Liefde is een thema dat door talloze regisseurs op evenveel manier is ingevuld. De manier waarop Faraz Shariat ermee omgaat, is voor mij als liefde op het eerste gezicht. Met zijn LGTBQ-film Futur Drei / No Hard Feelings, heeft hij vorig jaar de Teddy Award gewonnen op het Berlijnse Film Festival. Maar niet alleen Shariat verdient een waterval aan complimenten, ook de hoofdrolspelers Benjamin Radjaipour (Parvis), Eidin Jalali (Amon) en Banafshe Hourmazdi (Bana) oogsten niets dan lof bij de kijker.

Futur Drei vertelt het speelse verhaal van Parvis, een jonge Iraanse man die met zijn familie in Berlijn woont. Als gemeenschapsdienst moet hij 120 uur werken in een shelter voor vluchtelingen. Hij heeft slechts enkele uren nodig om hopeloos verliefd te worden op Amon, een van de Iraanse vluchtelingen in de shelter. Samen met Amons zus Bana kleuren ze de straten van Berlijn als de heilige Drievuldigheid, al zijn ze niet zo heilig als het lijkt. In een roes van wilde dromen omringd door Berlijnse deuntjes, worden ze als magneten tot elkaar aangetrokken. Want niet alleen de relatie tussen Parvis en Amon is intens, ook de verhouding tussen Parvis en Bana en deze laatste met haar broer is er eentje met diepe wortels.

Shariat geeft op dromerige wijze de hunkering naar het leven weer van Parvis, Amon en Bana. Aan de hand van wazige, korrelige beelden, worden we als kijker verwend op een portie enthousiasme dat vooral Parvis uitstraalt. Hij is opgegroeid in Berlijn, maar heeft de rijke Iraanse cultuur van zijn ouders meegekregen. De warmte en geborgenheid die de familie van Parvis uitstraalt, maakt dat hij volledig zichzelf kan zijn, en zijn liefde voor Amon en andere mannen ten volle kan laten ontplooien. Een dunne grens die Amon nog moet oversteken, want hij is zich intenser bewust dan Parvis dat het Iranees geen woord heeft voor de liefde tussen twee heren. Maar zelfs in het vrije en rumoerige Berlijn, moet er nog fysiek gevochten worden voor liefde. Hun passie voor elkaar wordt niet door iedereen geapprecieerd. De tristesse bij Parvis en Amon is voelbaar tot in de kleine teen, want waarom moet iets natuurlijks verboden worden? En dat is ook de regisseur niet ontgaan, want als Parvis en Amon elkaar de eerste keer zoenen, legt Shariat er een mistige filter op om hun verboden liefde ‘sluieren’. En als de nacht valt smelten ze samen tot een hoopje liefde.

Futur drei dringt zo innig door vanwege de enorm nieuwsgierige camera. Enerzijds positioneert die zich in een bepaalde hoek en dwingt hij de personages zich aan hem aan te passen. Anderzijds is hij geboeid door het doen en laten van de protagonisten en kruipt hij bijna tot in hun ziel met van extreme close-ups. Want Futur Drei is niet zomaar een verhaal bestaande uit woorden en klanken. Al spreken Parvis, Amon en Bana elk meer dan drie talen, vaak schieten woorden te kort. Maar gelukkig kunnen ze terugvallen op dans en hun blik als woordvoerder van hun emoties. En precies hier krijgt de kijker een geprivilegieerde zitplaats, want doordat de personages recht in de camera kijken, ben je plots intens betrokken bij het leven van drie gepassioneerde jonge mensen met een droom zo korrelig dat hij helder wordt. Hun woelige maar intense emoties worden weergegeven tegen de fleurige achtergronden die de film rijk is.

Futur Drei is te zien op MOOOV.