LvH: ‘Hey Theodoor! Met dank aan onze eigen Luchador el Pulgar Ruud Vos hebben we onlangs in Hilversum met succes onze titel verdedigd in de Vorstin tijdens hun filmquiz. Ben je al een beetje bijgekomen? We hebben een paar weekjes sabbatical genomen, dus er is genoeg om over te keuvelen, nietwaar amigo?’

TS: ‘Ik heb een topavond gehad. Het was mijn eerste filmquiz in ruim twee jaar tijd, en ik heb het gigantisch gemist. Het was fijn je weer eens in het eggie te zien Luuk, na een kort keuvelen op Kaboom. Ik ben vandaag wel helemaal kapot en probeer mijn krachten te sparen voor morgen, wanneer ik andere Cinematties Kaj, Thierry en Julius weer ga spreken tijdens de Schokkend Nieuws-borrel. Gelukkig ben ik zo goed als klaar met mijn Schokkend Nieuws-artikelen voor het volgende nummer.

Dat is ook waar mijn filmdieet de afgelopen tijd uit bestaan heeft: films om te bespreken in het aankomende nummer van Schokkend Nieuws. Dat betekent in dit geval heel veel kung-fu, want ik ga de Shawscope-set van Arrow bespreken én heel veel films die op een of andere manier geïnspireerd zijn door The Wizard of Oz.  Ik schrijf een artikel over die film aangezien het een van mijn all-time favorieten is. Welke titels daar langskomen houd ik nog even geheim, daarvoor zul je toch echt over een klein maandje het nieuwe nummer moeten kopen. 

Verder ben ik begonnen aan Russian Doll en Moon Knight, hapklare high-concept series die makkelijk wegkijken tijdens het eten. Met beiden ben ik nog niet klaar, maar ik vermaak me er goed mee. Moon Knight leunt wat mij betreft iets te veel op slapstick komedie, maar heeft een aantal intrigerende personages en Oscar Isaac die heel erg veel plezier toont in zijn rol. Russian Doll komt met een goede nieuwe gimmick in het tweede seizoen: ditmaal geen tijdslus à la Groundhog Day, maar tijdreizen, naar de levens van verschillende vrouwen uit de stamboom van het hoofdpersonage. Natasha Lyonne is nog steeds de grootste ‘selling point’, want man o man, wat is zij een fijne actrice, ook al speelt ze altijd een variatie op zichzelf. Ben jij al begonnen aan Russian Doll  Luuk? En wat kijk je verder zoal?’

LvH: ‘De avond was memorabel, helaas was de terugreis niet ideaal omdat het nachtnet in Amsterdam niet meer door de week actief is en ik een fikse avondwandeling moest maken om thuis te komen. Maar het was het zeker waard. Ik moet bekennen dat ik het eerste seizoen van Russian Doll nog niet heb gezien, dus het zal nog even duren voordat ik aan het tweede seizoen ga beginnen. Ik heb veel mooie dingen over de serie gehoord, maar ik heb helaas nog geen manier gevonden om mijn beschikbare leisure tijd te vermenigvuldigen. Voor Kaboom heb ik vanwege tijdsgebrek even alle series die ik keek in de koelkast gezet, nu ben ik er bijna weer aan toe om ze te ontdooien en verder te gaan kijken. Voor Moon Knight maakte ik graag een uitzondering: Oscar Isaac is inderdaad lekker op dreef in zijn rol(len), Ethan Hawke speelt een fijne booswicht en de Egyptisch-Palestijnse actrice May Calamawy als Layla El-Faouly, archeoloog en ex-vrouw van Marc Spector is een ontdekking. Het lijkt wederom hip in cinefiele kringen om af te geven op Marvel in het algemeen en Moon Knight en Doctor Strange in the Multiverse of Madness in het bijzonder, maar ik hoor veel positieve geluiden over Moon Knight van fans met een Arabische en/of Egyptische achtergrond. Die zijn heel blij met de casting en rol van Calamawy, de Arabische needle drops en de rol van de Egyptische mythologie. Wat mij betreft mag het nog wel even duren voordat de Disney-geldwagen bij Isaac langs gaat, zolang Calamawy maar geronseld wordt voor een grotere rol in de MCU. 

