LvH: ‘Howdy folks, hoe is het met jullie? Hebben jullie ook last van een onbestemd gevoel van ambiguïteit? Ik bedoel maar, gaan we binnenkort weer vrolijk massaal een terrasje pikken, of krijgen we een gemuteerde virusvariant over de vloer? Wordt het weer Rutte VIII: Stuck in a Rut, of krijgen we toch echt een andere regering? Nu Zemo terugkeert naar de bak, worden de Flag Smashers de Big Bad van The Falcon and the Winter Soldier, of toch John Walker’s NepCap? Voor mijn gevoel kan het alle kanten op de komende tijd. Wat denken jullie? En wat heeft jullie bezig gehouden de afgelopen tijd?’

TS: ‘Ik moet de meest recente aflevering van The Falcon and the Winter Soldier nog kijken, maar ik kom daar later in het Weekend van Cine zeker nog op terug. De afgelopen week stond voor mij in het teken van het inhalen van de Oscar-schade. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences gaat komende zondagnacht alweer voor de 93e keer de Academy Awards uitreiken en ik heb dit de afgelopen 20 jaar misschien drie keer niet live gezien. Maar dit jaar leefde het voor mij minder dan andere jaren, wat komt door de hele pandemie. Ik ben benieuwd hoe ze het gaan aanpakken dit jaar: het zal hoe dan ook een andere editie worden dan gewoonlijk. Ik moet alleen Minari en The Father nog zien van de acht hoofdgenomineerden, maar tegen de tijd dat ik het volgende stukje schrijf zal dat ook wel gebeurd zijn. Tot dusver ben ik het meest onder de indruk van Nomadland en Sound of Metal, beiden films die op redelijk authentiek aanvoelende wijze personages laten zien die worstelen met grootschalige veranderingen in hun leven. In het geval van Nomadland gaat de film voornamelijk over armoede en in het geval van Sound of Metal over een muzikant die doof wordt. Beide films maken gebruik van bijzondere stijlvormen: Nomadland is een onvervalst docudrama, waarin veel van de opgevoerde voorbijgangers gefictionaliseerde versies van zichzelf spelen. Sound of Metal plaatst ons in het hoofd van het hoofdpersonage, door ons te laten horen wat hij hoort. Ik was onder de indruk en denk dat dit beiden prima winnaars zouden zijn. Zolang Mank of The Trial of the Chicago 7 niet winnen ben ik echter al lang tevreden. Leven de Academy Awards bij jullie een beetje?’ 

ES: ‘Ik zal heel eerlijk zijn, bij mij leeft het totaal niet. Vorig jaar rond de Oscars werkte ik nog in een filmtheater en zat ik er dus middenin. Ergens mis ik dat gevoel een beetje maar tegelijkertijd heb ik voor mijn gevoel gewoon andere prioriteiten waardoor dit soort shows niet meer dezelfde spanning met zich meebrengt. Ik wil de films nog wel zien hoor, daar niet van. Maar voorlopig ben ik vooral bezig met games spelen. Naar aanleiding van een gesprek met Theodoor heb ik vorige week Stardew Valley aangeschaft en een poging gedaan om een Windows game, The Sims 4, op mijn Mac te installeren. Ik kan met trots zeggen dat dit gelukt is. Helaas was ik na een half uur spelen al compleet verveeld en heb ik de game gapend afgesloten. Toen kwam ik erachter dat ik nog een andere simulator game op mijn Windows-versie van Steam had staan: Banished. Een game waarin jij een groepje mensen moet helpen met het opzetten van een dorpje. Als God van het dorpje moet je ervoor zorgen dat er genoeg eten is, dus mensen moeten leren vissen, jagen en verbouwen. Daarnaast heb je allerlei beroepen die het leven in het dorpje iets aangenamer maken. En dan bedoel ik ook echt ‘iets’, want het spel is meedogenloos. Als de opbouw ook maar enigszins afwijkt van wat het beste werkt (en je weet eigenlijk niet wat echt het beste werkt) trekken de verhouding helemaal scheef naarmate de tijd verstrijkt. Uiteindelijk gaat iedereen gewoon dood. Of dat is tot nu toe het geval geweest in mijn game. Maar ik laat het er niet bij zitten. Ik zal beter worden in God spelen! Ik moet wel zeggen dat ik het fijn vind dat ik door jullie af en toe de juiste filmweetjes meekrijg. Ik was namelijk al vergeten dat de Oscars nog moeten plaatsvinden. Ik hoop dat ik de rust weer kan vinden om een hele film uit te zitten. Dat gaat dit weekend sowieso niet gebeuren, want ik duik weer in de VR-wereld! Ik loop liever door donkere tunnels vol zombies met te weinig kogels in mijn pistool dan dat ik nog deprimerend verhaal over onze politiek moet aanhoren.’

