LvH: ‘Heyhey matties van Cine, how y’all doin’? Genieten jullie een beetje van het onverwacht mooie weer? Ik probeerde vandaag een terrasje te pikken met mijn vader, maar zonder gereserveerd te hebben was dat pas bij de derde poging mogelijk. Wel de eerste keer in maanden dat ik de koffiekeet om de hoek heb kunnen spekken met mijn zuurverdiende knaken. Ik kijk vol verwachting uit naar de tijd dat ik mijn favoriete horeca kan bezoeken om mijn honger en dorst te stillen, vandaag was daar een mooi voorproefje van. En dankzij een nieuwe tweedehands hometrainer kan ik sportiever bingen dan ooit tevoren! Kom maar op met jullie aanbevelingen dus!’ 

TS: ‘Hoewel mijn aanbevelingen dit weekend voornamelijk ‘mainstream’ zullen zijn (veel Netflix-aanraders), wil ik eerst even de lezer wijzen op twee bijzondere online screenings dit weekend. In het kader van Classics Restored bieden filmhuizen in internationaal samenwerkingsverband toegang aan tot een aantal classics. De eerste is nog te zien tot en met 16 mei op de site van het Belgische Cinea. Het gaat hier om de Cubaanse klassieker La última cena, waarbij ook nog een inleiding te zien is van Prof. dr. Philippe Meers. Een vergelijkbaar internationaal samenwerkingsproject is A Season of Classics, waarbij zaterdag en zondag jongstleden de Hongaarse cultanimatie Habfürdő – Bubble Bath vertoond zal worden in een tweetal screenings op YouTube. Ook hier zal er een introductie bij zijn door een kenner, al kon ik niet een-twee-drie vinden wie dat zal zijn. Hier vind je meer informatie. Misschien ook een leuke afwisseling voor mij persoonlijk, tussen al het Netflix- en Amazon Prime-geweld. Hoewel mijn filmdieet langzaam aan weer avontuurlijker wordt (zo zag ik deze week inderdaad een aantal Philippe Grandrieux-films), blijft het toch makkelijker voor mij als luie kijker om simpelweg aan te klikken wat de streaming-giganten mij aanraden. Zo was ik een van de miljoenen kijkers die deze week zich waagden aan The Mitchells vs. The Machines. Hebben jullie deze nieuwe animatiefilm van het team achter Spider-Man: Into the Spider-Verse al gezien?’

ES: ‘Ja! Ik vond hem best leuk, maar ik merkte wel dat ik even mijn best moest doen om erin te komen. Waar het in Spider-Man:Into the Spider-Verse heel organisch aanvoelde vond ik de humor en de stijl af en toe een beetje geforceerd. Voornamelijk in het begin, want als de film eenmaal zijn ritme gevonden heeft is-ie ontzettend leuk. Daarnaast heb ik Shadow and Bone ook helemaal gezien. Het is een beetje de young adult en lichte variant van Game of Thrones met een aantal vermakelijke afleveringen. Wat mij betreft de moeite waard als het weer de aankomende tijd onverwachts omslaat. Overigens heb ik me vandaag ook gewaagd aan een bezoek buiten de deur. Ik had de hele tijd het gevoel alsof ik op vakantie was, of eigenlijk al heel lang niet meer in Amsterdam was geweest. Toen realiseerde ik me eigenlijk pas hoe lang we echt allemaal binnen hebben gezeten. 

Waar ik deze week vooral heel erg blij van word is de release van de Mass Effect Legendary Edition game. Ik weet nog heel goed dat ik ongeveer tien jaar geleden Mass Effect 2 van mijn toenmalige huisgenoot leende omdat ik er maar niet in slaagde om Mass Effect echt leuk te vinden. De game was te traag en ik kon alle namen en buitenaardse rassen niet bijhouden. In tegenstelling tot de eerste game was de tweede een perfecte mix tussen een sterk verhaal, interessante personages, uitdagende missies en een fantastische soundtrack. Dat ze het daarna enigszins hebben verpest met deel drie neemt niet weg dat ik de games nog altijd een warm hart toedraag. Helaas is Bioware er na de trilogie niet meer in geslaagd om een goede game te maken. Over Mass Effect 4 wil ik het nooit meer hebben en Anthem heeft volgens mij bijna niemand gespeeld. Het opnieuw uitbrengen van deze drie games is natuurlijk niet de meest originele strategie, maar het zorgt er wel voor dat Bioware meer tijd heeft om aan nieuw materiaal te werken. Ik ben bijvoorbeeld wel benieuwd naar Dragon Age 4, maar daar kunnen we nog zeker een jaar op wachten.’

