LvH: ‘How do you do, fellow kids? Hebben jullie je nog oranje geschminkt om je daarna in het feestgedruis te storten? Of hebben jullie ervoor gekozen om binnen te blijven en werkende guillotines te bouwen van LEGO met de revolutie in gedachten? Ik ben zelf niet echt een royalist en ik ben geen fan van hossende mensenmassa’s, laat staan tijdens een pandemie, dus ik ben braaf thuis gebleven. Mijn royalty-spotting bleef beperkt tot het afkijken van de nieuwe Netflixserie Shadow and Bone. Ik heb me ingehouden en niet gebinged, al is het daarvoor ook prima geschikt. Ik kan de serie sowieso aanraden, de fantastische cast is veelal jong en onbekend, met uitzondering van Ben Barnes die na Westworld en The Punisher met gemak de charismatische schurk uithangt. Hebben jullie kijktips voor elkander en ons trouwe lezerspubliek?’

TS: ‘Mijn kijkdieet van de afgelopen weken is niet bepaald aan te raden voor de gemiddelde lezer/kijker, want ik waag me voor een aankomend nummer van Schokkend Nieuws aan de Andy Milligan-boxset die door Severin Films is uitgegeven. Als het bijgeleverde boekje begint met de tekst: “Here, it seemed, was a director even fans of [Herschell Gordon Lewis’] Blood Feast could look down upon” dan weet je hoe laat het is. Ik geniet wel, overigens. 

Maar mijn week bestond voornamelijk uit het spelen van games. Om niet al mijn kruit te verschieten zal ik ze een beetje verspreiden over deze editie van Het Weekend van Cine. Laten we beginnen met If Found…, een game die eigenlijk vrij weinig interactie vraagt van de gamer. Letterlijk de enige actie die je uitvoert is het uitgummen van dagboekpagina’s. Maar het verhaal dat verteld wordt in die dagboekpagina’s is behoorlijk sterk. Je volgt het verhaal van de jonge trans vrouw Kasio, een twintiger die worstelt met haar identiteit in de jaren negentig in ruraal Ierland, wat niet bepaald de beste omgeving is om jong en queer te zijn. Daar raakt ze bevriend met een aantal andere outcasts, die allen kampen met reacties van hun omgeving op hun seksualiteit of genderidentiteit. Het mooie aan If Found… is dat het verhaal over gekozen familie versus traditionele familie met opvallend veel nuance en inleving wordt verteld. Het voelt authentiek en dat blijkt te kloppen: maker Llaura McGee is zelf een Ierse trans vrouw die jong was in de jaren negentig. De kracht is dat je door het verhaal van Kasio uit te wissen, je zowel de slechte als goede herinneringen uitwist. Bij vlagen voelt het echt moeilijk om bepaalde passages uit te wissen, omdat je van het personage bent gaan houden. Ook omdat het uitwissen best wel ingrijpend voelt en zelfs een tikkeltje ongemakkelijk intiem. Zoals het lezen, dan wel vernietigen van een echt dagboek dus. Nu rest mij de vraag aan jullie: wat is jullie favoriete game met onverwachte gameplay?’

ES: ‘Ik heb Koningsdag in de tuin gezeten met een heerlijk vaasje Bloesem Blond van Gebrouwen Door Vrouwen. Dit is niet gesponsord overigens, ik ben gewoon gek op Bloesem Blond. Overigens ben ik er ook achter gekomen dat ik zo weinig drink dat ik na twee biertjes ook meteen aangeschoten ben. Een interessante bijwerking van ons lockdown-bestaan. En wat betreft onverwachte gameplay: ik denk dat Control een beetje in de buurt komt. Ik wist helemaal niks van de game en het is een spel waar elke ontwikkeling weer nieuwe manieren van spelen met zich meebrengt. Hierdoor moet je meerdere keren terug naar delen van het level waar je al eens geweest bent om nieuwe ruimtes te ontdekken. Dat vind ik aan de ene kant fantastisch, aan de andere kant probeer ik dan tijdens het spelen altijd te onthouden waar alles zit, wat soms een beetje stressvol is. Desalniettemin geniet ik echt van de game. Een aanrader. Daarnaast kreeg ik de tip om de nieuwe game Returnal te spelen. Een roguelike game die er fantastisch uitziet. Even voor de niet-gamers: een roguelike game begint elke keer opnieuw als je doodgaat. Het zijn over het algemeen spellen waar kleine/beginnende developers goed mee uit de voeten kunnen omdat dit soort games vooral op herhaling gebaseerd zijn. Een level steeds opnieuw spelen om beter te worden, om zodoende verder te komen in het spel. Vorig jaar was Hades wat mij betreft de koning van de roguelikes, dit jaar zou dat best nog eens Returnal kunnen gaan worden. Wat het helemaal interessant maakt is dat Returnal  er op het eerst gezicht eigenlijk uitziet als een AAA-game: gepolijst. Dat de game dan toch steunt op de kenmerken van een roguelike vind ik intrigerend. Ik hoop snel meer te kunnen vertellen over de game als ik een kans heb gehad om het daadwerkelijk te spelen.’

