LvH: ‘Alright folks, hoe gaat het met jullie? Nog iets interessants gekeken, gelezen, meegemaakt? Ik heb vorige week zondag virtueel geborreld met wat Cinematties en maandag hebben we met de kernredactie virtueel vergaderd, het was beide keren heel fijn om weer wat bekende, vriendelijke gezichten te zien. Speaking of friendly faces, whaddup Eline?’

ES: ‘Luuk! We hebben helaas de filmquiz van Boom Chicago gemist! Ik heb hem in ieder geval gemist. Jij? Op een of andere manier hebben meer mensen het idee gekregen om hun quiz op vrijdag te doen. Wat is er met de maandag gebeurd? Iedereen weet toch dat je een goede quiz op maandag speelt?! Enfin, hier eigenlijk niet heel veel nieuws te melden helaas. Ik ben begonnen aan een lijst met een aantal boeken die ik voor het einde van het jaar uit wil hebben. Dit is misschien een betere stok achter de de deur dan de huidige lockdown (nooit gedacht dat een lijst effectiever zou zijn dan gedwongen thuis blijven). Hij is nog niet af, zodra dat wel het geval is deel ik hem meteen. Dan zou je er eventueel nog iets aan toe kunnen voegen. Daarnaast ben ik nog steeds dagelijks tijd kwijt aan Animal Crossing. Het nieuwe seizoen is begonnen, ingeluid door May Day. En nu zullen sommigen onder ons dan meteen denken aan die feestdag in Duitsland, maar zo heftig wordt het nooit in Animal Crossing. Ik heb door een doolhof gewandeld en wat nieuwe vissen en insecten gevangen. Oh, en de spinnen zijn ingeruild voor schorpioenen, daar ben ik dan persoonlijk weer heel erg blij mee. Wat jij Luuk? Hoe ziet jouw weekend eruit?’

LvH: ‘Die filmquiz, dat bedacht ik me ook pas vandaag. Ik heb ook geen andere leden van de Cineposse erover gehoord, dus ik weet niet of iemand überhaupt onze titel en eer heeft verdedigd. Dat zal ik nog even gaan navragen. Jay boeken! Ik heb vast nog wel een paar titels voor je, ik ben benieuwd. Mijn weekend zal er niet veel anders uitzien dan de meeste dagen de afgelopen tijd. Ik ben begonnen met de spin-off van Penny Dreadful genaamd Penny Dreadful: City of Angels. In plaats van de Victoriaanse gothic horror van de originele serie speelt de spin-off zich af in Los Angeles in 1938. Hoe compleet van de pot gerukt die serie af en toe ook was, dankzij de geïnspireerde casting was het altijd een genot om naar te kijken. Vooral Eva Green blonk uit als de getormenteerde Vanessa Ives, een rol waarin ze zowel uitermate kwetsbaar alsmede demonisch en bezeten kon spelen. In Penny Dreadful: City of Angels is een ogenschijnlijk soortgelijke rol weggelegd voor Natalie Dormer, die de moordlustige zuster speelt van Santa Muerte, de godin van de Dood uit het Mexicaanse volksgeloof. Daarnaast speelt ze een Duitse damsel genaamd Elsa en een pinnige secretaresse van een ambitieuze lokale politicus. Een vergelijking gebaseerd op een enkele aflevering is natuurlijk niet helemaal eerlijk, maar toch: waar Green in haar rol op de meest duistere momenten fascinerend scarousing kon zijn (scary & arousing), komt Dormer tijdens haar meest vileine acties over als een guitige spitsmuis die stiekem op je boterham gepoept heeft. Maar ik geef haar graag volop kansen om me te overtuigen, want ik mag haar verder graag. De enige acteur die van de originele serie de overstap heeft gemaakt naar deze spin-off is Rory Kinnear. Al speelt hij een rol waar ik normaal gesproken projectielbraakneigingen van krijg, namelijk de Nobele Nazi, is Kinnear echter een acteur die zoveel krediet bij me heeft opgebouwd dat ik hem wel een kans wil geven. Heb jij trouwens Elijah Wood al op je eiland mogen verwelkomen in Animal Crossing, Eline?’ 

ES: ‘Wow! De handel in turnips zorgt voor bijzondere dingen dus. Misschien ga ik mijn eiland binnenkort ook maar eens open zetten voor publiek. Overigens ook geen verrassing dat Elijah Wood een gamer is. Zo weet ik ook dat Asa Butterfield een echte gamer is, en kan ik er maar niet over uit dat zowel Vin Diesel als Joe Manganiello D&D nerds zijn. Jij nog opvallende celebs om toe te voegen aan de nerdlijst?’

LvH: ‘Is dit het moment om mijn anecdote over nerden over role playing games met Vin Diesel weer uit de kast te halen? Of val ik dan in niet ironische, Warholiaanse herhaling?’ 

ES: ‘Yes! Story time!’

