LvH: ‘Howdy folks, what’s cooking? Ik zal meteen bekennen dat ik geen briljante ontdekking kan claimen deze week. Ik heb gesmuld van de tweede aflevering van Lovecraft Country, maar die serie hebben we vorige week al behandeld. Ik heb op YouTube een aardig kanaal ontdekt over storytelling en mythologie. En ik heb voor Kaboom weer een zwik animatiefilms gekeken, als jullie ontzettend benieuwd zijn naar de meest belabberde Finding Nemo rip-off uit Taiwan, dan kan ik jullie daar wel wat over vertellen. Spoiler alert: you don’t want to know…’

TS: ‘Stiekem wil ik daar wél over horen, Luuk. Maar goed, ik ken de ups en downs van het programmeursleven. Het programma van Camera Japan is nu goed rond en wordt komende dinsdag bekend gemaakt. Ik kan je verzekeren dat er dit jaar ondanks de omstandigheden toch weer een zeer groot aantal mooie films op het programma staan. Met name de kick-off in WORM wil je echt niet missen, want we gaan daar een meesterlijke film draaien… Hou de site van Camera Japan goed in de gaten en jullie zien binnenkort ook op Cine.nl een persoonlijke selectie tips verschijnen. 

Verder ben ik ook nog niet klaar met Japanse cinema voorlopig, want van Camera Japan, gaan we naar Gamera… uit Japan. Ik ben voor Schokkend Nieuws me door de nieuwe Arrow Video-collectie heen aan het worstelen, die bestaat uit een uit-de-kluiten-gewassen box waarmee je de gemiddelde inbreker in één klap dood kunt slaan, mocht je jezelf ooit moeten verdedigen. Ik wil de recensie niet te veel spoilen, maar de films zelf zijn allemaal van behoorlijk wisselende kwaliteit. Grootste probleem echter van een box met 12 films, 12+ audiocommentaren, meer dan 25 alternatieve dubs en 30 uur aan featurettes en documentaires, is dat het nogal veel van het goede is. Zeker als je dat in twee weken tijd moet zien te verstouwen. De vliegende reuzenschildpad mag dan wel de vriend zijn van alle kinderen, hij is na teveel Gamera in te weinig tijd nu wel mijn persoonlijke vijand. En jij maar klagen over één Finding Nemo rip-off uit Taiwan. Pffft, softie.’ 

ES: ‘Ook een rustig weekje hier. Ik heb inmiddels ook de tweede aflevering van Lovecraft Country gezien en ben heel benieuwd naar het Youtube kanaal waar je het net over had Luuk! Ik heb zelf deze week voornamelijk besteed aan het kijken van Lucifer, mijn favoriete trash show. Netflix heeft seizoen 5 (of in ieder geval de eerste 8 afleveringen) online gegooid, dus ik ben weer helemaal blij. Daarnaast zag ik dat Onze Jongens in Miami ook op Netflix staat. Ik kijk amper Nederlandse films, maar de Nederlandse variant van Magic Mike (een fantastische film) kan ik natuurlijk niet laten liggen. Dat is natuurlijk gegarandeerd goud.’

LvH: ‘Ik hoop dat ik jullie niet lekker heb gemaakt met een dooie clownvis, want de Finding Nemo rip-off is een kneuterig geanimeerde korte studentenfilm met als enig opvallend element dat de film ingaat op de eigenschap van clownvissen om van geslacht te kunnen veranderen. De film is vrij onduidelijk in de boodschap die verteld wordt, waardoor je de indruk krijgt dat de maker iets wil zeggen over transseksualiteit en/of de vermeende feminisering van de samenleving. Het komt niet over en daardoor is het ook negatief te interpreteren. Dat de film eruit ziet alsof er gerenderd is door een PS1 helpt ook niet. Anyhoo, dat hoort er inderdaad bij als festivalprogrammeur: je filtert alle shit eruit zodat je alle pareltjes aan je publiek kan laten zien.

