Goldie is een fris portret van jeugdig idealisme, maar de gekunsteldheid verraadt de blik van een buitenstaander. De queeste naar roem en geld gaat te veel langs typetjes die het straatleven weliswaar laten bruisen maar ook nep laten aanvoelen.

Het titelpersonage, gespeeld door model Slick Woods, droomt van een flitsende carrière als danseres. De realiteit is weerbarstiger, aangezien haar moeder met moeite het hoofd boven water kan houden voor Goldie en haar twee zusjes. Het gezin is ingetrokken bij de sjofele Frank en Goldie’s moeder handelt samen met hem in drogerende middelen, wat leidt tot een confrontatie met de politie. Naar de cel met haar, en of jeugdzorg de twee zusjes bij elkaar houdt is nog maar de vraag. Opeens is Goldie’s droom urgent, want ze moet haar zusjes daarvoor behoeden. Ze krijgt de kans als achtergronddanseres bij een rapclip, wat volgens haarzelf natuurlijk zal leiden tot haar ontdekking. Eerst moet ze wel de zusjes stallen bij iemand en een gele bontjas scoren.

Woods brengt het optimisme van Goldie met bravoure. Ze dartelt door het beeld met aanstekelijke energie, in schril contrast met de andere personages. Het bruist in de zwevende quasi-smartphoneopnames van de zusjes. Maar de twee kinderen zijn vooral van het functionele predicaat schattig, en een van de twee lijkt astmatisch voor wat extra medelijden. Frank is de stereotype foute kerel waar de moeder nooit iets mee had moeten beginnen. En zo verder, elk personage is een obstakel of uitdaging die de heldin dient te trotseren om perfect voor de dag te komen bij de videoclip.

De door een kind geestdriftig gejuichte hoofdstuktitels versterken het gevoel van een adolescente queeste. De Nederlandse regisseur Sam de Jong frist het avontuur verder op met fleurige animaties die Goldie omlijsten. De bonte tekenstijl van Jenny Lee en Gareth Smith geven Goldie’s belevenissen extra cachet. Er gaat de razende drukte uit van een Tropical Fuck Storm-albumhoes, exemplarisch voor een tijd waarin een overvloed aan data het individu tureluur maakt. Maar in tegenstelling tot gekmakende chaos levert dat hier een goedgemutste sfeer op. Het doet geloven in Goldie’s naïeve voorstelling van videoproducties, ondanks de rauwere realiteit die het straatleven suggereert.

Deze vrolijke tierelantijntjes ten spijt, komt de film echter bij tijd en wijle onoprecht over. Net als het eveneens opgefleurde The Florida Project lijkt Goldie een geromantiseerd beeld van armoede, bekeken door een buitenstaander. Goldies blik is te veel rozengeur en maneschijn, wat wringt met louter functionele personages tegenover haar. Het volwassenen-worden-momentje komt tevens betweterig over, alsof ze eindelijk bij zinnen komt. Het goede humeur in Goldie voelt misschien echt, maar dat gebeurt vooral in een neppe omgeving.