LvH: ‘Bij dezen open ik de Weekend van Cine-sessie met een disclaimer naar ons trouwe publiek: als je geen animatieliefhebber bent of op zijn minst open staat voor het medium, dan kan je deze editie beter overslaan. Aangezien Eline en ik allebei betrokken zijn bij het Kaboom Animation Festival en ons aller Theodoor zijn kiene analytische blik op het programma gaat loslaten als recensent, gaat animatie de hoofdrol spelen in dit stuk. Bij deze telt een gewaarschuwd mens voor twee! Kaboom dus: ik was gisteren in de Kaboom Studio die uit de Brakke Grond is gestampt om een Q&A op te nemen met Jason Gu, de producent van de ambitieuze lange geanimeerde short The Town. De transitie naar een online festival gaat niet geheel zonder kleerscheuren, maar het is inspirerend om te zien dat iedereen die in de studio aan het werk was ontzettend constructief en positief ingesteld was en dat problemen meteen werden aangepakt. Al doende wordt er geleerd en alhoewel elk festival altijd een work-in-progress is, krijg ik het gevoel dat de transitie naar een online editie een fijner festivalgevoel gaat opleveren dan ik tot nu toe heb meegemaakt dit jaar. Nou ben ik wel de minst objectieve persoon om hierover een mening te geven en mocht ik gisteren mijn lang gekoesterde droom om een late night talkshow host uit te hangen uitleven, dus neem dit statement gerust met een korreltje zout. Maar goed, ik heb er zin in!’

TS: ‘Op het moment van schrijven ben ik herstellende van een paar dagen flink ziek zijn en ik heb me de afgelopen dagen al kunnen laven aan enkele van de Kaboom-programma’s, dat is het voordeel van een pers-accreditatie. Toch wil ik vanuit de monden van jullie programmeurs graag weten wat de shorts en features zijn die ik écht niet mag missen. Ik denk sowieso dat ik alle competitieblokken ga proberen te kijken, want op het Holland Animation Film Festival, een van de twee illustere voorgangers van Kaboom (samen met KLIK), was dat altijd waar je de grootste verrassingen trof. Soms negatief, vaak positief. 

En  Luuk, op jouw aanraden heb ik sowieso Feels Good Man al gekeken en grote kans dat ik daar uitgebreid over uit ga wijden in een van mijn stukken voor Cine. Want holy moly, wat een interessante maar ook razend frustrerende documentaire. Niet omdat het een slecht gemaakte film is, maar omdat het verhaal, waarin striptekenaar Matt Furie met lede ogen aanziet hoe hij zijn creatie Pepe The Frog overgenomen ziet worden door alt-right trolls, uitermate beangstigend is. Dat de makers van de film het voor elkaar hebben gekregen enkele van de meest zonderlinge figuren in het hele verhaal voor de camera hebben weten te krijgen, waaronder een beangstigend nihilistische 4-Channer en een superarrogante investeerder in Rare Pepe Cards (don’t ask), zorgde bij mij voor stijgende verbazing. Een ontzettend goede docu, maar misschien niet de beste film om mee uit te zieken, want mijn bloed begon hier en daar te koken.’

ES: ‘Ik heb me dit jaar vooral bezig gehouden met de shorts en een aantal van mijn favoriete shorts hebben het programma ook daadwerkelijk gehaald! Ik heb ze ook al als tips gegeven op de Kaboom Instagram maar bij deze mijn short tips: Kkum (Shorts 1: Family in a Dream), And Yet We Are Not Superheroes (Shorts 1: Family in a Dream), Mom – The Worst Punishment (Shorts 2: Ready the Rebels), Plantarium (Shorts 5: (Human) Nature), I’m Here (Shorts 6: On Body and Soul) en My Fat Arse and I ( Shorts 6: On Body and Soul). Met name Mom – The Worst Punishment kwam echt binnen, heel heftig. Maar dat vind ik ook weer tof. Zelf lig ik ook een beetje in de kreukels en blijf dus lekker binnen dit weekend. 

Ik heb Animal Crossing trouwens weer gevonden! Ik was in de verleiding om gewoon helemaal opnieuw te beginnen tot ik erachter kwam dat het dus niet mogelijk is om een tweede game te starten. Nee, daarvoor moet ik eerst een hele nieuwe Switch aanschaffen want het is onmogelijk om op een ander account een tweede game te beginnen. ZUCHT. Dikke doei natuurlijk, dus ik heb mijn eilandje afgestoft en ben weer lekker dingen aan het bouwen en de knolraap-markt kapot aan het maken. Het is wel weer precies de rustgevende game die ik een jaar geleden kocht en ik heb dit keer iets meer geduld met dingen. Mijn botanisten-avontuur is nog in volle gang, het kweken van een blauwe roos is echt een hele onderneming.

Daarnaast probeer ik dit weekend uit te vinden hoe moeilijk het is om games te streamen en opnames online te maken. Dit alles voor onze Kaboom Game Zoom Room. Nee wacht: Kaboom Zoom Room! Ja dat is beter, toch Luuk?’

