LvH: ‘Sweet Baby Moses, houden jullie het een beetje uit matties? En zo ja, hoe houden jullie het hoofd koel? Ik heb mijn USB-ventilator, ik heb een paar smaken hard seltzer om uit te proberen en als nachtdier stuiter ik sowieso niet vaak in de volle zon. En hebben jullie nog wat meegekregen van de E3? Ik heb een paar interessante titels voorbij zien komen waaronder een titel die we min of meer blijkbaar in het leven hebben gewenst, namelijk een nieuwe Wario game: Wario Ware: Get It Together!. So, seen something y’all like?’

TS: ‘Ik houd het hoofd niet koel, Luuk. Ik kan ventilatoren aanzetten wat ik wil, maar ‘as we speak’ is het letterlijk 28 graden Celsius in mijn huiskamer. Niet te haggelen. Maar in leuker nieuws: ik heb inderdaad de Nintendo Direct gekeken tijdens E3. Wario Ware: Get It Together was een aangename verrassing maar het meest vrolijk werd ik van Advance Wars Re-Boot Camp. Ik ken Advance Wars enkel van reputatie. Persoonlijk favorietje Wargroove wordt vaak gezien als een ode aan Advance Wars en ook het zeer puike Tiny Metal is Advance Wars-achtig. Maar het origineel heb ik dus nooit gespeeld, tot nu. Ik kijk uit naar de rerelease, en dat wordt een aankoop ‘vers van de pers’ voor mij.

Wat betreft games ben ik sowieso toch iemand die gedijt bij spellen waarbij je iets langer kunt nadenken, en reactievermogen geen rol speelt. Daarom geniet ik nu ook erg van Slay the Spire, die ik heb gekocht tijdens de huidige (gigantische!) E3-sale in de Nintendo E-shop. Hij werd hoog aangeschreven door vrienden. Het idee is dat het een combinatie is tussen een rogue-like zoals Hades, een brutaal moeilijk spel waarbij je elke keer als je verliest van voren af aan begint en een card-building-game à la Magic: The Gathering. Die combinatie werkt wonderwel: als je voor de zoveelste keer afgestraft wordt door een gigantisch moeilijke vijand heb je toch zelden het idee dat het komt door een aantal stomme kaarten in je hand. De A.I. is dus behoorlijk fair. Ken jij het spel, Eline? Iets zegt me dat het wat voor jou is. En jij nog tips in de huidige sale?’

ES: ‘Ik probeer de hele dag zo stil mogelijk te zitten, maar ik vrees dat de warmte nu zo in het huis zit dat zelfs de regenbuien niet verkoelend zijn. Ik heb even naar de sale gekeken en de meeste titles heb ik al aangeschaft (Zelda en Hades) maar ik zag Griftlands ertussen staan. Een soort roguelike met deckbuilding elementen. Bovendien ziet het er ook heel tof uit! Ik heb die game een paar jaar geleden op mijn wenslijst gezet en ben hem toen eigenlijk vergeten, maar gelukkig krijg ik nu een soort tweede kans. Ik ga hem dus zeker kopen voor dit weekend! Ik zal volgende week verslag doen. 

Een andere game die ook op die lijst staat is Rayman Legends: Definitive Edition. Ik was vroeger echt ontzettend fan van het personage, maar als ik heel eerlijk ben kan ik me nu eigenlijk niet bedenken waarom ik hem zo leuk vond. Ik heb de games in ieder geval ontzettend veel gespeeld dus het feit dat deze game nu ook in de sale is maakt mij in ieder geval ontzettend gelukkig. Een laatste game op de wenslijst is Oxenfree. Een bovennatuurlijke thriller over een groep vrienden die een poort openen (uiteraard nooit een goed idee). De game kost geen drol (2,99) en het ziet er tof uit, dus ook die game ga ik kopen. 

