LvH: ‘Hiya Theodoor! Aangezien Eline dit weekend nog op vakantie is en eiland-hoppend de Turkse kust afstroopt om het Europese vasteland te behoeden voor een invasie van Japanse Reuzenhorzels, zullen we voor deze editie van Het Weekend van Cine met zijn tweetjes de kar moeten trekken. Wat heeft jou de afgelopen twee weken bezig gehouden? En hoe heb je jezelf af kunnen leiden daarvan?’

TS: ‘Er is een invasie van muizen gaande in mijn huis. Ik ben als de dood voor die beesten dus ik probeer ze met man en macht een kopje kleiner te krijgen, maar volgens de verdelgers moet ik even geduld hebben. Of het nou sluikreclame is van Disney+ of niet, echt blij word ik er niet van. Tussen al het getrippel en getrappel door heb ik de mogelijkheid gevonden gast te zijn in een podcast van een maat van me. The Beauty of Horror, met als host Chandler Bullock, waarin hij elke week met een gast de esthetiek van een horrorfilm bespreekt. Wie mij de Engelse taal de nek om wil horen draaien kan hier klikken. Ik heb het in de podcast over de Thee Wreckers Tetralogy van Rosto A.D., wiens werk ik een aantal weken geleden ook al plugde. 

Sowieso ga ik momenteel helemaal op in animatie. Ik ben op aanraden van mijn partner begonnen aan Neon Genesis Evangelion en ik ben tot dusver erg onder de indruk. Tuurlijk heeft de serie de reputatie een van de beste mecha-series aller tijden te zijn, maar wat voornamelijk opvalt is dat dit eigenlijk gewoon regelrechte arthouse is. De aflevering The Hedgehog’s Dilemma had makkelijk geregisseerd kunnen zijn door Apichatpong Weerasethakul, dankzij het heerlijk landerige tempo en de weloverwogen shotkeuzes. Het ding met animatie is natuurlijk altijd dat er gezien het budget keuzes gemaakt moeten worden over wat je in beeld brengt en hoe. Als dat slecht wordt uitgevoerd krijg je Hanna-Barbera-cartoons. Ook Neon Genesis Evangelion moet soms keuzes maken gezien het budget, maar maakt zó effectief gebruik van de limitaties: in plaats van de nadruk te leggen op de beperking van de beweging, wordt de spaarzame bewegingen die de personages maken juist extra benadrukt. Er wordt ook gebruik gemaakt van silhouetten, of de personages verdwijnen grotendeels in de grotendeels statische achtergronden. Als je goed oplet zie je wat ze doen om het aantal animatiemomenten te limiteren, maar de shotkeuze’s die men maakt zijn zo doelbewust en zo gigantisch goed uitgekiend dat het een masterclass wordt in blocking, editing en framing. Neon Genesis Evangelion behoort zeker tot de groten der Anime. Maar ik zou nog sterker willen stellen: dit is een must voor elke cinefiel om te kijken, of je nou van anime houdt of niet.’

