LvH: ‘Howdy pardners, how’s life been treating y’all?! En nog gefeliciteerd met je verjaardag, Theodoor! Ik hoop dat je er nog een beetje een feestje hebt weten te bouwen. En Eline, wat heb jij uitgespookt de afgelopen week? Spill them beans!’

TS: ‘Ik heb een, zoals ik ooit iemand ergens heb horen zeggen, ‘mieterse topfuif’ gehad! Alles geheel corona-proof, want ik heb met een tweetal vrienden en mijn partner de online Escape Room The Secrets of Eliza’s Heart  gespeeld. De twee vrienden die meespeelden hebben heel wat Escape Rooms gedaan door de jaren heen, maar voor zowel mijn partner als mij was het de eerste keer. De vrienden vroegen zich af hoe een Escape Room zich zou vertalen naar een sessie over Zoom, en of het nog wel zou werken. Het antwoord is een volmondig ‘ja!’. De performer/host in kwestie, Svea, kwijtte zich perfect van haar taak: zij fungeerde als onze point-of-view, en wij gaven haar aanwijzingen, die ze voor ons uitvoerde. Maar om het geheel interactiever te maken, kregen we ook steeds meer te weten over de achtergrond van haar personage, hoe ze bepaalde dingen ervaarde, en werden we echt betrokken bij een verhaal waarin we haar personage veilig door een reeks opdrachten heen moesten loodsen. Later in het verhaal was ik zo aan het meeleven met onze arme performer, die speelde dat ze steeds angstiger werd, dat ik oprecht aanbod dat ze even op adem moest komen. Als dat geen bewijs is voor de acteerskills van de host in kwestie, én de meeslependheid van de ervaring en het verhaal, dan weet ik het ook niet meer. Ik heb echt een geweldige avond gehad, en ik zit sterk te overwegen ook de andere online Escape Room van hetzelfde bedrijf, The Amsterdam Catacombs te gaan doen. Met hetzelfde groepje uiteraard. Als ik de recensies moet geloven is dat een van de beste én engste Escape Rooms van Nederland, dus ik ben zeker benieuwd. Zeker nu ik nog niet dit soort dingen in real life durf te doen is het fijn dat zo’n online ervaring amper onder schijnt te doen voor het echte werk, als ik mijn Escape Room-liefhebbende vrienden moet geloven. En het fijne is dat zo’n ervaring dus kennelijk tóch online goed te doen is, wat bij iets als ‘een terrasje pakken’ toch iets lastiger gaat. Daarover gesproken: komen jullie wél weer de deur een beetje uit?’

ES: ‘Ik heb de afgelopen dagen veel gewerkt waardoor ik het mooie weer vooral heb mogen aanschouwen door naar buiten te staren vanachter mijn bureau. Jammer, maar de avonden heb ik wel doorgebracht in de tuin. Ik merk dat ik mezelf aan echt even naar buiten moet jagen, anders blijf ik namelijk gewoon op de bank zitten. Ik heb een tijd terug namelijk de Mass Effect Legendary Edition voor de PS4 gekocht en kan die game echt blijven spelen, waardoor ik dan vergeet dat het eigenlijk veel beter is om gewoon even te genieten van het mooie weer.

Stiekem baal ik ervan dat ik de drie games al meerdere malen heb gespeeld, want deze nieuwe uitgave speelt toch net een stukje fijner. De laadtijden zijn veel korter dan dat ze waren op de Xbox, en alles ziet er net even iets beter uit. Het is jammer dat BioWare niet de tijd genomen heeft om de games echt een grondige make-over te geven. Sommige elementen in de games zijn zodanig verouderd dat ze het speelplezier wel een beetje bederven, maar ik draag de games een dusdanig warm hart toe dat het mij eigenlijk niet uitmaakt. Laat mij maar lekker door de ruimte vliegen en hier en daar dingen in de fik steken of opblazen. Wat speel jij dit weekend Luuk?’

