LvH: ‘Welkom Eline! How are you doing? Welke stad ga je dit weekend vereren met een hotelbezoek/uitstapje/strooptocht? Of wordt het toch weer eens old school Mokum?’

ES: ‘Luuk! Ik blijf lekker in Amsterdam dit weekend. Vorig weekend was ik in Rotterdam. Ik had een hotel geboekt samen met een vriendin van me, een verjaardagscadeau. Het leek me wel leuk om dan meteen een duur hotel te nemen, gewoon omdat het kan. Dit bleek een prima idee! In tegenstelling tot Amsterdam bouwen ze in Rotterdam lekker de hoogte in, wat zorgt voor een prachtig uitzicht als je vraagt om een kamer op de zevende etage. Ik heb tijdens het ontbijt ook echt de lekkerste French toast ooit gegeten, dus ik was helemaal gelukkig. Voor de rest hou ik dus wel van de gekke mix tussen nieuwbouw en oude gebouwen in Rotterdam. We hebben vorig weekend ontzettend veel gewandeld en het viel me op dat de stad me een beetje deed denken aan Amsterdam, zo’n tien jaar geleden. Iets meer ruimte voor vervallen gebouwen en gewoon een rafelig randje. Ik heb het idee dat we hier in de stad gewoon het idee hebben dat alle ruimte moet worden benut, en met benut bedoel ik volgebouwd met onbetaalbare appartementen. Dus Rotterdam, keep doing what you’re doing. Het enige is wel: kunnen jullie allemaal wat minder hard rijden? Ik ben iemand die altijd op let in het verkeer, maar ben twee keer bijna aangereden omdat mensen daar denken dat ze allemaal meedoen aan Formule 1. Chill! De rest van de week ben ik ontzettend druk geweest met werk, het was tenslotte mijn laatste week! Nu dus drie weken vakantie. Wat te doen met al die tijd?’

LvH: ‘We kunnen vast wel wat verzinnen om die tijd te vullen, ladydude. Wat ik je in ieder geval niet kan aanraden is om acht uur van je leven weg te gooien met het kijken van de Hobbit-trilogie, zoals ik deze week heb gedaan. Ik heb deze films aan me voorbij laten gaan toen ze in de bioscoop te zien waren, onder andere omdat ik geen zin had in de 48 frames per seconde gimmick. Het grootste probleem met deze trilogie is dat het oorspronkelijke plan was om The Hobbit te verfilmen als twee films en dat onder de druk van inhalige studio’s een extra film uit werd geperst. Er zitten in theorie twee interessante films in de trilogie, helaas zijn die ondergesneeuwd door een hele hoop extra bullshit en bij vlagen tenenkrommend slechte CGI. De clusterfuck achter de productie van de films is eigenlijk veel boeiender dan de films zelf en gelukkig voor ons heeft filmcriticus Lindsay Ellis een eigen trilogie gemaakt waarin ze de productie onder de loep neemt. 

Wel de moeite waard was The Old Guard, een Netflix-film met Charlize Theron, Marwan Kenzari en je fave Matthias Schoenaerts als onsterfelijke krijgers die het aan de stok krijgen met een Martin Shkreli-esque corporate douchebro. De film werkt het concept vermakelijk uit met ambachtelijk geschoten actie en een fijne cast, waarin Theron wederom bewijst dat ze een formidabele actieheldin is. Aanrader! Wat zijn je plannen voor de komende week, Eline?’

ES: ‘Wacht, er zijn drie Hobbit films? Ik ben echt heel erg blij dat ik ze alle drie niet heb gezien dan! Ik heb toevallig wel laatst de eerste Lord of the Rings film weer gezien en het viel me eigenlijk nu pas op in hoeverre Jackson zijn verleden als horror-regisseur heeft weten te verwerken in dat eerste deel. Enfin, het zal absoluut geen nieuw inzicht zijn voor de meeste mensen, maar voor mij wel. Voor mij voelde de Hobbit films altijd een beetje als Peter Jackson die zei: ‘Als iemand die films echt compleet moet verkloten, laat mij het dan maar doen.’ 

Ik heb besloten dit weekend EINDELIJK een game te spelen die al heel lang op mijn speellijst staat (al ruim zeven jaar gok ik): The Stanley Parable

In The Stanley Parable speel je de kantoorslaaf Stanley. Je volgt Stanley tijdens zijn werk, in wat op het eerste gezicht lijkt als een hele saaie werkplek. Dingen worden echter interessant als je je realiseert dat alles wat je doet hardop wordt verteld door een verteller. Je kunt zelf bepalen waar je heen gaat in de game of je volgt wat de verteller zegt wat je moet doen. Elke keuze die je maakt zorgt voor een nieuwe ervaring en verhaallijn. De game kwam uit in 2013 en werd toen geroemd om de humor, dus ik kan niet wachten.

