alles beschikbaar begin november! Het is voor mij ook weer een reden om met vrienden samen te spelen, of in ieder geval op bezoek te gaan op de eilanden van vrienden van me. Als Nintendo nou ook eens een manier bedenkt waarop ik makkelijk met vrienden kan praten terwijl we spelen, zou ik helemaal gelukkig zijn. Op dit moment moet je eerst een app op je telefoon installeren en dan allebei tegelijk de game openen op de Switch en je kan alleen maar met elkaar praten zolang je allebei dezelfde game speelt. ARGH! NINTENDO! Dat moet toch beter kunnen! Microsoft en Sony doen het al jaren met de Xbox en Playstation. Kom op! Enfin, ik ben een blije gamer dit weekend. Wat jij, Luuk?’

LvH: ‘You and me both, Eline! Ik wens je sowieso alvast veel plezier in Fredrikstad, dat uitje heb je natuurlijk gewoon verdiend. Eline en ik waren recentelijk bij de eerste screening van Kaboom in Boom Chicago, een samenwerking die via diverse kanalen tot stand kwam en die achteraf gezien onvermijdelijk is. Boom Chicago is de iconische thuisbasis van (Amerikaanse) stand-up comedy in Amsterdam en was een broedplaats voor onder andere Seth Meyers, Amber Ruffin, Jordan Peele en Jason Sudeikis. De synergie tussen stand-up comedy en animatie is eigenlijk vanzelfsprekend, kijk maar naar BoJack Horseman, Dr. Katz en Rick and Morty, maar die link is afwezig bij het merendeel van de animatiefilmfestivals, dus ik ben erg blij dat we deze connectie hebben gelegd en dat we deze verder cultiveren. Vanaf 2022 zullen we vaker in samenwerking met Boom Chicago events organiseren en ik zal in deze rubriek onze lezers op de hoogte houden. 

Ik blijf even hangen in festivalsferen, aangezien ik de afgelopen weken elke dag een verse portie films kijk voor de selectie van Kaboom. Als ik over een lange termijn kijk, dan is het verbijsterend hoe het gemiddelde (technische) niveau van de inzendingen is gestegen. Een enthousiaste einzelgänger kan met behulp van de juiste software een short maken die zo goed als foto-realistisch is, zoals een short over Odysseus en de Cyclops, onderdeel van een ambitieus plan om de Odyssee te animeren. Maar realisme is in animatie een dubbelzijdig zwaard, aangezien het de Uncanny Valley met zich meebrengt. Het merendeel van de beste inzendingen die ik voorbij heb zien komen waren juist in mindere of meerdere mate gestileerd, zoals een film over de massamoord van Algerijnse gastarbeiders in Parijs in 1961. De film gebruikt metaforen om deze tragedie uit te beelden en weet daardoor des te beter de boodschap over te brengen, iets dat in live-action onmogelijk zou zijn. Ik hou het even vaag om te voorkomen dat ik de selectie beïnvloed, maar ik kijk uit naar het moment dat ik meer bekend mag maken over de programmering op Kaboom.’   

TS: ‘Voor mij zit het programmeren (voor Camera Japan met name) er weer even op maar ik ben bezig met verschillende kijkprojectjes voor mezelf, want ik werk graag lijstjes af. Zo ben ik al een tijdje bezig met een herkijk van het werk van M. Night Shyamalan, en mijn waardering voor het werk van de beste man blijft wat zuinigjes. Ook wil ik een dezer weken beginnen aan het kijken van zoveel mogelijk Dogme 95-films, want tot nu toe blijft mijn kennis van die films beperkt tot de handvol klassiekers, zoals Festen, Idioterne en Julien Donkey-Boy. Wie weet komen er op den duur wel artikelen uitrollen. Houd Het Weekend Van Cine dus in de gaten. 

Maar goed, het is ook oktober en dat betekent zoveel mogelijk horrorfilms aantikken. Ik zag gisteren Saint Maud, en hoewel de horrorelementen zeker wel aanwezig zijn, met name in enkele visuele verwijzingen naar klassieke relihorrors, vond ik de film meer overkomen als een sterk psychologisch drama. Tenminste tot de finale, waar de sluimerende horror van de rest van de film in volle kracht boven komt drijven. Jakkes, ik kan me niet herinneren recentelijk naardere eindshots gezien te hebben. Maar goed, de missie van de makers is geslaagd, dus. 

Over relihorror gesproken: ik ben begonnen aan Midnight Mass, de Netflix-serie van Mike Flanagan. Nu twijfel ik gezien de recente transfobische acties van Netflix, naar aanleiding van Dave Chappelle’s omstreden comedy-show The Closer, of ik ze wel maandelijks moet blijven sponsoren met mijn geld, maar ergens wil ik eerst Midnight Mass wel afkijken. Het is tot nu toe een intrigerende serie, waarbij ook hier de horror tot nog toe op een laag pitje blijft, ten faveure van psychologisch drama. Maar ik heb het gevoel dat deze serie nog wel wat explosiever kan gaan worden, in latere afleveringen. Dierenliefhebbers, zoals ik, zijn wel gewaarschuwd: veel dode honden en katten in deze serie, dus wees voorbereid op wat nare momentjes. Ben jij nog wat op Netflix aan het kijken, Eline? Hoor jij tot de mensen die aan Squid Game zijn begonnen en moet ik dat ook doen? Of heb je tips op andere streamingkanalen?’

