LvH: ‘Hallo vrinden! Het weekend staat wederom voor onze deur en dus is het tijd voor ons om weer een potje aangenaam te nerden! Waar hebben jullie je mee vermaakt deze afgelopen week? Theodoor, wat stond er op jouw mediamenu? En Eline, heb je inzicht gekregen in de mysterieuze motivaties van mannen en/of vrouwen dankzij What Women Want en de bijbehorende spin-offs?’ 

ES: ‘Luuk! Helaas nog niet aan het What (vul in) Want drieluik toegekomen, het was een drukke week helaas. Daarnaast laat de zon zich dan eindelijk zien dit weekend, dus ik heb me voorgenomen om vooral naar buiten te gaan met een boek. Een vriend van me heeft me The Tyranny of Merit  gegeven. Het leek me wel gepast om die zittend in de zon te lezen. Daarnaast komt het tweede deel van seizoen vijf van Lucifer dit weekend uit. LOVE IT. Ik las ergens dat er nog een seizoen bijkomt, en dan is het uit met de pret. Een prima beslissing wat mij betreft, de rek is er wel een beetje uit. 

Ik heb deze week voor het eerst in een hele lange tijd mijn PS4 aangesloten. Ik heb namelijk, met enige moeite, Mass Effect Legendary Edition gekocht. En met enige moeite bedoel ik: ik ben naar de winkel gelopen omdat ik toe was aan wat frisse lucht, om erachter te komen dat de game uitverkocht was. Hoe kan dat nou? Uitverkopen in deze tijd? En alhoewel ik echt dol ben op Mass Effect weet ik ook wel dat de game echt geen gigantisch succes was toen ze meer dan 10 jaar geleden uitkwamen. Maar ik moet niet zeuren, ik ben allang blij dat ik weer me weer mag onderdompelen in de wereld van dit sci-fi space drama. ‘I’m commander Shepard and this is my favourite game on the Citadel’.

Maar genoeg over alle dingen die mij thuis bezig hebben gehouden. Gelukkig krijgen we binnenkort weer de gelegenheid om naar de bioscoop te gaan! Ik wil graag een vliegende start maken en iets zien in de IMAX-zaal van Pathé. Suggesties?’ 

TS: ‘Ik weet niet hoe goed de film te volgen zal zijn zonder eerst de serie gezien te hebben, maar als Demon Slayer: Mugen Train even goed is als de serie, dan wordt dat een toppertje. Ik heb de afgelopen week namelijk vooral gespendeerd met het bingen van deze anime, waarop de film een vervolg is. De serie gaat over een jongen genaamd Tanjiro wiens familie afgeslacht wordt door demonen, en wiens zusje in een demoon veranderd wordt. Hij zweert wraak, en hoopt een middel te kunnen vinden om zijn zusje te kunnen genezen. Het is eigenlijk een typische vampierenserie, want de demonen functioneren bijna op dezelfde manieren als vampieren. Ze drinken bloed en kunnen niet tegen zonlicht, etc. De kracht van de serie zit echter in twee dingen: de superdynamisch geanimeerde gevechten, die hopelijk met het grotere budget van de film daarin nóg imponerender zijn. Maar ook vooral in de genuanceerde manier waarop er wordt omgegaan met de interne conflicten van de personages. Ik was om op het moment dat in de vijfde aflevering Tanjiro, die inmiddels is opgeleid tot Demon Slayer, een gigantisch en prachtig vormgegeven monster verslaat en deze vervolgens troost terwijl deze sterft. Ik was oprecht geraakt door de onverwachte empathie voor een monster dat een andere serie slechts zou behandelen als kanonnenvoer. Ik ben nu pakweg op de helft, maar moet morgen de rest nog even bingen, want ik ben vanuit Camera Japan gevraagd een video-intro voor te bereiden voor een Groningse bioscoop. Mijn komende week zal ook voornamelijk gaan bestaan uit andere films die ik ga kijken vanuit mijn functie als programmeur voor Camera Japan. Ik vind dat altijd een leuke klus, dus ik kijk er naar uit. Heb jij als onze animatieguru Demon Slayer ook al gezien, Luuk? Of heb je andere animatietips?’