Het YouTube kanaal heet Overly Sarcastic Productions: het is ontstaan als een manier om klassieke werken uit de wereldliteratuur samen te vatten in korte, sarcastische animatiefilmpjes. Na een tijdje werd dit uitgebreid naar verhandelingen over storytelling, tropes, geschiedenis, mythen en sagen. Het is een goede manier om je kennis over verhalen uit de Klassieke Oudheid bij te spijkeren en om kennis te maken met verhalen uit heel andere culturen. De animatie is vrij minimalistisch, daar hoef je niet voor te kijken, gelukkig zijn de stemmen van presentatoren Red en Blue heel prettig om naar te luisteren. Dat maakt of breekt zo’n kanaal toch snel, vind ik.’

TS: Oef, Eline, Onze Jongens. Ik ben geen fan van Jim Bakkum. Ik ken de film vooral van de grappen die mijn vriend en ik maakten over de vreselijk slechte photoshop op de filmposters. Terwijl hij en ik toch echt de doelgroep zouden moeten zijn, werd het, toen we in februari in de rij stonden voor een andere film, voornamelijk een vijftien minuten lange improv-show over het onzorgvuldig gecopypaste wasbordje van Bakkum. Ik mis de bioscoop niet enorm, maar de heerlijke rants van mijn partner in de rij bij de Pathé over aankomende film-vehikels ? Dat mis ik wel. 

En dat terwijl we in Nederland toch ook zoveel leuks hebben gemaakt qua films. Ik ben niet een van die mensen die beweert dat er uit Nederland niets goeds kenne komme. Want ik heb een tweetal Amerikaanse vrienden van de week kennis laten maken met Ja Zuster, Nee Zuster. Naast het geilen op Waldemar Torenstra in zijn witte onderbroek tijdens Duifies, Duifies bestonden hun reacties voornamelijk uit een groot ongeloof: dat we in Nederland weg konden komen met zoveel innuendo en queer subtekst in een familiefilm. En vooral ook het ongeloof dat ze hier beiden nog nooit van hadden gehoord, want het was precies het soort cinema waar ze van hielden. En ik moet eerlijk bekennen, ik ben ‘s werelds grootste Ja Zuster, Nee Zuster-stan (K-Pop Fancams zijn leuk, maar waar blijven die Loes Luca-TikToks, mensen?!), maar ik vind het nog allemaal wel meevallen met die innuendo en brutaliteit. Ik denk niet dat ik deze mensen de andere werken van Pieter Kramer, zoals Theo en Thea moet gaan voorschotelen. Dat worden dan Scanners-taferelen. ‘Mind blown’ e.d., leuk, maar het geeft zoveel rommel.’

ES: ‘Blast from the past! Theo en Thea is inderdaad moeilijk uit te leggen. Over Onze Jongens, ik heb de eerste nooit gezien, dus dit Miami deel kan ook een stuk slechter zijn dan het origineel (maar kan het me bijna niet voorstellen). En alhoewel Jim een leuke jongen is om te zien (korte kop staat hem goed) en best een sympathieke gast is, heeft hij echt de sex-appeal van een wandelende tak. Hij is, voor een danser, ook best een hork. Overigens zijn alle mannen dat in deze film wel een beetje. En dat is toch jammer, aangezien goed dansen wel essentieel is. Iets wat Channing Tatum prima kon in Magic Mike. Zelfs het compleet knotsgekke Spaanse Toy Boy (strippers lossen een moord op!) heeft betere dansers. Ik zal verder ook maar zwijgen over de rest van de film, de dialogen, Jim en kornuiten verkleed als vrouw en het constante betasten van vrouwen. Oh, en het gemak waarmee Nederlanders een baan vinden in de VS. Iedereen krijgt blijkbaar zonder al teveel moeite een green card om bij de Amerikaanse Karwei te gaan werken, of lekker aan de slag gaan als stripper. In Miami. Omdat ze niet genoeg strippers hebben in Amerika? Ik snap het ook wel, zo kan iedereen gewoon lekker Nederlandse blijven lullen in de film, is ook een stuk gemakkelijker. Ik vond Jim het trouwens best leuk doen als gladde kwal in Rokjesdag. Maar dat dansen is het gewoon net niet.’

