LvH: ‘Bonsoir, mes amis! Ik hoop dat de week lief voor jullie is geweest en dat jullie je hebben vermaakt, want daar gaan we tenslotte weer over babbelen! Mijn accu is deze week niet helemaal opgeladen geweest, maar aangezien de eerste verjaardag zien naderen van de pandemie en de bijbehorende consequenties wijt ik het aan een ietwat existentiële vermoeidheid. Ik las vandaag een stuk op VICE met een vergelijkbare strekking (al had het meer te maken met het uitputten van de empathieaccu). De belangrijkste conclusie: iedereen is wel klaar met lockdowns en Covid, maar we moeten nog een tijdje door een schaal zure appels heen bijten. Juist nu is het essentieel om aardig te zijn tegenover jezelf en tegenover anderen. Er is voor iedereen die dat wil uiteindelijk een spuit beschikbaar, het is vooral een kwestie van geduld. Genoeg aandacht voor de virus-peuter, de echte jarige Jobina dit weekend is natuurlijk onze eigen Eline Soumeru! Par-Tay! Hoe ga je het vieren, ladydude?’

ES: ‘ Good old Zoooooom party baby! Dit is alweer de tweede keer dat er vrij weinig te vieren valt dus ik ben het inmiddels wel gewend. Ik moet heel eerlijk zijn, als ik iedereen gewoon heb gezien en een drankje heb gedaan vind ik het ook wel prima. Party in de tuin is met de weersvoorspellingen ook niet echt een optie, dus ik kom wel met een feestje in de zomer. Een festival in de tuin ofzo. Theodoor had ook nog wat goede ideeën, maar daar mag hij zelf over vertellen als hij dat wil. Hoeft natuurlijk niet, hij kan zijn plannen ook nog even bewaren. Ik heb het deze week vooral druk gehad met een nieuwe baan. Al die nieuwe indrukken zorgen er bij mij altijd voor dat ik echt helemaal gesloopt ben aan het eind van de dag, dus ik ben extra lief geweest voor mezelf deze week. Treat Yo Self. Ik geniet momenteel vooral van Resident Alien en daarnaast een uurtje Animal Crossing per dag. Sinds de Mario update ben ik weer als een blok gevallen voor de game. Hoe zag jouw week eruit Theodoor?’ 

TS: ‘Ik vierde op mijn dertigste verjaardag, in 2019, een ouderwets kinderfeestje. Lekker glow-golfen met een groepje hechte vrienden. Zodra het weer veilig is (en ik verwacht dat dit nog even gaat duren) ga ik mijn verloren verjaardagen inhalen door werkelijk iedereen die ik mag uit te nodigen op het grootste kinderfeestje ooit. Ik weet nog niet wat we precies gaan doen. Lasergamen? Een speurtocht? Koekhappen en spijkerpoepen? 

Wat betreft games: ik speelde deze week vooral Super Mario Galaxy, waar ik een stuk beter in ben geworden sinds ik destijds de Wii-versie na een tijdje niet meer aanraakte wegens ‘te moeilijk’. En ik speelde When The Past Was Around. Waarschuwing: het spel is superkort. Je speelt het met gemak in een kleine 90 minuten uit. Maar deze point-en-click-game heeft een aantal troeven: de met de hand geanimeerde stijl is wonderschoon, de relatie tussen de hoofdpersoon en haar vriend (half-mens-half-uil, 100% violist) is prachtig geschetst en het verhaal is zwaarmoedig en meeslepend, zonder woorden te gebruiken. Ik zat keihard te janken tegen het einde, en dat is naar mijn weten voor de eerste keer dat ik dat had bij een game. Hebben jullie ooit moeten huilen om een spel?’

LvH: ‘Dat is wel heel lang geleden voor mij, waarschijnlijk omdat ik niet op de computer mocht van mijn ouders of zo. Ik kijk er wel naar uit om zo geraakt te worden door een game, dus ik sta er zeker voor open. Ik ben wel altijd heel behoedzaam en zorgzaam ten opzichte van mijn personages, ik moest echt even wennen aan het feit dat je in recente games zoals roguelikes verder moet komen door dood te gaan. Ik speel nu Monster Sanctuary, een game waarin je allemaal monsters moet verzamelen om met andere monsters te kunnen vechten. Het is een soort Pokémon, maar dan in een fantasy setting met schattige pixelart, atmosferische muziek en je beweegt je door de wereld als in een platform game. In het begin lijkt het nog een kleine game te zijn, maar je blijkt wel 101 monsters te kunnen verzamelen in een uiteindelijk vrij grote wereld. Eline, als onze Resident Pokémaster heb jij nieuws uit de wereld van Pokémon, right?’