LvH: ‘Demon Slayer staat op mijn lijst, ik hoop dat Netflix snugger genoeg is om de serie ook in Nederland te gaan vertonen als Demon Slayer: Mugen Train hier in de bioscoop gaat draaien. Het zou voor de hand liggen om de serie te lanceren voordat de film uitkomt, synergie en whatnot, maar what do I know? Die kat kijk ik nog heel even uit de boom. Wat betreft bioscoopaanbod op IMAX, de website van de Pathé is nog niet helemaal up-to-date, maar ik ben wel benieuwd naar Nobody van Ilya Naishuller. Naishuller kennen we nog van de bezopen actiefilm Hardcore Henry en Nobody is geschreven door Derek Kolstad, schrijver van de John Wick films. De komiek Bob Odenkirk speelt een soort huisvader/held op sokken-versie van John Wick en hopelijk maakt dat de film iets meer gegrond in realiteit. En als animatietip kan ik Marvel’s M.O.D.O.K. aanraden: een stop-motion animatieserie over de bizarre superschurk M.O.D.O.K., een gigantisch zwevend hoofd met kleine armpjes en beentjes die in de serie door zijn incompetente megalomane plannen de controle over zijn organisatie verliest, die wordt overgenomen door een nieuw mediabedrijf geleid door een tech-bro. Daarnaast heeft M.O.D.O.K. een gezin waarin het rommelt: zijn kinderen zijn weirdo’s en zijn vrouw wil van hem scheiden. Patton Oswalt is perfect gecast als M.O.D.O.K. en de animatie is van Stoopid Buddy Stoodios, vooral bekend van Robot Chicken, maar gelukkig is deze serie een stuk beter afgewerkt, gepolijst en gedetailleerd. Verder wil ik graag het aanbod van Anime op Netflix wat uitgebreider verkennen, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Misschien dat onze nieuwe Cinemattie Tess nog tips heeft, ik zal het haar eens vragen. En mijn nieuwste aanwinst op de Switch is Going Under: je speelt de onbetaalde stagiair Jackie die in een hippe frisdrankstartup aan het werk wordt gezet. Helaas bestaat je werk uit de dungeons uitruimen die zich onder het kantoor bevinden: elke dungeon is een gefaalde voormalige startup waarvan de werknemers zijn gemuteerd tot monsters. In plaats van gewone wapens maak je gebruik van kantoorartikelen om monsterkont te kicken: je kan monsters perforeren met een nietapparaat, toetsenborden op hoofden stukslaan en met kamerplanten smijten. En naast het kleurrijke, chaotische knokken is Going Under een scherpe satire op moderne kantoorcultuur en onderdeel van een groeiend aantal games met een anti-kapitalistische/activistische inslag. Sowieso een interessante ontwikkeling waar ik me graag verder in verdiep. En hoe zit het verder met jullie innerlijke Homo Ludens?’

ES: ‘De game klinkt echt ontzettend leuk Luuk! Maar even heel iets anders. Jij hebt Army of the Dead ook gezien toch? Ik heb mezelf dus overtuigd om de film te kijken, zelfs na Zack Snyder’s Justice League. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren denk ik, want ik heb zelden een film over zombies gezien die zo saai is. En ook nog twee en een half uur lang is! Waarom? Oh, ik denk dat ik wel kan zeggen: spoilers ahead! Army of the Dead is eigenlijk een soort Walking Dead meets Ocean’s Eleven en voelt ook als een remake van zijn remake Dawn of the Dead. Om nog maar te zwijgen over alle Aliens scenes die Snyder lachend heeft overgenomen, maar totaal niet werken in de film. En wat ik al zei, de film is gewoon niet heel boeiend. Natuurlijk zit er genoeg gore in, maar na meer dan tien jaar aan zombies in films en series kun je echt moeilijk aankomen met een film als Army of the Dead. De film is even ‘meh’ als 2021. Wat vond jij Luuk?’

