Het decennium begon met de herlancering van 3D door Hollywood, terwijl Marvels dominantie in volle opmars was. Het decennium eindigde met de zoveelste bevestiging van het morele en creatieve bankroet van films die steeds vaker worden gemaakt door bedrijfsbesturen en managers in plaats van regisseurs. Ik heb me daar vaak genoeg over opgewonden, maar als ik eerlijk ben speelden de superhelden en de intellectual properties eigenlijk niet zo’n grote rol in al mijn filmervaringen.

Als ik nadenk over cinema en hoe die veranderd is tussen 2010 en 2020, denk ik eigenlijk eerder aan hoe ik veranderd ben, als persoon en als filmkijker. Kort na het begin van het afgelopen decennium begon ik meer open te staan voor meer uitdagende, gewaagde en abstractere films. Van iemand die zijn hekel aan contemplatieve cinema, zogenaamde ‘slow cinema’, luid verkondigde, werd ik opeens een liefhebber. Ik geloof niet dat er een moment in een film was van de afgelopen tien jaar die meer emoties in me losmaakte, dan het twintig minuten lange afsluitende shot van Tsai Ming-liangs Stray Dogs. Daarin worden twee mensen van achteren gefilmd, terwijl ze naar een muurschildering kijken. Zat er echt zoveel emotie in de minuscule, nauwelijks merkbare bewegingen (en juist het gebrek aan beweging) als metafoor voor hun hele leven, of kwam deze toch van wat ikzelf meenam naar de bioscoop die dag?

Daarnaast is dit decennium voor mij het decennium waarin ik de Indiase cinema in al zijn facetten en complexiteit ‘ontdekte’. Van de subtiele kunst van Satyajit Ray, Mani Kaul en (om een recenter voorbeeld te noemen) Aditya Vikram Sengupta tot de explosies van kleur in muzikale, melodramatische mainstream masala films. Het bleek de ontplooiing van een nog altijd succesvolle liefde, die ook (positieve) gevolgen voor mijn echte liefdesleven had.

Wat al deze trends van mijn decennium in film uiteindelijk met elkaar verbindt, is een mentaal en emotioneel volwassen worden, waardoor ik meer ging openstaan voor een rijke schakering aan gevoelens. Volwassenheid betekent voor mij kennelijk aan de ene kant trage films met eindeloos druppelende regen en afbladderende gebouwen, en aan de andere kant het omarmen van spontaan melodrama en uitbundige dansscènes.

Ik hoop dat onderstaande top 50 films van het decennium (losjes gerangschikt, behalve de absolute top) enigszins die ontwikkeling weergeeft. Het had ook zo een top 100 of 200 kunnen zijn uiteraard, dus vele belangrijke titels ontbreken.

  1. Labour of Love
  2. Stray Dogs
  3. Abrir puertas y ventanas
  4. The Tree of Life
  5. The Assassin
  6. The Grandmaster
  7. Baahubali (1 & 2)
  8. Tabu
  9. The Grand Budapest Hotel
  10. Moonrise Kingdom
  11. Paterson
  12. The Midnight After
  13. Mistérios de Lisboa
  14. Meek’s Cutoff
  15. Wuthering Heights
  16. The Turin Horse
  17. Once Upon a Time in Anatolia
  18. Don’t Go Breaking My Heart 2
  19. Long Day’s Journey Into Night
  20. Mountains May Depart
  21. Life Without Principle
  22. Passion
  23. The Immigrant
  24. Anna Karenina
  25. Ash is Purest White
  26. La jalousie
  27. L’amant d’un jour
  28. L’Ombre des femmes
  29. Harmonica’s Howl
  30. Band Baaja Baaraat
  31. Jonaki
  32. Pariyerum Perumal
  33. The Woman and the Glacier
  34. The Day He Arrives
  35. Right Now, Wrong Then
  36. Vada Chennai
  37. Only Lovers Left Alive
  38. A Simple Life
  39. Highway
  40. Margarita, with a Straw
  41. In the Crosswind
  42. The Irishman
  43. Clouds of Sils Maria
  44. Mad Max: Fury Road
  45. Gangs of Wasseypur
  46. The Deminer
  47. Paradesi
  48. Lemonade
  49. Wisdom Teeth
  50. Copie Conforme