De jaren 10 waren natuurlijk het decennium van Disney: het bedrijf had een groter aandeel van de totale bioscoopopbrengst dan ooit tevoren. Vooral met inspiratieloze, nostalgische herhalingen van eerdere hits (waaronder de film die ik momenteel beschouw als de slechtste film die ik ooit zag), met Marvel en met Star Wars. Van de superheldensoap die de afgelopen tien jaar de bioscopen beheerste, zag ik de meeste afleveringen met plezier (Guardians of the Galaxy Vol. 2 vond ik veruit de beste), maar ik kan me niet voorstellen dat ik zo’n ding ooit nog eens herkijk. De terugkeer van Star Wars leverde één geweldige film op: de rest van de nieuwe serie interesseert me weinig, maar The Last Jedi is het beste deel in de hele reeks.

Voor het betere blockbustergeweld zocht ik het echter niet bij de grote muis. Door die Marvel-mania zou je haast vergeten dat de jaren 10 geweldig waren voor actiecinema. Zo zagen we de drie beste Mission: Impossible-films, gaven Keanu Reeves en Chad Stahelski ons een nieuw icoon met de John Wick-serie, en trakteerden Gareth Edwards en Iko Uwais ons op bruut en bloederig ballet met twee delen The Raid. Maar boven al die films torent George Millers meesterwerk Mad Max: Fury Road: de enige van deze films die naast spectaculaire stunts en bruisende cinematografie ook een perfect scenario heeft.

Toch nog een Disneyfilm: Inside Out is een van de weinige grote hedendaagse animatiefilms waarvan je je moeilijk kunt voorstellen dat ie in live action zou kunnen bestaan. Meer dan ooit maakt Pixar gebruik van de metaforische mogelijkheden van het medium. Datzelfde geldt voor Charlie Kaufman met zijn stop-motionfilm Anomalisa. Twee films over een zoektocht naar identiteit en de (on)mogelijkheid van intermenselijk contact. In die categorie genoot ik ook van The Master, Her, Under the Skin, The Lobster, Moonlight, Personal Shopper en Eighth Grade.

Drie prikkelende, verontrustende en meeslepende horrorfilms: The Wailing, Get Out, Suspiria.
Drie films over dysfunctionele familierelaties, die godzijdank geen moment een oordeel vellen over hun personages: Toni Erdmann, The Florida Project, Shoplifters.
Drie vlijmscherpe satires: The Wolf of Wall StreetThe Death of Stalin, Sorry to Bother You.