LvH: ‘Good news everyone! Deze week bevestigde de regering van de VS het bestaan van UFO’s, dus wie weet hoe lang het nog duurt voordat we ook intergalactische pakketbezorgers kunnen worden zoals Fry in Futurama! Okay, ze hebben nog niet verteld wat ze daadwerkelijk weten over UFO’s, laat staan of deze afkomstig zijn uit de ruimte, maar dit is wel vrij eh… schokkend nieuws? Ik vermoed dat UFO’s plezieruitjes zijn van menselijke ramptoeristen uit onze verre toekomst, geen wonder dat er vorig jaar blijkbaar een fikse piek aan activiteit boven de VS was waargenomen. Ze waren allemaal benieuwd naar de meest lachwekkend belabberde wereldleider uit de wereldgeschiedenis die orkanen te lijf wou gaan met kernwapens. Wat zijn jullie favoriete theorieën over UFO’s, guys and gals and non-binary pals?’

TS: ‘Natuurlijk bestaan UFO’s, want de naam zegt niets anders dan dat het gaat om ongeïdentificeerde vliegende objecten. Maar jij bedoelt: denk ik dat het interdimensionale wezens zijn, of tijdreizigers of aliens, of toch ‘gewoon’ experimentele luchtvaart gemaakt door mensenhanden? Ik ga er altijd een beetje van uit dat als er buitenaardse wezens bestaan, dat ze niets met ons van doen zouden willen hebben. Het perfecte moment, dus, om te linken naar een van mijn favoriete korte verhalen ooit.

Alhoewel, ik zou zeer benieuwd zijn wat buitenaards leven zou vinden van het spektakel van het Eurovisie Songfestival. Dit jaar kijk ik onverwacht (ook voor mezelf) voor het eerst ook de halve finales. En ik moet zeggen, na een week die het beste omschreven kan worden als een opeenstapeling van rampspoed en kleine ergernissen was het kijken naar een verzameling uitbundige muziekacts met kekke danspasjes en groteske kostuums precies wat ik nodig had. Ik ga zaterdag zéker kijken, en op dit moment hoop ik op een winst voor Finland, Ijsland, Oekraïne, Portugal, Nederland of zelfs België. Hun nummer is niet het meest typische songfestivalnummer, en zou meer tot hun recht komen in een kleinschalige rokerige morsige popclub als VERA of De Helling. Maar het gaat hier toch om Hooverphonic, niet de minsten, want Geike Arnaert (zij van Zoutelande) blijft twintig jaar na het fán-fucking-tastische Mad About You nog steeds een vocale powerhouse. Goede reden om de klassieke clip nog eens van stal te halen. Gaan jullie het Songfestival kijken?’

ES: ‘Ik wel. Ik was nooit echt fan maar de afgelopen jaren heb ik de charme van het festival ontdekt. Nu moet ik af en toe ook nog even terugdenken aan Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga, de onverwacht toch best grappige film van Will Ferrell over het festival. Uiteraard moet je van de humor van Ferrell houden, maar de film lijkt precies te weten wat Eurovisie Songfestival zo leuk maakt. En met wat meer ademruimte heb ik nu ook Shadow and Bone afgemaakt, dus mijn vraag is: wat vond jij van de serie, Luuk?’

LvH: ‘Ik heb eigenlijk niks met het Songfestival. Ik heb er ook niks tegen, ik kijk mee als iemand anders het opzet en ik hoor graag van jullie hoe het was, maar uit mezelf kan ik er geen enthousiasme voor opbrengen. Ik kijk echter wel uit naar jullie verslagen, natuurlijk.
Shadow and Bone vond ik een charmante young adult-serie die naar meer smaakte, een goede balans tussen paleisgekonkel, magie, heistfilms en gierende hormonen. Het keek in ieder geval lekker weg, misschien zelfs iets te lichtvoetig, alhoewel dat wel weer een mooi contrast vormt met het onder zijn eigen ambities in elkaar gestorte Game of Thrones.
In het kader van het eerste shot vaccin dat ik vandaag mocht incasseren, stond gisteren
Doomsday op het menu. In deze sciencefictionhorrorfilm uit 2008 van Neil Marshall ontstaat er een agressief ‘Reaper’-virus in Schotland, waardoor het hele land in quarantaine wordt geplaatst. Op de plek van de Romeinse Hadrian’s Wall wordt een gigantisch hek geplaatst en de marine en luchtmacht zorgen ervoor dat niemand nog binnenkomt of weggaat. Na 27 jaar steekt echter het Reaper-virus zijn kop weer op in de ghetto’s van London en wordt een speciaal team Schotland ingestuurd op zoek naar een geneesmiddel. In plaats daarvan krijgen ze het aan de stok met kannibalistische crusties en cosplayers in ridderharnassen. Het is duidelijk dat na een aantal succesvolle low-budgetfilms Marshall niet helemaal weet wat hij met een veel groter budget aanmoet en de film rammelt aan alle kanten. Desondanks heb ik me er prima mee vermaakt en ben ik benieuwd of het me beter zal bevallen dan Zack Snyders Army of the Dead, die vanaf vandaag te zien is op Netflix. En ik moet ook nog wat tijd vrijmaken voor een screener van Mortal Kombat. Oh, en tot nu toe heb ik trouwens geen enkele last van bijwerkingen. Alleen een lichte tinteling in mijn lendenen als ik aan Bill Gates denk, maar goed, wie van ons heeft geen crush op die dreamboat?’