LvH: ‘Ik denk niet dat die muizen sluikreclame zijn voor het Huis van de Muis, ik zou er eerder een wraakactie in zien… Maar goed, laten we niet afdwalen in mijn paranoïde hersenpaleis, ik wil Disney er ook niet aan herinneren dat ik op een Halloweenfeest verkleed was als een demonische Mickey Mouse en dat de met (nep)bloed bevlekte handschoenen nog in mijn kast liggen. Laten we het bevroren hoofd van Walt verblijden door het te hebben over de nieuwe Marvel-serie What If…? Deze eerste geanimeerde Marvel-serie deelt een uitgangspunt met de gelijknamige comics: de tijdslijn van de Marvel Cinematic Universe wordt gevolgd, maar op een cruciaal ogenblik zorgt een verandering ervoor dat een geheel nieuwe tijdlijn ontstaat. In de eerste aflevering onderging de Engelse geheim agent Peggy Carter de experimentele behandeling waardoor zij een Super Soldier wordt in plaats van Steve Rogers, waardoor de loop van de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende geschiedenis ingrijpend verandert. In de tweede aflevering wordt een jonge T’Challa ontvoerd in plaats van Peter Quill, waardoor het universum er heel anders uit komt te zien. Ik vond de eerste aflevering vermakelijk en genoot vooral van de geanimeerde actie die het niveau van actie-scènes in de MCU flink omhoog trekken, maar het voelde nog een beetje aftastend. De tweede aflevering wist wat dat betreft veel meer uit het concept te halen. T’Challa heeft als leider van de Ravagers de roversbende omgevormd tot een stel Robin Hoods die niet stelen om de loot, maar om het universum te verbeteren. Zijn idealisme heeft zelfs booswicht Thanos zover gekregen dat deze zijn omnicidale plannen in de ijskast heeft gezet om lid te worden van T’Challa’s crew. Het is een bitterzoete versmelting van het personage en Chadwick Boseman, de uitermate charismatische acteur die T’Challa in What If…? voor het laatst vertolkt, zijn stem opgenomen voor hij vorig jaar op veel te jonge leeftijd overleed. Wat vond jij, Theodoor? Even afgezien van de corporate attack knaagdieren die in je huis logeren?’

TS: ‘Ik vind het conceptueel erg interessant, maar merk ook dat ik het iets te veel als fanservice aan vind voelen. Wat dat betreft stelde de teaser aan het einde me niet gerust, die suggereert dat we een aflevering gaan krijgen over wat er met de originele Starlord Peter Quill gebeurt in deze tijdlijn. Het mooie van What If…? als concept vind ik juist dat alle easter eggs en connecties de deur uit kunnen, zonder al te veel te hoeven retconnnen. Maar het lijkt dankzij de fanservice en de teases er juist op dat ze het tegenovergestelde gaan doen en dat zelfs de non-canonieke verhaaltjes een soort van canon gaan vormen. 

Wat dat betreft zoek ik mijn dosis ‘ongewone vertellingen’ beter niet bij Disney of de MCU, wat toch een beetje eenheidsworst begint te worden en zelfs niet bij het plezante en wat ruigere The Suicide Squad van James Gunn. Ik ben superheldenmoe, dus ik werd erg blij dat het oprecht avontuurlijke en oprecht ongewone The Green Knight van David Lowery één grote verkenning  lijkt van het idee van een ‘eervolle dood’ tegenover ‘leven als lafaard’ waar toch zoveel superheldenverhalen op stoelen: ‘with great power, yadayadayada’. Maar The Green Knight vind uiterst verontrustende en melancholieke variaties op dit thema, waarbij regisseur David Lowery ook erg stoelt op visuele pracht, stilte en een heerlijk landerig tempo om zijn verhaal te vertellen. Het is veel CGI, maar ik had het gevoel te kijken naar Fantasy met een Visie, niet een peperduur spektakel, ondanks dat het een ferme duit gekost moet hebben.

Ook ben ik aan het kijken naar Brand New Cherry Flavor, de nieuwe Netflix-serie met Rosa Salazar van Alita: Battle Angel. Vooral omdat de serie vergeleken werd met Lost Highway, Twin Peaks, Under the Silver Lake en Southland Tales, allemaal persoonlijke favorieten. Tot nu toe weet het me nog niet echt te overtuigen, al ben ik wel benieuwd waar het allemaal heen zal gaan. Maar tot nu toe speelt het iets té veel leentjebuur bij Lynch. De scene met The Mystery Man uit Lost Highway wordt dunnetjes overgedaan, maar in plaats van Robert Blake zonder wenkbrauwen, is het hier Catherine Keener als gekke kattenvrouw die de protagonist én de kijkers de stuipen op het lijf mag jagen. Beter goed gejat dan slecht bedacht, maar ik hoop dat Brand New Cherry Flavor ietsje meer een eigen smoel gaat krijgen. Wat kijk jij verder zoal op Netflix en andere streamingkanalen, Luuk?’