LvH: ‘Okay, The Mitchells vs. The Machines stond al op mijn lijst, maar nu krijgt-ie voorrang. Ik ben halverwege Jupiter’s Legacy, de nieuwe superheldenserie op Netflix en een bewerking van de comics van Mark Millar en Frank Quitely, en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet echt overtuigd ben. Het ziet er gelikt uit, de casting is goed en de serie is ambitieus, maar waarschijnlijk te ambitieus. Het verhaal gaat over een groep superhelden die een eeuw lang de aarde hebben beschermd en hun nakomelingen die ook superkrachten hebben. Op zich een intrigerend uitgangspunt, maar in de serie volgen we meerdere tijdlijnen: de origin story speelt zich af in de roaring twenties, met toepasselijke kostuums en sets en daarnaast zien we hoe het familieconflict in een hedendaagse setting wordt opgezet. En ondertussen staat in elke aflevering een ander personage centraal. Dit narratieve gegoochel zorgt voor nodeloze verwarring en de snelheid ligt niet echt hoog, waardoor ik halverwege de serie het idee krijg dat de ontstaansgeschiedenis van de helden an sich de climax zal zijn van het eerste seizoen. Het probleem daarvan is dat we al weten dat er een eeuw aan heroïek daarop volgt, iets wat vooral verteld wordt, maar niet uitgebreid wordt getoond. Dat een aflevering gewijd werd aan een stereotype poor little rich girl-personage dat haar superkrachten vooral gebruikt om te zwelgen in negativiteit, (zelf)destructief gedrag en het snuiven van kilo’s poeder haalt de vaart ook uit de serie. Als ik een nihilistische klootzak wil zien die mysterieuze poeders in zijn neus laat verdwijnen, kijk ik wel naar Rick and Morty. Maar goed, ik ben halverwege, dus ik zal het nog een kans geven. Een andere serie die af en toe gebukt gaat onder teveel ambitie is de geanimeerde game-adaptatie Castlevania, waarvan het vierde en laatste seizoen op Netflix is verschenen. Ik ben heel benieuwd hoe ze de serie gaan afronden: net zoals in de games is de wederopstanding van Dracula een kwestie van tijd, zoals de trailer aangeeft. Maar hopelijk gaat dat niet ten koste van de andere antagonisten, zoals de wraakzuchtige necromancer Isaac en de vrouwelijke vampiers van de Council of Sisters. Wat zijn je mainstream-tips voor deze week, Theodoor?’ 

TS: ‘De kritieken voor The Woman in the Window zijn niet mals: volgens de recensenten is het pulpy, over de top, met een wankelend plot en overdreven acteerwerk. En ze hebben het niet mis. Maar toch wil ik een lans voor de film breken. Want als we heel heerlijk zijn ging het bronmateriaal, het soort thriller dat je koopt op vliegvelden om zonder al te veel moeite in één ruk uit te lezen tijdens je vlucht, nooit een klassefilm opleveren. Het verhaal van schrijver Dan Mallory (die het boek schreef onder het pseudoniem A.J. Finn) is ontluisterender dan de inhoud van het boek zelf. De vraag is dan ook wat andere recensenten verwachten: je hebt een pulproman geschreven door een sociopaat; verfilmd door de nooit subtiele regisseur Joe Wright; met in de cast Amy Adams, Gary Oldman en Julianne Moore, acteurs die niet bekend staan om hun ingehouden en subtiele spel. Wat ik verwachtte was pulpmateriaal, vol Hitchcock-verwijzingen (want het plot is behoorlijk afgeleid van Rear Window), opgekalefaterd door een regisseur die houdt van bombast. Ik kreeg precies dat. En wat krijg je als bombast, pulp en Hitchcock-verwijzingen combineert? Een Brian De Palma-film. En dat is de hoogste eer die ik Joe Wright kan geven: dat dit prima Brian De Palma-cosplay is. 