ES: ‘Nee Theodoor, ik hoor bij de koppige groep mensen die een serie niet kijkt als iedereen zegt dat je hem wel moet kijken. Het is een nare gewoonte maar ik weet zeker dat ik er over een maand of zes door verveling vast een keer aan zal beginnen! Ook ik wilde eigenlijk beginnen aan Midnight Mass omdat ik het, in tegenstelling tot wat Netflix tegenwoordig uitbrengt, er nog best interessant uit vond zien. Weet je nog vroeger, toen Netflix het nog aandurfde om series als Sense8 uit te brengen? Ook niet perfect, maar in ieder geval een stuk uitdagender dan de gemiddelde serie die er nu elke week aanschuift. Op het vlak van comedy specials vind ik Netflix dan wel weer fijn. Uiteraard het werk van Chappelle daargelaten. Vond het altijd al een beetje een droeftoeter (sorry not sorry) en het is spijtig dat dit met de dag erger wordt. Hoe diep kun je zakken? 

Ik merk dat mijn behoeftes weer veranderen. Waar ik tijdens de lockdown totaal geen puf had voor films en liever korte afleveringen van een serie keek, voel ik dat ik juist totaal geen behoefte heb aan die bijna oneindige stroom aan afleveringen. Op dit moment heb ik liever weer een film waar gewoon een einde aan zit, dan kan ik daarna weer verder met mijn dag. Ik hoop dit weekend misschien No Time To Die mee te pakken, alhoewel ik Daniel Craig inmiddels ook echt beu ben als Bond. Wat ben ik blij dat dit zijn laatste is zeg! Nou genoeg azijnzeiken van mijn kant, wat zijn jouw plannen Luuk?’

LvH: ‘Squid Game is zeker de moeite van het kijken waard, matties! Het is ietwat verontrustend om te zien hoe Netflix reclame maakt voor de serie door in Rotterdam het spel Red Light, Green Light (ook wel bekend als Annemarie koekoek) te laten spelen. Gelukkig worden de verliezers in dit geval niet neergeblaft met een sniper rifle, maar het zou me niet verbazen als er tijdens een vergadering gebreinstormd is over luchtbuksen en paintballgeweren. Is het echter toeval dat dit georganiseerd wordt op dezelfde dag als het Woonprotest (wederom gekenmerkt door onnodig politiegeweld)? Is het toeval dat de hype rond Squid Game wordt geconcentreerd op recepten voor Dalgona suikerkoekjes, pop-up stores en het (veilig) naspelen van kinderspelletjes uit de serie, in plaats van de harde kritiek op kapitalisme en hebzucht? Als jullie toch overstag gaan, hoor ik graag wat jullie vinden.

Dat Netflix ook niet goed bezig is met Chappelle is overduidelijk. Het lijkt erop dat onder invloed van de niet bijster lovende recensies van critici er gekozen is om Chappelle neer te zetten als iemand die moedig de strijd aangaat met de zogenaamde cancel culture. Een vrij cynische en uiteindelijk contraproductieve insteek van Netflix: het aanwakkeren van de culture war die inmiddels ook in Europa woedt compenseer je niet door een paar extra geëngageerde series aan te kopen. Als je Chappelle een beetje kent, is het teleurstellend maar niet een radicale koerswijziging. Hij ziet ongelijkheid en onderdrukking als een wedstrijd en heeft daardoor oogkleppen op waardoor hij het leed van anderen niet ziet of niet zo belangrijk vindt. Hij gaat niet mee met de tijdsgeest en kan blijkbaar de empathie niet opbrengen om zich te verplaatsen in andermans schoenen en daardoor is zijn schtick vastgeroest. Met een grote zak geld klagen dat je tegenwoordig ook niks meer mag zeggen, lekker makkelijk en helaas zeer herkenbaar.

Als je Netflix even je aandacht niet gunt, dan kan je bij concurrent Disney+ terecht voor Reservation Dogs, een nieuwe serie uit de kokers van Taika Waititi en Sterlin Harjo. De serie speelt zich af op een reservaat en is de eerste serie die is gemaakt met een crew en een cast van inheemse Amerikanen. De recensies zijn overweldigend positief en ik vond de eerste aflevering al erg geslaagd. De serie heeft een onderkoelde, absurdistische vibe die me goed bevalt en de vier protagonisten zijn ontzettend goed gecast. Een aanrader dus. Verder hoop ik nog een Halloweenfeestje mee te pakken vandaag, als de deadlines een beetje meewerken wat weekendplannen betreft.’

