ES: ‘Whooop whoop! Het weekend staat weer voor de deur! Helaas is Theodoor afwezig dit keer, dus we zullen nog even moeten wachten voor we weer een update krijgen over Theodoor’s dvd-missie. Wat heb jij zoal gedaan deze week Luuk?’

LvH: ‘Hiya Eline! Ik ben daadwerkelijk weer naar de bioscoop geweest! Na bijna twee maanden als Neo in The Matrix spoilers ontwijken, kon ik een voorstelling van Spider-Man: No Way Home in de Filmhallen meepikken. Ik zal niks verklappen, maar ik kan de film aanraden. Ik weet dat je niet de grootste fan bent van de recente Spider-Man films, dit is echter de uitzondering op de regel dat een derde film in een trilogie tegen moet vallen. Sterker nog, het is de eerste trilogie die ik ken waarin de derde film de beste film van de drie is. Dat het succes van deze film de grenzeloze inhaligheid van Sony aan zal wakkeren is jammer, maar zolang Marvel sterk betrokken blijft bij elk uitstapje van Spidey kan ik daar nog wel mee leven. Er draaien trouwens best veel films die ik in de bioscoop wil zien: Licorice Pizza, Benedetta, Nightmare Alley, The French Dispatch… Durf jij het al weer aan om de bioscoop in te duiken, of kijk jij de Takkie nog even uit de boom?’ 

ES: ‘Hahaha, ik kijk de kat nog even uit de boom. Ik kan niet wachten om de Spider-Man film thuis te kijken. Erg he? Ik ben gewoon volledig geconditioneerd om geen mensen om me heen te hebben. Daar ben ik overigens niet trots op, maar als ik andere mensen moet horen tijdens het kijken van een film word ik gek. Nu kan ik me wel voorstellen dat er genoeg lawaai is in de nieuwe Spider-Man film, dat zou wel helpen. Overigens heb ik The French Dispatch al gezien voor de lockdown, die vond ik mwah. Het is gewoon typisch Wes Anderson. De typische kleurrijke en symmetrische stijl zoals je het gewend bent van de regisseur, inhoudelijk vond ik het niet zo boeiend. Het verhaal in de film wordt verteld aan de hand van de artikelen in de laatste uitgave van Liberty, Kansas Evening Sun. Door deze structuur in combinatie met de dromerige stijl van film vond ik het, met name in het begin op een of andere manier moeilijk te volgen. Naarmate het verhaal doorpakt werd dat steeds minder, maar daardoor kwam ik er nooit echt in. Nu kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre Wes Anderson films je echt bij de personages betrekken over het algemeen, maar ik vond het toch wel opvallend dat ik met dat gevoel de bioscoop verliet.

Ik ben wel heel benieuwd naar West Side Story, wat eigenlijk heel raar is want ik heb helemaal niks met musicals. Ik was toevallig even op bezoek bij mijn oude werkgever, een filmtheater, en daar waren ze de film net in een van de zalen aan het testen. Ik was binnen een minuut verkocht. Ik heb geen interesse in de nieuwe King’s Man film, ik vond die andere twee verschrikkelijk. De nieuwe Scream boeit me niet en die nieuwe Ghostbusters film lijkt me echt belabberd. Zo, dat is wel weer zuur genoeg voor een Weekend van Cine denk ik. Sorry! Maar laten we dan niet al te veel tijd besteden aan dingen die ik niet leuk vind, zo zonde. Ik blijf dit weekend binnen om eens lekker te gamen (het wordt toch flutweer op zondag dus waarom niet). Wat ga jij doen dit weekend?’