Ik ga na dit weekend Raised by Wolves weer oppikken denk ik, een bizarre Sci-Fi serie ontstaan uit de koortsdromen van Aaron Guzikowski en Ridley Scott. Ik heb deze serie volgens mij eerder aan je aangeraden vanwege de fascinerende combinatie van religieuze thema’s, high-concept Sci-Fi en bizarre plot-ontwikkelingen die jij volgens mij ook zeker zal kunnen waarderen. En als dystopisch toekomstvisioen sluit het mooi aan bij mijn voorbereiding voor een aflevering van Duimpjeworstelen over Dune die dit weekend opgenomen zal worden, samen met Ruud dus en met mijn onovertroffen naamgenoot Luuk Imhann. Wat zijn jouw plannen voor de nabije toekomst, Theodoor?’

TS: ‘Ik heb morgen sowieso de Schokkend Nieuws-borrel. Ik ga daar heen met een flinke stapel dvd’s en blu-rays, want ik heb mijn collectie ge-Marie Kondo-ed. Nou ja, niet heel extreem: ik doe iets van 300 films weg, op een collectie van meer dan 2500. Een selectie daarvan die nog de moeite waard is voor mijn collega’s bij Schokkend Nieuws gaan mee in een supermarkttas. 

Ik ben benieuwd hoe zo’n borrel me afgaat. De laatste was alweer eind vorig jaar, en was toen een test voor mezelf of ik het weer aandurfde naar een café te gaan, omdat ik de week erna het concert van WIES had. Nu zijn de omstandigheden bijna hetzelfde: over een week ga ik naar Merol, de grande dame van de olijke Nederlandstalige neo-discokolder, en ik bedoel al deze woorden positief. Ik kijk erg uit naar het concert, maar een borrel zoals die morgen plaats gaat vinden is net wat laagdrempeliger en kleinschaliger voor me, dus het is een stap in de goede richting. In de tussentijd, een half jaar lang dus, heb ik geen voet in een café of concertvenue gezet en ben ik maar twee keer naar de bioscoop geweest. Tijd om daar langzaamaan verandering in te brengen, natuurlijk zonder mijn hoofd te verliezen. Heb je tips voor me om weer rustig te wennen aan het dagelijks leven? Want ook jij doet het relatief rustig aan, toch, Luuk?’

LvH: ‘Relatief is een betrekkelijk begrip natuurlijk: Ik lebber nog geen deurklinken af en ik laat de moshpit voorlopig nog even links liggen, maar ik ben gevaccineerd en geboosterd en ik heb nu al twee keer een variant van corona gehost, dus ik ga er wel van uit dat mijn lichaam wat weerstand heeft opgebouwd. Ik probeer nog best voorzichtig te zijn, maar als je weer deel gaat nemen aan het leven buiten de deur, dan maak je jezelf ook weer afhankelijk van de voorzichtigheid van je medemens. En alhoewel ik vermoed dat we nog een nieuwe besmettingsgolf kunnen verwachten, heeft het weinig nut om weer een mondkapje te dragen als je de enige bent in de supermarkt of in de kroeg. Ik denk dat je vooral moet doen waar je je prettig bij voelt en vooral niet moet proberen om het te forceren. En dit weekend is voor mij redelijk gevuld, maar waarschijnlijk ga ik zondag niet de buurt onveilig maken. Naast de podcastopname ga ik dit weekend ook een double feature voor Kaboom Anime inleiden in de Melkweg bestaande uit de anime cultklassiekers Wicked City en Demon City Shinjuku. Heb jij ook al weer inleidingen of Q&A’s ingepland, Theodoor?’