LvH: ‘Ik heb net The Green Knight in de bioscoop gezien en de film maalt nog steeds door mijn hoofd: alleen voor de cinematografie kan ik elke filmliefhebber aanraden om te gaan kijken. Ik hou ervan dat de film niet gemakkelijk uit te leggen is: er zijn volgens mij een vrij groot aantal valide interpretaties en analyses op toe te passen, echt een film om lang over na te praten in de kroeg. Ik ben er nog niet helemaal over uit of Lowery de film iets te weinig narratieve vorm heeft gegeven of precies genoeg, maar het feit dat ik nu al zin heb om de film nog een keer te kijken is een goed teken. Het enige minpuntje aan de film is de casting van Barry Keoghan, die gelukkig slechts een paar minuten in de film zit. Ligt het aan mij, of is Keoghan een mislukte kloon van Tye Sheridan, ook al zo’n charismastofzuiger? Tenzij er een live action versie van Toy Story wordt gemaakt en deze twee dipshits vechten om de rol van Mr. Potato Head, hoef ik die droeftoeters niet meer op een groot scherm te zien, thankyouverymuch. 

En het is misschien weinig origineel, maar ik ben ook net begonnen aan Brand New Cherry Flavor. En ja, niemand doet Lynchiaans als David Lynch, maar tijdens de eerste aflevering was ik al meteen geboeid. In de tweede aflevering wordt duidelijk geknipoogd naar Inland Empire  en naar Bob uit Twin Peaks. Gedeeltelijk geniet ik dankzij Rosa Salazar, een actrice die wat mij betreft nog lang niet genoeg gecast wordt, gedeeltelijk door de rest van de cast. Keener is inderdaad een beetje over the top, dat ben ik met je eens. Ik ben wel blij om Jeff Ward terug te zien, die in Agents of S.H.I.E.L.D. als Deke Shaw amusant schipperde tussen held en comic relief en zich in beide hoedanigheden uitstekend thuis voelde. En ik was onder de indruk van Eric Lange als de uitgerangeerde Hollywoodbobo Lou Burke die Salazar’s personage Lisa Nova onder zijn hoede neemt. Burke wordt geïntroduceerd als een sympathieke slons die zich opwerpt als mentor van Nova en belooft haar filmcarrière te lanceren. Wat ik heel knap vond aan de eerste aflevering is dat je hoopt dat het Burke en Nova gaat lukken, zodat het feit dat hij zich ontpopt als een smeerlap die zich aan haar probeert op te dringen echt aankomt, laat staan als hij daarna zijn vriendelijke masker laat vallen Nova aanvliegt in een scène die meer impact heeft dan menige schietpartij in een vergelijkbare serie.

Verder kijk ik eigenlijk te veel hersenloze meuk op streamingplatforms, blockbusters om me af te leiden van fietsen. Niet echt veel om aan te raden dus. Ik hoop de komende weken weer wat vaker in de bioscoop te zijn om The Suicide Squad, Free Guy en Prisoners of the Ghostland te kijken. Ik heb veel te weinig van Sion Sono gezien trouwens, gelukkig staat The Forest of Love van Sono op Netflix. Heb jij als programmeur van Camera Japan nog tips wat betreft het oeuvre van Sono (of misschien Japanse films en series op streaming diensten in het algemeen), Theodoor?’

TS: The Forest of Love is niet Sono’s beste film, en dat is een understatement. Wat betreft Sono zweer ik bij Himizu, Love Exposure, Why Don’t You Play in Hell?, en The Whispering Star. Ik kan je ook aanraden om het programma van Camera Japan, dat eind deze maand onthuld wordt, goed in de gaten te houden. Verder is het een beetje behelpen wat Japanse films op streamers betreft, en blijft het aanbod vooral steken bij anime. 