LvH: ‘Ik heb nog geen plannen om uitgebreid de hort op te gaan, met uitzondering van een eventueel uitstapje naar de bioscoop dus. Als ik ook nog even mag klagen: ik zag deze week de remake van The Lion King en oooooh boy, what the heck? Het gebruik van fotorealistische CGI in combinatie met de sterrencast levert een bijzonder verwarrende kijkervaring op. Je kijkt naar een natuurdocumentaire, maar opeens praat Pumba met de stem van Seth Rogen. In een meer gestileerde, ‘traditionele’ animatiefilm herken je meestal ook stemacteurs, maar accepteer je dat ze een rol spelen. Bij deze versie van The Lion King ontstaat een heel nieuwe soort Uncanny Valley waardoor de personages en de stemacteurs nooit samenvallen. Alsof je een natuurdocumentaire kijkt die ingesproken is door Hollywoodsterren. Maar dan heel duur geanimeerd. Technisch indrukwekkend, maar inhoudelijk zonder enige toegevoegde waarde. Seth Rogen duikt ook op in de serie Pam & Tommy over de relatie tussen Pamela Anderson en Tommy Lee als klusjesman met een indrukwekkende mat in zijn nek. Pamela Anderson en Tommy Lee worden gespeeld door Lily James en Sebastian Stan, beiden voorzien van hun eigen cosmetische accessoires. James is voorzien van een pruik, blauwe contactlenzen, neptanden, nepwenkbrauwen, een nepvoorhoofd en een pronte nepboezem. Stan blijft niet achter met neptatoeages, tepelringen, een neusring, gekleurde en gepimpte zwarte lokken, contactlenzen en een animatronische neptampeloeres waar hij gesprekken mee kan voeren. Zijn snikkel wordt vertolkt door Jason Mantzoukas, een IMDB-credit waar hij trots op mag zijn. Ik ben best verbaasd dat de serie op Disney+ is verschenen, gezien de hoeveelheid naakt, seks, alcohol en drugs die voorbij komen. Maar dankzij de charismatische hoofdrolspelers ontstijgt Pam & Tommy het niveau van platvloerse exploitation: bij vlagen is de opbloeiende romance tussen Pamela en Tommy oprecht ontroerend en vertederend. Het is een beetje te vergelijken met Sailor en Lula in Wild at Heart: ze zijn trashy, maar ze zijn tegelijkertijd toch best schattig. Het feit dat Pamela Anderson echter haar medewerking niet heeft gegeven aan de serie geeft het Pam & Tommy wel een bittere nasmaak. Wat ga je spelen dit weekend, Eline?’

ES: ‘Ik heb van de week besloten om toch de nieuwe Pokémon game te kopen, en tot mijn grote verbazing vind ik het een ontzettend leuke game. Laten we voorop stellen dat het er grafisch verschrikkelijk uitziet. The Legend of Zelda: Breath of the Wild ziet er veel beter uit en kwam samen met de console uit. Dat is inmiddels bijna vijf jaar geleden. Dan is het bijna niet voor te stellen dat een game die in 2022 uitkomt het moet afleggen. Het is ook meteen mijn enige bezwaar, want Pokémon Legends: Arceus speelt voor de rest heel fijn. Het is een verfrissende toevoeging aan de langlopende (en megalomane) franchise die volledig breekt met het model dat altijd werd gebruikt voor de games. Tot nu toe waren de werelden behoorlijk rechtlijnig en bewandelde je altijd een pad. Afwijken was lastig, er was niet veel beweegruimte. Nu is er veel meer ruimte om rond te lopen en dingen te ontdekken. Helaas zit je nog steeds vast aan een verhaal met bijbehorende missies, maar je kunt in ieder geval lekker ronddartelen. 

Over Pam & Tommy gesproken, eigenlijk staat die hele serie me niet aan. Er is iets heel pervers aan het maken van een serie over een schandaal wat ergens ontzettend intiem en kwetsbaar is. Ik kan er in ieder geval niet om lachen en heb ook totaal geen behoefte om het te kijken, hoe grappig bedoelt het ook is. Overigens kan ik me wel voorstellen dat Lily James en Sebastian Stan het goed doen hoor! En dat het van Disney+ komt vind ik even verbazingwekkend als jij denk ik. Ik ga me dit weekend misschien nog even wagen aan het vierde seizoen van The Sinner. Het is een serie die een sterk eerste en tweede seizoen kende, maar toen toch een beetje vaart verloor in het derde seizoen. In de serie komt rechercheur Harry Ambrose altijd net iets te dicht bij de verdachten in moordzaken die hij probeert op te lossen. Ambrose wordt gespeeld door Bill Pullman, die zijn personage neerzet als een rechercheur die zowel mentaal als fysiek in de staart van zijn carrière zit. De rechercheur is zelf ook niet zonder zijn scherpe randjes, wat het voor hem misschien iets gemakkelijker maakt om zich in te leven in de potentiële daders die hij probeert op te sporen. Enfin, de serie kijkt ondanks de donkere thematiek lekker weg en alle acteurs krijgen genoeg ruimte om zich flink uit te leven. Lichtpuntje in seizoen drie was voor mij toch wel Chris Messina, die ik hiervoor eigenlijk alleen maar kende van The Mindy Project, een romantische komedie notabene. Ik vind het altijd bewonderenswaardig om acteurs zo’n compleet ander ding te zien doen. Welke serie bewaar jij voor de druilerige dagen Luuk?’

LvH: ‘Ik heb een paar series die ik bewaar voor het geval ik ooit een heup breek of zoiets dergelijks, zoals The Wire, Breaking Bad en Boardwalk Empire. Ik merk dat ik toch een voorkeur heb voor series die elke week een aflevering uitzenden en met een serie waarvan meerdere seizoenen online staan ben ik bang dat ik in een soort bingegat val. Maar misschien heb ik inmiddels wel voldoende discipline opgebouwd, wie weet durf ik het binnenkort aan als ik niks te kijken heb. Ik wens jou en onze lezers natuurlijk nog een fijn weekend en we spreken elkaar in ieder geval volgende week weer, Eline!’