LvH: ‘Okay dan! In de zomer van 2004 was Vin Diesel in Nederland om zijn vehikel The Chronicles of Riddick aan te prijzen en zodoende mocht ik hem interviewen. Dat interview was het laatste interview van de dag, voordat Vin naar de gala-première moest om daar met BN’ers op de rode loper te flaneren en de publiciteitsdame had duidelijk geen hoge pet op van het viertal filmjournalisten die de laatste lichting vormden, want wij schreven maar voor het internet. Ze kondigde enigszins uit de hoogte aan dat we vooral rekening moesten houden met het strakke schema en dat we het dus kort moesten houden. Misschien was het niet zo aardig van mij maar haar hautaine toon schoot in mijn verkeerde keelgat en ik stelde dus de laatste vraag over role playing games en gamen, aangezien ik wist dat Diesel ook een nerd is. Ik opende daarmee een nerdtsunami waarin hij helemaal los ging over de Riddick games, zijn liefde voor Advanced Dungeons & Dragons en hoe graag hij een animatiefilm à la Heavy Metal of Fire & Ice zou willen maken over zijn half-elf/half-drow fighter-mage die hij al jaren speelde. Aangezien Diesel enthousiast aan het woord was, moest het schema gewoon op hem wachten en terwijl wij vloeiend aan het nerden waren, keek de rest beteuterd toe omdat ze geen flauw benul hadden waar het over ging. Zo, nou mag ik deze anecdote weer minstens een half jaar niet vertellen. Bij deze nog wel meer bewijs: Vin als gastster in Critical Role ter promotie van The Last Witch Hunter.’

ES: ‘Een perfecte anecdote Luuk. Fijn om te weten dat het niet een gespeelde interesse is. Dat gevoel krijg ik altijd heel erg bij Henry Cavill die je maar al te graag wil vertellen dat hij een ECHTE gamer is. Elk interview voorafgaand aan de The Witcher serie stuurde hij op een gegeven moment richting een punt waarop hij kon vertellen dat hij de games intensief had gespeeld (en de boeken gelezen), maar het kwam nooit helemaal oprecht over op mij. Veel leuker is het om iemand als John Boyega los te zien gaan op Star Wars Battlefront (ook niet een fantastisch game) en samen met acteur Oscar Isaac (zelf casual gamer) potjes te zien spelen. Alhoewel het ze vast is opgedragen door een of andere PR stagiar, lijken ze er in ieder geval lol in te hebben. En misschien nog wel veel verfrissender vond ik de interviews met Michael Fassbender voor Assassin’s Creed. Fassbender had van Ubisoft (de studio achter de Assassin’s Creed games) een willekeurig deel uit de serie gekregen (en er zitten een paar flinke dompers tussen) maar daar werd ook meteen bij verteld dat het niet het beste deel was. Hij leek in ieder geval totaal niet onder de indruk. Een gevoel waar je ook niet aan ontkomt als je de film zelf kijkt (domper). Alhoewel ik wel begrepen heb dat er iemand is bij Cine die de film wel kan waarderen. Sjoerd toch?’

LvH: ‘Cavill geloof ik op zich wel, aangezien hij ook een grote fan is van Warhammer, een strategische wargame met miniatuurpoppetjes. Daarvoor stel je een leger samen bestaande uit miniatuurtjes die je allemaal moet beschilderen voordat je er ook maar aan kan denken om een sessie op te zetten. Nou is de wereld waarin The Witcher zich afspeelt vergelijkbaar met de fantasy wereld van Warhammer, dus die mindset zal Cavill vast wel hebben. De discussie over hoe authentiek acteurs zijn wanneer het gaat over gamen is best een interessante ontwikkeling, maar als je niet uitkijkt zit je zo in het kamp van gatekeepers, Gamer Gate-aanhangers en erger. Laten we verwelkomend mogelijk zijn als gamers: zoals Vin Diesel die op een filmset tussen de opnames door Dame Judi Dench introduceerde tot de geneugten van goblins in elkaar beuken en hun waardevolle spullen jatten. En Sjoerd’s smaak moves in mysterious ways, dus dat geloof ik graag. Wat zijn jouw plannen voor deze aankomende week?’

ES: ‘ Ik ben ook totaal niet op zoek naar een discussie, het is gewoon grappig om te zien dat sommigen er iets meer moeite mee hebben dan anderen. Hoe hard men in Hollywood ook werkt om de afstand tussen games en films/series te overbruggen, het is en blijft een moeilijk huwelijk. Overigens zou ik best een keer een lijst willen maken met acteurs die succes hadden met een rol in een videogame (hallo Peter Stormare!). Doe je mee? Overigens heb ik mijn huisgenoot (en een aantal oud-collega’s) inmiddels zover dat we samen een keer een avond D&D gaan spelen. Het enige wat we nu nog nodig hebben is een goede Dungeon Master. En die zijn moeilijk te vinden! Ik ga de rest van de week niet veel bijzonders doen. Ben benieuwd hoe de Dodenherdenking met een lege Dam zal zijn. Als het goed is komt de zon weer tevoorschijn zo halverwege de week, dus dan ga ik in de zon een boek lezen. En mijn moestuin wat liefde geven. Ik ga er dit jaar helemaal voor. Snijbieten, sla, rucola, bonen, aardbeien, tomaten, dille, aardappels. Alles! En jouw week?’

 LvH: ‘Hold up, je gaat D&D spelen? En je hebt nog geen Dungeon Master? Mocht je er wel eentje aan de haak weten te slaan, dan speel ik graag (een keer) mee als er nog plek in de herberg is. Van revolutionaire intrigant tot leeghoofdige hedonistische magiër en van neurotische zakkenroller tot vuurspuwende paladijn, ik ben van alle markten thuis. En mocht de queeste niet lukken, dan wil ik het best wel proberen om jullie kerkers op egalitaire wijze te overzien. Ik heb al een tijdje geen sessie geleid, maar ik hou mezelf warm aanbevolen!’

ES: ‘ Het zou mijn tweede campagne ooit worden. Ik was ooit een Rogue Archer? Met een vos? Ja zoiets. Lelijk als de nacht (bij het bepalen van mijn charisma gooide ik helaas niet heel hoog), maar miste nooit een schot. Maar lijkt me echt fantastisch als we samen spelen. Helemaal als je Dungeon Master bent. Laten we het hier volgende week weer over hebben!’