LvH: ‘Hi Eline! Hi Lexis! Hoe was jullie week? Ik heb zelf een ietwat wispelturige week achter de rug, maar de overkoepelende ervaring is positief omdat ik weer regelmatig de deur uit ga. En ik kom net terug van een avond in EYE met jonge (bevriende) filmmakers, leuke gesprekken en een open bar. Voor het eerst in tijden ben ik om middernacht een tent uitgeveegd, heb ik mijn laatste directe tram gemist en met een omweg toch zonder al teveel gedoe thuis gekomen. Onderweg ben ik spontaan mijn favoriete Ierse stand-up comedian tegen het lijf gelopen en een kwartiertje gevuld met ouwehoeren, zodat ik niet lang hoefde te wachten op mijn nachtbus. Et vous?’ 

ES: ‘Ik heb net mijn eerste werkweek achter de rug! Het is altijd spannend om op een nieuwe plek te beginnen, met allemaal nieuwe mensen, maar iedereen is ontzettend aardig. Daarnaast ligt het werk me ook prima, dus dat is mooi meegenomen. 

Deze week is ook het Fringe Festival weer begonnen en ik heb een vriend geholpen met de livestream van de openingsavond . Ik had nog nooit gefilmd voor een livestream, dus dat was even heel spannend. Ik kon elke keer zien als ik live was en dan moest ik uiteraard een goed shot hebben. Dat ging allemaal prima tot er een act was waar iemand de hele tijd op en neer rende. We filmden de avond met vier mensen en toch hadden we allemaal moeite met het bijhouden van de zangeres. Het was echt ontzettend leuk hoor, daar niet van. En weer veel geleerd. Volgende week zondag is de afsluiting/award uitreiking, dan ben ik er ook weer bij.

Verder heb ik deze week Donut County uitgespeeld. Ik weet nog dat jij en Theodoor het hadden over deze game, Luuk. Wat een genot!’

LA: ‘Ah, fijn dat je het naar je zin hebt op de nieuwe werkplek, Eline en blij om te horen dat je weer wat vaker de hort op gaat, Luuk! Ik heb eindelijk weer wat regelmatiger gebruik kunnen maken van mijn Cinevillepas en verheug me op wat films die dit najaar dan toch eindelijk in de bioscoop zullen verschijnen. Zo zagen Luuk en ik onlangs The Green Knight (mijn enige motivatie was Dev Patel maar de cinematografie was een aangename verrassing), Minari (aanrader) en Druk. De laatste won eerder dit jaar de Oscar voor beste buitenlandse film en het vereiste de nodige zelfbeheersing aangezien ik beloofd had hem met mijn zus op het grote scherm te gaan kijken en dus niet wanneer hij vorig jaar uitkwam. De meesten kennen Thomas Vinterberg hoogstwaarschijnlijk van Festen en meer recentelijk Jagten (ook met Mads Mikkelsen) en de vaak terugkerende Deense cast van acteurs. Wat me wederom opviel tijdens de film is dat er helaas veel verloren ging bij de vertaling, in het bijzonder de typisch droge Deense humor. In een interview vertelde Vinterberg dat één van zijn grootste inspiraties voor de film het Deense volk en hun alcoholgebruik was, iets wat ik kan beamen; Denen drinken het meest van alle Scandinaviërs. Denemarken heeft een deprimerende volksaard, alhoewel ze als volk vaak steeds als één van de gelukkigste landen uit de test komen en ik werd nostalgisch van de kou en leegte die de film goed wist uit te beelden. Voor mij ging de film over een stel mannen van middelbare leeftijd die zich afvragen of er meer uit het leven te halen valt en waar en hoe ze hun geluk en levenslust kunnen hervinden. Mikkelsen komt goed uit de verf, vooral tijdens de eindscène waarin we allen even mogen genieten van zijn (tot nu toe vrij verborgen) danstalent.’

LvH: ‘Verborgen danstalent van Makske, you say? U vraagt, wij draaien:

Patel was inderdaad erg goed in The Green Knight, maar ik snap dat je niet helemaal verkocht was. Smaken verschillen, daar is helemaal niks mis mee. Heb je trouwens de serie Brand New Cherry Flavor al gekeken? Ik ben benieuwd wat jij als fellow Lynch-liefhebber ervan vindt (en kunnen we een groep Lynch-fans een Lynch Mob noemen, of is dat een heel slecht idee?). De serie is duidelijk geïnspireerd door het oeuvre van Lynch en heeft Rosa Salazar in de hoofdrol, sowieso ook een fijne actrice om terug te zien in een serie. Ik zit verder nog steeds in een soort slechte blockbuster-vibe, dus de volgende titels zijn juist geen aanraders. Dankzij de clusterfuck in Afghanistan viel mijn oog op twee films uit 2013 waarin het Witte Huis wordt belegerd. In White House Down moet Channing Tatum een nerdy zwarte president gespeeld door Jamie Foxx beschermen tegen een vrij realistische opstand van rechts-extremisten, militieleden en James Woods die boos zijn op plannen voor eventuele vrede in het Midden-Oosten. In Olympus Has Fallen is het aan Gerard Butler om president Aaron Eckhart te redden van Noord-Koreaanse terroristen. Die een Zuid-Koreaanse diplomatieke missie zijn geïnfiltreerd, een vliegtuig gewapend met Gatling machinegeweren over Washington uit het niets laten verschijnen en met een klein leger (verkleed als toeristen) het Witte Huis bestormen. Yeah right. De film blijkt echter het startpunt te zijn geweest voor een succesvolle franchise: in de eerste sequel genaamd London Has Fallen vallen terroristen uit het Midden-Oosten de begrafenis van de Engelse PM aan met als doel zoveel mogelijk wereldleiders te elimineren. De film is paranoïde, islamofobe apocalyptische propaganda waarin elke veiligheidsdienst in het Verenigd Koninkrijk volledig geïnfiltreerd is door terroristen die half Londen opblazen. Ik ben benieuwd of in de geplande sequels Gerard Butler een Trumpiaanse president moet gaan beschermen, al levert dat realistisch gezien een vrij beknopte short op. Anyhoo, geen aanraders dus tenzij je een academische analyse erop wil loslaten of in een masochistische bui bent. Eline en Lexis, hebben jullie nog wel aanraders toevallig?’