LvH: ‘Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog, waardoor ik me nog enigszins heb vermaakt met ome Zack, maar ik zou de film zeker niet durven aan te raden. Army of the Dead is een langlopend project waar Snyder sinds 2007 aan heeft gewerkt, oorspronkelijk als een sequel van zijn reboot van Dawn of the Dead uit 2004. Ons aller Matthijs van Heijningen Jr. was een tijdje de beoogde regisseur, maar het geheel kwam pas echt op gang toen Netflix met een zak McFlurries ging rammelen. Het is mede daarom verbazingwekkend hoeveel elementen in de film volslagen van de pot gerukt zijn na zeventien jaar waarin er alle tijd was om het scenario bij te spijkeren. Als je wat meer leest over eerdere versies van de film, komen we alsnog relatief goed weg: van Heijningen vertelde in een interview met io9 dat er scènes in zaten waarin zombies vrouwen verkrachten, die daarna zombiebaby’s baren. Gelukkig dat iemand Snyder dat uit zijn hoofd heeft gepraat zodat er alleen nog een zombiefoetus overbleef. Desondanks is Army of the Dead een film waarin het plot afhankelijk is van de sporadische stupiditeit van de personages als het Snyder uitkomt. En het frustrerende is dat ik tijdens het kijken van de film voor vrijwel elke domme zet van ofwel de regisseur, ofwel de personages binnen twee minuten bedacht hoe een kleine aanpassing ervoor zou zorgen dat het wel zou kloppen. Als script dokter zat ik mezelf dikwijls op te vreten. Maar goed, Snyder is een himbo die denkt dat het citeren van Joseph Campbell en Wagner namedroppen gelijk staat aan intelligentie. Okay, even een voorbeeld: waarom bedekken de huurlingen hun armen niet? Ik denk omdat Snyder het cool vindt dat ze vette tattoo’s hebben, maar dat is vragen om moeilijkheden als je te maken hebt met zombies. Idiots.’

ES: ‘Volledig mee eens. Waar ik me dus de hele tijd over zat op te vreten was de cinematografie. Tot ik las dat Snyder naast regie en script ook daar verantwoordelijk voor was. Even tussen ons Zack, je hoeft echt niet alles te doen. Liever niet zelfs. Het hele effect van die mega zachte focus achtergronden deed me een beetje denken aan de periode waarin (nerd alert) Canon camera’s voor het eerst zowel konden foto’s als video’s konden schieten. Alle korte films/kleine producties maakten gretig gebruik van deze technologische innovatie omdat het ineens mogelijk was om voor een relatief klein budget mooie beelden te draaien. Wat men nog niet doorhad is dat de lenzen die voor een dromerig beeld zorgen (kleine scherptediepte) voor prachtige foto’s zorgt, maar eigenlijk vooral heel erg storend is om naar te kijken in een film. Dat was dertien jaar geleden, dus ik denk dat het wel eerlijk is om te stellen dat Zack wel beter had kunnen weten. Die waas die over de beelden zit, het kijkt gewoon niet lekker weg en geeft het (voor mijn gevoel) een ontzettend amateuristisch gevoel. Om nog maar te zwijgen over de dode pixel. Ik kan er dus echt niet bij dat niemand dat heeft gezien en dacht, goh dat gummen we er wel even uit. Overigens zag ik een interview met Zack Snyder waarin hij heel trots verteld dat hij de lenzen dus via Ebay heeft gekocht en ik denk dat ik daar zeker een goede 2 minuten heel hartelijk om gelachen heb. Elke keer dat ik zijn films zie stel ik me de man voor als een grote lompe bierzuipende boer. Maar dan hoor je hem in zo’n interview praten en dan krijg ik ergens juist weer een beetje compassie voor hem. Totdat ik dan weer een film kijk en dat beeld weer als sneeuw voor de zon verdwijnt. Enfin, ik denk niet dat het de moeite waard is om deze film te zien. Tenzij je een soort rare fascinatie hebt voor het werk van Snyder. Dan zou ik hem aanzetten. Lichtpuntje in de film is Tig Notaro. En dat is vrij treurig als je je bedenkt dat zij er in post production met behulp van een green screen ingeplakt is omdat bleek dat de rol van acteur Chris D’Elia niet meer houdbaar was na een aantal zeer misselijkmakende beschuldigingen van seksueel wangedrag. Laten we het zo zeggen: zijn rol in de Netflix serie You blijkt akelig dicht bij de realiteit te liggen. Dag Chris! Hello Tig! Niet dat het de film kan redden maar toch.’ 