LvH: ‘Yep! Wees dus voorbereid op een ijzige dood in de oneindige ledigheid van de ruimte, Theodoor! Okay, dat klinkt misschien niet heel uitnodigend, maar als we elkaar online treffen, hopen we dat er genoeg mensen zijn die ook een potje Among Us mee willen spelen. En ik ga er even van uit dat onze onderlinge dynamiek bij Cine een beetje sabotage, verraad en backstabbing wel zal overleven.

Om te voorkomen dat deze editie van Het Weekend van Cine last krijgt van het “Wij van WC-Eend adviseren WC-Eend” syndroom: ik heb genoten van de tweede aflevering van The Falcon and the Winter Soldier, met name van de banter tussen Anthony Mackie en Sebastian Stan. Rivaliteit tussen twee personages kan geforceerd aanvoelen en dan heb je al snel het idee dat je niet naar de woorden van de personages luistert, maar naar de dialogen van een schmierende scenarist. Omdat we de achterliggende verhalen van Bucky en Sam kennen en omdat de eerste aflevering de tijd nam om de kennismaking te hernieuwen, voelde hun onderlinge gevit juist heel natuurlijk aan. De personages begonnen als vijanden voordat ze samen met Steve Rogers tegenover Iron Man kwamen te staan in Captain America: Civil War. Ik vind het feit dat hun onderlinge verstandhouding gebaseerd lijkt te zijn op die rivaliteit, maar dat de constante verbale schermutselingen een gaandeweg gegroeid respect en vriendschap verhullen erg goed uitgewerkt. Ik ben dan wel geen 106-jaar oude voormalige gehersenspoelde super-soldaat of een oorlogsveteraan/vliegende superheld maar het voelt wel herkenbaar dat je je beste vrienden afzeikt omdat je ze juist heel graag mag. En dat je je ook gruwelijk aan elkaar kan ergeren terwijl je elkaar wel heel erg respecteert. Er is een heleboel terechte kritiek op de MCU in al haar verschijningsvormen, maar vaak wordt de karakterontwikkeling van de personages gemakkelijk gebagatelliseerd. Nou hou ik nog een slag om de arm wat betreft de manier waarop de anarchistische Flag Smashers een rol spelen in de serie, maar de manier waarop ze worden neergezet als een groep met in principe nobele intenties geeft wel een beetje hoop. Het lijkt er in ieder geval op dat ze niet de echte Big Bad van de serie zullen zijn. Wat vond jij, Theodoor?’  

TS: ‘Ik ben benieuwd welke kanten ze op zullen gaan met de Flag Smashers, inderdaad. Ze lijken de politieke inhoud niet te schuwen, getuige het opvoeren van Isaiah Bradley en de experimenten die op hem zijn gedaan. Toch weet ik niet of ik het Marvel toevertrouw om op adequate wijze om te gaan met onderwerpen als anarchisme, militaire en medische uitbuiting van minderheden en meer van dit soort zaken. Het blijft immers het bedrijf dat in de Captain America-films de fouten van de Amerikaanse regering en het military-industrial-complex afschoof op infiltranten van HYDRA. Misschien verwacht ik te veel van het uberkapitalitische moederbedrijf Disney, maar op het moment dat je serie doelbewust lijkt te hinten naar het vlijmscherpe genre van paranoiathrillers uit de jaren ‘70, dan nodig je een kritisch oog wel uit. Dit komt niet eens in de buurt van The Parallax View of The Three Days of the Condor, bijvoorbeeld. Maar ik blijf zeker verder kijken, want ik ben benieuwd of ze door kunnen pakken op enkele aangesneden thema’s. Wat zijn jullie deze weken verder vooral aan het kijken? Nog steeds voornamelijk licht vermaak, Eline?’

ES: ‘Absoluut. Ik heb een trailer voorbij zien komen van een anime-serie op Netflix: The Way of the Househusband. Ik heb de manga nooit gelezen maar de trailer heeft mijn interesse wel te pakken op dit moment. Het duurt nog wel even voordat de serie uitkomt, 8 april pas. Zodra hij uit is zal ik uiteraard mijn mening hier met liefde uiteenzetten. Tot die tijd blijf ik dus lekker binnen met een dekentje over me heen. Vanaf donderdag aan de bak!’

LvH: ‘Dat ziet er geinig uit Eline, ik ben benieuwd! Er is blijkbaar ook al een live-action serie gebaseerd op de manga, mocht je nieuwsgierigheid ondragelijk worden. En ik deel je bedenkingen enigszins, Theodoor, maar ik zie wel een aanzienlijk verschil tussen de MCU en de films van bijvoorbeeld Michael Bay en Zack Snyder als het gaat om de uitbeelding van het Amerikaanse imperium. De onthulling dat een door HYDRA geïnfiltreerd S.H.I.E.L.D. schuldig zou zijn aan de excessen van de VS in Captain America: The Winter Soldier voelde inderdaad alsof het gebruikt zou worden als een gemakkelijk excuus, maar de beslissing die Cap en zijn bondgenoten maakten om S.H.I.E.L.D. rigoureus te ontmantelen vond ik destijds best radicaal voor een blockbusterfilm van Disney. Een beetje alsof je alle kernwapens afschaft omdat ze mede ontwikkeld zijn door gevluchte nazi’s. 