LvH: ‘Ik ben dieper de wereld van Going Under ingedoken en ik heb ontdekt dat onder de fluorescerende kleuren en catchy deuntjes een verbazingwekkend complexe rogue-like game zit. Ik ben bang dat de moeilijkheidsgraad wellicht op hetzelfde niveau ligt als Hades en misschien is Going Under nog wel moeilijker. Je kan namelijk wel upgrades bij elkaar sprokkelen, maar je kan elke speelronde jezelf minder uitgebreid oppimpen dan dat onze boy Zagreus dat kan. Daarnaast is bijna elk wapen beperkt houdbaar, waardoor je steeds moet improviseren en je minder gemakkelijk een specialiteit kan ontwikkelen in een bepaald wapen. Suffice to say, hier ben ik wel even zoet mee. Maar het voelt gelukkig niet als een straf: de banter tussen je concullega’s die in de vervloekte start-up Fizzle rondhangen is zeer vermakelijk en de satire is bij vlagen vlijmscherp. Verder heb ik De Blob 2 aangeschaft: ik had sowieso goede herinneringen aan de voorganger van het spel op de Wii en het is ook wel prettig om naast dingen op te blazen en goblins in elkaar te beuken, ook constructief bezig te zijn door een grauwe dystopische stad in alle kleuren van de regenboog onder te verven. Het nadeel is echter dat je echt een uur moet uittrekken per level, wat grotendeels mijn eigen schuld is omdat ik elke hoek en elke nis van kleur wil voorzien en elke side-quest wil voltooien. Wellicht gaat dat wat lastiger worden als de moeilijkheidsgraad omhoog schiet: we zullen het zien. Fijn om te horen dat de Escape Room van Logic Locks zo goed beviel, Theodoor! Ik ken een paar mensen die er werken en dat zijn bijzonder sympathieke mensen, gelukkig uit zich dat ook in een aangename game-ervaring! Heb je nog wat gespeeld buiten de Escape Room de afgelopen tijd?’

TS: ‘Eerlijk gezegd niets dat ik niet eerder besproken heb in Het Weekend Van Cine. Ik ben nog steeds hier en daar aan het checken hoe het gaat me de arme eenzame ziel die 400 real time dagen uit moet zitten in The Longing. We zijn op dag 9 inmiddels. De tijd vliegt. En ik ben nog steeds hier en daar bruiloftsgasten en dergelijke aan het teisteren als regenwolk in Rain on Your Parade. Ik heb de afgelopen week vooral veel tijd gespendeerd aan het inhalen van de muzikale oogst van 2021, maar daarover volgende week waarschijnlijk meer.

Wat deze week vooral blijft hangen van het mediadieet is Bo Burnhams nieuwe Netflix-special Inside. Tijdens het kijken was ik niet volledig overtuigd: ik zag meer open deuren en platitudes over de online wereld en de pandemie dan ik gewend was van Burnham en de show zelf voelde minder strak en gestroomlijnd dan ik van hem had verwachten. Sterker nog, de show is een en al rafelrandjes en abrupte overgangen. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik de nuances in de show begin te ontdekken, en hoe meer de ongepolijste vorm van de show onvermijdelijk voelt. De stand-up special volgt, kort samengevat, Bo Burnham terwijl hij probeert in zijn eentje een show te maken tijdens de pandemie, daarbij enkel vergezeld door een beamer, een licht-machine, en een scala aan muziekinstrumenten. De blik gaat naar binnen, in zijn isolement, maar ook naar buiten, naar het internet. Wij zochten bijna allemaal onze toevlucht in social media en zoom-calls tijdens deze barre tijden, en Burnham verkent wat er gebeurt als grote techbedrijven een slaatje proberen te slaan uit menselijk isolement. Als we voor ons sociaal verkeer steeds afhankelijker zijn van algoritmes en beeldschermen, omdat het in het eggie te gevaarlijk is, wat doet dit met ons? Burnham gebruikt het ook als springplank om allerlei aspecten van onze social media te bespreken, op een manier die ingewikkelder en genuanceerder dan je zou verwachten van een comedy show. Dit is de zeldzame comedy special met een liedje over ‘cancel culture’ waarbij er geen knieval wordt gedaan naar populistisch gezeik, maar waarbij ook niet ontkent wordt dat er zéker wel een ‘mob mentality’ kan bestaan op Twitter. Ik weet het niet met deze show: het is niet de meest originele materie, maar Burnham brengt zijn one-liners met zoveel passie en overtuigingskracht dat het wel door mijn hoofd blijft rondspoken. Ik denk dat er nog diepere lagen en dubbele bodems in de show zitten die zich pas bij een herkijkbeurt prijs zullen geven. Hebben jullie deze show ook gekeken? Of andere tips op Netflix of andere streamingkanalen?’