Toch zullen de games ook even moeten wachten als het weer mooi blijft. Nu alles weer langzaam open gaat probeer ik lekker veel buiten te zijn. Wandelen en foto’s maken. Over buiten zijn gesproken; de eitjes van onze kip moeten nog uitkomen. Ze is op maand uitgerekend, ongeveer. Ik weet eigenlijk niet of je het zo kunt zeggen, want de eitjes zijn er natuurlijk al. Nou de eitjes zouden dus rond maandag uit moeten komen. Ik ben in ieder geval heel benieuwd. Kuikens zijn echt te schattig. En over schattig gesproken: onze baby kraai is er nog steeds. Hij hupt een beetje door de tuin en doet af en toe een poging om te vliegen. Nog zonder echt succes. Ik hoop eerlijk gezegd dat hij/zij snel leert vliegen. Het is zo zielig om zo’n mooi beest een beetje op de grond te zien struinen. Enfin, genoeg daarover. Wat heb je nog meer gedaan deze week Luuk?’

LvH: ‘Ik denk dat ik voor ons allen spreek als ik zeg dat we meer kuikencontent willen in deze rubriek, Eline! Klopt het dat de naam van de baby kraai in de Vosmaer Oase nog niet geheel vast is gelegd? Ik begrijp dat naast Pusaka ook de naam Russell gebezigd wordt? Ik zou toch aanraden om die naam zo snel mogelijk te ditchen, voor je het weet gaat ie puberen en dan begint ie een belabberd bandje en vliegen er telefoons om je oren. Anyhoo, ik keek de afgelopen tijd op Netflix twee series over voedsel: Fresh, Fried & Crispy en High on the Hog: How African American Cuisine Transformed America. Fresh, Fried & Crispy volgt de YouTube-ster Daym Drops die diverse steden van de Verenigde Staten bezoekt om de plaatselijke foodie-scene te verkennen en per aflevering van krap een half uur strijden diverse gefrituurde gerechten om zijn gunst. Dat Daym ooit begon als fast food recensent op YouTube is goed te merken: zijn gepassioneerde, gedetailleerde beschrijvingen van zijn smaaksensaties als hij zijn tanden in een gerecht heeft gezet zijn enthousiasmerend en bloemrijk, maar soms zit de betreffende kok er voor spek en bonen bij. Een beetje meer diepgang en interactie had wel gemogen. Maar goed, dat is niet de focus van de show: het is food-porn in de beste zin van het woord. Gepaneerde gerechten verdwijnen in slow-motion in bubbelend frituurvet, druppels saus druipen verleidelijk van broodjes en Daym kijkt met een nauwelijks verholen voedselboner naar andermans bord terwijl hij wacht op zijn traktaties. Gelukkig is Daym een charismatische knuffelbeer van een vent die iedereen met gemak om zijn vingers weet te winden en zodoende is het een prima tussendoortje om af en toe op te zetten. High on the Hog: How African American Cuisine Transformed America is een stuk serieuzer ingesteld: chefkok/sommelier/food critic Stephen Satterfield reist van Afrika naar de Verenigde Staten op zoek naar de rol van de Afrikaanse diaspora op de Amerikaanse keuken en ontmoet op die reis een aantal bijzondere koks, historici en activisten. Het levert boeiende verhalen en inzichten op die zowel je hersens als je speekselklieren aan het werk zetten. De serie is gebaseerd op een gelijknamig gelauwerd boek van de schrijfster Jessica B. Harris en de afleveringen zijn tussen de drie kwartier en een uur lang, perfect als begeleiding van een uitgebreide avondmaaltijd dus. Wat heb jij de afgelopen week gekeken, Theodoor?’

TS: “Ik ben langzaam weer bezig met het werken aan eigen ideetjes voor video-essays en dergelijke. Daarom heb ik me de afgelopen week ondergedompeld in het oeuvre van Cronenberg, allemaal herkijkbeurten, en ik verwacht dat de komende maanden nog veel vaker te doen. Ik heb namelijk een idee voor een video-essay met daarin een nogal boud statement: Cronenberg’s Maps to the Stars is niet alleen onterecht vergeten en lauwtjes ontvangen, ik zie het als een sleutelfilm in zijn oeuvre. En het essay zou uitleggen waarom er meer met die film aan de hand is dan alleen semi-platvloerse Hollywood-satire. 