Speaking of evil empires, ik heb gisteren Star Renegades aangeschaft voor the old Switcheroo. Het is een turn-based strategiespel waarin je een handjevol rebellen aanvoert die een bloeddorstige intergalactische dictatuur moeten verslaan. Gelukkig kan je als de situatie hopeloos lijkt te zijn, ontsnappen naar een parallel universum om het gevecht daarna voort te zetten. Ik ben nog maar net begonnen en ik heb niet echt tijd over in mijn schema de komende weken, dus ik voorlopig fungeert de game als een sappige wortel die ik mezelf voor ga houden om gemotiveerd te blijven werken. Hoe zit het met jullie spelgedrag? Nog tips voor onze trouwe lezers?’

TS: ‘Ik deelde het nieuws over The Way of the Househusband met mijn partner, want hij is gigantisch groot fan van de manga. Hij is niet onverdeeld enthousiast over de trailer, danwel de live-action-film, want beiden zien er in zijn ogen een beetje goedkoop uit. Ik kan hem geen ongelijk geven, maar ik wil het wel een kans geven. 

Wat betreft spelletjes: ik heb een fonkelnieuw (nog geen halve week oud) spel aangeschaft, genaamd Genesis Noir. De controls zijn nog een beetje wennen, want spelen niet zo soepel als ik gewend ben van de meeste indie-games, maar de rest van het spel is tot nu toe erg de moeite waard. In een stijl die het beste te omschrijven valt als ‘jazz-era modernisme’ (dus strakke klare lijnen en spelletjes met geometrie en texturen) krijgen we een noir-verhaal voorgeschoteld. Je speelt als een horlogeverkoper wiens vriendin wordt neergeschoten en het is aan jou om de moord op te lossen. Dat doe je door middel van Wario Ware-achtige mini-games, in een spel dat verder het midden houdt tussen een point-and-click-adventure en een walking simulator (ala Firewatch en What Remains of Edith Finch). Maar dat is niet alles. Want het verhaaltje hierboven is slechts een kapstok voor meer en hier wordt het ingewikkeld: de horlogeverkoper die je speelt staat ook bekend als Time of No Man, je vriendin heet Miss Mass, en de moordenaar Golden Boy. Genesis Noir probeert wetenschappelijke thema’s her te vertellen als film noir en gooit daarbij ook nog wat Bijbelse symboliek in de mix. De moord die je op moet lossen is namelijk de Big Bang. En de eerste missie die je moet voltooien is de creatie van het universum, door zeven Wario Ware-achtige minispelletjes waarin je de zeven dagen van de Bijbelse schepping langsgaat. De makers zeggen geïnspireerd te zijn door de schrijver Italo Calvino en dat is te zien. Het spel voelt hier en daar een beetje als een stoner die je de magie van jazz, Fritz Lang  en kwantummechanica probeert uit te leggen, maar is regelmatig ook doeltreffend in de symboliek en oprecht mind-blowing. Zeker de moeite waard om eens op te zoeken, wat mij betreft. Et tu, Eline? Wat speel jij, naast Animal Crossing?’

ES: ‘Star Renegades! Goed dat je erover begint Luuk, want ik was de game even uit het oog verloren. Ik ga het de aankomende tijd zeker spelen. Een andere game waar ik tijd voor ga maken is Magic: Legends. De open beta is sinds 23 maart te spelen en ik ben erg benieuwd of het iets is. Ik ben, zoals ik volgens mij wel eerder heb verteld, ontzettend fan van de cardgame dus een MMO action RPG geef ik graag een kans. Overigens heb ik voornamelijk slechte recensies gelezen over de game dus ik hou mijn hart een beetje vast. Het doet me een beetje denken aan een nieuwe versie van een Diablo game. Rond rennen, spullen verzamelen om sterker te worden en veel monsters afslachten. Dat soort games vind ik heerlijk om te spelen, alhoewel ik dan ook een goede verhaallijn, interessante personages en moeilijke eindbazen nodig heb om te blijven spelen. Als het alleen maar om de loot gaat haak ik over het algemeen vrij snel af omdat ik nooit heel veel interesse heb in het vinden van de aller-aller-beste wapen of het mooist glimmende harnas. Okay, dat is misschien niet helemaal waar. Een mooi wapperende cape sla ik nooit af en ik kan ook best wel losgaan op goede kleurschema’s voor mijn personage. Maar dat is nooit voor heel lang leuk natuurlijk. Ik denk dat het genoeg is om de week weer mee door te komen, dat sowieso!’

LvH: ‘Alright chums, ik wens jullie allebei vanzelfsprekend veel (spel)plezier en bij deze ook nog heel veel beterschap. Ik zie jullie vanavond in de digitale wolken en natuurlijk tijdens Kaboom!’