LvH: ‘Hi Boils and Ghouls! We hebben deze week ons aller Julius ook aan boord om het Halloweenweekend in de spotlights te zetten. Gaan jullie het nog een beetje vieren en zo ja, hoe? Ik merk zelf dat ik een kettingzaagmoordenaar die het product is van een lange traditie van inteelt en misbruik preferabel zou vinden wanneer ik bedenk dat een man wiens hele leven in het teken staat van omhoog falen en die denkt dat je een tornado kan bedwingen met een kernbom wellicht wederom de machtigste man ter wereld zou kunnen worden. En mijn paranoia speelde deze week extra op toen ik het vermoeden kreeg dat er een Honey Trap voor me werd gelegd. Nou ja, waarschijnlijk niet specifiek voor mij, maar ik zit vooral thuis en ik waardeer de aandacht.’

TS: ‘Ik moet bekennen dat ik niet weet wat een Honey Trap is Luuk, dus ik ben wel benieuwd naar je anekdotes. Wat betreft de discrepantie tussen real life horror en filmhorror: ik herken dat. Zoals een aantal weken terug gezegd, ben ik me door de gehele tv-serie Masters of Horror heen aan het werken, met daarin contributies van klinkende namen als John Carpenter, John Landis, Larry Cohen, Joe Dante, Miike Takashi, Tobe Hooper en Dario Argento. Wat opvalt bij een herkijkbeurt is echter dat de horror grotendeels tandeloos en gedateerd is: special effects op een tv-budget van vijftien jaar oud hebben niet zoveel impact meer. Wat veel ontregelender is, is hoe ontzettend misogyn, homofoob en racistisch sommige van de verhalen zijn. Zo kan een aflevering als Deer Woman, een verzameling clichés over Native Americans, echt niet meer door de beugel en zijn de vrouwen in elke aflevering dan wel vileine monsterlijke agressors met ontblote borsten, dan wel kwetsbare onuitgewerkte slachtoffers met ontblote borsten. Het is gek hoeveel er kan veranderen in pakweg vijftien jaar, zeker ook op horrorgebied, want ik zie veel filmmakers thema’s rondom seksisme, racisme en homofobie steeds beter tackelen in horror, zonder zelf bij te dragen aan de cultuur waarin deze sentimenten welig tieren. De enige twee regisseurs die nog enigszins verstandig met politiek omgaan in deze serie zijn Joe Dante en Lucky McKee. Die laatste maakt met Sick Girl een fijne queer horror, en Dante gaat met The Screwfly Solution direct in op misogynie en geweld tegen vrouwen en met Homecoming op de Amerikaanse verkiezingen. Wat me terugbrengt bij de horror van de echte wereld, want was Homecoming in 2005 misschien nog scherpe satire te noemen, de Republikeinen in deze aflevering komen, in het licht van het huidige Amerikaanse politieke klimaat, opvallend sympathiek over. Ik denk niet dat dit de bedoeling was van Dante. Jullie nog plannen voor Halloween deze week? Of die andere horror die er aan zit te komen: de Amerikaanse verkiezingen?’

JK: ‘Ik heb er natuurlijk een maand horror opzitten en heb morgen een aardige marathon gepland. Tijd voor uitbreiding van mijn kennis van het oorspronkelijke shared cinematic universe, de monsterfilms van Universal! De eerste handvol, zoals Dracula, Frankenstein en The Mummy staan nog wel als klassiekers bekend, maar veel van de vervolgen, en dan vooral die monster-mash-films, waarin de antihelden uit diverse films elkaar tegenkomen, worden nauwelijks meer gekeken. Jammer, want er zit veel moois tussen. Aan Frankenstein Meets the Wolf Man  hebben we nota bene het idee te danken dat een weerwolf transformeert bij volle maan!

Verder ben ik op horrorgebied blij met de terugkeer van mijn favoriete horrorpodcast, With Gourley and Rust, waarin acteurs/komieken Matt Gourley en Paul Rust elk seizoen een andere slasherserie bespreken. Eén film per aflevering. Een gesprek van tweeëneenhalfuur over A Nightmare on Elm Street 5, dat is mijn soort podcast.

Nog een podcast waarvan ik sinds de terugkeer met volle teugen geniet is Threedom, de egoshow van Scott Aukerman (Between Two Ferns), Paul F. Tompkins (BoJack Horseman) en Lauren Lapkus (Orange is the New Black). Threedom gaat nergens over. Gewoon drie vrienden die elkaar voortdurend onderbreken en proberen af te troeven met spitsvondige onzin. Misschien haast niet te luisteren als je niet al fan bent van de drie presentatoren, die hun weg naar mijn oren voor het eerst vonden in Aukermans improvisatiekomediepodcast Comedy Bang Bang. Ik heb meestal niet zoveel met improvisatiekomedie, maar de gasten die Aukerman in zijn studio verwelkomt zijn van geheel andere orde dan de Lama’s. CBB is long-form-improv: één lang gesprek tussen Aukerman (altijd als zichzelf) en zijn gast(en), meestal als een personage waarover gedurende de aflevering steeds meer bizarre informatie wordt onthuld. Goed startpunt voor de nieuwkomer (die een abonnement op Stitcher Premium heeft): de reeks afleveringen met Gillian Jacobs (Community, Love) en Paul F. Tompkins. Tompkins, een begaafd imitator, speelt Garry Marshall (Happy Days). Jacobs schuift aan als zichzelf om Community te pluggen, maar neemt al snel het initiatief voor een verhaallijn waarin ze met Marshall wil trouwen voor zijn geld. Dat idee leidt in de daarop volgende afleveringen tot een heuse soap, waarbij ook Alan Thicke (Facts of Life) en Underworld-regisseur Len Wiseman (beiden ook Tompkins) betrokken raken, en die inmiddels al acht jaar een van de leukste lopende plots van de podcast is.  