TS: ‘Laat me weten of je internetverbinding beter wordt nu je een 5G-chip in je bloed hebt, Luuk! Anyways, met mijn ode aan het songfestival begon ik het weekend van Cine redelijk mainstream, maar ik ga nu weer op mijn oude vertrouwde obscure filmtip-toer. De feministische site Another Gaze heeft namelijk een wereldwijd screeningplatform genaamd Another Screen, dat ik deze week ontdekte. Momenteel organiseren ze twee gratis programma’s van feministische films. De eerste draait om de bijzondere filmmaker Marguerite Duras, in wier werk ik altijd dieper heb willen duiken. In het programma Marguerite Duras on Television zijn een zestal korte interviews te zien die Duras afnam voor een feministisch Frans televisieprogramma én de documentaire Les Lieux de Marguerite Duras van Michelle Porte, dat slechts onder de twintig views heeft op Letterboxd, dus je weet dat het zeldzaam materiaal is.

Het andere programma op Another Screen is actueler. Gezien de huidige ontwikkelingen en schendingen van de mensenrechten in de Gazastrook, hebben de makers van Another Screen een programma samengesteld als fundraiser voor de Palestijnse slachtoffers, genaamd For a Free Palestine: Films by Palestinian Women. Ik ben zeer benieuwd naar de films in de selectie en wat die zeggen over het conflict dat daar gaande is. De opbrengsten van de fundraiser gaan in de eerste plaats naar medische en juridische ondersteuning en in de tweede plaats naar de ontwikkeling van een filmcultuur in Gaza, de restauratie van Palestijnse films en culturele ondersteuning van de Palestijnse bevolking. Een goed doel dus, waarbij ook bewezen wordt dat film een belangrijke rol kan spelen in intersectionele politiek. Ik heb beide programma’s nog niet kunnen bekijken maar hoop dat in de loop van de komende week te kunnen doen. Misschien volgende week meer. Wat heb jij verder gekeken, Eline? 

ES: ‘Deze week heb ik tussen al het werk door een paar afleveringen van Lucifer gekeken, omdat we volgende week eindelijk de tweede helft van seizoen 5 krijgen. Ik weet dat jullie allebei niet gek zijn op de serie maar het is voor mij echt perfecte meuk om aan te hebben staan als ik met andere dingen bezig ben. Kom maar door met seizoen 6! De grote boosdoener die de vertraging heeft veroorzaakt is uiteraard corona, ik denk dat het inmiddels geen verrassing meer is dat meerdere series en films hier last van hebben gehad. Gelukkig lijkt er op dat gebied ook weer meer mogelijk te zijn (zoals bijvoorbeeld de opnames van Atlanta in Amsterdam). Daarnaast heb ik nog een poging gedaan om sci-fi-serie Another Life een kans te geven, maar daar ben ik na een aflevering mee gestopt. Ik kan er niet zo goed tegen als situaties met opzet zo geschreven worden dat er alleen maar conflict ontstaat omdat mensen elkaar dingen niet vertellen. Hele simpele dingen als ‘het was zelfverdediging’. Als iedereen zich als een eikel gedraagt ben ik over het algemeen al snel klaar met een serie. Bij deze serie duurde het dus dertig minuten. 

Overigens ben ik benieuwd of jullie het nieuwe seizoen van Master of None gaan kijken. Er is in het verleden natuurlijk wat te doen geweest rondom Aziz Ansari, die de serie bedacht, en ergens ben ik heel benieuwd wat het nieuwe seizoen zal brengen. Ik weet nog dat ik toch teleurgesteld was in de manier waarop Louis C.K. destijds is omgesprongen met zijn #MeToo-situatie. Ik merk ook dat ik zijn werk ook niet meer kijk en ook absoluut geen zin heb om nieuwe films/series/specials van hem te kijken. Ik had hem toch ergens heel hoog zitten en Horace and Pete was een van mijn favoriete series. Misschien dat ik daarom toch het nieuwe seizoen van Master of None wel ga kijken. Daarnaast zag ik dat er een documentaire over katten in Amsterdam op Netflix verschijnt op vijf juni genaamd Poeslief: Een Ode aan de Kat. Ik kan wel wat leuke kattenvideo’s gebruiken.’