Ook vandaag op Netflix, en ook een klein succes: het tweede seizoen van Love, Death & Robots. In alle opzichten een verbetering ten opzichte van het eerste seizoen. De drie grootste problemen van seizoen 1 waren de té grote focus op geweld en naakt, de uncanny valley van sommige animatiesegmenten en de soms wisselvallige kwaliteit van het superlange seizoen. Achttien afleveringen was te veel van het goede. Seizoen 2 heeft een meer behapzame lengte van acht afleveringen, waarvan het merendeel ook echt gewoon goed is. Het monsters-en-memmen-gehalte is iets omlaag geschroefd: geweld en bloot worden niet geschuwd, maar het voelt minder als de focus. En de uncanny valley-problemen zijn ook grotendeels opgelost. Het hyperrealistische Pop Squad, geregisseerd door Jennifer Yuh Nelson (Kung Fu Panda 2) stoelt heel erg op de emotie van de hoofdpersonages, en die komt wél over. Ander hoogtepunt is The Tall Grass, gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Joe Lansdale, waar een mooie mix tussen computeranimatie en meer schilderachtige renders een effectief historisch spookverhaal vertelt. Ook All Through the House is sterk: een kort maar krachtig familiehorrorverhaal over een bezoekje door de kerstman, die niet zo vriendelijk is als de legende ons doet geloven. Ik ben zeker benieuwd naar het derde seizoen, dat aangekondigd staat voor 2022.’

ES: ‘Love, Death & Robots staat ook op mijn alsmaar groeiende lijst aan films en series die ik nog moet kijken. Voordat ik aan de serie begin zou ik ook nog graag De Oost kijken, en het daar misschien volgende week over hebben. Al was het maar om te kunnen praten over het feit dat de Nederlandse overheid het blijkbaar nodig vond om de Wikipedia-pagina van de film anoniem aan te passen. Ik kijk er in ieder geval naar uit, hoewel ik weet dat het geen makkelijke zit gaat worden. Helaas ben ik de afgelopen week zo druk geweest met werk en het schrijven van een scriptie dat ik voor de rest niet heel veel media heb kunnen consumeren (Afgezien van Shadow & Bone) maar ik hoop dat daar in de loop van volgende week verandering in komt. Oh trouwens, even helemaal ongerelateerd: weet je wie ik tegen het lijf liep van de week? Donald Glover! Het nieuwe seizoen van Atlanta speelt zich deels in Amsterdam af en ik kan echt niet wachten om te zien wat ze van onze hoofdstad maken in de serie. Als ik een gok mag wagen: Ik zou er niet gek van opkijken als ze voor een verhaallijn gaan met Sinterklaas en Zwarte Piet, en hoe compleet van de pot gerukt dit overkomt op Amerikanen. Enfin, tot zover mijn celeb spotting.’

LvH: ‘Ik was al in mijn nopjes dat ik daadwerkelijk had opgepikt dat Glover in Amsterdam was voor Atlanta, maar om Qui-Gon Jinn te citeren: ‘There’s always a bigger fish.’ Ik moet bekennen dat mijn snooty elitaire houding ten opzichte van series en films die opgenomen worden in Nederland in het algemeen en Amsterdam in het bijzonder is geëvolueerd. De gedachte aan een Woody Allen-film in Amsterdam zoals To Rome With Love maakte me niet vrolijk, maar de manier waarop Sense8 Amsterdam portretteerde was een game changer en ik keek laatst als guilty pleasure The Hitman’s Bodyguard waarin Samuel L. Jackson en Ryan Reynolds flink huishouden in de hoofdstad. Mijn houding was sterk negatief beïnvloed door A Fault in Our Stars, dat vond ik echt een door cynische White Walkers neergeschoten draak van een film. En ik ben ook benieuwd naar De Oost, Eline. Mijn oudoom werd na de Tweede Wereldoorlog naar Indonesië gestuurd tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en keerde later terug naar de regio om daar een leven op te bouwen, waardoor ik in mijn jeugd een aantal keer in Singapore en Indonesië ben geweest op familiebezoek. We hebben het verder nog niet uitgebreid over games gehad, hebben jullie nog wat nieuws gevonden om je mee te verpozen?’