Overigens vond ik The Old Guard ook best vermakelijk. Ik ben ook wel benieuwd wat ze gaan doen met het nieuwe deel. Het was aan het eind van de film al zo duidelijk dat er een vervolg zou komen. Ik denk dat misschien corona wat roet in het eten heeft gegooid en dat het daarom allemaal wat langer duurt, maar ik ben wel in voor deel twee. 

Ik probeer deze week eigenlijk zo min mogelijk te plannen en hoop dat het weer eindelijk een beetje meezit. Vrijdag ben ik overigens officieel volledig gevaccineerd, dus ik zit er zelfs aan te denken om een last minute ergens heen te plannen. Het gevoel om te vertrekken wordt steeds groter, helemaal omdat ik in september met een nieuwe baan begin en het gevoel heb dat ik daarvoor nog echt even weg wil. Maar of dat door kan gaan laat ik nog wel weten.’

LvH: ‘Ik heb zelf nog geen echte reiskriebels dus ik hou het voorlopig bij een trip naar het Oosten van het land voor familiebezoek. Blij dat je ook bent toegetreden tot de club Eline! Het duurt misschien nog een week voordat je vaccin Power Levels optimaal zijn, maar dan heb je geen volle maan meer nodig om te transformeren naar je ultieme vorm! Of waren dat midichlorians? Anyhoo, The Stanley Parable is een heel interessante game-ervaring. Vergeleken met 2013 zijn we inmiddels redelijk verwend met het aanbod aan indie games, maar The Stanley Parable is nog steeds vrij uniek in de manier waarop het spel consequent in dienst staat van het verkennen van de keuzevrijheid van de speler. Er zijn helaas nog steeds niet veel grote games die een vergelijkbare hoeveelheid vrijheid schenken aan de speler, en de games die dat wel deden zoals Planescape: Torment, Fallout en Vampire: The Masquerade – Bloodlines worden nog steeds geprezen. Ik zag dat op de E3 een aankondiging werd uitgebracht voor Fallout – London, een uitbreiding voor Fallout 4. Geen flauw idee of die draait op mijn laptop, maar mijn interesse in een post-apocalyptisch Londen is wel gewekt. Verder ben ik nog steeds vrolijk Aliens aan het neerknallen in XCom 2. Op zich jammer dat de game je geen andere keuze geeft, maar je moet toch wat als ze onschuldige mensen afslachten en de wereld overheersen. Ik moet wel bekennen dat ik XCom 2 speel als een vuile save scummer, ik ben te gehecht aan mijn squad om ze te zien sneuvelen. En jij, ben jij altijd een goudeerlijke gamer, Eline? Of zwicht je ook weleens voor cheats?’ 

ES: ‘Ik ben tijdens het spelen van XCom: Enemy Unknown echt een totale save scummer. Dat krijg je als je al je soldaten namen heeft van mensen die je kent en dierbaar zijn. Nooit doen! Ik maakte er een tijdje echt een sport van om de soldaten namen te geven van mensen die ik ken (of van bekende mensen) waardoor ik toch echt te gehecht raakte aan mijn mensen. Dus ik herken het absoluut Luuk! Ik heb XCom 2 uiteindelijk nooit gespeeld, realiseer ik me nu. 

Ik vond Fallout 4 behoorlijk teleurstellend, mede door het feit dat er eigenlijk veel te veel mechanics in de game zaten en het verhaal me uiteindelijk totaal niet aansprak. En toch is ook mijn interesse gewekt na het kijken van de trailer. Alhoewel het accent en de manier van praten wel iets minder overdreven had gemogen van mij. De game ziet er wel een stuk kleurrijker uit dan Fallout 4, wat een absoluut pluspunt is! Nu je het zegt, krijg ik eigenlijk vooral zin om Fallout: New Vegas te spelen. Ik heb de game ooit gekocht nadat ik Fallout 3 had uitgespeeld, maar op een of andere manier ben ik er nooit aan toegekomen om de game te spelen. Ik hoor van meerdere mensen dat het de beste Fallout game is, dus dat ga ik aankomende week lekker doen. Dat, of misschien toch XCom 2! God, wat is vakantie hebben toch heerlijk!’

LvH: ‘Ik heb Fallout: New Vegas nog niet gespeeld, maar ik heb begrepen dat de makers van de eerste twee delen verantwoordelijk zijn voor het spel en dat ze de keuzevrijheid van die games met zich mee hebben gebracht. Die kennis heb ik trouwens verworven omdat mijn favoriete YouTube-weirdo Hbomberguy twee zeer uitgebreide video-essays heeft gemaakt die gewijd zijn aan respectievelijk hoe belabberd Fallout 3 is en hoe briljant Fallout: New Vegas is. Tot voor kort dacht ik dat alle 3D Fallout games slappe aftreksels waren van de originele games. The more you know! Ik ben deze week dus een paar dagen weer aan het rondspoken in mijn geboortegrond, daarna is het de hoogste tijd voor meer bioscoopbezoek. Tot dan, fijn weekend Eline en tot de volgende keer!’