TS: ‘Er zitten misschien een aantal in de pijpleiding. Ik ben in overleg met een aantal festivals/ filmhuizen over eventuele introducties, maar ik heb nog niets toegezegd of kortgesloten. Dus ik moet hier helaas ook weer geheimzinnig over doen.

Wel kan ik vertellen dat de borrel erg leuk was, want terwijl er voor de lezer drie minuten verstreken qua lezen, ben ik op het moment van schrijven een dag verder. Het was fijn om onder filmnerds te zijn en het over The Howling 3: The Marsupials of Psycho II te kunnen hebben en dat je gesprekspartners er dan ook over mee kunnen praten. Opvallend genoeg was ook RuPaul’s Drag Race, iets dat je niet meteen met cultfilmtijdschrift Schokkend Nieuws zou associëren, een veelvoorkomend onderwerp tijdens de avond. De consensus was wel dat er vele fans van het programma waren onder de Schokkend Nieuws-schrijvers, maar dat ze bijna allemaal afgehaakt waren met het kijken naar alle spin-offs en reboots. Toch kunnen we stiekem allemaal niet wachten op spin-off-serie RuPaul’s Drag Race: All Stars 7, vanwege de sterkte van de line-up van de queens die mee doen. Ik ben van Team Jinkx, overigens. 

Misschien heb ik even genoeg mediaproducties met een flink queer-quotient tot me genomen, want ik sla vanavond het songfestival over. Ik weet het, ik ben een slechte gay, maar ik heb andere dingen te doen. Cinema of The Dam’d, mijn favoriete filmprogrammeur organiseert vanavond een M.A.R.A.T.H.O.N der A.C.R.O.N.I.E.M.E.N. Op het programma staan C.H.O.M.P.S, D.A.R.Y.L, B.A.P.S, D.E.B.S en C.H.U.D. Ik heb geen van deze films nog gezien, maar ken van allen hun roemruchte reputatie. Ik ben benieuwd. Te zien op twitch.com/damdtv. Ik kijk het optreden van S10 later wel terug via het eender welk streamingkanaal. 

Ook zag ik vandaag The Northman, een heel andere tak van filmische sport. Ik was tamelijk onder de indruk dat de rauwe rafelrandjes niet van het werk van Robert Eggers afgeschuurd zijn, ondanks het flink verhoogde budget. Sterker nog, bij vlagen is The Northman onverminderd bruut en hallucinant. Ik was omver geblazen, ondanks dat we het verhaal vaker hebben gezien. Maar juist het gevoel naar een oermythe te kijken, die niet onderdoet voor thematische soortgenoten als Hamlet of Oedipus Rex, vond ik een van de krachten van de film. Jij had hem ook al gezien toch Luuk?’ 

LvH: ‘Ik heb The Northman een paar weken geleden gezien en ik heb me zeker erg vermaakt, misschien niet omver geblazen, maar wel onder de indruk van het vakmanschap van Robert Eggers. Ik heb in een vorige editie van Het Weekend van Cine al wat uitgebreider over de film gewauweld maar wat me na een paar weken nog bij is gebleven, is de meesterlijke manier waarop Eggers je als kijker onder weet te dompelen in een wereld die zo ver van ons afstaat dat het bijna aanvoelt als een buitenaardse planeet, met een eigen moraal en een magisch-realistisch wereldbeeld. En binnen die wereld zorgt het emotionele element van de wraak die Amleth nastreeft dat je je wel kan inleven in zijn personage. The Northman is een film die ik zeker een tweede keer wil zien, die me nog steeds intrigeert en die een groter publiek verdient dan de film daadwerkelijk naar de bioscoop heeft weten te lokken. Misschien niet hetzelfde publiek als de spelers van Fortnite, aangezien die volgens mij te jong zijn voor de film, maar dat terzijde.