Ook kijk ik nog steeds veel films voor Camera Japan. Daardoor blijft er weinig ruimte over om tussendoor ‘gewoon even iets voor mezelf te kijken’. Toch deed ik dat deze week met de nagenoeg vergeten Blake Edwards-film Darling Lili. Darling Lili was destijds een gigantische flop, zowel financiëel als bij critici, maar was desondanks de eerste samenwerking tussen Edwards en Julie Andrews, net na hun gezamenlijk huwelijk. Aangezien ik Victor/Victoria en S.O.B. erg hoog heb zitten, was ik wel benieuwd, zeker nadat ik er achter kwam dat Darling Lili een curieze mix is tussen musical, klucht, oorlogsfilm en spionage-thriller. De film lijkt echter vooral bedoeld om Julie Andrews de kans te geven haar brave imago van zich af te schudden: ze speelt een Duitse spionne in de eerste wereldoorlog, nota bene, zonder dat ze een groot deel van de speelduur gewetenswroeging krijgt. Tevens krijgt ze de kans om een striptease te doen, en als een ware Mata Hari vijanden te verleiden hun geheimen te delen tussen de lakens. Dat de film zelf ook nog een aantal scherpe parodieën op The Sound of Music kent doet vermoeden dat dit allemaal zeer bewust is. De film kent een aantal verschuivingen in toon en stijl die niet volledig werken, en is met een speelduur van meer dan twee uur ook best een lange zit. Maar als het wérkt dan werkt het. Openingsnummer Whistling Away the Dark, bijvoorbeeld, is een van de prachtigste musicalnummers die ik recentelijk zag, met werkelijk virtuoos camerawerk. Kijk en geniet!

ES: ‘Ik ga dat zeker bekijken dit weekend Theodoor! Dit weekend staat Midsummer op het menu. Niet de film, maar het feest. We zouden eigenlijk op zondag een groot feest organiseren in de tuin, maar gezien de weersvoorspelling (en de restricties die er nog zijn) lijkt dat dit jaar niet door te gaan. Erg spijtig, want ik vind het heel gezellig om met mijn buren in onze tuin te eten. We hebben er zelfs een pizza-oven voor gebouwd! Okay, niet speciaal voor Midsummer maar wel voor dit soort gelegenheden. Er zit helaas niks anders op dan lekker binnen te blijven (waar het nog steeds heel erg warm is). Misschien is zondag dan wel de dag dat ik Star Wars: Squadrons ga proberen. De game is onderdeel van het PS Plus abonnement. Elke maand zijn er een aantal games die gratis worden aangeboden aan mensen die PS Plus hebben. Ik moet eerlijk toegeven dat de games meestal niet heel boeiend zijn, maar zo nu en dan zit er een goede game tussen. Zo heb ik ook Control te pakken gekregen. Ik heb die game nog niet uitgespeeld maar het is echt een aanrader. 

Overigens heb ik ook maar besloten om een ventilator te kopen. Al jaren zit ik de hitte elke zomer gewoon uit zonder enige verkoeling. Ergens vind ik het klamme, warme fijn. Maar ik kan ook heel goed begrijpen dat mensen me voor gek verklaren hoor. Dit jaar ga ik het toch anders doen en heb ik dus gekozen voor zo’n hippe toren. Ik ben erg benieuwd of het echt een verschil gaat maken als het zo meteen twee weken lang dertig graden is en de hitte in de muren is gaan zitten. Enfin, altijd wat te zeuren, ik ben juist aan het genieten van het feit dat mijn wandelingen veel plezieriger zijn door het warme weer. Ik voel me ook een stuk beter met alle versoepelingen in het vooruitzicht. Ik heb zelfs tickets gekocht voor een festival! Ik moet er wel bij vermelden dat het festival in 2022 zal plaatsvinden, maar dat is voor mij genoeg tijd om weer te wennen aan mensen om me heen. Ik ga dus in juni 2022 naar Barcelona om te genieten van het Primavera Sound festival. Het festival is verspreid over twee weekenden en de line-up is nu al best leuk: Massive Attack, Tame Impala, Gorillaz en Tyler, the Creator. Uiteraard zijn er nog veel meer namen maar ik laat me het liefst een beetje verrassen. Het voordeel van een festival in het buitenland, en in dit geval in een prachtige stad, is dat je ook prima andere dingen kunt gaan doen als de namen van de dag je niet kunnen boeien. Een museumbezoek, zwemmen in de zee, lekker eten en drinken. Een week Barcelona klinkt mij als muziek in de oren in ieder geval. Gelukkig hoef ik maar een jaar te wachten! En over activiteiten buiten de deur: ik ben nog steeds niet naar een bioscoop geweest! Jullie wel? Hebben jullie plannen?’