TS: ‘Ik sluit me bij de vorige sprekers aan, want ik vond het erg moeilijk uberhaupt iets te zeggen te hebben over de film. Ik zag hem, het deed me weinig, en ik was  hem sneller vergeten dan dat de film zelf duurde (er is geen enkele reden te bedenken waarom de film 150 minuten duurt). Dus ik haak even in op je vorige vraag, Luuk, wat ik als homo (Ludens) nu eigenlijk speel. Momenteel ben ik net begonnen aan twee games, The Longing en Rain On Your Parade. Ze kunnen niet verschillender zijn. Het interessante aan The Longing is vooral alles wat het niet is: het is geen spannend spel. Het is geen actievol spel. Er zit niet superveel verhaal in. Het idee is namelijk dat je de enige steun en toeverlaat speelt van een ondergrondse semi-goddelijke koning die een 400 dagen durende winterslaap gaat houden. De bedoeling is dat jij als speler 400 dagen trouw op hem blijft wachten, in real time. De klok tikt gewoon door, ook als je het spel niet aanraakt, en er zijn sommige passages in het ondergrondse gangenstelsel die pas na uren, weken of maanden zich openen voor de speler. Het klinkt misschien saai, maar het spel weet een uiterste goeie balans te vinden tussen sleur en spanning, want je hebt de koning moeten beloven dat je hem niet eerder wakker maakt dan de 400 dagen én dat je de tunnels niet zal verlaten. Die beloftes maken de verstrijkende tijd steeds drukkender. De game wordt, door de tijd die je er mee spendeert en het bewust landerige tempo, een metafoor voor zaken als hoop, dromen, eenzaamheid, depressie, geduld en onze connectie met tijd. Klinkt saai, maar dat is juist precies de kracht. Saaiheid was nog nooit zo spannend. 

Rain on Your Parade is een fijne afwisseling voor de existentiële horror van The Longing. De levels zijn kort en punchy en creatief. Je speelt een regenwolk die in allerlei verschillende scenario’s mensen moet natregenen. Een soort Untitled Goose Game dus, waarbij je lekker stennis mag schoppen, maar de makers rekken de premisse op allerlei olijke manieren op. Het ene level moet je lasers ontwijken van Dr. Dryspell, het volgende level is een stealth level-parodie op Metal Gear Solid waarbij je wolkje zelfs een Snake Plissken-achtige bandana omheeft en het level daarna ben je gewoon lekker bruiloftsgasten aan het natregenen. De gameplay is afwisselend en divers en het is daarmee een perfect spel om soms even kort een kwartiertje te spelen tussen de andere spellen door. Nu noem ik net wel Metal Gear Solid, maar ik moet bekennen dat ik die games nog nooit gespeeld heb. Is dat een must?’ 

ES: ‘Absoluut! Een van mijn favoriete games. De controls zijn misschien niet helemaal je van het en de graphics zijn natuurlijk behoorlijk achterhaald, maar het verhaal is spannend en bizar. Ik ga ook niks voor je spoilen. Ik kan ook niet wachten tot de Metal Gear Solid film uitkomt, met Oscar Isaac. Isaac die Solid Snake speelt is echt een droom. Hij is perfect. Metal Gear is ook zeker een game die ik zo weer opnieuw zou spelen. Voorlopig ben ik alleen nog wel even zoet met Animal Crossing en Mass Effect Legendary Edition. Als ik de trilogie heb uitgespeeld waag ik me misschien nog wel aan een korte recensie hier. Aankomende week ga ik me in ieder geval bezig houden met die games, en misschien ook nog wat spelen van de nieuwe Resident Evil Village game. Is een horror game iets voor jou Luuk?’