ES: ‘De special van Burnham staat voor mij dit weekend ook op het programma. Voor de rest heb ik Netflix niet aangeraakt afgelopen week. Ik zag dat ze recentelijk alle Fast and Furious films erop hebben geknald. Daar wil ik me zeker nog aan wagen. Oh, en ik heb onlangs een aflevering van Duimpjeworstelen opgenomen met Ruud Vos. We hebben het gehad over Drive. In tegenstelling tot een hele hoop mensen vind ik dat dus echt een ontzettend gare film. Zodra de aflevering online staat zal ik het laten weten! Voor de rest heb ik dit weekend geen wilde plannen. Over wild gesproken: er woont al een kraaienpaar in onze tuin. Ze hebben een nest gebouwd, precies op hoogte van het raam waardoor ik altijd naar buiten kijk. Ik heb de afgelopen weken hun jonge vogeltjes steeds groter (en minder lelijk) zien worden. Deze week was het dan eindelijk zover: de kraaien vlogen uit. Alleen blijkt het dus niet zo simpel te zijn. Kraaien gooien hun kinderen het nest uit en ze leren dan vanaf de grond hoe ze moeten vliegen. En laat onze tuin nou net vol zitten met katten. Kortom: drama. We hebben twee jonge kraaien kunnen redden van de katten. Ze zitten nu in de ren waar normaal de kippen zitten als ze even niet naar buiten mogen. We proberen ze een beetje bij te voeren en dan weer los te laten. Mama en papa maken zich ook al de hele dag druk, zittend in een boom in de buurt. Tot dusver de dierenupdate uit onze tuin. Over een week of twee hebben we ook weer kuikens, dan zal ik daar uitgebreid verslag van doen. Wat doen jullie verder dit weekend?’

LvH: ‘Ik heb voor het eerst sinds tijden afgesproken met vrienden, ik heb al meer dan een half jaar een cadeaupakket klaarliggen voor hun koter en het is wel fijn om even een kleine verlate baby shower te doen voordat de baby in kwestie kan praten en gaat klagen over het design van het slabbetje. Verder zit ik de afgelopen week in een actiefilm-vibe. Dat kijkt lekker weg als je op een hometrainer zit. Raw Deal met Schwarzenegger en Nighthawks met Stallone en onze eigen Rutger Hauer waren allebei typische 80’s vehikels, waarbij Raw Deal het nogal ongeloofwaardige uitgangspunt heeft dat Schwarzenegger de ideale undercoveragent zou zijn om een Maffiafamilie te infiltreren. In Nighthawks wordt Stallone van het scherm gespeeld door Hauer, waar Stallone blijkbaar tijdens de film al flink door gefrustreerd werd. Verder stond Extraction op het menu, een Netflix-hit waarin Chris Hemsworth een huurling speelt die de gekidnapte zoon van een Indiase drugsbaron moet redden en daarbij zich een weg moet banen door een honderdtal criminelen, corrupte agenten en een peloton soldaten. Het resultaat is niet helemaal fris: in recensies wordt de film verweten dat het een ‘White Saviour’ probleem heeft en daar valt wat voor te zeggen. En toch, met dat in mijn achterhoofd heb ik op het puntje van mijn zadel gezeten tijdens een bijna twaalf minuten durende zinderende actiescène die ogenschijnlijk in een enkele take lijkt opgenomen te zijn. Als je een beetje verstand hebt van film, kun je wel zien waar geknipt moet zijn, maar het is nog steeds een indrukwekkend staaltje filmmaken. Hebben jullie nog aanraders op het gebied van de al dan niet foute actiefilms?’