TS: ‘Ik ben begonnen aan Yoshi’s Crafted World, wat gezien wordt als een platformer voor alle leeftijden. Het is dan ook geen moeilijk spel, maar het ziet er waanzinnig uit en speelt lekker intuïtief. Een perfect spel om mee tot rust te komen. 

Andere ontspanning zocht ik deze week in de serie Girls5Eva van het Amerikaanse streamingplatform Peacock. De serie is gemaakt door Meredith Scardino, die eerder een van de drijvende krachten was achter Unbreakable Kimmy Schmidt, en geproduceerd door Tina Fey. Liefhebbers van 30 Rock en Unbreakable Kimmy Schmidt weten een beetje wat ze kunnen verwachten: snedige oneliners, licht absurdisme, warme vriendschappen tussen buitenbeentjes én veel muzikale humor. Want meer nog dan 30 Rock en Unbreakable Kimmy Schmidt is de serie gebouwd rond popparodieën: de vier hoofdpersonages zijn voormalige tienerpopsterren uit de meidengroep Girls5Eva, die nu, op middelbare leeftijd, proberen hun oude glorie te herleven. De cast is werkelijk fantastisch: Busy Phillips speelt de vertrouwde rol als een niet bijster intelligent ongeleid projectiel, popzangeres Sara Bareilles blijkt opvallend goed als de uitgebluste hoofdpersoon, voormalig 30 Rock-schrijver Paula Pell speelt met verve het no-nonsense hart van de groep, maar het is voornamelijk Broadway-ster Renée Elise Goldsberry (Hamilton) die de show steelt als Wickie, de Beyoncé van de groep. Renée Elise Goldberry is spot-on als narcistische diva die de groep kapot dreigt te maken met haar kapsones en drang om solo te gaan. Ze krijgt de beste one-liners en ook de meest interessante plotlijn, waarbij ze langzaam maar zeker leert de spotlight met anderen te delen. Girls5Eva is erg de moeite waard, maar één waarschuwing: de openingstune is zo’n oorwurm die je een weeklang niet meer uit je kop krijgt en die elke keer weer op de lachspieren werkt: “Gonna be famous 5eva, cause 4eva’s 2 short. Gonna be famous, 3gether, ‘cause that’s 1 more than 2together”.’

 ES: ‘Ik vond The Unbreakable Kimmy Schmidt ontzettend leuk, dus ik wil Girls5Eva absoluut een kans geven. Wat betreft games ben ik momenteel dus ook erg saai. Ik speel nog dagelijks Animal Crossing, meestal maar een half uurtje. Toen ik twee maanden geleden begon aan een nieuw eiland was ik heel bang dat ik snel interesse zou verliezen omdat alles hetzelfde zou zijn. Toch blijkt het allemaal mee te vallen. Hoewel het spel amper vernieuwing kent (events zijn exact hetzelfde) blijft het rustgevend om het spel op te starten, mijn eilandbewoners te groeten en rustig te werken aan het opbouwen van mijn nieuwe paradijs. Overigens heb ik dit keer ook veel meer geluk met het vinden van leuke eilandbewoners. Mijn favoriet blijft Lucky, de mummy hond. Daarnaast kwam ik erachter dat drie van mijn eilandbewoners zeer gewilde bewoners zijn. Jazeker, er is een ranglijst voor de bewoners in Animal Crossing. Heb jij toevallig een gewilde bewoner op je eiland rondstruinen? Dan kun je daar flink aan verdienen. Toch weer typisch dat zelfs zoiets als Animal Crossing niet ontsnapt aan marktwerking. Alhoewel, je krijgt tonnen betaald voor het verkopen van rapen. Misschien roept de game het ook een beetje over zichzelf af. Ik laat jullie volgende week wel even zien hoe mijn eiland er op dit moment bij ligt. Ik ben best trots. Nu eerst nog Mass Effect.’

LvH: ‘You heard it here first, folks! Volgende week onthult Eline een ondergrondse smokkelring van Animal Crossing-eilandbewoners! En verder natuurlijk al uw favoriete populairecultuurdiscussies. Tot volgende week, lieve lezers!’