LvH: ‘Wat ik gezien en gelezen heb over Resident Evil Village heeft me nog niet overtuigd, maar goed, ik heb ook geen fetish voor gigantische vampiervrouwen die me zouden willen domineren. I dunno, ik kan veel hebben qua films, maar in een First Person Shooter knijp ik hem altijd als ik voor een deur sta waarvan ik weet dat er nare shit gaat gebeuren als die open gaat. Ik sta er op zich voor open, ik speelde een tijdje terug nog een demo van Werewolf: The Apocalypse – Heart of the Forest en dat is zeker een titel die ik in de gaten blijf houden. Maar dat was een visual novel/role playing game die het niet moest hebben van jump scares maar van beeldend taalgebruik. Theodoor, jij kan behoorlijk wat rare zaken op film verdragen, hoe verhoudt zich dat ten opzichte van jou als gamer?’

TS: ‘Ik ben een schijterd wat betreft horrorgames. Volgende week ga ik een online Escape Room doen (waar ik zeker meer over zal vertellen in komende editie) en ik had de keuze tussen een met een Indiana Jones-achtig thema en een die bekend staat als een van de beste Escape Rooms met een  horrorthema ter wereld. Ik koos voor Indiana Jones, want ik heb geen zin om in mijn broek te schijten tijdens het oplossen van puzzels. Sorry, Amsterdam Catacombs, maar jullie zijn met net wat té intens. 

Over horror en cult gesproken heb ik nog wel een gratis streamingtip van de week: de website byNWR.com van filmmaker Nicolas Winding Refn. Refn is een groot pleitbezorger van cultcinema en explotation, en zit zich in voor de renovatie van veel verloren gewaande exploitationfilms. Veel van deze renovaties zijn gratis en legaal in haarscherpe kwaliteit te bekijken op bovenstaande site. Het gaat hier toch al gauw om een titeltje of vijfentwintig wat nu te bekijken valt en ik ben ze in chronologische volgorde aan het afwerken. Ik zag al het redelijk suffe The Nest of the Cuckoo Birds, wat wel een heerlijke jumpscare kent en het fantastische en uitzinnige Hot Thrills and Warm Chills, waarin een drietal vrouwen een heist plegen door zich vooral veel te ontkleden. Het is het soort suffe, superheteroseksuele sexploitationvehikel dat zo stupide is dat ik er zelfs als rechtgeaarde homo heel erg van kan genieten. Zeker een site om in de gaten te houden als je houdt van rare curiosa. De films van Ron Ormond die ook op die site te zien zijn, zijn verplichte kost: martelhorror voor én door christenen. Klinkt absurd en dat is het ook. Maar wie wil niet zijn zondagse preek afgewisseld zien met rondvliegende ledematen? Je moet het zien om te geloven, maar If Footmen Tire You, What Will Horses Do en The Believer’s Heaven ga je nooit vergeten als je ze eenmaal bekeken hebt. Ik ben dus een discipel van Ron Ormond. Overigens wordt elke film vergezeld door een aantal essays, dus ook voor de achtergrondinformatie is gezorgd. Uitgebreider dan dit krijg je het over het algemeen niet, qua informatie over (en beschikbaarheid van) Z-cinema. Lang leve Refn!’

LvH: ‘Klinkt interessant en fijn dat Refn naast zijn eigen filmcarrière het werk van anderen ontsluit, dat siert hem. Ik koester nu alleen wel de irrationele angst dat Zack Snyder dadelijk een Google Alert ziet afgaan, dit stuk door een vertaalapp voert en denkt: “Een eigen streaming service… Hmmm… Interessant idee!” om daarna in een sinister bulderlach uit te barsten. Als je dit toch leest Zack, luister naar Eline en huur voor je volgende keer een script dokter in! Voor 1 % van je budget maken wij je film 20 keer beter!’