LvH: ‘Damn Eline, een Midsummer feestje in jullie tuin klinkt zeer aanlokkelijk, jammer dat het niet door kan gaan. Misschien later in het jaar? Zolang ik geen berenonesie hoef te dragen, kom ik graag langs. En een daadwerkelijk muziekfestival in Barcelona, ik durfde zelf nog niet zover vooruit te plannen maar je brengt me op ideeën. Ik streep de dagen af tot mijn tweede shot en de twee weken erna en ik blijf tot die tijd extra voorzichtig, ook omdat ik merk dat een heleboel mensen dat niet meer zijn. Ik sta te trappelen om weer naar de bioscoop te gaan, begrijp me niet verkeerd, ik kan het echter nog wel opbrengen om een paar weekjes de kat uit de boom te koekeloeren.

Tot die tijd vermaak ik me wel met de thuisbioscoop: ik heb het merendeel van de Mission Impossible films gemist toen ze uitkwamen, nu heb ik in ietwat willekeurige volgorde de films die ik nog niet had gezien gekeken. En hoezeer ik ook mijn bedenkingen heb bij Tom Cruise als persoon/tot Messias gekroonde frontman van een pseudo religieuze cult, ik kan niet ontkennen dat hij uitblinkt in deze franchise. En Simon Pegg als geheim agent is ook een gouden greep. Wat wel opvalt is dat in elke Mission Impossible film een moment zit waarin Ethan Hunt, het personage gespeeld door Tom Cruise net iets te overduidelijk wordt opgehemeld. Ik zal een voorbeeld geven: in Mission Impossible: Rogue Nation is CIA-bobo Alan Hunley, gespeeld door Alec Baldwin een bureaucraat die ervoor heeft gezorgd dat de Impossible Mission Force is opgeheven en dat Hunt en zijn kompanen door de CIA opgejaagd worden. Gedurende de hele film is duidelijk dat Hunley een bloedhekel heeft aan de IMF in het algemeen en Hunt in het bijzonder. Daarom is het een verrassing dat Hunley op een cruciaal moment dit uitkraamt: “Hunt is uniquely trained and highly motivated – a specialist without equal – immune to any countermeasures. There is no secret he cannot extract, no security he cannot breach, no person he cannot become. He has most likely anticipated this very conversation and is waiting to strike in whatever direction we move. Sir, Hunt is the living manifestation of destiny – and he has made you his mission.” Ethan Hunt = Tom Cruise = Manifest Destiny? That’s a bit much. Gelukkig blijft het over het algemeen bij een enkel overdreven offer aan Xenu en het ego van Cruise per film, maar het viel wel op. Ik ben trouwens heel benieuwd naar je analyse van Map to the Stars, Theodoor! Ik was best teleurgesteld met de film toen die uitkwam en als Cronenberg-fan hoor ik graag hoe jij de film gaat rehabiliteren.’  