ES: ‘Klinkt goed Julius, die podcast ga ik dit weekend misschien nog wel even beluisteren. Voor mij staat er in ieder geval een dag vol films op het programma. We beginnen met Mars Attacks!, gaan dan door naar Re-Animator en als we daarna nog puf hebben waarschijnlijk Hausu. Ik slinger hoogstwaarschijnlijk de PS4 ook nog even aan voor een rondje P.T. en Amnesia: Dark Descent. Oh en mijn huisgenoot en ik zijn ook begonnen met Buffy the Vampire Slayer. Ik geniet echt ontzettend van die serie. Jullie misschien nog tips als blijkt dat drie films en games niet genoeg zijn om onze Halloweenhonger te stillen?’

LvH: ‘Sowieso al een fijne selectie, Eline! Re-Animator is toevallig de film die heeft geleid tot het ontstaan van het KLIK Amsterdam Animation Festival, de voorganger van Kaboom! Mocht je na Hausu zin hebben in meer Japanse gekte, dan kan ik de bijdrage van Takashi Miike aan The Masters of Horror aanraden. Nou ja, aanraden is misschien een groot woord: Imprint werd te schokkend gevonden om daadwerkelijk uitgezonden te worden en als enige film uit de reeks met deze bedenkelijke lauwerkrans, heeft de film daardoor een lichte cult-status gekregen. Heb je behoefte aan iets minder zware kost, dan kun je wellicht beter Miike’s The Happiness of the Katakuris opzetten, een olijke romzomcom met musicalnummers en geflipte kleianimatie. Ik ben de laatste tijd te onrustig voor het luisteren van podcasts, maar misschien dat je tips me overtuigen Julius! Ik kijk wel fragmenten uit Harmontown, de podcast van Dan Harmon (Community, Rick and Morty) dus waarom ik dan niet een complete podcast luister, geen idee. Misschien dat ik om stil te staan bij het overlijden van Sir Sean Connery Zardoz weer eens opzet. Niet de rol waar hij graag aan herinnerd werd, maar wel een fantastische look natuurlijk. Gaan jullie Connery nog herdenken en zo ja, op welke wijze?’

TS: ‘Ik ga Sean Connery van de week nog even herdenken, door wat Bond-films te kijken. You Only Live Twice is de film waardoor ik ontdekte dat ik homo was toen ik 12 was: ‘Oh hallo, wie is dat?’ gevolgd door de realisatie dat dat waarschijnlijk betekende dat ik niet zo hetero was als ik dacht. Maar ik vind dat de laatste week van oktober in dienst moet staan van Halloween, dus tenzij Connery in een horrorfilm heeft gespeeld bestaat vanavond weer uit standaard slashers, e.d. Ik zag deze week wel twee puike tips op horrorgebied: Anna and the Apocalypse, een zombiehorror die ook nog eens een musical is én zich afspeelt met kerst. Three of my favorite things. En hoewel die combinatie niet zou moeten/mogen werken, is het een zeer sympathieke en geslaagde film geworden. Ook zag ik het Australische Celia, die, om even in het kerstthema te blijven, het beste omschreven kan worden als Flappie van Youp van het Hek, wanneer die ‘beste man’ de angst van het kind zijn/haar konijn kwijt te raken serieus had genomen. Een horrorfilm die dus volledig gaat over het feit dat de Australische regering alle konijnen weg wil ruimen vanwege myxomatose en wat dat doet met een jong meisje. Daarmee is Celia een uitdrukkelijk én uitstekend voorbeeld van mijn favoriete horror-subgenre: die van de coming-of-age-horror. Daarbij moet je denken aan films als Paperhouse, Vigil, Pan’s Labyrinth, Evolution van Lucile Hadžihalilović (de schrijfwijze heb ik moeten googlen) en Bob Balaban’s Parents. Puik genre, dus. Et tu, Julius, ga jij nog horror kijken, vanavond?’ 

JK: ‘Wellicht dat ik me aansluit bij de online horrormarathon van Cinema of the Dam’d op Twitch. Een verrassingsprogramma dat in de middag begint en de hele nacht doorgaat. Gegarandeerd verrassingen, ook voor horrorfans als ik.’