LvH: ‘Bloesem Blond is echt een Godinnendrank, dus wat dat betreft zit je niet verkeerd Eline (en als ze ons willen sponsoren, graag!). Je hebt me in ieder geval geïnspireerd om twee flesjes in huis te halen en koud te zetten. Als het gaat over onverwachte gameplay, dan kan ik niet om WarioWare: Smooth Moves voor de Wii heen. Dat spel bestaat uit een grote verzameling mini-games die je speelde door gebruik te maken van de bewegingsfunctionaliteit van de Wii Remote: je moest een puppy een high-five geven, een neushaar uittrekken, een beer laten jongleren, je kan het zo gek niet verzinnen of er was een mini-game van gemaakt. Als Nintendo slim is, lanceren ze een nieuwe versie wanneer de pandemie achter de rug is, want het was een hilarische party-game. Een andere titel waar ik aan moet denken is No More Heroes 2: Desperate Struggle voor de Wii, waarin je als ultieme Otaku Travis Touchdown met een lichtzwaard jezelf omhoog werkt in een competitie voor huurmoordenaars. Je moet af en toe je lichtzwaard opladen en dat doe je door je Wii Remote op kruishoogte snel op en neer te bewegen… En dat is wel redelijk indicatief voor het niveau van de humor van het spel. Ik kijk uit naar No More Heroes III, die in augustus uit hoort te komen, specifiek omdat ik benieuwd ben in hoeverre de ontwikkelaars de toon van het spel eventueel aangepast hebben aan de huidige zeitgeist. In de eerste delen van No More Heroes is Travis Touchdown namelijk een onaangepaste, seksistische hork en ik kan me voorstellen dat dit aspect ietwat getweakt is. We shall see! En in de categorie: populaire cultuur waarin Japanse en Amerikaanse invloeden versmelten kan ik natuurlijk de nieuwe Anime-serie Yasuke niet onvermeld laten. Deze serie is ontsproten uit de hersens van LeSean Thomas, eerder betrokken bij The Legend of Korra, Black Dynamite en Cannon Busters en de muzikant Flying Lotus en LaKeith Stanfield speelt de titelrol. Yasuke is gebaseerd op de zwarte samurai Yasuke die in de zestiende eeuw in Japan in dienst was van daimyo Oda Nobunaga, maar de serie mengt bovennatuurlijke elementen met de historische feiten en giet er een smeuïg steampunksausje overheen. Sowieso is het een aanrader voor de liefhebber van animatie, want de Japanse studio MAPPA levert oogstrelend werk af met vloeiende beelden en fantasievolle character designs. Hebben jullie nog kijktips?’

TS: ‘Ooeh, die gaat zeker op mijn lijstje, Luuk. Ik ben zelf erg benieuwd ook naar de nieuwe Netflix-serie Shadow and Bone, die je al eerder noemde, maar ik kijk ook uit naar The Mitchells vs.  the Machines, die vanaf vandaag op Netflix staat. Netflix is sowieso goed op dreef met animatie de laatste tijd, want naast Arlo the Alligator Boy, die ik eerder tipte, en de aankomende spin-off I Heart Arlo, komt er ook eindelijk weer een tweede seizoen van Love, Death & Robots. Het eerste seizoen was een beetje een ratjetoe, maar ik hoop dat met het aantrekken van een nieuwe co-showrunner in de vorm van Jennifer Yuh Nelson in ieder geval wat van de seksistische tendensen van het eerste seizoen wegvallen. 