TS: ‘Dan kun je nog wel even wachten, Luuk, want dit is een lange-ademproject, dat zeker een jaar gaat duren voor het goed en wel is afgerond, zo niet langer. Ik heb nog een aantal andere projecten lopen, van vergelijkbaar kaliber, waaronder een over Richard Kelly’s oeuvre en een over de betekenis van mode-items in films. Het meeste wat ik momenteel kijk is daarom ook researchwerk voor die video-essays, dan wel kijkwerk voor Camera Japan óf Schokkend Nieuws. Ik ben voor Schokkend Nieuws me bijvoorbeeld door een boxset van Z-films aan het werken, Weird Wisconsin: The Bill Rebane Collection

Omdat mijn vrije tijd dus vooral gaat zitten in dat soort kijkwerk, merk ik dat ik weinig films ‘voor mezelf’ tussendoor kijk. Series gaan echter meer dan prima, want dat geeft toch een iets ander ‘gevoel’. Dat ik een film van 2 uur te lang vindt om ‘voor mezelf’ te kijken, terwijl 3 afleveringen van 40 minuten bingen wél prima gaat, daar hebben we het even niet over. Ik ben weer verder gegaan met het herkijken van LOST. Het ding is: ik begrijp heel goed waarom die serie zo gekraakt is en waarom veel fans teleurgesteld waren door het einde. Maar, en dit is een grote maar, kijk het eerste seizoen zonder voorkennis van wat er komen gaat en je begrijpt opeens weer waarom dit zo’n grote hit werd. Dat eerste seizoen staat namelijk qua spanningsopbouw en drama echt als een huis. Ook de effecten zien er, meer dan 15 jaar na dato (we worden oud, maar dat terzijde) nog steeds goed uit. En de personages zijn goed geschreven. Ook in seizoen 2 en 3 zijn echt nog meer dan genoeg goede elementen te vinden. Dus ik zou zeggen tegen de mensen die het nog niet gezien hebben: geef het, ondanks dat je van te voren al weet dat het einde een domper is, een kans, want de weg er naar toe is eigenlijk behoorlijk de moeite waard.

Ook geniet ik nog steeds van Loki, wat tot nu toe een sterker, grappiger en beter geschreven serie is dan Falcon and the Winter Soldier. Ik hoop dat in tegenstelling tot die voorganger en Wandavision de serie dit strakke niveau vast weten te houden tot de finale, maar tot die tijd geniet ik wel van het lekkere geschmier van Tom Hiddleston op de streamingdienst van De Grote Boze Muis. Was jij al begonnen, Eline? En bevalt het jou ook nog steeds, Luuk?’ 

ES: ‘Nee Theodoor, ik ben nog niet begonnen aan de serie. Misschien iets voor volgend weekend! Ik heb Lost eigenlijk nooit afgemaakt maar misschien is dat ook wel iets wat ik weer zou willen kijken. Damon Lindelof is voor mij in ieder geval alleen maar in aanzien gestegen door The Leftovers en Watchmen. Ik zal maar even voor het gemak vergeten dat hij meegeschreven heeft aan Cowboys & Aliens, Prometheus en World War Z. Ik ben over de films niet zo te spreken, maar de twee series staan echt bovenaan mijn lijst van favoriete series. Misschien wil ik dat aankomende week wel doen: The Leftovers opnieuw kijken! En jij Luuk?’

LvH: ‘Ik ben ook heel benieuwd of Loki het huidige niveau kan volhouden. Gelukkig hebben ze de komische, absurdistische toon die Taika Waititi aan heeft geboord in Thor: Ragnarok weten te behouden. Ik las ergens een stuk waarin het komische aspect van de performance van Hiddleston als Loki werd vergeleken met Daffy Duck en dat vind ik een best treffende metafoor: net als Daffy is Loki een pompeuze blaaskaak die zich langzaam beseft dat hij compleet overtroefd is. En als iemand wel zijn tegenpool als de vleesgeworden menselijke Bugs Bunny is, dan is het Owen Wilson wel als waardige opvolger van Clive Owen in Shoot ‘Em Up.

En bedankt voor de tips Eline en Theodoor, na Watchmen ben ik ook best benieuwd naar het werk van Lindelof wat betreft de series waar hij bij betrokken was. Ik zet het op mijn ellenlange lijst. Genoeg te kijken en te doen om een week te overbruggen tot onze volgende sessie dus. Tot volgende week!’