ES: ‘God, elke week wordt het weer een beetje droeviger. Het is een beetje afhankelijk van welk segment je bent. Als je de games speelt is er niet zo ontzettend veel aan de hand. Mocht je gek zijn op de kaarten, is het leven momenteel een stuk minder leuk. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik als klein meisje naar de sigarenboer ging met mijn moeder of vader om een pakje Pokémon-kaarten te kopen. Zien welke kaarten er uit het pakje zouden komen was altijd wel even een spannend moment. Toen waren het vooral dingen die je wilde laten zien op het schoolplein (in de klas waren ze niet meer welkom, te afleidend) maar inmiddels zijn het dingen geworden waarmee je een huis kunt betalen. De waarde van de oudste kaarten (mits in perfecte staat) is inmiddels zo krankzinnig dat de lol er volledig af is. Even een korte schets: de waarde van de kaarten ging vorig jaar mede door covid langzaam omhoog. 

In november vorig jaar, toen de prijzen toch aardig begonnen te spiken, stapte de meeste vervelende Youtuber ooit (niet Dylan Haegens, Theodoor) op de hypetrain. Ik heb het natuurlijk over Logan Paul. Paul trok een paar treurige crypto investeerders aan en vanaf dat moment was een mint condition Charizard kaart ongeveer evenveel geld waard als een huis (alleen niet in de Randstad). Het zorgde voor een ongezonde run op alle Pokémon kaarten waardoor het nu zo goed als onmogelijk is om kaarten te vinden. Distributeurs knepen kleine ondernemers uit, of verkochten de handel gewoon via Ebay. Probeer maar eens iets op bol.com te vinden. Ik bedoel, je kunt nog steeds dingen vinden hoor, maar je moet je realiseren dat de prijzen inmiddels 3 a 4 keer zo hoog zijn als dat ze waren. Of horen te zijn. Nu heb ik sowieso de neiging om met veel liefde terug te denken aan de tijd dat ik de kaarten verzamelde, waarschijnlijk was het toen ook al niet goedkoop om de kaarten te kopen. Maar als ik nu denk aan een jong kind wat gewoon geen kaarten kan kopen omdat de prijzen zo belachelijk hoog zijn breekt mijn hart wel een beetje. Deze prijzen zijn niet normaal en de mensen die het betalen zijn ook helemaal niet geïnteresseerd in het spel. Laat staan dat ze enige liefde hebben voor het fenomeen. Ik deel hierbij even het hoogtepunt van treurigheid. Een video van drie Wall Street investeerders die dachten makkelijk te verdienen en bedrogen uitkwamen. Deze man legt het even haarfijn uit voor de mensen die het gemist hebben.

Ik zou hier nog wel even over door kunnen gaan, want deze video komt uit november vorig jaar en de dumpster fire that is Pokémon Trading Card Game is nog lang niet gedoofd. Thanks YouTube! En nog even een speciale shout out voor alle mensen die daadwerkelijk de kaartgame spelen. Jullie worden altijd vergeten in dit verhaal en ik hoop dat jullie gewoon lekker online kunnen blijven spelen. Daar is gelukkig geen schaarste.’

TS: ‘Ik moet nu denken aan een vriend van me die in 2015 vertelde dat zijn moeder een bijna complete set eerste generatie Pokémon-kaarten bij het grof vuil had gezet, omdat ze niet dacht dat ‘iemand daar nog wat aan zou hebben’. Ik wordt nog steeds soms gillend wakker van die anekdote en na dit verhaal al helemaal. Oef, wat een treurig gedoe allemaal. 