Om weer even terug te komen op unieke games: ik wil een lans breken voor een ander Switch-spel. Nou ja, het is eigenlijk geen spel, want de gimmick van There Is No Game: Wrong Dimension is dat je als speler constant op het verkeerde been wordt gezet en je eigenlijk géén spel speelt. Om wat duidelijker te zijn: je krijgt te maken met een antagonistische A.I.-tegenstander, die koste wat kost wil voorkomen dat je een spel gaat spelen. Je probeert als speler dit wat nurkse computerprogramma te ondermijnen. Telkens als je denkt een bepaalde gimmick of grap door te hebben, komen de makers met nieuwe wendingen. Het spel vergt een staaltje omdenken van de speler, maar de manier waarop de oplossingen telkens nét het onverwachte doen, zorgt ervoor dat je je uitgedaagd voelt. En dat is niet alleen omdat de spelcomputer je aan het tarten is. Geen spoilers opzoeken. Je niet al te veel inlezen. Gewoon gaan spelen en huilen van het lachen. Origineler dan dit krijg je games niet. Hoe gaat het met jouw streaming-avonturen, Eline?’ 

ES: ‘Ik heb dat een beetje links laten liggen. Ik ben momenteel vooral druk met werk, zodra dat een beetje minder hectisch is ga ik weer om de tafel zitten met een vriend van me verder te praten over de game die we aan het ontwikkelen zijn. Ik merk nu aan mezelf dat dat op de derde of misschien zelfs vierde plek staat. Ik wil ook zo snel mogelijk met Luuk om de tafel gaan zitten om te praten over onze game plannen voor Kaboom. Nu het festival afgelopen is voelt het toch alsof er een leegte is ontstaan en ik zou die leegte graag opvullen met artikelen over games en met name game ontwikkelaars. Er komen tegenwoordig zo ontzettend veel games uit in verschillende genres dat het me zeker de moeite waard lijkt om mensen te blijven introduceren aan die games door erover te schrijven. Enfin, Luuk en ik moeten nog maar even verzinnen hoe we dat gaan doen. En ik zou het bijna vergeten maar ik heb ook net Pokémon Snap gekocht! Het is een vervolg van de game die nu ruim 22 jaar geleden uitkwam voor de Nintendo 64. Hij is nu uit voor de Switch dus ik wil morgenavond op de bank ploffen en op een heerlijk rustig tempo kiekjes maken.’

LvH: ‘Iedereen van de crew is inmiddels bijgekomen van Kaboom, maar het momentum dat er was moet inderdaad wel benut worden. Deze week kregen mijn people en jouw people onze schema’s niet synchroon, maar volgende week gaat dat wellicht wel lukken, Eline! Ik ga deze editie van het Weekend van Cine heel even benutten om op mijn zeepkist te staan en te ranten, want ik zie de laatste tijd een zorgwekkende ontwikkeling. Voormalige president George W. Bush mocht onlangs zijn smoel weer laten zien om een boek te promoten waarin hij portretten van 43 immigranten heeft geschilderd en hun verhalen heeft opgeschreven. Daar is op zich niks mis mee, maar om dat een aanleiding te maken om zijn reputatie wit te wassen omdat hij in vergelijking met Trump zich beter aan de regels en decorum heeft gehouden is compleet van de pot gerukt. Is iedereen vergeten dat Bush verantwoordelijk is voor twee belabberd geplande militaire acties in Afghanistan en Irak, waarbij meer dan een miljoen slachtoffers zijn gevallen en die vooral de kassa’s heeft gespekt van een aantal zielloze multinationals met innige banden met de toenmalige Amerikaanse regering? Die kwezel hoort voor het Internationale Gerechtshof, niet als gast in Jimmy Kimmel Live! Die deze week trouwens een vergelijkbaar trucje flikte door complotroeptoeter en kussenboer Mike Lindell uit te nodigen. Het gesprek was een complete deceptie: Kimmel is geen getrainde interviewer en hij durfde niet door te pakken, waardoor Lindell ongestoord leugens mocht verspreiden. Het enige positieve aan de hele situatie was dat James Adomian een extra zakcentje kon verdienen als Mike Lindell-imitator. Adomian speelt een uitmuntende en hilarische Bane in de fenomenale animatieserie Harley Quinn en doet tevens een erg sterke Bernie Sanders. Anyhoo, the point is: wees geen fucking goudvis en ga geen oorlogsmisdadigers ophemelen. Okay, rant over.’    