LvH: ‘Ik heb volgens mij nog nooit iets gezien waar Jim Bakkum in speelt, tenzij hij ooit in de ballenbak van de IKEA in de Bijlmer heeft geravot. Het is vast een schat van een jongen. Ik blijf even in YouTube-kringen hangen, aangezien het YouTube-kanaal van Bon Appétit roemloos ten onder lijkt te gaan. Bon Appétit had een gouden formule gevonden: een verzameling charismatische chefs die in een gigantische keuken films maakten waarin ze de sterren van de hemel kookten, maar wel op een manier die enigszins haalbaar was voor de thuiskok. Vooral de onderlinge banter en het imago dat het kanaal wist te projecteren van één grote, gemêleerde vriendengroep die in dezelfde keuken werkte was een bijzonder aanlokkelijk beeld. Dat in de afgelopen paar maanden compleet aan gruzelementen is gegaan: in juni stapte de corporate douchebag in charge Adam Rapoport op en daarna kwam aan het licht dat er een significant salarisverschil was tussen witte en gekleurde medewerkers van het kanaal. Multinational Condé Nast koos ervoor om dit verschil in stand te houden en na maandenlange onderhandelingen kondigden een groot aantal medewerkers aan dat ze geen video’s meer zouden maken voor Bon Appétit. De vrees bestond dat dankzij wurgcontracten en schimmige praktijken die wijdverspreid zijn in grote bedrijven, deze chefs niet meer te zien zouden zijn in andere video’s. Totdat onlangs Sohla El-Waylly, de meest sprankelende en vrolijke chef uit de Bon Appétit-stal opdook in een video op het kanaal Binging with Babish en nu hoop ik dat ze daar een nieuw begin kan maken. Voor de zekerheid nog maar even een geschikt offerdier zoeken voor de Great Old Ones die de agenda van 2020 lijken te bepalen…’

TS: ‘Altijd teleurstellend als dingen waar je van houdt een snoekduik nemen in kwaliteit. Ik zal niet weer beginnen over Gamera, maar… Gamera. Verder houd ik me naast de avonturen van deze ruimteschildpad bezig met research voor een video-essay over autisme. Vaak gaan films over autisme over de buitenkant, zoals de symptomen en over hoe niet-autisten naar autisten kijken. Maar wat ik wil onderzoeken is de vraag of er een filmische manier is om autisme van binnenuit te tonen. Ik denk dat ik mijn antwoord gevonden heb en dat gaan jullie hopelijk nog voor het einde van het jaar zien. Verder ben ik nog steeds bezig met een video-essay over de filmische betekenis van handschoenen, die hopelijk ook voor 2021 af gaat zijn. En ik waag me voor het eerst aan een tweetal filmscripts, met een vriend van me die filmmaker is. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen gas terug neem, en zal het niet verbazen dat de premissen het beste te omschrijven vallen als respectievelijk “compleet van de pot gerukt, WTF, Theo, wat is er mis met je?!” en “ambitieus, maar gedoemd om te falen”. Zijn jullie nog bezig met leuke huis-tuin-en-keuken-projecten? Ben je nog steeds bij-ziend, Eline, of is die grap een beetje bij-dehand? Maar je weet wat ze zeggen: “beauty is in the eye of the bee-holder”. Oke, ik stop. Beloofd.’ 

ES: ‘Van mij mag je altijd dit soort grappen maken Theodoor! Nog even geen bij-eenkomst gehad nee. Oké, ik stop al. Ik ben zelf nog bezig met een videogame, dit weekend heb ik een meeting over artwork. Als het een beetje vorm heeft gekregen zijn jullie de eersten die het te zien krijgen!’

LvH: ‘Wat er verder ook mag gebeuren, Theodoor, stay punny! Ik ben heel benieuwd naar je scripts en ook naar je game, Eline! Mochten jullie er behoefte aan hebben, dan trek ik graag mijn bebloede scriptdokterjas aan. No worries, het merendeel is nepbloed. Ik ga morgen wederom een virtuele baby verwekken, verder geen wilde creatieve plannen hier. Het is altijd een waar genoegen met jullie te nerden en ik hoop jullie een dezer dagen weer te zien, misschien zelfs in levende lijve! Take care of your lovely selves en fijn weekend!’