Nu aan het lezen:

Film By The Sea 2019

Film By The Sea 2019

George Vermij blikt terug op Film By the Sea in Vlissingen. De 21e editie van dit grote filmfestival was dit jaar het debuut van de nieuwe festivaldirecteur Jan ‘Mr. Horror’ Doense’.

Het lijkt een beetje een cliché om een filmfestival in een badplaats te organiseren maar in vergelijking met Cannes, Venetië en Deauville is Vlissingen een veel nuchterder decor. De glamour bleef beperkt tot wat feesten en een burlesk boekenbal en je merkte aan de bezoekers dat het festival vooral bedoeld is voor het oudere filmminnend publiek uit Walcheren. Zo was ik met mijn 41 jaar en opkomende grijze haren vaak het jonkie in de zaal.

Dat Film By The Sea een algemeen karakter heeft zie je ook terug in de programmering die put uit recente releases en films die in dezelfde periode als het festival uitkomen. Monos, Tigers Are Not Afraid en Wilkolak draaiden al in de bioscoop en waren eerder te zien op Imagine. Beats, Diamantino en Sons of Denmark waren in januari al voor het IFFR geselecteerd. De grootste voorpremières waren Sorry We Missed You van Ken Loach en Parasite van Bong Joon-ho (in Cannes bekroond met de Gouden Palm voor beste film) waarover later meer.

J’ai Perdu Mon Corps

Ondanks een programma met veel toegankelijke maar voorspelbare arthouse en degelijke publiekstrekkers waren er wat mooie verrassingen zoals J’ai perdu mon corps. Een knappe animatiefilm gebaseerd op een graphic novel die naast mooie beelden ook inventief met geluid en muziek omgaat. Regisseur Jérémy Clapin gebruikt op speelse wijze magisch realisme in een verhaal over eenzaamheid in de grote stad. Daarbij speelt een tot leven gekomen afgehakte hand de onwaarschijnlijke protagonist die in Parijs op zoek gaat naar zijn verloren lichaam. Flashbacks onthullen daarbij subtiel de hele voorgeschiedenis van het incident.

Maiden

De documentaire Maiden was een terechte publieksfavoriet. De film volgt Tracy Edwards die de aanvoerder was van een zeilboot met een volledig vrouwelijke bemanning. Zij doen als eerste geheel vrouwelijke team mee aan een prestigieuze en gevaarlijke zeilrace om de wereld. Het is een klassiek underdogverhaal waar Ewdards door iedereen belachelijk wordt gemaakt en waarbij het idee dat vrouwen überhaupt in staat zijn om zoiets te ondernemen gelijk in twijfel wordt getrokken door de pers en de zeilwereld. Regisseur Alex Holmes moet wel dolgelukkig zijn geweest met hoe dit waargebeurde verhaal zich heeft ontvouwd. Het levert een boeiende en spannende documentaire op die is opgebouwd uit talking heads en veel sfeervol archiefmateriaal. Het hart van de film ligt bij Edwards die zichzelf duidelijk wilde bewijzen en die op een openhartige wijze geporteerd wordt.

Summer Survivors

Een andere bescheiden verrassing was Marija Kavtaradze’s ingetogen Summer Survivors. Een road movie uit Litouwen waarin een jonge psychologe twee psychiatrisch patiënten op sleeptouw moet nemen. De een is een manische-depressieve man die opleeft tijdens de reis. Daartegenover staat een depressieve jonge vrouw die net een zelfmoordpoging heeft gedaan. Kavtaradze filmt het op droge wijze maar heeft oog voor bijzondere momenten die de kwetsbare gemoedstoestand van de personages ontstijgen. Het einde is ook sterk en doet denken aan Joachim Triers pijnlijk ontroerende Oslo, 31. august.

Van de grote auteursfilms die draaiden op het festival was Dolor y gloria weer een mooie toevoeging aan het uitdijende oeuvre van Pedro Almodóvar. In zijn laatste films put hij steeds meer uit zijn eigen leven op een manier die aan Federico Fellini doet denken. De thematiek van beide regisseurs overlapt ook sterk als je bijvoorbeeld kijkt naar de invloed van de katholieke kerk, het belang van de moeder in het gezin en allerlei sensuele herinneringen die opdoemen uit de kindertijd. Antonio Banderas is erg sterk in de rol van een regisseur die peinst over vroeger en door omstandigheden ook weer een oude vlam ontmoet. Het is een film die moeilijk los is te zien van Almodóvars oeuvre, maar dat geeft de film ook een diepgang mee die sterker wordt als je zijn oude films weer terugziet.

Dolor Y Gloria

Een andere auteur op topniveau is Bong Joon-ho die met Parasite een duivels brouwsel heeft gemaakt van satire, drama en thriller. Niet vreemd voor een regisseur die als geen ander uiteenlopende genres aan elkaar kan verbinden vanuit een pakkend verhaal dat gedragen wordt door uitstekende acteurs. In dit geval is Song Kang-ho weer van de partij en Joon-ho heeft hem al eerder perfect ingezet in Memories of Murder en The Host. In Parasite is hij de pater familias van een aan lager wal geraakt gezin in Zuid-Korea dat op allerlei sluwe manieren het hoofd boven water probeert te houden.

Als de zoon opeens de kans krijgt om les te geven aan de dochter van een steenrijke CEO smeedt hij een geniepig plan om de rijke stinkerds uit te buiten. En zo krijgt iedereen van het verarmde gezin opeens een functie binnen het huishouden van de welgestelde familie. Joon-ho laat daarbij zien dat ze makkelijk te beïnvloeden zijn door in te spelen op hun onzekerheden en statusgevoeligheid. Het knappe is dat de sympathie ook steeds verschuift en dat het verhaal spannender wordt naarmate er wat onverwachte geheimen worden onthuld.

Parasite

Tegenover de inventieve wijze waarop Joon-ho de klassenstrijd verbeeldt op een manier die vermakelijk en schrijnend tegelijk is staat de standvastige stijl van Ken Loach die in Sorry We Missed You weer al zijn oude stokpaardjes berijdt zonder een moment echt te verrassen. De stijl is weer droog realistisch. Het milieu is weer Brits en working class en het verhaal gaat op weer geleidelijk van kwaad tot erger. In vergelijking met Parasite is Sorry We Missed You bijzonder vlak, voorspelbaar en zelfs sentimenteel. Dezelfde social-realistische aanpak was ook terug te zien in Grímur Hákonarsons Mjólk die je de tagline ‘Ken Loach in IJsland’ zou kunnen geven. Desalniettemin deden beide films het goed in de publiekspeiling van het festival waaruit blijkt dat er nog steeds genoeg behoefte is aan maatschappijkritische films die ondanks hun goede bedoelingen het filmisch gezien op safe spelen.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

George is een kunsthistoricus en ongeneeslijke cinefiel en schrijft naast Cine voor Schokkend Nieuws, Frameland, Gonzo (Circus) en de Filmkrant. Daarnaast kun je zijn kunstkritiek lezen in Metropolis M en Tubelight. Film is alles voor hem. Een manier om te ontsnappen aan de harde realiteit maar ook het perfecte medium om diezelfde rauwe werkelijkheid te vangen en begrijpelijk te maken.

Typ en klik enter om te zoeken