LvH: ‘Praise Eline! Yep, that has a nice ring to it… Ik was niet van plan om hier wederom een aflevering te lanceren van “Opa Luuk vertelt”, dus ik zal niet beginnen over Populous II, maar ik kan het niet laten om wat te zeggen over Black & White van dezelfde maker, Peter Molyneux. Daarin speel je een God die afhankelijk is van het geloof van volgelingen. En een gigantische aap, koe of leeuw is je avatar in het spel, een soort combinatie van profeet, lopend wonder en muscle bij elkaar. Je kan slechts beperkt invloed op het spel uitoefenen als God, maar je Dier kan veel meer directe acties ondernemen. Helaas is je Dier in het begin van het spel jong en niet bijster snugger, waardoor je het eerst op moet voeden en moet aanleren hoe het zich moet gedragen. Je wordt wel vrij gelaten in je overtuiging, zo kun je de Azteekse kant opgaan en je onderdanen kwellen en offeren of je kan ze helpen vanuit de goedheid van je metalen hart. En ook je Dier heeft een eigen moraal, onafhankelijk van die van jou (al kan je dat natuurlijk wel aardig sturen). Het is geen perfect spel, maar voor een game die al 20 jaar oud is, kan je er nog best veel lol aan beleven en het is Abandonware. Als je zin hebt om een gigantische aap billenkoek te geven omdat hij alweer in de graansilo heeft gekakt, dan is dit een aanrader. Ik heb deze week Transistor van Supergiant Games gekocht en het is op dit moment mijn favoriete game van de studio. Ik ben een fan van de cyberpunk-setting en al helemaal van het feit dat de combat ook turn-based elementen bevat. Dat maakt de gevechten beter behapbaar. En wat de Oscars betreft, zit ik er dit jaar ook niet echt in. Ik heb heel weinig gezien en ik denk dat ik mijn bioritme geen dienst bewijs als ik opblijf om de ceremonie te kijken. Het zou mooi zijn als Wolfwalkers een Oscar wint, maar de kans is behoorlijk klein.’  

TS: ‘Zal ik iets ergs toegeven? Ik ga de Oscars wel kijken, maar ik kijk stiekem meer uit naar de finale van RuPaul’s Drag Race seizoen 13: de 4 overgebleven Drag Queens zijn vrijwel allen erg talentvol en sterk, waardoor het een beetje jammer is dat de queen Kandy Muse het tot de laatste vier heeft geschopt. Zij lijkt een favorietje te zijn van de producers, vanwege haar grote mond en flair voor drama, maar qua talent en skills loopt ze toch achter op Rosé en de twee potentiële gedoodverfde winnaars, Symone en Gottmik. Gekscherend noemen Drag Race-fans dit seizoen ‘The Never-ending Season’, wat vooral te danken is aan het feit dat de eerste queen er pas in aflevering vier uitvloog. Maar het talent ligt dit jaar érrug hoog, dus ik ben wel benieuwd naar de finale.