TS: ‘Nadat pas het nieuws bekend werd gemaakt dat een van mijn favoriete nieuwe popartiesten, Rina Sawayama (serieus, luister Sawayama!), gecast was in de vierde John Wick-film, heb ik mijn partner beloofd dat we samen de eerste drie delen gaan kijken. Dit zal voor hem de eerste keer zijn en voor mij een welkome herkijkbeurt, want ik vind de kleurrijke en kolderieke choreografieën in die films nog steeds wel recente hoogtepuntjes in het genre. Misschien niet het meest originele antwoord, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik heel erg achterloop op de recente jaaroogst, zeker ook wat betreft actiefilms. Ik ben zelf heel erg benieuwd nog naar Archenemy van Adam Egypt Mortimer, wiens film Daniel Isn’t Real een van de hoogtepuntjes van het vorige jaar was. Die ga ik deze week denk ik even kijken, net als Synchronic van Aaron Moorhead en Justin Benson, de toffe makers van Resolution, Spring en The Endless, hoewel dat geen actiefilm is. Ik kwam er wel achter dat deze inmiddels (helaas) ook ingelijfd zijn in de Marvel-stal, want ze gaan zich aan Moon Knight wagen.

Dat interessante indiemakers verbinden aan grootse big budget-televisiefranchises niet altijd verkeerd hoeft uit te pakken, bewijst Sweet Tooth op Netflix. Ik zag slechts de eerste aflevering maar die smaakt naar meer. De regisseur in kwestie is Jim Mickle die eerder voor de regie van het geweldige Stake Land en Cold in July tekende. Sweet Tooth is beduidend liever, meer Pushing Daisies dan grimmige neo-horror-western, maar ook hier zijn er scherpe randjes te ontdekken. Neem al het gegeven van een serie die zich tijdens een dodelijk pandemie afspeelt, de zoveelste ongelukkig getimede apocalyptische serie de afgelopen jaren, na Utopia en The Stand. Sweet Tooth voegt echter een nieuw element toe dat nu al intrigeert: nadat een dodelijk virus zijn introductie doet, blijkt er nog een ander fenomeen te ontstaan. Een mutatie waardoor kinderen geboren worden als mens-dier-hybrides. Deze magisch realistische touch zorgt er ook voor dat we een protagonist hebben die half-hert-half-kind is, maar vooral pittig schattig. Ik ben zeker benieuwd en ga zeker verder kijken. Ook ben ik benieuwd naar Lisey’s Story, een Stephen King-verfilming met Clive Owen en Julianne Moore. De recensies zijn helaas tot dusver niet mals, maar de serie wordt volledig geregisseerd door arthouse-favorietje Pablo Larraín, dus ik haak nog niet bij voorbaat af. Gaan jullie je nog wagen aan een van deze series? Of zijn er andere dingen waar jullie naar uitkijken?’

ES: ‘Als ik heel eerlijk ben greep de trailer van Sweet Tooth me niet, dus ik ben sceptisch. Als jij aangeeft dat het de moeite waard is, Theodoor, zal ik het een kans geven. Ik probeer deze week nog wat films te kijken van het IFFR zomerprogramma. Afgelopen week heb ik al een avond lang shorts gekeken die allemaal ontzettend leuk waren. Het waren uit mijn hoofd: The Trees, Bare Bones, Le Boug Doug en Easter Eggs. Stuk voor stuk aanraders. Het festival duurt nog tot het einde van het weekend. Dus mocht je even niet weten wat je met je avond moet doen, dan kan ik het short programma van IFFR zeker aanraden!’

LvH: ‘Ik ga mijn best doen om nog wat Rotterdam mee te pikken dit weekend, maar ik verwacht ook een uitgebreide update met foto’s van kraaien, kuikens en kraaienkuikens. Pics or it didn’t happen, Eline! En Theodoor, ik heb het graag de volgende keer met je over Sweet Tooth. Die stond sowieso ook al op mijn lijstje, maar het is natuurlijk extra prettig om er samen over te kunnen nerden. En tot het volgende weekend, peeps!’