LvH: ‘Ik heb Master of None  eigenlijk nooit gekeken, maar ik heb wel wat meegekregen van de #Metoo-perikelen rond Ansari. In vergelijking met Louis C.K. lijkt Ansari zich een stuk beter bewust van zijn daden en doet hij in ieder geval een poging om zich te rehabiliteren. Hij schijnt in het derde seizoen de focus verlegd te hebben naar Denise, het lesbische personage gespeeld door Lena Waithe. Ik hoor graag van je of je het idee krijgt of hij op de goede weg is, Eline. En grappig wat je over Another Life zegt, dat is inderdaad een onnozel schrijftrucje waar ik ook niet tegen kan. Ik keek afgelopen week The New Mutants, de eindeloos uitgestelde superheldenfilm die uiteindelijk online uitkwam en daar werd een ander foefje toegepast waar ik kriegel van kan worden: personages die zich als klootzak gedragen omdat er anders geen conflict is om spanning te creëren. De film draait om een aantal tieners die in een tehuis behandeld worden omdat ze mutant zijn en tijdens de manifestatie van hun krachten mensen (per ongeluk) hebben verwond of vermoord. Dat levert in principe genoeg dramatische spanning op, zou je zeggen. Het voelt daarom nogal overbodig dat Illyana Rasputin, gespeeld door Anya Taylor-Joy, kleinerende en racistische opmerkingen maakt naar nieuweling Danielle Moonstar omdat deze een Cheyenne is. Rasputin blijkt in haar jeugd misbruikt te zijn en gebruikte haar mutante gaven om haar misbruikers later op te sporen en over de kling te jagen, wat een veel rijkere en verontrustende achtergrond is om haar personage diepgang te geven dan haar neer te zetten als een doorsnee racistische hork. En gezien de sterke cast had de film zeker zonder gekund. Enfin, na alle chaos rond de productie en de overname van Fox door Disney is het een geluk bij een ongeluk dat dit de enige echte smet op het blazoen van een ietwat gammele, maar uiteindelijk nog vrij vermakelijke film heeft opgeleverd. Zoals jullie misschien merken, ik zit een beetje vast in een middelmatige blockbusterrut. Hebben jullie nog pareltjes die jullie me kunnen aanraden?’

TS: ‘Jazeker! Ik heb deze week een tweetal arthouseknallers gezien en het leuke is dat ook jullie kunnen deze gratis én legaal bekijken. De eerste is Cosmos, de zwanenzang van surrealistische meester Andrzej Żuławski. Hoewel Cosmos lang niet zo goed is als bijvoorbeeld Possession of Third Part of the Night, is het wel een passend slotstuk voor Andrzej Żuławski’s eigenzinnige oeuvre. Een bezoek aan een landhuis en haar zonderlinge inwoners klinkt als een typisch versleten uitgangspunt voor een thriller, maar Cosmos is veel esoterischer en filosofischer. Ik raakte op een gegeven moment de draad enigzins kwijt tussen alle wijsheden orerende personages en dubbele bodems in de verhaallijnen. Maar daar is het de meester natuurlijk om te doen. Cosmos is ongrijpbaar en groots; net als de kosmos. Hier te zien, tot eind mei.

De tweede film is een Albanese politieke parabel, genaamd The Death of a Horse. Regisseur Saimir Kumbaro greep luttele maanden na de val van het communistisch regime met beide handen de kans aan om het regime van Enver Hoxha hard te bekritiseren. Inzet is een racepaard dat omgebracht dreigt te worden door de oppergeneraal, maar voor de goede verstaander is het verhaal van dit paard en zijn militaire paardentrainer Agron natuurlijk een duidelijke metafoor voor de onmenselijke leefomstandigheden van een dictatuur. Deze film kun je tot 26 mei hier zien. Zowel Cosmos als The Death of a Horse zijn natuurlijk iets zwaardere kost dan The New Mutants of Lucifer, maar ik kan ze toch van harte aanraden. Maar misschien ga ik me nu ook wagen aan Army of the Dead. Op alleen driesterrenmenu’s kan men niet leven. Ga jij je nog wagen aan Snyders laatste, Eline?’

ES: ‘Ik zit net als Luuk in een heerlijke blockbusternachtmerrie, dus zal Army of the  Dead  zeker niet overslaan. Vooralsnog kijk ik aankomende week drie films: What Women Want, What Women Want (Chinese remake) en What Men Want. Waarom doe ik dit? Dat is een goede vraag waar ik geen antwoord op heb. Ik heb namelijk What Men Want recent gezien en vroeg me oprecht af of de eerder genoemde films net zo slap en onzinnig waren. Nu kan ik uiteraard vooraf al raden dat het antwoord daarop ‘ja’ is, maar ik waag me toch aan dit experiment. Wie weet, misschien dat ik volgende week gewoon oprecht weet wat vrouwen en mannen nou precies willen!’

LvH: ‘Het siert je dat je jezelf op deze handgranaat durft te werpen, Eline! Als je tips hebt hoe iemand bijvoorbeeld Melinda Gates versiert, lemme know. Or maybe that’s the Pfizer talkin’… In ieder geval was het ons weer een waar genoegen lieve lezers! Tot volgende week!’