Ik wil een ander onderwerp aansnijden dan film, echter: games. Ik heb echt een geweldig spel ontdekt, dat wel duidelijk een indie-game is met een bescheiden budget. Maar je kunt de makers geen gebrek aan ambitie verwijten. Road 96 is een van de beste spellen die ik dit jaar speelde, ondanks dat alle NPC’s er hetzelfde uitzien, de stijl niet supermooi is en de controls hier en daar wat clunky. Het concept is vrij simpel: in een dystopische dictatuur probeert een reeks jongeren de grens over te steken naar een vrij land, waarbij ze een barre route af moeten leggen over de Road 96 uit de titel. Je speelt telkens een van die jongeren en elke keer dat je missie slaagt of faalt begin je overnieuw. De progressie die je maakt is dat élk van deze jongeren een achttal dezelfde personages blijft tegenkomen, waardoor je steeds meer te weten komt over deze acht personages. De gesprekken die je hebt met de personages beïnvloeden de verloop van het spel en hoe ze zich opstellen naar je, waardoor naar verluidt geen enkele speelbeurt hetzelfde zal zijn. Denk aan spellen als Life is Strange en Heavy Rain dus, maar dan ambitieuzer qua opzet, vanwege de mozaïekstructuur. Road 96 speelt leentjebuur bij o.a. Magnolia en Short Cuts, maar ook het werk van Quentin Tarantino en The Coen Brothers waren inspiratiebronnen voor de makers. Het verhaal is meeslepend, de keuzes soms oprecht moreel supermoeilijk, en ondanks de beperkte visuele stijl ben ik volledig meegesleept in het verhaal. Klein pareltje, dit. Speel jij nog spellen, Luuk?’

LvH: ‘Is the Pope a bear? Geïnspireerd door de conversaties met Eline in deze rubriek over de Fallout games heb ik op Steam de originele games opgezocht en die bleken in de aanbieding, dus voor een grijpstuiver heb ik ze aangeschaft. Vooral voor Fallout 2 eigenlijk, die had ik nog niet gespeeld. Het beste aan de originele Fallout games is dat ze op verschillende manieren te spelen zijn: als je inzet op intelligentie, kan je problemen oplossen met diplomatie en goed lullen. Helaas is het begin van het spel niet echt indicatief voor wat er op volgt: je wordt een dungeon ingestuurd bevolkt door radioactieve gigantische mieren en schorpioenen, die je tot mijn spijt niet kan verbaal overtuigen om je met rust te laten. Ik moet dus nog even door de radioactieve gigantische appel heen bijten. Op de Switch ben ik begonnen aan Mortal Kombat 11, een titel die ik een tijdje geleden al had gekocht, maar die nog een download van een twintigtal Gig nodig had om te werken. De voorgaande edities van Mortal Kombat hadden vrij rudimentaire verhaallijnen, in Mortal Kombat 11 is er een uitgebreid plot dat tussen de gevechten door door middel van cutscenes wordt verteld. Dat levert af en toe narratieve discrepanties op: het eerste gevecht is tussen protagonist Cassie Cage en haar moeder Sonya Blade. De game doet zijn best om de relatie tussen Cassie en Sonya neer te zetten als zowel professioneel als warm, wat een beetje botst met wat er gebeurt in het gevecht. “Ik ben zo trots op je Cassie! De meest trotse moeder ooit!” “Thanks mom, kun je me de volgende keer misschien niet laten doorzeven door een machinegeweer? That would be great.” Een stuk minder bloederig is de indiegame Dreamscaper, een rogue-lite à la Hades waarin je ‘s nachts in de dromen van de getroebleerde Cassidy het gevecht aangaat met haar nachtmerries, en overdag je skills ophoogt door rond te hangen in een platenzaak en mensen te bevrienden. Net als Road 96 is het een game die niet alleen geïnteresseerd is in monsters meppen en levelen, maar die de vorm van het spel gebruikt om iets te zeggen over depressie, traumaverwerking en eenzaamheid. Ik ben nog niet ver, maar ik ben al erg onder de indruk van Dreamscaper. Hopelijk kan ik er volgende week wat meer over vertellen!’