Ik geef toe, het is niet het meest subtiele bruggetje dat ik ooit heb gemaakt, maar we kunnen nu net zo goed over games blijven ouwehoeren: ik zag dat Disco Elysium voor een zacht prijsje in de Steam-etalage stond en die heb ik eindelijk binnen gehengeld, maar ik ben nog niet aan spelen toegekomen. Op de Switch ben ik wel begonnen aan Katamari Damacy REROLL, in de zoektocht naar laagdrempelige games die eventueel op Kaboom goed zouden werken. Het principe van de game is eenvoudig: je rolt met een olijk poppetje door diverse levels en je bal pikt steeds grotere voorwerpen op, totdat je een bepaalde gewenste grootte bereikt. Het feit dat je ook levende dieren en mensen op die manier oppikt maakt het spel misschien toch minder kindvriendelijk. Mocht jij nog tips hebben voor laagdrempelige games zoals bijvoorbeeld Donut County, dan hoor ik ze graag Theodoor! En klopt het dat jij ook Darkest Dungeon in je collectie hebt, want daar kan ik ook wat tips voor gebruiken…’

TS: ‘Ik heb Darkest Dungeon nog nooit gespeeld, maar hij staat op mijn verlanglijstje. De beschrijving van Darkest Dungeon doet erg denken aan Slay the Spire, een van mijn favoriete ‘zeer moeilijke games’. Een roguelike deck-builder, waarbij de vijanden dermate overpowered zijn, dat het heel veel tijd en moeite kost om de beste vechttechnieken voor je personage te leren kennen.

Wat dat betreft vond ik een andere ‘card-based RPG’ die ik pas speelde weer veel te makkelijk: Voice of Cards: The Isle Dragon Roars. Het is een sfeervol vertelde turn-based RPG, met veel humor, die soms een tikkeltje duister is. En de designs van de tegenstanders zijn fantastisch. Maar deze tegenstanders zijn ook erg repetitief, en zelfs met de beperkte speelduur (je kunt het spel in een kleine 8 uur uitspelen) krijg je toch vaak dezelfde antagonisten op je bordje. Wat nog storender is dat deze tegenstanders eigenlijk vrij makkelijk te verslaan zijn, tot aan de final boss. Dan gaat de moeilijkheidsgraad van 3 naar 9 op een schaal van tien, en blijken al je aangeleerde speltechnieken tevergeefs: er blijkt maar één tactiek echt te werken voor het verslaan van de eindbaas, en dat is storend als je het hele spel op een andere manier gespeeld hebt. Het klinkt alsof ik heel negatief ben over Voice of Cards: The Isle Dragon Roars, maar de meeste van de positieve punten wegen zwaarder. Ik ben namelijk zeker benieuwd naar het vervolg, The Forsaken Maiden, dat heel anders van toon en sfeer schijnt te zijn, maar dat zich afspeelt in dezelfde verhaalwereld. 

Wat betreft je vraag voor laagdrempelige games: TOEM, een soort van Indie-Pokemon Snap; Grindstone, een gewelddadige variant op Candy Crush Saga; Turnip Boy Commits Tax Evasion, een hilarische Zelda-parodie; Yoku’s Island Adventure, een pinball-platformer die heerlijk wegspeelt, ook voor de beginner; Sayonara Wild Hearts, een oervette mix tussen racer en rhythm-game;’What the Golf, prettige golf-kolder en Pikuniku, kleurrijk platform-avontuur met een heerlijk simpele vormgeving en rebelse humor. Hopelijk kunnen jij en de lezer daar even mee vooruit. Ga jij van de week nog iets leuks doen Luuk?’ 

LvH: ‘Ik host deze week weer een event in de Vondelbunker en voor Kaboom moet ik nog wat dingen doen, maar ik ben verder vrij flexibel. Misschien ga ik deze week wel ergens op een terrasje zitten, zo lang ik een plekje in de schaduw kan vinden. Tot volgende week Cinemattie en lieve lezertjes!’