Ik zelf zoek het deze week in een beetje obscuurdere hoeken. Momenteel ben ik helemaal gefascineerd door een outsider artist (een naam voor ‘amateurkunstenaars’ die vaak tot gemarginaliseerde groepen behoren) genaamd Henry Darger. Darger was een Amerikaanse kluizenaar die amper contact had met mensen in zijn omgeving. Toen hij op zijn sterfbed lag in het ziekenhuis betraden enkele van zijn buren zijn appartement voor het eerst en vonden daar Dargers levenswerk: meer dan 300 levensgrote schilderijen, collages en aquarellen en een 15.000 pagina’s tellend manuscript genaamd ‘The Story of the Vivian Girls, in What Is Known as the Realms of the Unreal, of the Glandeco-Angelinian War Storm, Caused by the Child Slave Rebellion’. Darger leefde in een eigen fantasiewereld waarin hij zich de beschermer van alle getormenteerde kinderen achtte, waarschijnlijk ook op basis van een verschrikkelijk zware jeugd. De inhoud van het werk is dus bij vlagen behoorlijk ontluisterend want gaat over een planeet waarop volwassenen een oorlog voeren tegen kinderen. De vaak wat naïeve en houterige tekeningen van Darger zijn ook prachtig en kleurrijk, maar bevatten ook verschrikkelijk nare geweldsscènes en thema’s van kindermishandeling en oorlogsgeweld. In de prachtige documentaire In The Realms of The Unreal van Jessica Yu, die ik deze week zag, wordt het beeld geschetst van Darger als een kinderlijke, getroebleerde en solistische man, wiens werk voor lijkt te komen uit pijn en een diepe religieuze inborst. Kijk je voorbij de provocatieve buitenkant van zijn werk en je ziet een zonderlinge ziel op zoek naar een eigen plek in een wereld die hem verder vreemd en pijnlijk voorkwam. De documentaire is meer dan het aanraden waard.

De reden dat ik een deep dive in het werk van Darger heb genomen is vanwege een album dat begin vorige maand uitkwam: Outsider van Philippe Cohen Solal en Mike Lindsay. De teksten op het album zijn volledig afkomstig vanuit gedichten die door Darger zijn geschreven voor The Story of The Vivian Girls. Ik heb werkelijk nog geen enkele grote outlet het album zien recenseren, maar het album is de moeite van het opzoeken waard. Wat Philippe Cohen Solal en Mike Lindsay zo goed doen is dat het werk muzikaal aan lijkt te sluiten bij de manier waarop Darger zijn ‘Realms of the Unreal’ zag. Mindere muzikanten hadden gekozen voor rammelige en krakende muziek, gelijk de soms krakkemikkige techniek van Darger zelf. Maar Cohen Solal en Lindsay kozen voor lyrische barokke sixties pop, met invloeden van David Bowie, Nick Cave, Ennio Morricone-soundtracks en (vooral) The Beatles. Het is niet moeilijk voor te stellen dat de warme uitgesponnen orkestrale en vaak filmische klanken bij Darger in goede aarde waren gevallen. Kijk vooral ook de videoclip hieronder, waarbij Dargers werken tot leven worden gebracht met animatie.’

LvH: ‘Kijk, dit is waar we het voor doen, folks! Een deep dive in een Pokémon-scene die helaas door Tech-Bros de grond in wordt geboord en obscure platen die geïnspireerd zijn door een outsider artist! De documentaire van Yu is inderdaad zowel fantastisch als bedroevend: Darger is een intens tragisch figuur die echter een uniek oeuvre aan de wereld heeft achtergelaten. Een bijzonder kenmerk van Darger’s kunst is dat zijn kind-personages vaak naakt werden afgebeeld, om hun onschuld te benadrukken. Zowel zijn jongens als zijn meisjes waren echter beiden gezegend met mannelijke genitalia en de reden daarvoor is nooit helemaal duidelijk geworden. Had Darger onvoldoende kennis over de menselijke anatomie? Was het een uiting van zijn eigen seksualiteit? We kunnen er slechts naar gissen. We hebben in deze rubriek al eerder aandacht besteed aan de representatie van het derde gender in Lovecraft Country en dat was niet bijzonder fraai. Daarom was ik blij verheugd door de manier waarop American Gods met deze materie omging in de meest recente aflevering The Rapture of Burning. Daarin arriveren de recentelijk uit de dood herrezen Laura Moon en de nog steeds naar zijn Djinn smachtende Salim in een hotel waar een Pride-conventie plaatsvindt. Salim wordt door de hostess Toni overgehaald om een feest te bezoeken waar de feestgangers uitgebreid van zichzelf en elkander genieten en het voelde aan als een viering van liefde in alle kleuren van de regenboog. De actrice die Toni speelt was erg positief over de shoot. En normaliter krijg ik de laatste tijd het Spaans benauwd van drukke feestjes op het scherm, dit feest wist mijn ingebouwde coronakriebels snel stil te leggen. Nu we het over feestjes hebben, nog wensen voor je knalfuif morgen, feestbeest Soumeru?’