Wat betreft reality-programma’s geniet ik momenteel ook heel erg van de Vlaamse variant van Wie is de Mol?, gewoon simpelweg De Mol genaamd. De titel geeft al aan dat de intelligentie van de kijker wat hoger wordt ingeschat dan bij de Nederlandse variant, want de vragen zijn moeilijker, de opdrachten lastiger, en er is sprake van veel meer psychologische strategie en druk. De opdrachten zijn ook een stuk creatiever en daardoor ligt het kijkplezier ook hoger. In de Nederlandse variant zou je nooit een opdracht krijgen waarin de Japanse jodelaar Takeo Ischi een belangrijke rol speelt, om een lichte hint te geven van hoe ontzettend absurd de opdrachten kunnen worden. Als een andere opdracht als ingrediënten een tweetal bomstoelen, een aantal extreem pikante gerechten, een glas wodka van 50% alcohol en griesmeelpudding gemaakt van wormen als inzet heeft voor een avondje blufpoker aan een dinertafel, dan weet je dat de makers werkelijk geïnspireerd zijn. De opdracht uitleggen zou té ingewikkeld zijn, maar hopelijk intrigeert de beschrijving. De Mol valt gratis en legaal terug te kijken op goplay.be. Wat kijken jullie verder zoal?’

ES: ‘Ik vermaak me nog steeds prima met Resident Alien en ik heb met mijn huisgenoten afgesproken dat we vanaf begin mei The Sopranos gaan kijken elke week. Overigens wilde ik nog toevoegen dat ik dus tijdens het spelen van Stardew Valley allemaal nieuwe spullen en dieren tegenkom, ontzettend leuk om te zien dat er sinds de laatste keer dat ik het speelde toch nog veel veranderingen zijn toegepast. Ik ben daardoor erg nieuwsgierig hoe het co-op gedeelte werkt. Ik kan zelfs een huisje voor je bouwen voor wanneer je op bezoek komt Theodoor! Overigens begin ik dit weekend met een niet mediagerelateerde bezigheid: een appeltaart bakken! Ik ben absoluut geen keukenprinses, maar ik ben altijd te porren voor het maken van koekjes, cake of taarten. Morgen dus een appeltaart. Een gewone, niet zo’n appelkruimel. Dat durf ik nog niet aan. Wat doen jullie dit weekend?’

LvH: ‘Ik ben de laatste tijd in de ban van umami. Ik hou sowieso van koken, maar koken voor jezelf is niet altijd even inspirerend. Ik probeer dus nu zoveel mogelijk umami in mijn gerechten te plempen. Mede dankzij de YouTube-filmpjes van Uncle Roger, een typetje van de komiek Nigel Ng heb ik de geneugten van MSG herontdekt. Verder heb ik mijn kruidenrek uitgebreid met verschillende soorten gerookt paprikapoeder, Aleppo-peper, miso en marmite. Dit weekend ga ik me wagen aan een gerecht dat elke culinair curieuze cyborg in zijn repertoire moet hebben: Chicken Paprikash. Tot mijn grote vreugde is de aanwezigheid van daadwerkelijke paprika AKA de groente van Satan geheel optioneel. En verder ben ik nog even onder de pannen met Futurama en ben ik deze week begonnen aan Avatar: The Last Airbender. En zodadelijk is het tijd voor de laatste aflevering van The Falcon and the Winter Soldier.’

TS: ‘Ik ben na lang aandringen van mijn partner ook nog bezig met mijn allereerste kijkbeurt van Avatar: The Last Airbender. Ook op zijn aanraden keken we samen de nieuwe Netflix-animatiefilm Arlo the Alligator Boy. De makers van deze series is de toffe animatiestudio Titmouse, die al jaren aan de weg timmeren als dé go-to-studio voor frisse animatie met een rauw rafelrandje. Het rauwe rafelrandje in Arlo the Alligator Boy zit hem vooral in de vormgeving en de soms wat absurdistische personages en humor, want verder is deze film hét toonbeeld van warm en vriendelijk. De thematiek gaat in wezen over die van de ‘gekozen familie’ en is daarbij niet lichtelijk queer-coded. Maar de boodschap van het omarmen van iedereen in al hun bijzonderheden wordt breder getrokken: ik was oprecht geraakt door het personage van Bertie, een dikke en lange vrouw die door de hardheid van andere mensen moeilijk mensen toelaat. Waar een mindere serie Bertie toch het mikpunt zou laten zijn van dikke mensen-grappen, alvorens aan het einde nog even een 180 graden draai te maken met een stichtelijke moraal, daar blijft de toon in Arlo the Alligator Boy van begin af aan positief en opbeurend. Geen fat jokes, godzijdank. Sterker nog, het eerste wat over Bertie wordt gezegd bij haar introductie is ‘You look like an angel’. Dat is het soort warm sentiment dat ik in mijn tienertijd waarin ik worstelde met mijn zelfbeeld rondom mijn gewicht en lengte, graag meer van had willen zien. Arlo the Alligator Boy zal niet voor iedereen een openbaring zijn want je moet houden van willekeurige verhaallijnen en absurdistische humor, maar ik kijk in ieder geval uit naar de vervolgserie die er aan gaat komen, I Heart Arlo, genaamd.’