TS: ‘Ik ben heel erg benieuwd naar Reservation Dogs. Afgezien van Jojo Rabbit ben ik een redelijk groot fan van het werk van Taika Waititi, al loop ik flink achter met de televisieversie van What We Do In the Shadows. Maar ik zag dat die over een paar weken ook op Disney+ te zien zal zijn, dus misschien kan ik hem dan inhalen.

Ik ben zelf ook weer veel aan het gamen. Mijn indiegame-tip van de week is het spel Creaks, een puzzelgame die vrij intens is. Je speelt een personage dat afdaalt vanuit zijn slaapkamer naar een ondergrondse mysterieuze stad, dat geteisterd wordt door een gigantisch monster. Het krakkemikkige complex van gewelven wordt tevens bewaakt door onder andere robotwaakhonden en monsterkwallen. De crux is dat je voorbij deze kwallen en honden moet komen door gebruik te maken van een steeds complexer systeem van schakelaars, ladders, valdeuren, schijnwerpers die de robotwaakhonden transformeren in ladekastjes en drukknoppen. Bega je een misstap en kom je toch te dicht bij een hond of kwal, dan peuzelt die je op zeer brute wijze opg. De “game over”-schermen zijn enkele van de meest intense die ik recentelijk heb gezien, waardoor je soms echt peentjes aan het zweten bent om op de exact juiste strategische tijd een schakelaar over te halen, om een robotwaakhond gevangen te nemen of met een schijnwerper te transformeren. Dit is een puzzelgame met horrorelementen dus en aangezien de meeste horrorgames net iets té veel vragen van mijn reactievermogen, ben ik blij eindelijk een spel te hebben gevonden waarbij mijn skills toereikend zijn maar ik alsnog mijn adrenaline goed omhoog kan krijgen. De handgetekende potloodschetsachtige omgevingen zijn prachtig, tevens, dus fans van het werk van Guillermo del Toro en Tim Burton wijs ik ook deze kant op. Misschien is dit ook een spel voor Kaboom? En ben je, naast Animal Crossing dan, verder nog dingen aan het spelen Eline?’

ES: ‘Toevallig heb ik dit weekend een game gedownload die je een tijd geleden hebt aangeraden Theodoor: Spiritfarer. Nu het kouder wordt buiten en mijn wandelingen iets sneller eindigen dan ze deden in de zomer, ben ik wel toe aan een gezellige game. Ik heb me recentelijk ook gewaagd aan Arkham Horror: Mother’s Embrace. Mijn huisgenoot heeft de Arkham Horror game hier in huis, en ik kijk af en toe mee als hij het speelt met zijn vrienden. Het is een tamelijk brute en meedogenloze game waarin je eigenlijk altijd het gevoel hebt dat je aan het verliezen bent. En dat is meestal ook het geval. De videogame is niet anders, maar je hoeft gelukkig niet veel verstand van het bordspel of het verhaal te hebben om de game te kunnen spelen. Dit neemt niet weg dat de game bij vlagen behoorlijk knullig is. Het is wel fijn dat de game een groot deel van het denkwerk voor je doet, en dan doel ik voornamelijk op de spelregels. Arkham Horror heeft zo ontzettend veel regels en uitzonderingen dat je meer leest dan daadwerkelijk de game speelt, maar het is best gezellig om op een koude herfstavond zes uur lang aan een tafel te zitten en de game te spelen, om uiteindelijk allemaal dood te gaan. Oké, nu ik het zo vertel klinkt het misschien niet als een leuk spel, maar dat is het zeker wel! Het kost gewoon wat tijd. Volgende week dus naar Noorwegen. Ik heb al een boek gekocht voor de trip: De Morgenster van Karl Knausgård. Ik heb me niet verder in het boek verdiept dan de kaft, want de flaptekst sprak me enorm aan. Het boek speelt zich, geheel toepasselijk, af in Noorwegen. Bergen om precies te zijn. Het is de nazomer en het is heter dan ooit. Plots verschijnt er een grote ster aan de hemel en het duurt niet lang voordat er meer rare dingen gebeuren. Nou, helemaal top!’

LvH: ‘Ik ben toch bang dat we nooit meer afkomen van de Lovecraftiaanse invloeden op Het Weekend van Cine, ik vermoed dat we ons naderende rampzalige einde over onszelf hebben uitgesproken toen we nietsvermoedend voor het eerst over de Foodstars van de Albert Heijn hebben gebogen. Sindsdien droom ik van liftdeuren die open barsten door een vloedgolf van overnight oats, hoor ik gefluister en gegiebel uit mijn groentenla komen en telkens als ik aquafaba probeer op te kloppen, ontstaan er ogen en tentakels tijdens de bereiding. Dus Eline, lees geen teksten in het Oud-Noors op tijdens je verblijf en laten we allemaal spaarzaam omgaan met onze Sanity Points. Ik spreek jullie weer over twee weken!’