 ES: ‘Twee jaar van mijn leven terug? Nee dat is flauw, ik heb geen wensen. Zolang iedereen met een drankje en een feestmuts aanschuift ben ik al heel blij. Ik wil iedereen gewoon even zien en een beetje ouwehoerend het weekend in gaan. Jullie hebben me trouwens wel heel nieuwsgierig gemaakt naar de documentaire over Darger! En ik heb dus ooit het eerste seizoen van American Gods gezien en ben de serie daarna volledig uit het oog verloren. Is het de moeite waard Luuk? Ook als je het boek hebt gelezen? Vond het boek uiteindelijk heel erg tof, dus ben ergens sowieso wel benieuwd hoe de serie dat aanpakt. Ah wacht, ik heb wel een wens. Een PS5. Momenteel net zo schaars als de Pokémon kaarten en ongeveer even duur. Hebben jullie niet toevallig nog een handig contact bij wie ik zo’n ding kan halen? Ik las ergens dat men er vanuit gaat dat ze pas tegen de herfst genoeg units kunnen produceren om de vraag aan te kunnen. Echt ongelofelijk. Maar los van die PS5 wil ik jullie vooral zien, ook al is het op een scherm. Wat gaan jullie nog meer doen dit weekend?’ 

TS: ‘Ik ben niet helemaal bij met American Gods nog. Ik ben me nog steeds door het tweede seizoen aan het heen worstelen, want daar daalde de kwaliteit wel enigszins. Ik hoor dat seizoen drie wel weer de moeite is. Dat klopt dus ook, Luuk? 

Wat betreft mijn weekendplannen: uiteraard schuif ik morgenavond ook even aan bij je feestje, al weet ik niet of ik feestmutsen in huis heb. Verder ben ik van plan alles in de online tentoonstelling van het EYE Filmmuseum te kijken, genaamd Waiting For Time To Pass. De films staan nog een aantal dagen (gratis) online. Ik heb destijds Looking for Langston al gezien en die staat al jaren in mijn top 100 films aller tijden. De moeite van het bekijken waard dus en ook de rest van het programma ziet er bijzonder uit. Ik ben vooral benieuwd naar de korte film van Janis Rafa. Ik zat in de KNF-jury op het Internationaal Film Festival Rotterdam toen we haar film Kala Azar onze prijs gaven. Kala Azar is sindsdien, ruim een jaar later, nog steeds in mijn hoofd aan het rondspoken. Misschien omdat de film ook over ziekte en dood gaat, en de band tussen mensen en dieren in een wereld van ecologisch verval. Misschien dat ik aan die film blijf denken omdat we te maken hebben met een pandemie door een zoönotisch virus, maar het kan ook gewoon zijn omdat het een klein meesterwerk is. Ik geef jullie volgende week wel een update van wat ik van het programma vond. Wat ga jij nog doen, Luuk?’

LvH: ‘I may not be Logan Paul, but I’m still gonna try and catch ’em all! Ook al zijn het in Monster Sanctuary dus geen Pokémon, want die kan ik dus blijkbaar niet meer betalen. Verder vond ik het derde seizoen van American Gods een verbetering ten opzichte van het tweede seizoen: met uitzondering van een subplot in een psychiatrische kliniek zit de vaart er redelijk in en krijgen meer personages op een prettige wijze diepgang. Nu Kaboom steeds dichterbij komt, zullen Eline en ik nog wat extra tijd moeten steken in het game-component van het festival. Gelukkig gingen de proefpotjes van Among Us vandaag gesmeerd, dus dat belooft goed te komen. Hou deze rubriek in de gaten voor meer informatie! En ik ga nog een Q&A verzorgen tijdens het festival, daar moet ik nog even wat huiswerk voor gaan doen. En gelukkig zie ik jullie morgen! Toodles!’