ES: ‘Klinkt allemaal goed! Ik heb mezelf inmiddels keihard in mijn vinger gesneden. Letterlijk, niet figuurlijk. Ik ben heel benieuwd hoe moeilijk het bakken van een taart nu is. Anders moet het maar even een week wachten en ga ik rustig verder met Stardew Valley. Ik wens jullie alvast een heel fijn weekend toe!’

LvH: ‘Ai, doe voorzichtig Eline! Voor je het doorhebt, denkt iedereen dat je lid bent van de Yakuza en als je daar aan vast zit, moet je ook zo’n gigantische rugtattoo laten zetten. Het zal je vast staan, daar niet van, maar als je gepland had om een appeltaart te bakken en in plaats daarvan in een pachinko-keet in Shinjuku voor de Sumiyoshi-kai de uitbater bedreigt met een vlakschuurmachine, vraag je je weleens af waar je het allemaal voor doet. Anyhoo, ik zag gisteren de eerste aflevering van de nieuwe fantasy-serie Shadow and Bone op Netflix. Sinds Game of Thrones voorbij is (en we collectief het laatste seizoen daarvan hebben verdrongen), zijn er talloze pogingen gedaan om een vergelijkbare hit te fabriceren. Shadow and Bone is de nieuwste potentiële troonopvolger: de serie is gebaseerd op boeken van Leigh Bardugo, specifiek de Grisha trilogie en de twee boeken uit de Six of Crows serie. Het verhaal speelt zich af in een fantasy setting gebaseerd op Europa in de achttiende eeuw, waarbij de plaats Ketterdam een belangrijke rol speelt. En laat Ketterdam nou geïnspireerd zijn door ons eigen Amsterdam! Ik heb nog geen kneuterig nep-Nederlands gehoord en Ketterdam ziet er tot nu toe niet herkenbaar Amsterdams uit, maar een deel van de cast speelt een moreel ambivalent zooitje gespuis afkomstig uit een vrijzinnige metropool en dat intrigeert genoeg om de serie een kans te geven. Het is vast geen Sense8, maar I’ll take what I can get. Aan jou de schone taak om deze editie van Het Weekend van Cine uit te luiden, Theodoor!’

TS: ‘En dat doe ik door nog even schaamteloos het nieuwe nummer van Schokkend Nieuws te pluggen. In het nummer, dat nu in de winkels ligt (en ook te bestellen valt via www.schokkendnieuws.nl), schreef ik naast twee recensies (Southland Tales en He Came from the Swamp: The William Grefé Collection) drie artikelen voor een heuse internet-special: een lang essay over meme-cultuur in films, een korter overzicht van internethorrorfilms en een interview met Brendan Steere, de regisseur van The VelociPastor. Die laatste persoon duikt ook op in de nieuwste aflevering van Cine-podcast Duimpjeworstelen, om daar Fifty Shades Darker te verdedigen. Het gesprek tussen Brendan Steere en Ruud Vos maakte me benieuwd naar de Fifty Shades-trilogie, dus misschien dat ik die er volgende week even doorheen jas. Jullie horen er volgende week ongetwijfeld meer over! En voor onze lezers, fijne week toegewenst!’