LvH: ‘Oh ja, misschien dat ik me daar ook nog even in onderdompel. En voor ik het vergeet, de Honey Trap: ik kreeg op mijn niet bijzonder actieve Instagram-account een berichtje van een mij onbekende blonde dame die op het eerste gezicht een vrij doorsnee Instagrammer leek te zijn. Alleen dan wel pas zes dagen actief. En al haar volgers waren gelijksoortige accounts: ogenschijnlijk standaard foto’s van charmant ogende jonge vrouwen, maar allemaal pas zes dagen actief. Onderling reageerden de accounts op elkanders foto’s: telkens met een enkel woord en een hart-emoji. De foto’s lieten verschillende types zien met ook een divers smorgasbord aan getoonde bronstigheid, waarschijnlijk om zodoende ook aanlokkelijk over te komen op een zo groot mogelijk mannelijk publiek. Het vergde geen Rocket Science om er achter te komen dat de kans nihil was dat er daadwerkelijk een aantal lonkende, smachtende deernes achter die accounts zaten waarvan er eentje zo onder de indruk was van mijn zestien Instagram-posts dat ze een nietszeggende openingszin met een hart-emoji in mijn DM moest sliden, maar er zat al iets meer strategie en inzet achter dan de gemiddelde poging om je in een bad vol met ijs met een nier of twee minder te laten belanden. Ik kan me voorstellen dat als je zwaar gefrustreerd, niet bijster snugger of Rudy Guliani bent (doorhalen wat al dan niet van toepassing is), dat je dan in zulke fratsen trapt. Bestaat er ook een Gay variant, Theodoor? Een Bear Trap? Of een Jocks Trap? Of krijg jij ook gewoon af en toe een vriendschapsverzoek van een rondborstige eenzame dame uit Wit-Rusland?’  

TS: ‘De grap is dat de Honey Trap’s die ik binnenkrijg op mijn insta vooralsnog vooral rondborstige eenzame dames uit Wit-Rusland zijn. De twee keer dat het algoritme slimmer was en door had dat ik gay was bleken ze weer niet goed te weten wat mijn type man is. Ik ben niet zo van de twinks, maar goed, dat trekt natuurlijk wel meer gays dan het tonen van een beary type. Vooralsnog ben ik nog geen beren tegengekomen qua Honey Traps. Maar even terug naar de horror: het meest verontrustende horror-narratief dat ik de afgelopen weken tot me nam was geen film, maar een spel. What Remains of Edith Finch is een spel met relatief weinig interactie: je loopt vooral rond door een verlaten huis, op zoek naar verhalen over je familiegeschiedenis. Deze verhalen worden getoond als intermezzo’s, elk in een andere vertelvorm (bijvoorbeeld een comic-book of een gedicht of een brief of een serie foto’s), die samen een beeld geven van een familie die zichzelf vervloekt acht en wiens leden elk veel te jong stierven. Het verontrustende van het spel zit niet jumpscares of bloedvergieten: het zit veel meer in het bredere narratief dat verteld wordt. Het is een spel over familiaal trauma: de wonden die een familiegeschiedenis kunnen slaan. Een spel over mentale gezondheid en het gevoel dat je opgezadeld wordt met de fouten en bagage van je ouders. Maar bovenal een verhaal over de verdoemende kracht van verhalen, waarin de dingen die we onszelf vertellen over het eigen leven of dat van onze familie, zich als een ziekte in ons hoofd kan nestelen. Fabeltjes die waarheid worden; eigen bedachte waarheden die ons blind maken; geloof dat zo sterk kan zijn dat we er voor van een klif willen springen. Het zijn enge gedachten, maar in een wereld waarin fake news en geloof in eigen gelijk steeds sterker worden, ook in de politiek, is het spel relevanter dan ooit. Maar fuck, wat heb ik er slecht van geslapen.’

ES: ‘Het gevoel van ongemak wat je door het hele spel voelt is zo effectief, helemaal in combinatie met de familiegeschiedenis die zich langzaam ontvouwt. Een soort auto ongeluk in slow motion. Je ziet het gebeuren en je kunt het alleen maar laten gebeuren. Het is een slow burn, maar als je het toelaat is het prachtig. En eng, zoals Theodoor al aangaf. Wat dat betreft is P.T. gewoon klassieke horror. P.T. (playable teaser) werd ooit de PS4 opgeslingerd als een teaser voor een Silent Hill game die helaas nooit het daglicht heeft gezien. Desalniettemin is de teaser ontzettend spannend en ben ik er nooit in geslaagd hem uit te spelen (ik ben stiekem toch een beetje een schijterd). Kort, eng en effectief. Ik zou jullie graag uitnodigen om te kijken hoe ver jullie zouden komen met deze korte teaser. Of met Amnesia: Dark Descent!’

LvH: ‘Ik weet eigenlijk niet of mijn zenuwen dat op dit moment nog aankunnen, Eline. In deze woelige en stressvolle tijden merk ik dat ik toch terugval op mijn oude geloof. Gelukkig kan ik mijn hart en ziel opladen met het klassieke verhaal over een gezegend kind dat harmonie en evenwicht predikt en zijn trouwe discipel die hem beschermt. Ik wens jullie nog een zeer geestig Samhain toe, ik zet de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van The Mandalorian op. Nighty night folks!’