LA: Ooh! Ik heb al meerdere mensen over Brand New Cherry Flavor gehoord en hij staat op mijn watchlist 🙂 Ook de vergelijking met Lynch werd door iedereen gemaakt dus ik ben zeker benieuwd maar ook een beetje bang dat ik nu al te hoge verwachtingen heb. En die dansclip had ik nog niet gezien! 

Ik sla beide films even over, bedankt! 😉 

Momenteel ben ik Naomi Klein’s Shock Doctrine aan het herlezen en kan deze ten zeerste aanbevelen. Van bemoeienis in het mondiale zuiden, staatsgrepen in Latijns-Amerika tot eeuwigdurende imperialistische oorlogen  in het Midden-Oosten en deregulering en massale privatisering in de VS na 9/11 – het begrijpen van geopolitiek gezien door een neoliberalistische lens. Recommended reading. 

Ik werd deze week ook aangenaam verrast door de zesdelige miniserie Starstruck. Mijn filmbuddy Abdel Chaouch tipte deze en normaal ben ik helemaal niet van de romcoms maar ik besloot het toch een kans te geven. Comedian Rose Matafeo schittert in deze rol. Naast haar hoofdrol als Jessie, produceert en schrijft ze de serie samen met vriendin Alice Snedden. Na een one night stand op nieuwjaarsavond komt Jesse erachter dat ze het bed gedeeld heeft met een bekende filmster en wordt de omgang vooral voor Jessie iets ongemakkelijker.  Alhoewel het personage van Tom (gespeeld door Nikesh Patel) vrij oppervlakkig blijft (wellicht om hem mysterieus en aantrekkelijk te houden) hebben de acteurs een goede on screen chemistry en is het vermakelijk om ze tegenover elkaar te zien. Daar waar ik het genre vaak te zoetsappig en ongeloofwaardig vind, vond ik het moeilijk om de serie te haten. Je kan zien dat de serie is gemaakt door mensen die ongegeneerd van romcoms houden maar het biedt een luchtige gemoderniseerde millennial-versie van het genre; het is grappig, er wordt veel gevloekt, er is veel schaamteloze casual seks en de serie bestaat niet uit enkel witte acteurs. Ik hoor net dat er een tweede seizoen komt. Ik vond het een fijne escape from what often feels like a grim reality.  Cute and fun.’ 

ES: ‘Och zo ontzettend veel films! Ik ga deze week ook naar Minari, Stray, Druk en Titane. Toevallig was ik deze week nog even bij mijn oude werkgever Cinecenter. Ik bedacht me dat het al anderhalf jaar geleden is dat ik er voor het laatst was. We zijn echt een hoop tijd kwijtgeraakt zeg. Het voelt nu wel een beetje alsof alles in één keer uit moet komen omdat er nog zoveel op de plank ligt voor ons. Enfin, een film per avond ja wel te doen natuurlijk. 

Ondertussen moet ik ook nog het boek uitlezen dat ik vol goede moed had gekocht om op vakantie mee te nemen. Welgeteld één keer opgeslagen tijdens de vakantie natuurlijk, en daarna met tegenzin terug gesleurd naar Nederland. Soms overweeg ik het boekje ergens in zo’n kleine bibliotheek achter te laten maar ergens kan ik er dan ook niet tegen dat ik het dan niet heb uitgelezen, dus blijft het boek voorlopig als een onafgemaakte klus op mijn nachtkastje liggen.

En dan bedenk ik me dat er nog meer films uitkomen die ik ook graag wil zien. Naast de berg aan arthouse films zijn er nog twee blockbusters waarvoor ik ook zeker richting de bioscoop wil gaan: No Time To Die en Dune. Volgens mij ben ik voor het laatst naar de bioscoop geweest voor Tenet, dus dat haal ik graag in met een goede film. Oh, ik zag vandaag ook nog een trailer voor de nieuwe Paul Schrader film The Card Counter. Ik vond de trailer vrij saai, maar ik ben toch wel benieuwd. Genoeg te zien de aankomende tijd.’

LA: ‘Genoeg om naar uit te kijken inderdaad! Ik ben vooral benieuwd naar Rami Malek als Bond Villain en uiteraard ook naar Dune, de recensies op het filmfestival in Venetië waren lovend! Volgende week is ook de release van Scenes from a Marriage met Oscar Isaacs en Jessica Chastain. Eerder zagen we hen al tegenover elkaar in A Most Violent Year en deze film belooft een nog intiemere performance.’

LvH: ‘Vergeet The Suicide Squad niet, Eline! Die heb ik speciaal voor jou nog bewaard. Ik krijg bij Scenes from a Marriage ontzettende Marriage Story vibes, maar de trailer belooft dat er gevoosd gaat worden en met acteurs als Chastain en Isaacs maak je het publiek wel lekker. Give the people what they want! Bedankt Eline en Lexis voor jullie plezante virtuele gezelschap en interessante inzichten en ik wens iedereen nog een heel fijn weekend! Tot volgende keer!’