TS: ‘Het is je goed recht om hier kanttekeningen bij te stellen, inderdaad, Luuk. Ik had het allemaal niet zo meegekregen, maar dat was omdat ik in de laatste weken van april grotendeels van social media weg ben gebleven. Elk april is het namelijk weer “Autism Awareness Month”, en ik durf als autist met enige autoriteit te zeggen dat die maand niét goed is voor de mentale gezondheid van autisten. Als een populaire viral video keer op keer gedeeld wordt die vol zit met misinformatie en problematische elementen en als de maker van die viral video vervolgens een ‘charity livestream’ doet voor een organisatie die letterlijk zoekt naar een ‘cure for autism’ (lees: eugenetica) en ABA promoot (‘homo-conversietherapie’ maar dan voor autisten), dan weet je hoe laat het is. Smeekbedes aan het adres van presentator Jimmy Kimmel (daar is hij weer) en sterren als John Oliver, Jack Black, Mark Hamill, Maya Rudolph, Paul Rudd, Terry Crews, Zach Galifianakis, en Stephen Colbert werden aanvankelijk niet gehoord, of gewoonweg genegeerd. Maar na weken campagne voeren door met name de twitter-activist Autistic Science Person schijnt er tijdens de livestream toch het een en ander aangepast te zijn naar de wensen van autistische activisten. Het is wel jammer dat het weken van campagnevoeren en kopzorgen heeft gekost van veel autistische activisten, waaronder ondergetekende, en dat de veranderingen klein waren: een groot gedeelte van het geld gaat nog steeds naar NEXT for AUTISM. Ik hoop dat volgend jaar in april “Autism Awareness Month” gewoon afgeschaft wordt. 

Omdat ik merkte dat alle misinformatie en dergelijke me niet in de koude kleren gingen zitten heb ik de laatste week vooral me gericht op het spel Spiritfarer. Dat is gelukkig een ‘time sink’ van jewelste. Je speelt Stella, een soort van Magere Hein die overledenen moet overbrengen naar het hiernamaals. Voordat deze er echter klaar voor zijn hebben ze tijd nodig om zich mentaal voor te bereiden. In die weken die je met hen doorbrengt verzorg je hen, maak je hun eten, bouw je woningen voor ze en voer je opdrachten voor ze uit en zorg je er voor dat ze ‘closure’ kunnen krijgen. Het is dus een combinatie tussen een ‘resource management game’ en een platformer. ‘Stardew Valley + Super Mario Bros. + Griekse mythologie + rouwtherapie = Spiritfarer’ is een vrij unieke pitch, maar het is een spel dat je bij de lurven grijpt, je ontroert, je laat lachen, je laat ontspannen en dat je voor een goede dertig á veertig uur bezig kan houden. De stijl is tevens om door een ringetje te halen. Spiritfarer haalde deze week mijn top 5 Switch-games aller tijden.’

ES: ‘Ik kan niet wachten om aan Spiritfarer te beginnen Theodoor! Momenteel ben ik nog net even te verslingerd aan Animal Crossing en Stardew Valley, en is dit weekend voornamelijk gereserveerd voor Pokémon Snap. Overigens ben ik er net achtergekomen dat naast alle Fast and Furious films Netflix nu ook Suicide Squad en Batman v Superman: Dawn of Justice erop heeft gegooid. Het enige wat ik nog weet van die films is dat ik heel erg boos was omdat ik het allebei verschrikkelijke films vond, maar nu ik de 4-uur versie van Justice League heb overleefd ben ik stiekem wel weer nieuwsgierig geworden. Misschien dat ik de films beter trek nu? In ieder geval kan ik altijd nog Shadow & Bone aanzetten als ik na 15 minuten toch weer witheet van woede een van de twee DC films heb uitgezet. Ik ben heel enthousiast geworden na je betoog Luuk! Misschien kunnen we volgende week een mini recensie schrijven? Ik wens jullie in ieder geval een heel fijn weekend en tot volgende week!’